Από την άλλη πλευρά του καθρέφτη

Στις αστυνομικές ταινίες υπάρχει η ανάκριση ενός υπόπτου με τη χρήση των καθρεφτών που επέτρεπαν σε αστυνομικούς να παρακολουθούν χωρίς ο ανακρινόμενος να υποψιάζεται τίποτα.
Από την παιδική μας ηλικία ήταν έντονος ο πειρασμός να δούμε αν πράγματι υπήρχε πίσω από τον καθρέφτη αυτός ο πιτσιρίκος που ήταν όμοιος με εμάς και με θρασύτητα εμιμείτο κάθε κίνησή μας και κάθε μορφασμό μας.
Σ’ έναν τέτοιο καθρέφτη κοιτάζεται αιώνες τώρα η πολιτισμένη ανθρωπότητα. Έχουμε πλάσει μια εικόνα των χωρών και των λαών που δεν ανήκουν σε εμάς ιστορικά και ησυχάζουμε κάθε φορά που ο καθρέφτης στέλνει πιστά το τεχνητό είδωλο. Όταν οι θεσμοί τους ασκούν ηγεμονία με μεθόδους καταπίεσης και εκμετάλλευσης, που εμείς έχουμε διδάξει και καμιά φορά εφαρμόσει, θεωρούμε ότι όλα βαίνουν καλώς, ότι υπάρχει σταθερότητα και ότι επομένως μπορούμε να συνεχίσουμε στα πλαίσια της γνήσιας αγγλοσαξονικής στάσης: “business as usual”. Όταν υπάρχουν εξεγέρσεις και πριν από αυτές κινήματα αμφισβήτησης σε ευρεία έκταση θεωρούμε πάλι ότι πρόκειται για συνέπειες των δικών μας ιδεολογικών ρευμάτων, που οδηγούν στην κριτική και τελικά την άρνηση του συστήματος. Ακόμα και όταν αναγκαστούμε να καταφύγουμε στην καταστολή η ανάλυση των αιτιών που μας οδήγησαν εκεί και των συνεπειών, που κατ’ ανάγκην θα ακολουθήσουν, γίνεται με δικούς μας όρους και για να κατανοηθεί από τους «ιθαγενείς» πρέπει να προσαρμοστεί στις παραμέτρους ενός δικού μας συστήματος.
Γύρισα προχθές από το Κουβέιτ όπου είχα κάτσει 10 ημέρες, μετά από μια πρόσκληση της Κυβέρνησης, που μου ζητούσε να ενημερώσω ανώτατα στελέχη της διοίκησης για τις τελευταίες ευρωπαϊκές εξελίξεις. Έζησα, με άλλα λόγια, τις ημέρες γύρω από την Πρωτοχρονιά πίσω από τον καθρέφτη. Μέσα σε ένα χρόνο είχε αλλάξει ριζικά το κλίμα μέσα στο οποίο γίνονταν αυτές οι συζητήσεις και άλλες σε πιο ιδιωτικούς χώρους.
Το Κουβέιτ και το πετρέλαιό του ανήκει σε μια οικογένεια, τους Αλ Σαμπάχ. Βέβαια, όταν μιλάμε για οικογένεια, μιλάμε εδώ για μερικές εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες ανθρώπους, που είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συγγενείς. Ταυτόχρονα, όμως, στην τρίτη ή τέταρτη γενιά της ανάπτυξης, μιλάμε για ένα εξαιρετικό κοινωνικό σύστημα, μια πρωτοφανή για τα μουσουλμανικά δεδομένα συμμετοχή γυναικών στην οικονομική ζωή και ένα εξαιρετικά προχωρημένο εκπαιδευτικό σύστημα. Κάθε Κουβεϊτιανός πολίτης με τη γέννησή του αποκτά ένα βιβλιάριο καταθέσεων στο οποίο κάθε μήνα κατατίθενται 400 δολάρια, όποιος και αν είσαι. Αν σπουδάσεις στο λογαριασμό αυτό κατατίθενται και άλλα ποσά που αυξάνονται όσο προχωράει η εκπαίδευσή σου. Οι πιο ευφυείς και οι γόνοι γνωστών οικογενειών σπουδάζουν στο Ήττον και αργότερα στο Κέιμπριτζ ή στην Οξφόρδη.
Αυτή η κοινωνία σείεται σύσσωμη από δύο παράγοντες: ο πρώτος είναι η συνεχής και σταθερή πτώση των τιμών του πετρελαίου στο Β’ εξάμηνο του 2014. Εισοδήματα που θεωρούντο δεδομένα και αυξάνονταν πάντα πρέπει να θεωρηθούν ξεπερασμένα μετά την εισβολή στην αγορά των ΗΠΑ, που από πρώτος καταναλωτής έγινε ο πρώτος παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου που εξάγεται από το σχιστόλιθο. Ήδη έχουν αναγγελθεί μερικές περικοπές και προκλήθηκαν και οι ανάλογες ζημίες. Επιδοτήσεις της ενέργειας που επέτρεπαν με τη σειρά τους μείωση των τιμών στα υπαίθρια εστιατόρια, στις λαϊκές μεταφορές και στο ευρύτατα διαδεδομένο αραβικό ψωμί, τείνουν να καταργηθούν με αποτέλεσμα να έχει προκληθεί μεγάλη λαϊκή αναταραχή. Οι Σιίτικες μειοψηφίες ή και πλειοψηφίες, όπως στο Μπαχρέιν, κοιτάζουν όλο και περισσότερο με συμπάθεια προς την πλευρά του Ιράν, που παρά τα προβλήματά του φαίνεται να διαθέτει σταθερότερη οικονομία, μεγάλη αυτάρκεια σε ότι αφορά στα βιομηχανικά προϊόντα και μια σταθερή πορεία προς την κατεύθυνση ενός μετριοπαθέστερου ισλαμικού καθεστώτος. Τέλος, το μεγάλο φιάσκο της Δύσης που επανέφερε με τη μια ή την άλλη μορφή το προηγούμενο καθεστώς μετά από σύγχυση και αναστάτωση δύο ετών στο Κάιρο και την Τύνιδα, η διάλυση της Λιβύης και της Συρίας και κυρίως οι στρατιωτικές επιτυχίες των «τρελών του Θεού», Τζιχαντιστών, έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο τις περιορισμένες σε αριθμό, αλλά δυναμικές μειοψηφίες που προωθούσαν μια εξέλιξη της κατάστασης προς τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Η ηγετική ομάδα έχει ήδη σπίτια στο Λονδίνο, στην Κωνσταντινούπολη και καμιά φορά στη Νέα Υόρκη ή την Καλιφόρνια. Οι φτωχότεροι (που δεν είναι βέβαια φτωχοί) κοιτάζουν με ενδιαφέρον προς τη μεριά της Ισπανίας, της Κύπρου και της Ελλάδας. Όπως συνήθως έχουμε νομοθετήσει σχετικά αλλά οι ημιπαράφρονες «Ελληναράδες», τεμπέληδες υπάλληλοι και έτοιμοι να διαφθαρούν και να διαφθείρουν μεσάζοντες έχουν ήδη δυσφημήσει τις απεριόριστες δυνατότητές μας. Όταν σταματήσουμε να ψηφοθηρούμε ασυστόλως και ανοήτως, αν υπάρχει ακόμα Ελλάδα ας θυμηθεί αυτά εδώ τα λόγια κάποιος σε κυβερνητικό επίπεδο. Θα προσφέρει μεγάλη βοήθεια και για την οικονομική μας ανόρθωση και για την ενίσχυση του κύρους μας στην περιοχή όπου με ιδιαίτερη φιλία και εκτίμηση προσβλέπουν κατά τη μεριά μας.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Uncategorized

Το εκλογικό αδιέξοδο του κεντροαριστερού χώρου

Μεγάλη συζήτηση γίνεται για το αν και πόσο θα αναστατωθεί η οικονομία της χώρας επειδή δυνάμεις του παρανοϊκού εθνικοσοσιαλιστικού μετώπου, που τορπίλισε την εκλογή Προέδρου, θα έρθουν ενισχυμένες σε μια προσεχή Βουλή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, βασικό κόμμα της αντιπολίτευσης, στηρίζει εδώ και χρόνια την προπαγάνδα του στην ατεκμηρίωτη υπόθεση ότι σ’ αυτό το σώμα θα διαθέτει μια πλειοψηφία που θα του επιτρέψει να κυβερνήσει. Ακόμα και αν οι πιο κολασμένες φαντασιώσεις του αντιευρωπαϊκού μετώπου πραγματωθούν, μια τέτοια εξέλιξη φαίνεται απίθανη. Φανταστείτε μια κυβερνητική πλειοψηφία, που θα περιλαμβάνει οπαδούς της μετά-κομμουνιστικής διανόησης, τους φυγάδες από το χώρο της λογικής νέο-κομμουνιστές, από άλλες αντιευρωπαϊκές εθνικιστικές τάσεις και στο πλευρό τους βουλευτές από τα μεγάλα κόμματα που θα είναι έτοιμοι να πουλήσουν την ψυχή τους στο διάβολο για μια θέση στο Κοινοβούλιο ή ακόμα καλύτερα για ένα σκαμνί στο υπουργικό συμβούλιο.
Ενώ όμως αυτή η χωρίς νόημα συζήτηση δίνει και παίρνει είχε περάσει τελείως απαρατήρητη μια άλλη εξέλιξη, το γεγονός δηλαδή ότι 40 χρόνια μετά το 1974 η Ελλάδα ξαναβρέθηκε, όπως το 1958, χωρίς αξιόλογη πολιτική εκπροσώπηση των μεσαίων στρωμάτων της κοινωνίας.
Τότε μια δυναμική και ανοιχτόμυαλη ηγεσία της ΕΔΑ είχε καταφέρει να συσπειρώσει πολιτικούς του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου. Ο Νέστωρ της πολιτικής ζωής Γιάννης Πασαλίδης και προσωπικότητες που επέβαλαν σεβασμό στους αντιπάλους όπως ο Ηλίας Ηλιού, ο Αντώνης Μπριλάκης, ο Λεωνίδας Κύρκος, η Μαρία Καραγιώργη και άλλοι δημιουργούσαν κάθε μέρα με το λόγο και την πολιτική τους πρακτική τις προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση ενός μεγάλου ρεύματος συνεργασίας, που είχε ονομαστεί από τη δεξιά «συνοδοιπορία». Εκπρόσωποι αυτού του ρεύματος, που δικαιολογημένα μισήθηκε από τη δεξιά ήταν ο Ηλίας Τσιριμώκος και ο Γεώργιος Καρτάλης. Εναντίον τους ανέπτυσσαν φοβικά επιχειρήματα ανοίγοντας το δρόμο στις ψυχροπολεμικές κραυγές των δεξιών, οι δύο άνθρωποι που διεκδικούσαν με ανεξέλεγκτη φιλαυτία την ηγεσία του κεντρώου χώρου. Η μεγάλη ειρωνεία της τύχης είναι ότι και τότε τα ονόματα ήταν Παπανδρέου και Βενιζέλος. Η αλληλοϋποβλεπόμενη και αναξιόπιστη αυτή ηγεσία δεν μπορούσε να υπηρετήσει αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μεσαίων στρωμάτων που αποτελούσαν και αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Σε βάθος χρονικού ορίζοντα δε δημιουργούσε καν στοιχειώδη εμπιστοσύνη: ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε χρηματίσει βουλευτής του στρατάρχη Παπάγου και ο Σοφοκλής Βενιζέλος μοίραζε με δυσκολία το χρόνο του ανάμεσα στη χαρτοπαιξία, τις εφοπλιστικές επιχειρήσεις και την πολιτική.
Στις εκλογές του 1958 η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή παίρνει 41% και 171 έδρες, η ΕΔΑ, που περιλαμβάνει και τους κομμουνιστές, έρχεται δεύτερη με 24% και 79 έδρες και το Κόμμα Φιλελευθέρων των Γ. Παπανδρέου – Σ. Βενιζέλου, 21% και 36 έδρες.
Μετά τις εκλογές της βίας και της νοθείας του 1961 και τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη, η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου σαρώνει κυριολεκτικά τη δεξιά στις εκλογές του 1963 – 1964. Ακολουθούν η αποστασία, τα Ιουλιανά του 1965 και η επτάχρονη ανωμαλία.
Μετά τη μεταπολίτευση ο Ανδρέας Παπανδρέου δημιούργησε τις προϋποθέσεις για μια ομαλή δημοκρατική πολιτική ζωή ευρωπαϊκού τύπου. Βασικό επίτευγμά του ήταν η δημιουργία ενός σύγχρονου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ, που κάλυψε το χώρο του κέντρου και απορρόφησε τμήματα της δεξιάς και της αριστεράς. Η ύπαρξη ενός τέτοιου κόμματος, άσχετα από το αν θα λέγεται ΠΑΣΟΚ ή όχι, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ομαλή εναλλαγή στην εξουσία, για την χωρίς περιπέτειες διακυβέρνηση της χώρας.
Δυστυχώς σήμερα δεξιά και «επαναστατική» αριστερά αντιμετωπίζονται ξανά σε μια κατά μέτωπο σύγκρουση. Δεν υπάρχει ούτε εκδηλώνεται κόμμα που θα μπορούσε να καλύψει την ανάγκη πολιτικής έκφρασης των πλειοψηφικών στη χώρα μας μεσαίων στρωμάτων. Έχει επέλθει άραγε κοινωνική αλλαγή; Όπως μας θυμίζουν επανειλημμένα αποτελέσματα αρχαιρεσιών σε κοινωνικούς χώρους (εργατικά κέντρα, επιστημονικούς συλλόγους, τοπική αυτοδιοίκηση και επιμελητήρια) κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές. Τα μεσαία στρώματα ζουν και βασιλεύουν, αυξάνονται και πληθύνονται στην πατρίδα μας. Απλώς δεν επιθυμούν πλέον να εκφραστούν με την παραδοσιακή φθαρμένη μορφή που αποτελεί πλέον το ΠΑΣΟΚ.
Οι πολιτικοί εκπρόσωποι αυτού του χώρου αντί να συσπειρωθούν για να αντιμετωπίσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις επερχόμενες εκλογές και να προγραμματίσουν ενωτικές και αδιάβλητες διαδικασίες για να βρεθεί νέο πολιτικό περιεχόμενο, νέα έκφραση, νέες πρωτότυπες μορφές οργάνωσης και ανανεωμένη ηγεσία, ερίζουν για τα αξιώματα και τις καρέκλες. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες αισθάνονται αηδία και απογοήτευση. Προβληματίζονται σοβαρά αν η μόνη διέξοδος δεν είναι η αποχή ή το λευκό και άκυρο ψηφοδέλτιο. Το πρόβλημα είναι ότι και η αποχή και τα άσφαιρα ψηφοδέλτια μοιράζονται μεταξύ όλων των συμμετεχόντων στην εκλογική σύγκρουση. Με τον τρόπο αυτό δηλαδή ο αγανακτισμένος ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ ψηφίζει σε ποσοστό ανάλογο με την εκλογική δύναμη του καθενός όλους όσους για θεμιτούς ή αθέμιτους λόγους περιφρονεί και αντιπαθεί. Από την άλλη μεριά, ο εκβιασμός που ασκούσαν στο όνομα της ενότητας και σε συνθήκες πόλωσης οι κομματικές ηγεσίες έχει αγγίξει και ξεπεράσει τα όρια ανοχής.
Τι θα ψηφίσουμε λοιπόν; Εδώ είμαστε και βλέπουμε.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Δόξα και τιμή στα σκουλήκια ήρωες του υπεδάφους

Πάντα είχα έντονες επιφυλάξεις όταν άκουγα να χρησιμοποιούνται όροι από τις φυσικές επιστήμες ή την ιατρική για να περιγράψουν καταστάσεις ή εξελίξεις που αφορούσαν την κοινωνία των ανθρώπων ή τη θεσμική και πολιτική υπερδομή.
Είναι γνωστή η μανία των ρητόρων της χούντας, ιδιαίτερα του αρχηγού της Γ. Παπαδόπουλου, να περιγράφει την κοινωνία ως έναν ασθενή στον οποίο είχε τοποθετηθεί γύψος. Αλλά και άλλοι, ανάλογης προέλευσης και νοοτροπίας ρήτορες, συνήθισαν να μιλάνε για πυρετούς, λοιμώδεις καταστάσεις διάδοση μικροβίων, νοσηρότητα και άλλα παρόμοια. Εξίσου αδόκιμο θεωρώ ότι είναι να περιγράφεις κάτι ή κάποιον με αναφορές στο ζωικό βασίλειο και να ονομάζεις το συνομιλητή σου ή τον αντίπαλό σου γάιδαρο ή κάτι παρόμοιο. Προσωπικά έχω αντιμετωπίσει την κτηνωδέστερη μορφή αυτής της συμπεριφοράς, που είναι η αναφορά στο σωματότυπό μου. Κυρίως σταλινικής ή φασιστικής έμπνευσης διανοητές, δημοσιογράφοι ή πολιτικοί εκπρόσωποι, από αυτούς που ως διάττοντες αστέρες κάθε τόσο διασχίζουν το στερέωμά μας, με έχουν κατά καιρούς αποκαλέσει βόδι, γουρούνι, ιπποπόταμο και παχύδερμο. Γι’ αυτό και στεναχωρήθηκα πολύ όταν διάβασα ανθρώπους, που ιδιαίτερα εκτιμώ και για την ιστορία τους, για τη δύναμη της πολιτικής τους σκέψης και για το ήθος τους, να χρησιμοποιούν τον όρο σκουλήκια για να χαρακτηρίσουν συναδέλφους τους εν τη βουλή οι οποίοι προσπαθούσαν κακότεχνα και χυδαία να τους εκβιάσουν ώστε να μην ψηφίσουν θετικά στη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας.
Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και στοιχειωδώς με την κηπουρική ξέρει πόσο άδικος είναι αυτός ο χαρακτηρισμός. Όταν χώνεις την τσάπα ή το φτυάρι σου για να προετοιμάσεις ένα τμήμα του λαχανόκηπού σου προκειμένου να φυτέψεις σπόρους ή φυτά για μια καινούργια σοδειά αποκαλύπτεις ένα τμήμα σε βάθος μερικών δεκάδων εκατοστών της πλούσιας υπόγειας ζωής, που κάνει το χώμα γόνιμο. Βασικοί πρωταγωνιστές αυτής της υπόγειας ζωής είναι τα σκουλήκια μικρότερα ή μεγαλύτερα σε μήκος. Άλλα λευκά, άλλα φαιοκόκκινα σπεύδουν να απομακρυνθούν από το φως και να χωθούν ακόμα βαθύτερα στο λασπώδες και σκοτεινό περιβάλλον που ενισχύουν και συγκροτούν καθημερινά με την ατελείωτη προσπάθειά τους. Χωρίς τα σκουλήκια δεν θα υπήρχαν γόνιμες συνθήκες για να αναπτυχθούν οι ρίζες των φυτών. Χωρίς αυτούς τους αφανείς ήρωες δεν θα απολαμβάναμε λαχανικά και άνθη. Δόξα και τιμή λοιπόν στα σκουλήκια και στην προσπάθειά τους, που έχει ιστορικό βάθος εκατομμυρίων ετών.
Τα αξιοπρεπή αυτά όντα δεν θα είχαν ποτέ τον πειρασμό να συκοφαντήσουν και να εκβιάσουν τους ομοίους τους. Από όσα ξέρουμε δεν επιδίδονται στον κανιβαλισμό. Αλλά εν πάσει περιπτώσει, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται και αν ακόμη κάτι τέτοιο συμβαίνει στην κοινωνία τους νομίζω ότι δε θα τους ερχόταν ποτέ η ιδέα να βγουν σε τηλεοράσεις, εφημερίδες και ραδιόφωνα να καμαρώνουν για την αθλιότητά τους και να ζητούν από τα θύματά τους όρους για να διατυπώσουν αυτό που τους επιβάλλει το άμεσο καθήκον τους, δηλαδή ένα ανεπιφύλακτο και ειλικρινές αίτημα συγγνώμης. Τα σκουλήκια δεν είναι πολιτικοί σαλταδόροι που προσπαθούν με τέτοιου είδους αθλιότητες να ικανοποιήσουν τον «μελλοντικό» αφέντη της χώρας τα σκουλήκια δεν διεκδικούν μια θέση στα ψηφοδέλτια του τυχάρπαστου συνονθυλεύματος, που με βάση τις δημοσκοπήσεις θρασύτατα, διεκδικεί το δικαίωμα της επιβολής του νόμου της ζούγκλας πάνω στο λαό.
Υπάρχουν όμως κάτι άλλα πλάσματα του Θεού που δεν ξέρω γιατί στο σημείο αυτό μου ήρθαν στο μυαλό. Είναι οι λεγόμενοι σκατομπούρμπουλες. Κάτι γυαλιστερά ανόητα πλάσματα που από το πρωί μέχρι το βράδυ κτίζουν ένα μικρό βώλο κοπριάς και τον κυλούν από εδώ και από εκεί με μυστηριώδεις τελικές προθέσεις. Πάντως δεν έχω δει ποτέ σκατομπούρμπουλα να πετάει την κοπριά του σε άλλους. Τη διαχειρίζεται εντελώς προσωπικά για τον εαυτό του.

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

«Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν»

Οι νεο-κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν στήσει ένα μηχανισμό προπαγάνδας, που κυριαρχεί στο δημόσιο διάλογο, χρησιμοποιώντας όλα τα σύγχρονα επικοινωνιακά μέσα. Ταυτόχρονα, στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης ασκείται έντονη ψυχολογική πίεση, ώστε η υποτιθέμενη αντικειμενικότητα του χώρου να κλίνει έντονα προς τα αριστερά.

Στην προσπάθεια αυτή, σημαντικό ρόλο παίζει και η ποιότητα των απόψεων, που επαναλαμβάνονται συστηματικά. Απλοποίηση, ώστε να διαμορφωθεί ένας αξιωματικός λόγος και παραγνώριση της οφθαλμοφανούς πραγματικότητας και της στοιχειώδους λογικής είναι οι δύο κολώνες που στηρίζουν αυτού του είδους την προπαγάνδα. Με τον τρόπο αυτό, ακούμε «σοβαρούς» αναλυτές και πολιτικά πρόσωπα με θέση στους θεσμούς μας να διακηρύττουν ότι είναι δυνατόν να αρνηθείς μονομερώς να πληρώσεις το μισό σου εξωτερικό χρέος και με αυτούς, που τόσο άγρια «εφέσωσες», να συνεχίσεις να διαπραγματεύεσαι το υπόλοιπο˙ ότι το κράτος θα αυξήσει το έλεγχό του πάνω στο τραπεζικό σύστημα και θα αποκτήσει την κυριότητα των τεσσάρων μεγαλυτέρων τραπεζών της χώρας˙ ότι ανάλογες εξελίξεις θα πυροδοτηθούν και σε άλλες χώρες και θα ενισχύονται από εμάς δηλαδή ότι η Αθήνα θα γίνει εστία (foco) μιας παγκόσμιας τσιπρικής επανάστασης, που θα πάρει τη θέση της στην ιστορία˙ τέλος ότι όλα αυτά θα τα κάνουμε όντας μέλη της ευρωζώνης και έχοντας το ευρώ ως νόμισμά μας, αλλά αν χρειαστεί να φύγουμε θα αποχωρήσουμε αγέρωχα τραγουδώντας εύθυμα «λαλούμ, λαλούμ, λαλούμ και τζουμ τριαλαρό» όπως ο ΕΛΑΣ όταν εγκατέλειπε την Αθήνα μετά το Δεκέμβρη του 1944.

Σύμφωνα με αυτή τη σχολή της φαιοκόκκινης προπαγάνδας, η επομένη των εκλογών, όπου θα έχει πρωτεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι μια ημέρα σαν τις άλλες. Δε θα υπάρχει ο συνωστισμός πολιτών, που θα λεηλατούν τα σουπερ μάρκετ για να αποθηκεύσουν τρόφιμα ούτε επεισόδια μπροστά στις κλειστές τράπεζες, όπου άλλοι πολίτες θα ζητούν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους. Εδώ βέβαια πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι ιδεολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν δίκιο. Λένε την αλήθεια, αλλά για λάθος λόγους. Τρέφουν την αυταπάτη ότι η πρωτοπορία τους στις εκλογές, που δε σημαίνει βέβαια Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακυβερνησία και μπάχαλο μέχρι να ξαναγίνουν εκλογές σε σύντομο χρονικό διάστημα, δεν θα κλονίσει την συνηθισμένη συμπεριφορά του μέσου πολίτη απέναντι στην αγορά και την ελεύθερη οικονομία.

Αυτό στο οποίο έχουν δίκιο είναι ότι η οικονομική καταστροφή και απαξίωση της χώρας δε θα περιμένει το βράδυ των εκλογών. Βαδίζοντας προς αυτές, η προοπτική της ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι του σημείου να αποτελέσει την πρώτη πολιτική δύναμη της χώρας είναι αρκετή για να κλονίσει την αγορά και το πιστωτικό σύστημα.

Προς το παρόν τη δυσπιστία τους εκδηλώνουν όσοι έχουν πολλά να χάσουν και ταυτόχρονα διαθέτουν εναλλακτικές λύσεις κυρίως σε τράπεζες του εξωτερικού. Σιγά, σιγά όμως θα γενικευθεί η επιρροή της νοοτροπίας «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Όλα αυτά τα προβλέπω με οδύνη. Θα έλεγα σχεδόν με απόγνωση. Οι άνθρωποι της γενιάς μου είχαν πιστέψει στην ομαλότητα. Δε φαντάζονταν ποτέ ότι ο ελληνικός λαός θα αποφάσιζε ακόμα μια φορά να αυτοκτονήσει. Η χώρα μας είναι εδώ και είμαστε πια τέτοιας ηλικίας ώστε να είναι αδύνατα, πολύπλοκα και ευφάνταστα σχέδια για το μέλλον. Μαζί θα αυτοκτονήσουμε. Ας ελπίσουμε για τα παιδιά και τα εγγόνια μας ότι θα αποφύγουν στη διάρκεια της δικής τους ζωής μια νέα εθνική δοκιμασία σαν αυτήν που επέβαλε τελικά η φαυλοκρατία του πολιτικού κατεστημένου, η ανευθυνότητα και ο τυχοδιωκτισμός της περιθωριακής αριστεράς και η ευπιστία και πολιτιστική εξαχρείωση του μέσου πολίτη.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ενημέρωση

Για λόγους τεχνολογικής αναπροσαρμογής δεν μπορέσαμε στο διάστημα από τις 15 Αυγούστου μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα να δημοσιεύσουμε τακτικά, όπως γινόταν κάθε εβδομάδα, το περιεχόμενο της εκπομπής στην οποία είναι προσκεκλημένος ο Θ. Πάγκαλος από τους Βασίλη Χιώτη και Νότη Παπαδόπουλο κάθε Τρίτη 10:00 – 11:00 στο ΒΗΜΑ FM 99,5, καθώς και το εβδομαδιαίο άρθρο που δημοσιεύεται στο ένθετο “νέες εποχές” του Βήματος της Κυριακής.

Posted in Ανακοινώσεις, Γραφείο Τύπου
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Θα ψηφίσω Σαμαρά γιατί είναι ο λιγότερο απατεώνας από ...Πρώτο ΘΕΜΑΞανά Σαμαρά θα ψηφίσει τις επικείμενες εκλογές ο Θεόδωρος Πάγκαλος, όπως αποκάλυψε ο ίδιος σε εκπομπή του Βήμα FM [...]

Patras EventsΧειμερινός κολυμβητής ο ΠάγκαλοςΕφημερίδα ΕλευθερίαΔεν πίστευαν στα μάτια τους οι επισκέπτες στη Λίμνη Βουλιαγμένης, όταν πριν λίγες μέρες, είδαν ξαφνικά μπροστά τους τον Θεόδωρο Πάγκαλο [...]

VoriaΠάγκαλος: Ψήφισα ενσυνείδητα Νέα ΔημοκρατίαVoria«Ψήφισα Νέα Δημοκρατία και το έκανα ενσυνείδητα». Αυτή ήταν η απάντηση του πρώην υπουργού Θεόδωρου Πάγκαλου στο ερώτημα που του έγινε στο πάνελ του [...]

BEST NewsΘόδωρος Πάγκαλος:"Ψήφισα Νέα Δημοκρατία"BEST NewsΈκπληξη προκάλεσε στους τηλεθεατές αλλά και στους παρευρισκόμενούς του στο στούντιο του Mega ο επί σειρά ετών υπουργός του ΠΑΣΟΚ Θόδ [...]

pelop.grΟ Θ. Πάγκαλος αποκάλυψε ότι ψήφισε Νέα Δημοκρατίαpelop.grΜιλώντας την εκπομπή του Mega, ο πρώην υπουργός, Θεόδωρος Πάγκαλος αποκάλυψε πως ψήφισε τη Νέα Δημοκρατία και μάλιστα ενσυνείδητα. Οπως [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish