Πρόοδος και κεντροαριστερά

Η πρόοδος δεν είναι κόλλα για να συγκολληθούν κομμάτια ενός κεραμικού , που από καιρό έχει σπάσει και κάποια γεροντοκόρη θεία έχει βάλει σε κάποιο συρτάρι. Υπάρχουν σπασμένα που δεν συγκολλούνται. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι είναι για πέταγμα. Η πρόοδος, αν διαβάσουμε την ιστορία μαρξιστικά, όπως μας συμβούλευε ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου επαναλαμβάνοντας συχνά: «για μας (εννοούσε τους οπαδούς μου) ο μαρξισμός είναι μόνο μέθοδος, αλλά η μέθοδος αυτή είναι σωστή», είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αντικειμενική εξέλιξη των τεχνολογικών εφαρμογών. Στην Ελλάδα ελάχιστοι είναι όσοι δουλεύουν στην έρευνα και ακόμη λιγότεροι αυτοί που έχουν την ενασχόληση αυτή ως προοπτική βιοπορισμού.

Η «πρόοδος και η συνεργασία με το κεφάλαιο» έχουν αφοριστεί από όσους, ως άλλοι Μητροπολίτες Καλαβρύτων, επιβλέπουν τη διατήρηση της μαρξιστικής ορθοδοξίας. Μένει η κοινωνική πρόοδος. Είναι καλύτερα άμα συνδέεται με την οικονομική πρόοδο, δηλαδή την επιστημονική στροφή προς τις νέες τεχνολογίες. Μπορεί όμως και να μην γίνεται έτσι. Ένας επιχειρηματίας μπορεί με νέες ιδέες, οικογενειακή παράδοση, σωστή διαχείριση, αύξηση της εκμετάλλευσης, να επιτύχει αύξηση των κερδών του. Η αναδιανομή όμως των κερδών του κεφαλαίου είναι υπόθεση πολιτική.

Αυτό που περιγράψαμε σαν διαδικασία μικροοικονομική έχει άμεση σχέση με το φορολογικό περιβάλλον, τις κοινωνικές ευαισθησίες και τους πολιτικούς στόχους της κυβέρνησης. Η αριστερά, συνήθως, διαδέχεται τη δεξιά μετά από μια περίοδο συσσώρευσης, φορολογεί πιο άγρια τα υφιστάμενα κεφάλαια και τον τζίρο και μεταθέτει τα αποτελέσματα αυτής της οικονομικής πολιτικής βοηθώντας εισοδηματικά και άλλως πως τις κοινωνικές τάξεις που έχουν υποστεί τα μεγαλύτερα δεινά.

Η προοδευτική αριστερά στην Ελλάδα μπορεί να είναι μόνο κοινωνική. Η τεχνολογία εξάγεται από αυτούς που την έχουν εφεύρει και εισάγεται από τους ντόπιους είτε έμμεσα είτε άμεσα ως τμήμα πολυεθνικής. Ποια πρόοδος επετεύχθη τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα; Ποια άλλη πολιτική, εκτός από τη φορολογική καταλήστευση των πασχόντων, φτωχότερων από τους συμπολίτες μας, η εξαθλίωση της πλειοψηφικής στην Ελλάδα μεσαίας τάξης και ποιο πλεόνασμα έχει με αυτόν τον τρόπο διαμορφωθεί ελεύθερο από τις εξυπηρετήσεις χρέους και άλλες δουλείες; Δεν αρκεί μια Φώφη ή ένας Σταύρος, ένα νέο στυλ ή οι αγνότερες των προθέσεων για να υπάρξει μια νέα παράταξη.

Ως ορθόδοξος μαρξιστής δηλώνω ότι δεν υπάρχει σήμερα οικονομική πρόοδος στη χώρα, δεν υπάρχει πλεόνασμα γνήσιο και ελεύθερο ως προς τη διάθεσή του, δεν υπάρχουν φορολογικά περιθώρια, άρα δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αριστερά. Η αριστερά υπάρχει, κυβερνά και έχει εμπνεύσει ήδη τα στρώματα του περιθωρίου. Θεσιθήρες δημόσιοι υπάλληλοι με όραμα την αργομισθία, χασικλήδες, αργόσχολοι και τρομοκράτες πάσης φύσεως συγκροτούν την παράταξη που κυβερνά. Η παράταξη αυτή δεν μπορεί να έχει φυσιολογικούς συμμάχους σε κανένα κοινωνικό στρώμα μιας χώρας δέκα εκατομμυρίων. Ο μοναδικός δρόμος για τη διατήρηση της εξουσίας είναι πραξικοπηματικός. Ο σταλινισμός έχει μπολιάσει ανεπανόρθωτα τον τρόπο του σκέπτεσθαι ορισμένων ανθρώπων, που κατέχουν καίριες θέσεις. Μαζί τους και διάφοροι αποτυχημένοι πολιτευτές με εύκαμπτη σπονδυλική στήλη συγκροτούν την κυβερνητική πλειοψηφία.

Για να μη συμβεί αυτό, που θα είναι και η ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας, οφείλουν οι ανεξάρτητες δυνάμεις του κοινοβουλίου να δηλώσουν έγκαιρα και κάθετα ότι οποιαδήποτε συνεργασία, σε οποιοδήποτε θέμα με τη σπείρα που μας κυβερνά, πέραν της καθαρά γραφειοκρατικής διεκπεραίωσης των συμφερόντων της χώρας, είναι αδιανόητη.

Η πρόοδος δεν είναι κόλλα για να συγκολληθούν κομμάτια ενός κεραμικού , που από καιρό έχει σπάσει και κάποια γεροντοκόρη θεία έχει βάλει σε κάποιο συρτάρι. Υπάρχουν σπασμένα που δεν συγκολλούνται. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι είναι για πέταγμα. Η πρόοδος, αν διαβάσουμε την ιστορία μαρξιστικά, όπως μας συμβούλευε ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου επαναλαμβάνοντας συχνά: «για μας (εννοούσε τους οπαδούς μου) ο μαρξισμός είναι μόνο μέθοδος, αλλά η μέθοδος αυτή είναι σωστή», είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αντικειμενική εξέλιξη των τεχνολογικών εφαρμογών. Στην Ελλάδα ελάχιστοι είναι όσοι δουλεύουν στην έρευνα και ακόμη λιγότεροι αυτοί που έχουν την ενασχόληση αυτή ως προοπτική βιοπορισμού.

Η «πρόοδος και η συνεργασία με το κεφάλαιο» έχουν αφοριστεί από όσους, ως άλλοι Μητροπολίτες Καλαβρύτων, επιβλέπουν τη διατήρηση της μαρξιστικής ορθοδοξίας. Μένει η κοινωνική πρόοδος. Είναι καλύτερα άμα συνδέεται με την οικονομική πρόοδο, δηλαδή την επιστημονική στροφή προς τις νέες τεχνολογίες. Μπορεί όμως και να μην γίνεται έτσι. Ένας επιχειρηματίας μπορεί με νέες ιδέες, οικογενειακή παράδοση, σωστή διαχείριση, αύξηση της εκμετάλλευσης, να επιτύχει αύξηση των κερδών του. Η αναδιανομή όμως των κερδών του κεφαλαίου είναι υπόθεση πολιτική.

Αυτό που περιγράψαμε σαν διαδικασία μικροοικονομική έχει άμεση σχέση με το φορολογικό περιβάλλον, τις κοινωνικές ευαισθησίες και τους πολιτικούς στόχους της κυβέρνησης. Η αριστερά, συνήθως, διαδέχεται τη δεξιά μετά από μια περίοδο συσσώρευσης, φορολογεί πιο άγρια τα υφιστάμενα κεφάλαια και τον τζίρο και μεταθέτει τα αποτελέσματα αυτής της οικονομικής πολιτικής βοηθώντας εισοδηματικά και άλλως πως τις κοινωνικές τάξεις που έχουν υποστεί τα μεγαλύτερα δεινά.

Η προοδευτική αριστερά στην Ελλάδα μπορεί να είναι μόνο κοινωνική. Η τεχνολογία εξάγεται από αυτούς που την έχουν εφεύρει και εισάγεται από τους ντόπιους είτε έμμεσα είτε άμεσα ως τμήμα πολυεθνικής. Ποια πρόοδος επετεύχθη τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα; Ποια άλλη πολιτική, εκτός από τη φορολογική καταλήστευση των πασχόντων, φτωχότερων από τους συμπολίτες μας, η εξαθλίωση της πλειοψηφικής στην Ελλάδα μεσαίας τάξης και ποιο πλεόνασμα έχει με αυτόν τον τρόπο διαμορφωθεί ελεύθερο από τις εξυπηρετήσεις χρέους και άλλες δουλείες; Δεν αρκεί μια Φώφη ή ένας Σταύρος, ένα νέο στυλ ή οι αγνότερες των προθέσεων για να υπάρξει μια νέα παράταξη.

