Αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο δύσκολα, για τόσο πολλές οικογένειες, για τόσους πολίτες, θα μπορούσε κανείς να διασκεδάζει διαβάζοντας ή παρακολουθώντας στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης τους απογοητευμένους πεισιθάνατους της εκστρατείας για την επιστροφή στη δραχμή. Τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά για αυτούς τους όχι και τόσο ανιδιοτελείς ιππότες της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, δηλαδή στις υποτιμήσεις και στην κακομοιριά. Τσακαλώτοι και Σταθάκηδες και Παπαδημούληδες και Μηλοί και άλλοι γραφικοί καθηγητούληδες διαφόρων πολυτέκνιξ ή άλλων τυχάρπαστων ιδρυμάτων που πληρώνονται σε λίρες στερλίνες όλοι μαζί κλαίνε και εύχονται ποτέ να μην ξημερώσει.

Τα πρώτα δείγματα σταθεροποίησης και εκκίνησης κάποιας ανάπτυξης στην οικονομία είναι για αυτούς καταστροφή προσωπική και κομματική. Κάθε τόσο διαρρέουν ένας ένας οι αγανακτισμένοι ψηφοφόροι των τελευταίων εκλογών και επιστρέφουν σε εκλογικευμένες συμπεριφορές. Απομακρύνεται το όραμα της εξόδου από το περιθώριο και – γιατί όχι; – της κατάκτησης της εξουσίας που θα επέτρεπε σε αυτούς τους πικραμένους και αποτυχημένους μικροαστούς επιτέλους να φιμώσουν όσους ζήλευαν τόσα χρόνια. Αμ δε, η εξουσία δεν κατακτάται τόσο εύκολα, Τσιπριωτόπουλά μου. Το μίσος τους είναι απίθανο. Η οργή τούς οδηγεί σε παραλήρημα. Και όσο τα πράγματα επιδεινώνονται τόσο η απόσταση που είναι σε θέση να πάρουν από την πραγματικότητα αυξάνεται.

Αποδείξαμε σε προηγούμενο άρθρο μας στο «Βήμα της Κυριακής» ότι όχι μόνο δεν αυξήθηκε στην Ελλάδα ο αριθμός των αυτοκτονιών αλλά και ότι έχουμε «δόξα τω Θεώ» το χαμηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών στον ΟΟΣΑ μετά την Τουρκία. Οι Κασσάνδρες που με λυμένη την κόμη ολοφύρονταν κάθε φορά που συνέβαινε μια αυτοκτονία και την απέδιδαν στο μνημόνιο ούτε ένα σχόλιο δεν έκαναν. Πονηρούλες, μυθομανείς και ξεδιάντροπες Κασσάνδρες! Αλλα στοιχεία που τους αντιπαρέθεσαν λαμπροί μελετητές της πραγματικότητας όπως ο Πάσχος Μανδραβέλης σε άρθρο του στην «Καθημερινή» δεν σχολιάστηκαν. Για παράδειγμα, δεν σχολιάστηκε η περίφημη ιστορία του λουκέτου και της μαρτυρικής φυσιογνωμίας του μικρομεσαίου επιχειρηματία που κάτω από την αμείλικτη πίεση (φορολογική κυρίως) του μνημονίου δεν μπορεί να επιζήσει. Ας δούμε λοιπόν τα στοιχεία:

Το 2009 ιδρύθηκαν 61.345 επιχειρήσεις και έκλεισαν 53.819, διαφορά +7.526.
Το 2010 ιδρύθηκαν 62.781 επιχειρήσεις και έκλεισαν 56.037, διαφορά +6.744.
Το 2011 άνοιξαν 55.954 επιχειρήσεις και έκλεισαν 51.531, διαφορά +423. Δηλαδή, μέσα στην καρδιά της κρίσης εμφανίστηκαν στην αγορά 18.693 νέες επιχειρήσεις και διατηρήθηκε πάντα υψηλότερος ο αριθμός των επιχειρήσεων που ξεκινούσαν από αυτές που εγκατέλειπαν την αγορά.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι στην Ελλάδα 727.000-783.000, αποτελούν το 99,9% των επιχειρηματικών φορέων, προσφέρουν απασχόληση σε 1.998.493 μισθωτούς, δηλαδή στο 85% των απασχολουμένων. Η προστιθεμένη αξία που προσφέρουν στην οικονομία είναι 47 δισ. ευρώ, δηλαδή το 70% του συνόλου.

Δεν λέω ότι δεν υπάρχει κρίση, ότι δεν υπάρχει κάμψη και ενδεχομένως αποθάρρυνση επιχειρηματικών πρωτοβουλιών. Το θέαμα όμως που δίνουν αυτοί οι αριθμοί είναι εντελώς διαφορετικό από εκείνο που προσπαθεί να μας εμφανίσει η αναρχοκομμουνιστική και λαϊκίστικη προπαγάνδα των κόκκινων, μαύρων και κυανόλευκων οπαδών του ολοκληρωτισμού. Το έτος 2000 υπήρχαν στην Ελλάδα 805.571.000 επιχειρήσεις συνολικά. Το 2007 υπήρχαν 949.107, αύξηση δηλαδή 18%, που σημαίνει ότι για κάθε πέντε επιχειρήσεις εμφανίστηκε και μία καινούργια.
Και τώρα τι θα γίνει; Δεν έχω βέβαια την αλαζονεία ή την αφέλεια να πιστεύω ότι οποιοσδήποτε από αυτούς τους στρατευμένους κονδυλοφόρους στην τερατώδη προσπάθεια αποσταθεροποίησης της κοινωνίας και καταστροφής της οικονομίας θα ήταν δυνατόν να έχει το στοιχειώδες φιλότιμο να αναλογιστεί τις ευθύνες του. Θα συνεχίσουν να ψευδολογούν, να συκοφαντούν την οικονομία και να την υπονομεύουν λυσσαλέα, οι φωνές τους όμως θα ακούγονται όλο και πιο παράταιρες, σαν κραυγές απελπισίας κάποιου που τον παρασύρει ο κατήφορος στο βάραθρο της αναξιοπιστίας. Δεν θα τους νοσταλγήσουμε.

Πηγή: ΤΟΒΗΜΑ

Share/Bookmark

Είχαμε την ευκαιρία να εξηγήσουμε γιατί σε ένα πολυκομματικό σύστημα, όπου κανείς δεν εξασφαλίζει μόνος του την απαιτούμενη κυβερνητική πλειοψηφία για να σχηματίσει μονοκομματική αυτοδύναμη κυβέρνηση, το πρόβλημα των συμμαχιών είναι κυρίαρχο. Αυτό εξάλλου λένε η κοινή λογική, η ιστορία, η διεθνής πείρα, και οι κλασικοί του Μαρξισμού και των άλλων ιδεολογικών ρευμάτων.

Το πολυκομματικό σύστημα είναι παρόν και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι επιμένει. Αν είχαμε αύριο εκλογές όλα δείχνουν ότι τα αποτελέσματα θα ήταν λίγο-πολύ ταυτόσημα με εκείνα των εκλογών της προηγούμενης εκλογικής αναμέτρησης. Από τα αποτελέσματα αυτά προέκυψε και επιβλήθηκε μια μόνο δυνατή πλειοψηφία: η ευρωπαϊκή συσπείρωση συντηρητικών σοσιαλδημοκρατικών και νεο-αριστερών δυνάμεων. Πρέπει κανείς να διαθέτει την ακατάσχετη ιδεολογική θρασύτητα και την πολιτική πώρωση ενός Τσίπρα για να μπορεί να φανταστεί και να προετοιμάζει στην πράξη κυβερνητική λύση που θα προέκυπτε από τη συμπόρευση σε υποτιθέμενο «αντιμνημονιακό» πλαίσιο δυνάμεων του αναρχικού, μετακομμουνιστικού, κοινωνικά περιθωριακού χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, εθνικο-λαϊκιστών του Καμμένου και γιατί όχι νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής.

Αλλά ας φύγουμε από το πλαίσιο αυτό της πνευματικής αποβλάκωσης το οποίο φαίνεται ότι έχει εγκλωβίσει το ένα τέταρτο περίπου του εκλογικού σώματος. Ας δούμε τι γίνεται στη δικιά μας γειτονιά. Ως τώρα το κάθε ένα από τα κυρίαρχα κόμματα του δικομματικού συστήματος προσπαθούσε να συσπειρώσει τις «λοιπές δυνάμεις» που στη φάση της προσέγγισης τουλάχιστον είχαν δικαίωμα σε κολακευτικές προσφωνήσεις και ανάλογα με την περίπτωση αποκαλούνταν «φιλελεύθερες», «λοιπές δημοκρατικές», «προοδευτικές» και δεν συμμαζεύεται. Επειδή λόγω των συνθηκών και κυρίως λόγω της μεγάλης ανεργίας και της οριζόντιας μείωσης πραγματικών μισθών και εισοδημάτων ο χώρος της πολιτικής λογικής έχει στενέψει, δεν υπάρχει η δυνατότητα εναλλαγής δύο κυρίαρχων κομμάτων που το καθένα θα συγκροτούσε το δικό του στρατόπεδο με δορυφόρους μικρότερους σχηματισμούς.

Η παράταξη είναι μία: η ευρωπαϊκή δημοκρατική παράταξη που οφείλει να συνεχίσει την προσπάθεια για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, τη μείωση του δημόσιου τομέα, το τέλος των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και τη κατάργηση των αιτιών τους και τον χειρισμό του δημόσιου χρέους κατά τρόπο που θα επιτρέψει την ομαλή μας ενσωμάτωση στην παγκόσμια χρηματοδοτική αγορά. Μόνο τότε θα υπάρξει ανάπτυξη και αύξηση της απασχόλησης.

Τα κόμματα βέβαια εκτός από μια ρεαλιστική κυβερνητική προοπτική εκφράζουν και άλλα πράγματα, αντιθέσεις με ιστορικό βάθος, ταξικές ανισότητες, ακόμη και πολιτιστικού χαρακτήρα διαφοροποιήσεις. Για αυτούς τους λόγους δεν είναι δυνατό ούτε σκόπιμο να πάψουν να υπάρχουν σε εθνικό επίπεδο. Για αυτούς τους λόγους είναι εξαιρετικά δυσχερής η συμφωνία και σύμπτωση απόψεων στην κορφή, ακόμη και αν υπάρχουν τα δεδομένα για μια τέτοια συμφωνία. Ισως γιατί στο επίπεδο της ηγεσίας επηρεάζουν καθοριστικά και άλλοι παράγοντες (προσωπικές φιλοδοξίες, γιατί όχι και ματαιοδοξίες, συμφέροντα, ανειλημμένες δεσμεύσεις).

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο στο επίπεδο της Ευρωβουλής και σε εκείνο των τοπικών εκλογών.

Μια τέτοια συζήτηση δεν είναι πρόωρη. Αν όλα συμβούν όπως προβλέπεται και όπως είναι σωστό να συμβούν, οι εκλογές αυτές θα γίνουν ταυτόχρονα τον Μάιο του 2014, δηλαδή σε έναν ακριβώς χρόνο από σήμερα ή σε 10 μήνες, αν υπολογίσει κανείς τις θερινές διακοπές που δεν προφέρονται για εντατικές αναζητήσεις.

Για το ευρωψηφοδέλτιο η κατανομή των δυνάμεων είναι δυσχερέστερη. Το ψηφοδέλτιο συγκροτείται από προσωπικότητες οι οποίες έχουν μια ιδιάζουσα αντίληψη για τον ρόλο τους. Με δυσκολία θα υποταχτούν σε μια ιεράρχηση που δεν εκφράζει απλώς ισορροπίες μέσα στον δικό τους χώρο αλλά λαμβάνει υπόψη της και έναν γενικότερο χώρο ομοειδών απόψεων.

Στην τοπική όμως αυτοδιοίκηση στο ένα τρίτο των υπαρχόντων οργανισμών αυτοδιοίκησης πρώτης ή δεύτερης βαθμίδας το εκλογικό σώμα είχε δείξει ήδη με τρόπο ιδιαίτερα έντονο τον δρόμο της παράκαμψης του κομματικού πατριωτισμού και των εντολών της κομματικής ηγεσίας. Οι μισοί από αυτούς τους δημάρχους που αναφέραμε, οι οποίοι ζήτησαν τις ψήφους των συμπολιτών μας ως διακομματικοί ή υπερκομματικοί υποψήφιοι – μιλάμε για πραγματικές καταστάσεις και όχι για προπαγανδιστικούς ισχυρισμούς – έχουν εκλεγεί ως αντάρτες. Εχοντας δηλαδή κατισχύσει επί άλλου ψηφοδελτίου που έχει την επίσημη στήριξη του κόμματος. Αυτό ιδιαίτερα ίσχυσε για τον χώρο του ΠαΣοΚ.

Η μεταρρύθμιση που προτείνουμε έχει επιβληθεί από την αυθόρμητη πρωτοβουλία των πολιτών.

Τι προτείνουμε λοιπόν;

Να αρχίσει αμέσως η ηγεσία του ΠαΣοΚ διαπραγματεύσεις για τη συγκρότηση κοινού ψηφοδελτίου στις ευρωεκλογές των ευρωπαϊκών δημοκρατικών δυνάμεων που θα υποστηρίξει με επάρκεια και συνέπεια και τη θέση τις Ελλάδας μέσα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Αυτή η προσπάθεια πρέπει να περιλαμβάνει και τη Νέα Δημοκρατία, όχι απλώς ως ισότιμο αλλά ως καθοριστικό παράγοντα.

Σε τοπικό επίπεδο αν εξαιρέσει κανείς την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, όπου ίσως μια υποψηφιότητα κορυφής να είναι απαραίτητη, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις να αφεθούν ελεύθερες οι τοπικές δυνάμεις των κομμάτων να συγκροτήσουν ψηφοδέλτια συσπείρωσης των δημοκρατικών δυνάμεων που θέλουν να αγωνιστούν για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Βρισκόμαστε στο πλαίσιο προπαρασκευής εμφύλιου πολέμου. Η κοινή λογική δημοκρατική νομιμότητα και το κύρος του κράτους έχουν υπονομευτεί σε έσχατο βαθμό. Η ανατροπή των κοινωνικών και πολιτικών συστημάτων δεν αρχίζει με πράξεις, αρχίζει με ιδέες όσο παράλογες, χυδαίες και αν είναι αυτές. Κοινωνικές ομάδες, δίκτυα ανθρωπίνων σχέσεων και συστήματα αξιών που ως τώρα διαμόρφωναν την κοινωνία μας έχουν συρθεί στον βούρκο του παραλογισμού.

Ας συνέλθουμε προτού είναι αργά και ας κερδίσουμε την κορυφή και τις βάσεις του συστήματος αντιπροσώπευσης: την παρουσία μας στις ευρωπαϊκές αποφάσεις και τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης.

Πηγή: ΤΟΒΗΜΑ

Share/Bookmark

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Share/Bookmark

Στην πολιτική μας ζωή, συνήθως, η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων είναι αντίστροφη με αυτήν που θα επέβαλλε η λογική, η ιστορική πείρα και το καλώς εννοούμενο συμφέρον της πλειοψηφίας. Αντί δηλαδή να επιβάλλεται το κοινό αγαθό και οι αντιλήψεις για την καλύτερη υπηρέτησή του πάνω στα ατομικά συμφέροντα, τις προσωπικές ιδιοτροπίες και τις ματαιοδοξίες, τα τελευταία καθορίζουν και προσανατολίζουν όλα τα άλλα.

Ετσι και στη σημερινή κυβέρνηση. Πρώτο πείραμα πολυκομματικής διακυβέρνησης της χώρας που καθιστούσε αναγκαία η έλλειψη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας ενός μόνο κόμματος στη Βουλή, η προσπάθεια των κκ. Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη έχει ιστορική σημασία. Πέραν όμως αυτού, το λαϊκό αίσθημα που αποδοκίμασε με τρόπο πανηγυρικό την πάγια εναλλαγή δύο μόνο κομμάτων στην εξουσία και η ανάγκη συσπείρωσης ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων για να γίνουν ανεκτές οι πολιτικές του μνημονίου επιβάλλουν τη συνέχιση και την ολοκλήρωση της σημερινής κυβερνητικής δραστηριότητας.

Τώρα, για όσους είναι πάντα έτοιμοι να διεκδικήσουν το καλύτερο, ας μείνουν με τη διατήρηση των αποτελεσμάτων του «καλού» αυτού κυβερνητικού σχήματος που, εδώ που τα λέμε, δεν είναι και λίγα.

Βρίσκουμε εντελώς απαράδεκτο μια πολιτική ηγεσία που κατάφερε να ξεπεράσει την έντονη ιδεολογική διαφορετικότητα της αρχής, σοβαρές πιέσεις από την κομματική βάση και την εκ των πραγμάτων δυσχέρεια που δημιουργεί η ύφεση και η υποαπασχόληση να αντιμετωπίζει ως κορυφαίο πρόβλημα την παρουσία ή την απομάκρυνση ενός οποιουδήποτε κυβερνητικού στελέχους, όσο στρατηγική και να είναι η θέση που αυτός κατέχει.

Ο κ. Κικίλιας είχε επιλεγεί με τη μέθοδο opengov από την κυβέρνηση Παπανδρέου, με απόλυτα αντικειμενικά κριτήρια και απ’ ό,τι γνωρίζω διακρίθηκε για την επιμελή άσκηση των καθηκόντων του. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές κανένα τρανταχτό επιχείρημα για την απομάκρυνσή του δεν έχει προταθεί από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εργασίας. Νομίζω ότι είναι καιρός να σταματήσουν τα αστεία. Πολιτικάντικα παιχνίδια ο λαός και ιδιαίτερα οι πολίτες που υποστηρίζουν με πολύ κόπο και πείσμα την παρούσα κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να ανεχθούν.

Πρέπει αμέσως ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Κουβέλης να καταλάβουν τη θέση που τους αναλογεί στο Υπουργικό Συμβούλιο. Αν δεν είναι σε θέση να το πράξουν γιατί έχουν ψυχολογικά ή άλλης μορφής προβλήματα, να πάνε στο καλό, από εκεί που πήγαν και άλλοι, και να πάψουν να μας απασχολούν. Πρέπει ακόμη να συμπληρωθεί η κυβέρνηση, όπου είναι απαραίτητο (όχι στο γελοίο υφυπουργείο του άχρηστου υπουργείου Μακεδονίας και Θράκης), με στελέχη όλων των κομμάτων λαμβάνοντας υπόψη τον συσχετισμό δυνάμεων και την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Τέλος, να ελεγχθούν όλοι οι υπεύθυνοι σε πολιτικές θέσεις αποφασιστικές για τη λειτουργία της κρατικής μηχανής και όπου υπάρχει αδήριτη ανάγκη να γίνουν αλλαγές με κυρίαρχο το αξιοκρατικό κριτήριο και όχι εκείνο της κομματικής νομής της εξουσίας.

Η κυβέρνηση αυτή έχει κοστίσει πολύ κόπο και πολύ πόνο στον ελληνικό λαό. Οσοι νομίζουν ότι θα αναδειχθούν με επικοινωνιακά παιχνίδια, προτάσσουν δηλαδή το ατομικό τους συμφέρον, πρέπει να απομονωθούν και να αποδοκιμαστούν. Οσοι μένουν κολλημένοι στις συνήθειες και στις πρακτικές του παρελθόντος δεν έχουν πάρει το μήνυμα των καιρών. Τέλος, όσοι δεν αντιλαμβάνονται τις συνθήκες εθνικού συναγερμού που επιβάλλει η συγκυρία είναι ανάξιοι της δραματικής εποχής που ζούμε.

Πηγή: ΤΟΒΗΜΑ

Share/Bookmark