Ως ορθόδοξος μαρξιστής δηλώνω ότι δεν υπάρχει σήμερα οικονομική πρόοδος στη χώρα, δεν υπάρχει πλεόνασμα γνήσιο και ελεύθερο ως προς τη διάθεσή του, δεν υπάρχουν φορολογικά περιθώρια, άρα δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αριστερά. Η αριστερά υπάρχει, κυβερνά και έχει εμπνεύσει ήδη τα στρώματα του περιθωρίου. Θεσιθήρες δημόσιοι υπάλληλοι με όραμα την αργομισθία, χασικλήδες, αργόσχολοι και τρομοκράτες πάσης φύσεως συγκροτούν την παράταξη που κυβερνά. Η παράταξη αυτή δεν μπορεί να έχει φυσιολογικούς συμμάχους σε κανένα κοινωνικό στρώμα μιας χώρας δέκα εκατομμυρίων. Ο μοναδικός δρόμος για τη διατήρηση της εξουσίας είναι πραξικοπηματικός. Ο σταλινισμός έχει μπολιάσει ανεπανόρθωτα τον τρόπο του σκέπτεσθαι ορισμένων ανθρώπων, που κατέχουν καίριες θέσεις. Μαζί τους και διάφοροι αποτυχημένοι πολιτευτές με εύκαμπτη σπονδυλική στήλη συγκροτούν την κυβερνητική πλειοψηφία.

Για να μη συμβεί αυτό, που θα είναι και η ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας, οφείλουν οι ανεξάρτητες δυνάμεις του κοινοβουλίου να δηλώσουν έγκαιρα και κάθετα ότι οποιαδήποτε συνεργασία, σε οποιοδήποτε θέμα με τη σπείρα που μας κυβερνά, πέραν της καθαρά γραφειοκρατικής διεκπεραίωσης των συμφερόντων της χώρας, είναι αδιανόητη.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Uncategorized

Εθνική ενότητα και προοδευτική προοπτική

Ποτέ στην ιστορία, από τότε που υπάρχει αυτό το είδος επιστήμης ή οργάνωσης των γνώσεων, δεν αναφέρεται παράδειγμα ενότητας ενός ολόκληρου έθνους. Άρχοντες και σκλάβοι, γαιοκτήμονες και χωρικοί, πολύ αργότερα εργάτες και κεφαλαιούχοι είχαν διαφορετικά συμφέροντα και μάχονταν λυσσαλέα για αυτά. Σε σπάνιες στιγμές, συνήθως η άρχουσα ομάδα κατάφερνε, με τη βοήθεια της εθνικιστικής ιδεολογίας ή του θρησκεύματος, να οργανώσει μια εθνική συσπείρωση με βάση τα κοινά χαρακτηριστικά και την ιδεολογία που προέκυπτε από αυτά. Στην πιο προηγμένη μορφή πολιτικοποιημένης κοινωνίας, στην αρχαία ελληνική δημοκρατία, ολιγαρχικοί και δημοκράτες εξέφραζαν διαφορετική αντίληψη για την οργάνωση της πολιτείας με φιλοσοφικές και άλλες προεκτάσεις.

Πόσο χαζοί, αναλφάβητοι και άσχετοι ή πόσο απατεώνες μπορεί να είναι αυτοί που πουλάνε σαν ανδρείκελα την κενή τους κεφαλή επαναλαμβάνοντας βλακωδώς «εθνική ενότητα, εθνική ενότητα». Εθνική ενότητα δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ. Δεν είναι υγειές να λειτουργεί μια κοινωνία με βάση τέτοιες ιδέες και αντιλήψεις. Το πρόβλημα είναι πως, σε στιγμές έσχατης ανάγκης, υποβαθμίζονται διάφορες διαιρέσεις και διαφωνίες που έχουν δευτερεύοντα χαρακτήρα και επικρατεί το ανώτερο συμφέρον της διατήρησης της εθνικής κοινότητας με οποιοδήποτε κόστος και οποιεσδήποτε θυσίες σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο.

Το παράδειγμα μιας τέτοιας πορείας αποκλιμάκωσης των εσωτερικών σε μια εθνική κοινότητα διαφωνιών και συγκρούσεων μπορεί και πρέπει να το δίνει, κάθε φορά, αυτός που έχει την εξουσία. Δε γίνεται αλλιώς. Οι μικροί, πτωχοί και περιθωριακοί έχουν ασφαλώς κάτι να χάσουν στις σημερινές μεταβιομηχανικές κοινωνίες. Κάτι παραπάνω από «τα δεσμά τους», εν πάσει περιπτώσει. Όμως, κυρίως θυσίες οφείλουν να κάνουν αυτοί που έχουν τα περισσότερα. Και αυτοί είναι οι άρχοντες.

Πριν από πολλά χρόνια βρεθήκαμε στην οδό Μητροπόλεως, στο γραφείο του υπουργού παιδείας της καραμανλικής κυβέρνησης, αείμνηστου Γρηγόρη Κασιμάτη, μια αντιπροσωπεία συνδικαλιστών φοιτητών, που ανήκαν ή ακουμπούσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο παράνομο τότε ΚΚΕ. Σκοπός μας ήταν να διαμαρτυρηθούμε για τη βία που είχαν χρησιμοποιήσει εναντίον μας οι αστυνομικοί σε μια διαδήλωση που είχε γίνει μόλις την προηγούμενη μέρα. Μαζί μας ήταν ο Ηλίας Ηλιού, τότε βουλευτής Λέσβου της ΕΔΑ. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης προσήλθε και μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τότε υπουργός προεδρίας της κυβέρνησης, ακαδημαϊκός και φιλόσοφος, Κωνσταντίνος Τσάτσος.

Οι δύο υπουργοί ήταν ευγενέστατοι. Σημείωναν με προσοχή τα όσα λέγαμε, μας είχαν βάλει να καθίσουμε και μόνο στο τέλος, όταν είχαμε σηκωθεί να φύγουμε, ο Κ. Τσάτσος στράφηκε προς τον Η. Ηλιού και του είπε: «Ηλία, κάτσε να σου πω κάτι, τώρα που θα φύγουν τα παιδιά». Περιμέναμε τον Ηλιού στο πεζοδρόμιο, μπροστά από το υπουργείο και καταφύγαμε στου «Ορφανίδη», φημισμένο ουζάδικο εκείνης της εποχής όπου παρασύρθηκα ο Ηλίας χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια από μέρους μας. Ο μακαρίτης έρεπε προς την ουζοποσία. Εκεί, βεβαίως, αργά ή γρήγορα τον ρωτήσαμε τι διαμείφθηκε μεταξύ αυτού και του Κ. Τσάτσου κατά την απουσία μας. Αφού μας όρκισε να μην πούμε τίποτα σε κανέναν – εγώ μιλάω πολλά χρόνια μετά το θάνατο του δάσκαλού μας Ηλία Ηλιού και του Τσάτσου – μας μετέφερε τι ο Τσάτσος είχε πει: «Ηλία, χάσατε τον πρώτο και τον δεύτερο γύρο. Αν αποπειραθείτε τρίτο γύρο, θα είσαστε τρελοί. Όμως ηγεμονεύετε ιδεολογικά. Αυτό δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Έχετε κερδίσει τη φοιτητιώσα νεολαία. Θα σας τσακίσουμε στο ξύλο. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς». Και τότε είπε ο θυμόσοφος Ηλιού αυτό που κατά κόρον παραποίησαν και χρησιμοποίησαν κατά βούληση λογιών, λογιών παραποιητές της ιστορίας: «Τότε και εμείς θα σας τσακίσουμε στη νομιμότητα».

Άνοιξε μεγάλη συζήτηση τότε στου Ορφανίδη. Άλλοι από εμάς συμφωνούσαν, άλλοι διαφωνούσαν με τον σοφό Ηλιού. Πέρασε μισός αιώνας, όμως το μάθημα εκείνης της συζήτησης δεν μπορεί να ξεχαστεί.

Ακούω πολλούς που μιλούν στην εποχή μας για κεντροαριστερά. Ανάμεσά τους είναι πολλά τα σκουλήκια του αρπαχτικού ΠΑΣΟΚ. Όσοι δεν πρόλαβαν να αρπάξουν αρκετά είτε ο στόχος τους ήταν η πιο ωμή έκφραση της νομής της εξουσίας, δηλαδή ο χρηματισμός, είτε σκόπευαν απλώς να αποκτήσουν αξιώματα και μετά να τα ανταλλάξουν με υλικές απολαβές. Οι πονηρότεροι είναι υπουργοί του Τσίπρα. Οι πιο δυσκίνητοι και ηλιθιοδέστεροι έγιναν απλώς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Διάφοροι περιμένουν τη μεγάλη προοδευτική ενότητα, δηλαδή τη μετεκλογική συνεργασία Κινήματος Αλλαγής και ΣΥΡΙΖΑ για να επιτύχουν το ένα ή το άλλο ή και τα δύο. Σε όλους αυτούς δεν αξίζει απάντηση. Οδήγησαν το πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ) στη σημερινή του κατάντια και θέλουν απλώς να καπηλευτούν τους όσους τίτλους διαθέτουν για την προσωπική τους στρατηγική.

Ποια πρόοδος όμως; Ποια αριστερά; Ποια προοδευτική συσπείρωση με τους υβριστές και τους εχθρούς του λαού; Θα απαντήσουμε στο επόμενο κείμενό μας.

Posted in Νεα

Πληθυσμιακά

 

Όταν οι αρχηγοί του Στρατού Ξηράς και Πολεμικού Ναυτικού, Υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος και Υποναύαρχος Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος, έστειλαν προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο τη διαφωνία τους σχετικά με τη συνθήκη της Λωζάνης, τον ελληνικό πληθυσμό τον χώριζε από τον τούρκικο κάτι λιγότερο από 1 εκατομμύριο άνθρωποι. Αντίστοιχες ήταν και οι στρατιωτικές τους δυνάμεις. Σήμερα η Τουρκία έχει περί τα 60 εκατομμύρια κατοίκους και η Ελλάδα είναι λίγο παραπάνω από εκείνη την εποχή, στα 10 εκατομμύρια. Ας αφήσουμε αυτού του είδους τη σύγκριση. Απλώς ας θυμίσουμε ότι τα γεγονότα αυτών των ημερών την καθιστούν εξαιρετικά αναγκαία.

Ο πληθυσμός της χώρας και η πορεία του, πριν γίνουν στρατιωτικό μειονέκτημα, υπονομεύουν την οικονομική ανάπτυξη για πολλούς και ποικίλους λόγους. Δεν θα υπήρχε παραδείγματος χάριν κρίση στο ασφαλιστικό σύστημα αν δεν γήρασκε συστηματικά εδώ και χρόνια ο εργαζόμενος πληθυσμός μας. Εδώ ας θυμηθούμε ότι, όπως είναι φυσικό, ένας πληθυσμός που δεν ανανεώνεται, γερνάει. Σήμερα διαθέτουμε έναν από τους πιο γερασμένους πληθυσμούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένας Έλληνας στους τέσσερις εργαζόμενους συνταξιοδοτείται ή έχει ήδη συνταξιοδοτηθεί.

Όλα τα κράτη έχουν εθνικής περιφρούρησης νομοθεσίες. Κανένα δεν πρεσβεύει μια πολιτική του «μπάτε σκύλοι αλέστε». Αντίθετα, εξαιρετικά επίκαιρη είναι η άνοδος, σε όλες σχεδόν τις χώρες, κινημάτων που έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό τους τη μισαλλοδοξία, την περιφρούρηση των εθνικών χαρακτηριστικών, πραγματικών ή φανταστικών και τη δυσχέρανση των διαδικασιών με τις οποίες μπορεί κανείς να διεκδικήσει και να αποκτήσει την εθνική ταυτότητα. Αυξάνονται οι προϋποθέσεις, επιμηκύνονται οι προθεσμίες, εφευρίσκονται διάφοροι τρόποι για να ξεπεραστούν οι υποχρεώσεις της χώρας όταν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Το ερώτημα είναι γιατί εμείς, χώρα που αναφανδόν παραδέχεται ότι έχει πρόβλημα πληθυσμιακού ελλείμματος και δυσαρμονία λόγω γήρανσης, συνεχώς δυσχεραίνουμε τις προϋποθέσεις και περιπλέκουμε τις διαδικασίες για την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας.

Όλες οι χώρες που είχαν βρεθεί σε αντίστοιχη θέση, παραδείγματος χάριν η Γαλλία, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, απλοποιούσαν τις διαδικασίες και ελαχιστοποιούσαν τις προϋποθέσεις για αυτό το σκοπό. Η σημερινή Ελλάδα με την «προοδευτική» της κυβέρνηση κατηγορείται από μια σειρά από μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης γιατί δεν εφαρμόζει τη σχετική νομοθεσία, που προκύπτει από τις συμβάσεις που έχει υπογράψει, επικυρώσει και καταστήσει εσωτερικό δίκαιο η χώρα μας;

Πρέπει λοιπόν να πάρει αμερικάνικη υποτροφία ο Οδυσσέας Τσενάι για του αναγνωριστεί το δικαίωμα να έχει ίσα δικαιώματα με τους συμμαθητές του; Πόσοι άραγε και από τους πιο εξεζητημένους από εμάς, δεν αισθάνθηκαν υπερηφάνεια ακούγοντας τα Μέσα της Αμερικής να προσφωνούν τον Γιάννη Αντετοκούμπο «TheGreekfreak»; Αν ενεργούσαμε με ασυνέπεια, όπου δηλαδή μας συμφέρει, θα είχαμε τουλάχιστον την παρηγοριά μιας επιτήδειας δολιότητας.

Θέλω να προτείνω μερικά απλά πράγματα που θα μπορούσαν να βελτιώσουν την κοινωνία σε επιμέρους ζητήματα. Να προβλεφθεί μια συγκεκριμένη χρονική περίοδος συνεχούς παραμονής μετά από την οποία τα παιδιά που γεννιόνται στην Ελλάδα να γίνονται Έλληνες πολίτες. Πέντε χρόνια, παραδείγματος χάριν. Καλό θα ήταν, βέβαια, οι νέοι αυτοί Έλληνες να έχουν στοιχειώδη γνώση της ιστορίας και της γλώσσας της νέας πατρίδας τους. Δεν μπορεί όμως να περιλαμβάνουν οι δοκιμασίες που τους γίνονται ανώμαλα ρήματα ή άλλα γραμματικά γυμνάσματα, που ούτε οι ημιμαθείς δημοσιογράφοι της κομματικής ΕΡΤ δεν μπορούν καλύψουν ικανοποιητικά. Για τους μεγαλύτερους θα μπορούσε να προβλεφθεί μια περίοδος δύο ετών για τις γυναίκες και πέντε για τους άνδρες κάποιας κοινωνικής θητείας, που θα οργανώνεται και θα ελέγχεται από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Η χρησιμοποίηση του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης εκτιμώ ότι πρέπει να γίνει για δύο λόγους: Ο αυστηρός έλεγχος και η τιμωρία όσων υπαίτια δεν ικανοποιούν τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν και η χρησιμοποίηση ορισμένων από τους προσερχόμενους για ένα είδος στρατιωτικής θητείας.

Posted in Νεα

Ομηρίες

Ο όμηρος είναι ένα αθώο θύμα μιας ένοπλης συνήθως σύρραξης. Γι’ αυτό και έχουν τη συμπάθεια του κόσμου και της ιστορίας. Ο Μπέρτραντ Μπήαμ έγραψε το «Ένας όμηρος», που ανέβασε ο Λεωνίδας Τριβιζάς στο θέατρο Κουν και δόξασε για πάντα ο Μίκης Θεοδωράκης, συνθέτοντας το αριστουργηματικό «Γελαστό παιδί». Όμηροι τουφεκίστηκαν από τους Γερμανούς στην Καισαριανή και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας για αντίποινα. Οι Γερμανοί, όπως λέει ο Ίαν Κερσόου στην έξοχη ευρωπαϊκή ιστορία του: «Tohellandback», εφάρμοσαν για πρώτη φορά την ομηρία στην κατάληψη του Βελγίου το 1914. Έκτοτε η πρακτική γενικεύτηκε και στον ίδιο βαθμό επεκτάθηκε η συμμετοχή των αμάχων στον αριθμό των θυμάτων. Ιδιαίτερα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, φασίστες και κομμουνιστές, ειδικεύτηκαν στη σφαγή ολόκληρων πληθυσμών όχι μόνο κατά τη διάρκεια των πολέμων αλλά και σε καιρούς ειρήνης για να ολοκληρώσουν τα εξωφρενικά σχέδιά τους.

Η ομηρία έχει κακό όνομα. Ιδιαίτερα είναι ασυμβίβαστη με την έννοια του κράτους δικαίου. Κράτη όπως το τουρκικό, που η παρουσία τους στο ΝΑΤΟ και στο Συμβούλιο της Ευρώπης είναι όνειδος, χρησιμοποιούν την ομηρία ως όργανο διεθνών σχέσεων. Δεν είναι κράτη δικαίου. Που είναι κάτι ουσιαστικότερο και πιο βαθύ από την έλλειψη δημοκρατικών κανόνων λειτουργίας και εκλογής πολιτικής ηγεσίας.

Ήταν βέβαιο, τουλάχιστον για τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ που θα το πήγαινε ο Ερντογάν. Δικαιώνονται, όπως αναιδώς ισχυρίζονται, οι πολιτικοί ηγέτες του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας; Όχι βέβαια. Αν έχεις υποψία για κάτι ή πιθανολογείς ορισμένη εξέλιξη, οφείλεις να εμφανίζεις προς τα έξω την πλέον αισιόδοξη προοπτική. Ακόμα και αν κάπου στο βάθος του μυαλού σου φωλιάζει η υποψία μιας έκνομης συμπεριφοράς, όπως είναι η ομηρία, δεν οφείλεις να το διακηρύξεις πρώτος δίνοντας έτσι έδαφος για να δημιουργήσει πρόσβαση προς τα ΜΜΕ ο ιδεολογικός σου αντίπαλος.

Η ομηρία οφείλει να είναι και να παραμένει ακατανόμαστη. Δεν έπρεπε λοιπόν ο Έλληνας Υπουργός Εθνικής Αμύνης να μιλήσει πρώτος για ομήρους. Και δεν έπρεπε βεβαίως, δείχνοντας ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα όσο λογικά και αν του μιλάς, να αισθάνεται δικαιωμένος τώρα, μετά το σφάλμα που διέπραξε.

Ο Ερντογάν δεν είναι πρωτοτυπία στην ιστορία της Τουρκίας. Από τον καιρό των Οθωμανών η Τουρκία δεν υπήρξε ποτέ κράτος δικαίου. Μέσα στη βία και την τρομοκρατία που ασκούν οι ηγετικές της ομάδες, από το Σουλτάνο μέχρι τον Ερντογάν περνώντας από διάφορες μορφές κεμαλισμού και κοινοβουλευτικής δικτατορίας, είναι αρμονικά ενταγμένη η ανταλλαγή ομήρων. Τις απαιτήσεις στην Ελλάδα και τη δυτική Ευρώπη να γίνει σεβαστή η ανεξαρτησία και η αυτοτέλεια της δικαιοσύνης και να εκτιμάται ιδιαιτέρως για να ικανοποιηθεί ένα αίτημα έκδοσης, η εγγύηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κατηγορουμένου, τις βλέπουν στην Τουρκία σαν ιδεολογικές φλυαρίες.

-          Ήταν τόσο δύσκολο να προβλεφθεί ότι η αυταρχική Τουρκία θα κατέφευγε στο γνωστό όπλο της ανταλλαγής ομήρων για να επιτύχει την έκδοση των 8 στρατιωτικών πολιτικών προσφύγων που έχουν καταφύγει στην ελληνική επικράτεια;

-          Ήταν απαραίτητο να υπάρξουν περιπολίες αποκλειστικά βαθμοφόρων μέσα σε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες για να ανακοπεί το ρεύμα των προσφύγων που κατακλύζει το Νομό Έβρου;

-          Γιατί δεν είχαν προβλεφθεί μεγαλύτερες περιπολίες, κυρίως με μεγαλύτερη δύναμη πυρός, ώστε να αμυνθούν αποτελεσματικά αν γίνει προσπάθεια σύλληψής τους;

-          Γιατί στάλθηκαν και με ευθύνη ποιου, κυριολεκτικά στο στόμα του γκρίζου λύκου, νεαροί Έλληνες βαθμοφόροι;

Συσσωρεύονται πολιτικά αδικήματα, που έχουν ποινικές διαστάσεις. Ας ευχηθούμε οι συνέπειες να μην ξεπεράσουν τον ορίζοντα των τουρκικών εκλογών και να μην επισύρουν την ανάγκη διαπίστωσης αξιόποινων πράξεων, που θα πρέπει να καταλογιστούν στους πολιτικούς υπευθύνους.

Posted in Νεα

Το δεκανίκι

Διάβασα μια δήλωση της Φώφης, που την επανέλαβε πολλές φορές. Ίσως δεν είχε τίποτα άλλο να πει. Περιλαμβάνει περίπου αυτά: «Δεν είμαστε δεκανίκι κανενός». Αναγκάζομαι να τη σχολιάσω.

Καταρχήν θα ήθελα να ρωτήσω τι το κακό έχει το δεκανίκι. Εδώ και ένα χρόνο, επειδή έχω την κατάλληλη ηλικία και ίσως και τον κατάλληλο σωματότυπο, αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ ένα μπαστούνι στις μετακινήσεις μου. Βλέπω και άλλους συνομηλίκους μου, που ανάλογα με την αισθητική τους, έχουν υιοθετήσει κάποιους είδους βοήθημα. Εμένα το μπαστούνι είναι χονδρό και στιβαρό. Μου θυμίζει τον εκ μητρός παππού μου, αρχηγό των βασιλοφρόνων, που πλειοψηφούσαν τότε στο αρβανιτοχώρι που υπήρχε στη θέση της σύγχρονης Ελευσίνας, τον Τασαντώνη Ηλία. Το μπαστούνι αυτό το χρησιμοποιούσε για να απειλεί του βενιζελικούς αντιπάλους του και με πολύ πιο τρυφερό τρόπο ανάποδα για να πιάνει με τη λαβή του ένα απ’ τα πόδια μου όταν είχα διαπράξει κάποια είδους σκανδαλιά και έπρεπε να δεχθώ το σωφρονιστικό του λογύδριο, που τελείωνε συνήθως με την απειλή ότι θα το έλεγε, αν το ξανάκανα, στην τρομερή και φοβερή μαμά μου. Σε πολύ δύσκολες περιπτώσεις με απειλούσε ότι θα το έλεγε στον πατέρα μου όταν τελείωνε τη δουλειά του και γύριζε στο σπίτι. Χαιρόμουν τότε ιδιαίτερα, γιατί ο πατέρας μου έλειπε χρόνια και η δουλειά του ήταν να σκοτώνει Γερμανούς ρίχνοντας ένα, ένα τα φοβερά και τρομερά τους αεροπλάνα με τα πολυβόλα του. Έχω έκτοτε μεγάλη συμπάθεια για το μπαστούνι και για όλα τα δεκανίκια αυτού του κόσμου ακόμη και αν αφορούν κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, περιλαμβανομένου μερικές φορές και του Παναγιώτη Καμμένου.

Αναρωτιέμαι, όμως, επίσης τι λόγο έχει η διμέτωπος αυτή δήλωση της Φώφης όταν μόλις έχει χρησιμοποιήσει την οποιαδήποτε εκλογική της απήχηση για να λειτουργήσει ως δεκανίκι του Τσίπρα ανοίγοντας, όπως έχουμε αποδείξει, ένα καθαρά επικοινωνιακό θέμα αναθεώρησης του Συντάγματος, ενώ τον ανύπαρκτο Πρωθυπουργό μας τον έζωναν πανταχόθεν τα φίδια. Δεκανίκι ήσουν πάντα Φώφη μου. Ήσουν καταρχήν, γιατί σε συνθήκες επανάληψης του εμφύλιου πολέμου, σε συνθήκες Τρίτου Γύρου, εσύ διακήρυξες την ουδετερότητά σου λέγοντας ότι δεν είσαι ακριβώς «δεκανίκι κανενός». Αλλά και για όσους αμφέβαλλαν επιβεβαίωσες τις χειρότερες υποψίες μας με το θέμα που διάλεξες και τη συγκυρία που επικρατεί. Είσαι δεκανίκι του Τσίπρα όσο και αν δεν το καταλαβαίνεις και σαν τέτοια πρέπει να σε αντιμετωπίσουν όσα στελέχη παραμένουν στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί ο Τσίπρας είναι ο χειρότερος εχθρός της πατρίδας μας, ο χειρότερος εχθρός του λαού μας και ο χειρότερος εχθρός της δημοκρατίας.

Τέλος, αν, μετά τη νοσταλγική μου εισαγωγή δεν σε έχω μεταπείσει ώστε να εγκαταλείψεις τις προκαταλήψεις σου ενάντια στο δεκανίκι, είσαι κατ’ ανάγκην δεκανίκι, γιατί το εκλογικό αποτέλεσμα του κόμματός σου, όσα συνέδρια κι αν κάνεις και όσες δηλώσεις κι αν μεταχειριστείς, δεν θα ξεπεράσει το 10% των ψηφισάντων σε μια αναμέτρηση που θα γίνει, όποτε και να γίνει. Θα αποτελείς εσωκομματική επιτυχία, γιατί από το 5% θα ανέβεις στο 10%, αλλά όσο μεγάλη και αν είναι αυτή η επιτυχία σου, θα βλέπεις πάντα έξω από κάθε δυνατότητα της παράταξής σου, τα αποτελέσματα των προκατόχων σου, που αν δεν κάνω λάθος κυμαίνονταν γύρω στο 40%.

Και για να πω και καμιά καλή κουβέντα. Αν σε κυνηγάει η ακινησία και η διάλυση, τότε ένα δεκανίκι δεν θα έβλαπτε. Αρκεί να κινηθείς προς τη σωστή κατεύθυνση. Και αυτή είναι η δημιουργία μιας φιλελεύθερης δημοκρατικής συμπαράταξης, που θα εξασφαλίσει την γρήγορη ανάπτυξη και την πλήρη απασχόληση των εργαζομένων.

Posted in Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

iefimeridaΑφιέρωμα της FAZ: Ο «ασυνήθιστος» Θεόδωρος Πάγκαλος που ...iefimerida«Ο Πάγκαλος παρέμεινε δεξιοτέχνης των υψηλών τόνων, είπε όμως και σκληρές αλήθειες. Ο τίτλος ενός από τα βιβλία του έγινε [...]

Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΝέος Θόδωρος Πάγκαλος ο Αρης Πορτοσάλτε | Η Εφημερίδα των ...Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΘυμάστε το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» που είπε ο Θόδωρος Πάγκαλος βάζοντας στο ίδιο τσουβά [...]

To10.grΌταν ο Καμμένος, έκανε τον Πάγκαλο ευπρεπή τζέντλεμανTo10.grTο περίφημο πλέον «μαζί τα φάγαμε» ήταν από τις ρήσεις Ελλήνων πολιτικών ανδρών της εποχής μας, που προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων, αν [...]

TheCallerΟ «ασυνήθιστος» Θεόδωρος Πάγκαλος: Η FAZ σκιαγραφεί το ...TheCaller«Ο Πάγκαλος παρέμεινε δεξιοτέχνης των υψηλών τόνων, είπε όμως και σκληρές αλήθειες. Ο τίτλος ενός από τα βιβλία του έγινε σλ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish