Μετά Χριστόν Προφήτης

Ένα ελαφρώς κωμικό πρόσωπο που προσπαθεί να εμφανιστεί μετά την Παλαιά Διαθήκη στην Ελληνοεβραϊκή παράδοση είναι ο «Μετά Χριστόν Προφήτης». Απλώς δεν βρίσκει θέση στην ιστορία. Μετά την έλευση του Χριστού, τη Σταύρωση και την Ανάστασή του, δε χωρούν πλέον προφητείες. Πολλές φορές, αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε αυτήν τη θέση. Δηλαδή ότι έχω προφητεύσει γεγονότα, έχω εκφράσει πρόωρα απόψεις, που αργότερα, ενίοτε πολύ αργότερα, δικαιώνονται.

Προ ημερών μια παρέα νέων από τους Φούρνους της Ικαρίας καβάλησαν ένα ταχύπλοο γεμάτο σημαίες και έσπευσαν να μπήξουν όσες μπορούσαν από αυτές σε διάφορες τρύπες των ερημονησίδων Ανθρωποφάς, Πρασονήσι κλπ. Εγκλημάτησαν έτσι εναντίον των εθνικών μας απόψεων, υπονόμευσαν την Κυβέρνηση της χώρας, η οποία έχει δημοκρατικά αναδειχθεί και μας έχουν βάλει σε ένα καθεστώς ομηρίας. Έκαναν δηλαδή ότι δεν έπρεπε να κάνουμε, πάνω από 20 χρόνια πριν, όταν εξελίχθηκε αυτό το επεισόδιο στα Ίμια στη λύση του οποίου έχω διαδραματίσει κάποιο ρόλο.

Η εθνική σημαία δεν είναι ένα κομμάτι πανί για να το βάζει κανείς όπου και όποτε του καπνίσει και να το εγκαταλείπει στην τύχη του. Οι σημαίες σε δημόσια κτήρια και πλατείες κυματίζουν για να δηλώσουν την εθνική κυριαρχία. Γίνεται έπαρση και υποστολή τους με συγκεκριμένο τυπικό και απόδοση τιμών και οι κάτοικοι τις φυλάνε ως κόρη οφθαλμού μέχρι και την τελευταία τους πνοή.

Όταν στα Ίμια το ελληνικό απόσπασμα που εβρίσκετο σε μια από τις βραχονησίδες υπέστειλε και παρέλαβε τη σημαία που είχε τοποθετήσει, αυτό δεν σήμαινε καθόλου ότι η νήσος περιήρχετο εις την τουρκική κυριαρχία ή σε κατάσταση γκρίζας ζώνης. Όπως εξαναγκάστηκε να ομολογήσει τότε η κ. Τανσού Τσιλέρ, Πρωθυπουργός της Τουρκίας, επρόκειτο για μια πράξη αμοιβαίας απαγκίστρωσης από τον κίνδυνο θερμού επεισοδίου, η μια από τις δύο βραχονησίδες είχε εξάλλου καταληφθεί από τουρκικό άγημα και είχε ανυψωθεί τουρκική σημαία. Με τον τρόπο αυτόν τα Ίμια δεν περιήρχοντο καθόλου σε κατάσταση γκρίζας ζώνης αλλά επανήρχοντο στο “stausquoante”, δηλαδή της εν τοις πράγμασι κατάσταση, η οποία υπήρχε πριν από το επεισόδιο (Κτηνοτροφική χρήση από Καλύμνιο βοσκό και αλίευση στα χωρικά τους ύδατα από Έλληνες ψαράδες). Η Τουρκία δεν είχε ποτέ αναγνωρίσει τυπικά και βάσει του διεθνούς διακαίου την κυριαρχία της Ελλάδας σε αυτά τα μικρά ακατοίκητα νησιά.

Ποιος ήταν ο στόχος της Τουρκίας; Ο ίδιος όπως και τώρα. Όχι να καταστήσει δηλαδή μέρος της αχανούς επικράτειάς της τα λίγα τετραγωνικά μέτρα του Ανθρωποφά και του Πρασονησίου αλλά να κάτσει σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα εφαρμόζοντας το δίκιο του ισχυροτέρου και όχι το διεθνές δίκαιο ή το δίκαιο της θαλάσσης, που εξάλλου η γείτων δεν είχε ποτέ παραδεχθεί.

Οι άμυαλοι νεαροί από τους Φούρνους είχαν προφανώς, ως «μάγκες και Ελληναράδες», κάνει λανθασμένη ανάγνωση των συνθηκών που επέβαλε η σημερινή γεωπολιτική συγκυρία. Παίζανε ποδόσφαιρο σε αλάνα με χαλικάκι και όχι μπάσκετ σε κλιματιζόμενο κλειστό γήπεδο.

Οι τούρκοι όμως είναι πολλοί. Εάν κινούμεθα σε επίπεδο υποδεέστερο από άποψη ευφυίας και τεχνολογίας, δεν έχουμε καμία ελπίδα. Το επιχείρημα: «μπορώ να βάλω μια εθνική σημαία όπου μου αρέσει στο εθνικό έδαφος» είναι σωστό. Καθίσταται βλακώδες και υποβολιμαίο όταν έχουμε την αξίωση από το κράτος να αναλάβει τη φρούρηση και την εν γένει περιποίηση του αποτελέσματος της κίνησής μου. Αγνοί μπορεί να ήταν οι νεαροί των Φούρνων. Ευφυείς όμως δεν ήταν. Ας ακούσουν τον «μετά Χριστόν Προφήτη». Καμιά φορά έχει και αυτός δίκιο.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Χείρα βοηθείας

Είχαμε επισημάνει σε παλαιότερα άρθρα μας (30/12/2017, 05/01 και 13/01/2018) τις προϋποθέσεις για να έχει στοιχειώδη σοβαρότητα μια απόπειρα αναθεώρησης του καταστατικού μας χάρτη.

Πρώτη από αυτές ήταν ο χαρακτήρας του πολιτεύματος ή όπως συνηθίζεται να λέγεται με την πολιτικά ορθή υποτονικότητα «των εξουσιών του Προέδρου της Δημοκρατίας». Ο λόγος για τον οποίο αντιτιθέμεθα στη χρησιμοποίηση της τρέχουσας ονομασίας και υποστηρίζουμε ότι τίθεται αυτόχρημα ζήτημα μεταβολής του πολιτεύματος από Κοινοβουλευτική σε Προεδρική Δημοκρατία εμπεριέχεται στα δύο βασικά επιχειρήματα εναντίον της Προεδρικής Δημοκρατίας.

Το πρώτο είναι ότι η αλλαγή των θεσμών με κίνητρο τον απλό μιμητισμό (βλέπε και την ανόητη συζήτηση περί γερουσίας) παραβλέπει τη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία υπήρξε, μετά τη μεταπολίτευση, ιδιαίτερα επιτυχημένο σύστημα διακυβέρνησης. Το δεύτερο είναι ότι με τη συγκέντρωση αμφίβολης δόξας και άφθονων κονδυλίων μπορεί ο οποιοσδήποτε τυχάρπαστος να οχυρωθεί στην εξουσία και να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά της (βλ. Ντ. Τραμπ και πιο πρόσφατα Όρμπαν στην Ουγγαρία).

Δεύτερη μεγάλη προϋπόθεση είναι ο επακριβής επανακαθορισμός των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους. Τα μέχρι τώρα εκατέρωθεν χρησιμοποιούμενα επιχειρήματα είναι ρητορικά και δημαγωγικά. Πρέπει η Εκκλησία να δεχθεί τον έλεγχο του κόστους της συντήρησης του κλήρου και να ανεχθεί έλεγχο των τίτλων και της διαχείρισης της υποτιθέμενης εκκλησιαστικής περιουσίας.

Τρίτο μεγάλο θέμα είναι η ανοχή (με την κατάργηση του άρθρου 16) ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης. Επίσης τα ΑΕΙ αυτά θα πρέπει να ιδρύονται και να έχουν επικεφαλής ιδιώτες, που θα συγκροτούνται συλλογικά κατά βούληση.

Το σύνολο αυτών των θεμάτων που διχάζουν την κοινωνία πρέπει να έχουν συζητηθεί ανάμεσα στους λαϊκούς φορείς και να συγκεντρώνει απόλυτη πλειοψηφία της μελλοντικής Βουλής. Αλλιώς, αν δεν υπάρχει δηλαδή αυτή η προϋπόθεση, η Αναθεώρηση του Συντάγματος θα είναι εικονική. Θα ενισχύει την παραμονή στην εξουσία μιας χρεωκοπημένης πλειοψηφίας, που εξάντλησε τα περιθώρια ενεργού δράσης και έδωσε ότι είχε να δώσει.

Αυτές οι προϋποθέσεις δεν υπάρχουν σήμερα. Κυρίως η τυχάρπαστη και ετερόκλητη κυβερνητική πλειοψηφία παίρνει την πρωτοβουλία διάσπασης και πόλωσης του εκλογικού σώματος οξύνοντας τα πνεύματα και δημιουργώντας θέμα διαφθοράς και κάθαρσης εκ του μη όντος. Παράλληλα και αντιφατικά μεταθέτει την προσοχή του λαού σε εθνικά θέματα που διαχειρίζεται κατά άθλιο τρόπο: αντιφάσεις, προκλήσεις, αδιέξοδες εντάσεις και νταηλίδικοι παληκαρισμοί. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: τι νόημα είχε η πρόσκληση της Φώφης Γεννηματά προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις, δηλαδή και προς τον ΣΥΡΙΖΑ, να περιέλθουν σε κατάσταση καταστολής και να ανακηρύξουν τεχνηέντως ως πρώτο θέμα της χώρας την Αναθεώρηση του Συντάγματος ενώ είναι εκκρεμές ακόμα το καθεστώς της οικονομίας, το βιοτικό επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων έχει υποστεί καθίζηση, η μεσαία τάξη έχει φτωχοποιηθεί και οι ολιγάριθμες ανώτερες εισοδηματικά ομάδες αντί να αισιοδοξούν για το μέλλον της οικονομίας και να επενδύουν στρέφονται πανικόβλητοι προς κάθε είδους παρανομία και τον εκπατρισμό;

Τι κρύβει η αβυσσαλέα ψυχή της Φώφης; Πρόκειται για την αγωνία ενός ανεπάγγελτου, που για λόγους κληρονομικούς διέπρεψε σε δημόσιες θέσεις συμπαρασύροντας μαζί της και κάθε είδους λαμόγια απ’ την πιο ταπεινή και ανικανοποίητη Πασοκαρία; Πρόκειται για μια πιο σύνθετη επιβίωση με ιδεολογικό υπόβαθρο τον Πασοκικό λαϊκισμό, που δεν πρόλαβε ή δεν θέλησε να προσχωρήσει με τους όρους εκείνης της εποχής στον ΣΥΡΙΖΑ; Γεγονός είναι ότι ο διμέτωπος αγώνας της Φώφης Γεννηματά διαλύει αμέσως μετά τη συγκρότησή του το υποτιθέμενο Κίνημα Αλλαγής. Διμέτωπο κάνει κανείς όταν εκτιμήσει σωστά τις συνθήκες και επιλέξει συμμάχους. Και με τους «κατσαπλιάδες» νεοκομμουνιστές και με την προσπάθεια ανασυγκρότησης μιας ευρωπαϊκής οικονομίας με κατοχυρωμένους δημοκρατικούς θεσμούς δεν γίνεται να είσαι.

Έχω επανειλημμένα διακηρύξει ότι στους εμφυλίους πολέμους χωρούν δύο αντίπαλοι. Όταν ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ανέλαβε την ηγεσία του Κράτους με συντριπτική πλειοψηφία συγκροτούμενη από βουλευτές του Λαϊκού κόμματος, έκανε το ιστορικό του καθήκον. Όσοι από εμάς εγκαταλείψαμε παραδόσεις με τεράστιο κόστος για να τεθούμε υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, κάναμε το χρέος μας απέναντι στη δημοκρατία και το κοινωνικό σύστημα. Το ίδιο και όσοι από την άλλη πλευρά, όσοι επέλεξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη αντί για κάποιον γνησιότερο που θα επέτρεπε μια πιο αχαλίνωτη επίδειξη εθνικοφροσύνης.

Το Κίνημα της Αλλαγής, τελευταίο κατάλοιπο της εγωπαθούς και κρατικοδίαιτης Πασοκαρίας δεν έχει καμία ελπίδα. Η Αναθεώρηση του Συντάγματος θα γίνει ολοκληρωμένα μόνο όταν συγκεντρωθούν εκσυγχρονιστικές πλειοψηφίες που θα αλλάξουν τον κόσμο για να τον κάνουν καλύτερο. Τολμώ να πιστέψω ότι αυτό θα γίνει με βάση τα όσα έχουμε προαναφέρει και μέσα στη ζωή μας που δεν παρέχει μεγάλα χρονικά περιθώρια.

Ας κρατήσουμε το σύνθημα των ημερών: «Καλή Ανάσταση».

Posted in Νεα

Σκυλίσια ζωή

Πάντα αντιπαθούσα τις γάτες. Δεν είχα ποτέ γάτα, γιατί της απέδιδα διάφορα ελαττώματα, που ίσως έχει, ίσως και όχι. Θεωρούσα ότι παίρνει ελευθερίες μόνη της, δεν διδάσκεται ποτέ τίποτα και ιδίως δεν μπορείς να υπολογίζεις στην πίστη της και την αφοσίωσή της. Βέβαια είχα στο περιβάλλον μου πολλούς γατόφιλους. Θυμάμαι στο Παρίσι τον μετέπειτα Πρόεδρο της Σχολής Καλών Τεχνών, ζωγράφο Νίκο Κεσανλή, ο οποίος είχε αγοράσει ένα χώρο σε μια συνοικία υπό κατάρρευση του 15ου διαμερίσματος, στο οποίο είχε κατασκευάσει, εργαζόμενος ο ίδιος, με βάση δικά του σχέδια, ένα συγκρότημα κατοικίας, ατελιέ και αποθηκών, που εξυπηρετούσε όλες τις ανάγκες του. Ο χώρος ήταν γεμάτος έργα διαφόρων διάσημων ζωγράφων, Ελλήνων και ξένων και στο κέντρο του άναρχου συγκροτήματος «κάλυψης αναγκών», όπως ονόμαζε το κατασκεύασμα του Κεσανλή ο επίσης φίλος και τώρα μακαρίτης Νίκος Πουλαντζάς, εθρόνιαζε ένα μεγάλο τραπέζι από καρυδιά όπου μας σερβίριζε, ο Κεσανλής και η επίσης εξαιρετική ζωγράφος συμβία του Χρύσα Ρωμανού, αριστουργήματα της γαλλικής κουζίνας. Ο γάτος του ζεύγους έτρωγε αναιδέστατα λίγο πιο πέρα, σε πιάτο εξαιρετικής ποιότητας, το ίδιο φαγητό. Τον θυμάμαι, παραδείγματος χάριν, να ξεκοκαλίζει «Caillesurcanapé» και να γλύφει την ποτισμένη, από το φουαγκρά και τα ζουμιά του ορτυκιού, φρυγανιά, την οποία δεν καταδεχόταν. Μετά να γλύφει τα μουστάκια του, να κλάνει θορυβωδώς και να βαδίζει κουνιστός προς το κεκλιμένο παράθυρο, που είχε προβλέψει ειδικά γι’ αυτόν ο Κεσανλής στη σοφίτα. Μόλις δε πατούσε στα κεραμίδια να ξαπολύει πολεμική ερωτική κραυγή προς όλα τα σημεία του ορίζοντα καλώντας σε ολονύκτιο όργιο, Κύριος είδε τι ακατανόμαστες τετράποδες παλλακίδες.

Αντιθέτως ελάτρευα τους σκύλους. Μεγάλωσα μαζί με τον Λέοντα, που γεννήθηκε και αυτός το 1938, αδυνάτισε μαζί μου στη διάρκεια της κατοχής και φαντάζομαι συμμερίστηκε την άγρια χαρά μου όταν ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσε την πόλη. Κρύφτηκε μαζί μου στο σπίτι της Γραμματέας του ΚΚΕ, που είχε περισσότερο μυαλό από την καθοδήγηση, που είχε διατάξει να συλληφθεί η μητέρα μου, εαμικό στέλεχος και να οδηγηθούμε προς τα βουνά της Στερεάς Ελλάδας, ως όμηροι με τα πόδια. Συνήθισε στα τρόφιμα που μοίραζαν οι Εγγλέζοι όταν μας απελευθέρωσαν από τους «ταξικούς αγωνιστές» και δέχθηκε να τον ονομάσω Λέοντα γιατί είχε κανελί χρώμα και από κάποια τυχαία διασταύρωση πλούσιο μαλλί σαν χαίτη γύρω απ’ το λαιμό του.

Ο Λέων ήταν αφορμή να έχω και ένα σύντομο θρίαμβο στο σχολείο όταν η κυρία Ελπίδα, που μας εδίδασκε ελληνικά, είχε καλέσει δύο ή τρεις συμμαθητές μου να αποκαταστήσουν την χαμένη προέλευση κοινών λέξεων. Εκνευρίστηκε πολύ η κυρία Ελπίδα όταν ο συμμαθητής μου απέδωσε την προέλευση της λέξεως «πεπόνι» στο κατασκεύασμα, που εκείνη τη στιγμή φαντάστηκε: «πέπων»! Όταν προχώρησε η κυρία Ελπίδα και είπε «γουρούνι», πετάχτηκε μία συμμαθήτριά μου, που έγινε μετά φιλόλογος και καθηγήτρια Γυμνασίου και αφού επήρε κατά τα καθιερωμένα το λόγο εκσφενδόνισε: «γούρων Κυρία»! «Γούρων είσαι και φαίνεσαι» της απάντησε η εξαντλημένη πια Ελπίδα και μετά απευθύνθηκε σε εμένα. «Ας δοκιμάσουμε τώρα κλίσεις. Λέων», είπε ως εκ θαύματος. Τι ήταν αυτό το θαύμα; «Λέοντος, Λέοντα, Ω Λέων», έστειλα το νικητήριο σάλπισμά μου στα αυτιά της δασκάλας, με την οποία ήμουν, περιττό να σας πω, απελπιστικά ερωτευμένος.

Τον Λέοντα τον ετάιζα συνήθως αποφάγια. Είχαμε μόνο ένα σημείο τριβής. Η Αρβανίτισσα γιαγιά μου θεωρούσε γενικά τις σεξουαλικές επαφές άχρηστες και αμαρτωλές, όταν δεν είχαν σκοπό την αναπαραγωγή. Επειδή δεν είχε λοιπόν προγραμματίσει την τροφοδοσία δεύτερου σκύλου, κρατούσε τον Λέοντα τον κακομοίρη σε πλήρη σεξουαλική απομόνωση με αποτέλεσμα ο σκύλος, την Άνοιξη ιδίως, να εκδηλώνει διάφορα στοιχεία νευροπάθειας, αφού έζησε και πέθανε στα 15 χρόνια του, αν εξαιρέσει κανείς καμιά μαλακία σκυλίσια, απόλυτα παρθένος.

Την περιορισμένη από τους υψηλούς τοίχους της φάρμας κατοικίας του και μονότονη ζωή του, ο Λέων μπορούσε να διασκεδάσει μόνο όταν από ψηλά απ’ τον τοίχο περιέρχονταν στην χωρίς έλεγχο δικαιοδοσία του κάτι περίεργα σφαιρικά αντικείμενα. Ήταν οι μπάλες τις οποίες κλωτσάγαμε μετά μανίας εμείς οι ποδοσφαιριστές του «Άρη Παραλίας», που διέθετε τους εφήβους του στον Πανελευσινιακό, αλλά είχε και πέντε ομάδες «τσικό», η μικρότερη από τις οποίες αποτελείτο από εμάς, δηλαδή πιτσιρικάδες 10 έως 12 ετών. Αρχικά όλοι παίζαμε με χειροποίητες μπάλες που κατασκευάζαμε με κουρέλια σφιγμένα συμπαγώς σε κάποιο γυναικείο ύφασμα, κάλτσα προπολεμική ή κατάλοιπα από κιλότες ή κομπινεζόν που βρίσκαμε στα σκουπίδια. Μετά προσκόμισα από την «Αθηναϊκή Αγορά» ένα τόπι λαστιχένιο και ω του θαύματος, μία ημέρα εμφανίστηκα με ένα αριστούργημα της τεχνολογίας, που ήταν μια δερμάτινη μπάλα με σαμπρέλα, που είχε φέρει, μαζί με άλλα λάφυρά του από τη Μέση Ανατολή, ο πατέρας μου όταν γύρισε ζωντανός από τον πόλεμο. Αυτήν την μπάλα τη θυμούνται οι σπάνιοι επιζώντες άνω των 75 Ελευσίνιοι, όπως φαντάζομαι οι πρωτόγονοι άνθρωποι θυμόντουσαν την πρώτη φωτιά ή τον πρώτο τροχό, που είχαν ανακαλύψει.

Όπως γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν παίξει ποδόσφαιρο, καμιά φορά η μπάλα ξεφεύγει και πάει εκεί που δεν πρέπει. Το σφαιρικό αντικείμενο, που ερχόταν πάνω από τον τοίχο να διαταράξει τη μίζερη ζωή του, ο Λέων αντιμετώπιζε, όπως ήταν φυσικό εχθρικά. Το κυνηγούσε πάνω κάτω και αν του περίσσευε χρόνος το καταξέσκιζε με τα δόντια του. Στάθηκε αδύνατο να του εξηγήσω πόσο πολύτιμα ήταν για εμένα αυτά τα στρογγυλά αντικείμενα και ότι έπρεπε να τα σέβεται και να μου τα εγκαταλείπει κάθε φορά που έτρεχα λαχανιασμένος να τα σώσω από τα δόντια του.

Σήμερα έχω τρία παιδιά. Έχουν άφθονες μπάλες στη διάθεσή τους. Και τρία σκυλιά, που έχουν δικά τους αντικείμενα για να εξασκούν τις μασέλες τους και οργανωμένη από τα αφεντικά τους ερωτική ζωή. Όταν τα αποφάγια δεν είναι του γούστου τους, η διατροφή τους συμπληρώνεται από ξηρά τρόφιμα ειδικά προς τούτο, παραγόμενα από ντόπιες και πολυεθνικές βιομηχανίες. Έτσι τουλάχιστον ήταν τα πράγματα έως το 2015. Τότε ανέλαβαν να μας σώσουν απ’ τα μνημόνια οι μαρξιστές του Τσιπρανέλ. Μέσα σε 3 χρόνια πλήθυναν οι εξαθλιωμένοι μικροαστοί, κυρίως συνταξιούχοι, που έψαχναν για τη διατροφή τους στα σκουπίδια. Καταβαραθρώθηκε το βιοτικό μας επίπεδο. Οι φτωχοί, για τους οποίους δεν υπάρχει κανένα όριο προσδιορισμένο επίσημα για την κυβέρνηση, έγιναν η πλειοψηφία του πληθυσμού. Οι παρυφές της κυβερνητικής παράταξης αποφάσισαν να εισαγάγουν ένα νομοσχέδιο, αφού προστατέψαν τους μετανάστες και άλλες κατηγορίες εξαθλιωμένων, για να προστατέψουν και τα κατοικίδια ζώα. Στο μεταξύ, θορυβημένοι από την αγριότητα που επεδείκνυε ένα τμήμα του δίποδου πληθυσμού, ορισμένοι πολίτες είχαν συγκροτήσει ΜΚΟ προστασίας των ιδίων υπάρξεων και έκαναν μια πολύ αξιόλογη δουλειά ταΐζοντας, βρίσκοντας καταφύγια και τελικά στειρώνοντας τα αδέσποτα ζώα ώστε να μην πολλαπλασιάζονται. Το νομοσχέδιο αποσύρθηκε γιατί καταργούσε με ένα του άρθρο τη δράση αυτών των εθελοντικών οργανώσεων.

Στη σύντομη αυτή ιστορία βρίσκετε καταγεγραμμένη την αγριότητα του Μπολσεβικισμού, που οδήγησε στο θάνατο από πείνα ή εκτέλεσε εκατομμύρια ανθρώπους στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στην Κεντρική Ασία, στην Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα και πρόσφατα στην Καμπότζη για να καταπνιγεί η ιδιωτική πρωτοβουλία. Για να πάψει η φιλανθρωπία να υπάρξει ως συναίσθημα και να αφεθεί ανενόχλητο ένα παντοδύναμο κράτος να διαμορφώνει τον πληθυσμό όπως ήταν σχεδιασμένο. Η βία και ο θάνατος ήταν προτιμότεροι από την ελεημοσύνη. Πριν αρχίσουν να μαζεύουν ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια, για να τους οδηγήσουν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας («γκούλαγκ» τα λέγανε άλλοτε αλλού), μαζεύτε τους!

Posted in Νεα

Επίσκεψη του κ. Θ. Πάγκαλου στην Αλβανία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο εκδοτικός οίκος ΤΟΕΝΑ εξέδωσε και κυκλοφορεί στα αλβανικά το βιβλίο του Θεόδωρου Πάγκαλου «Με τον Ανδρέα στην Ευρώπη» των εκδόσεων Πατάκη.

Μετά από πρόσκληση της διευθύντριας κ. Ιρένας Τότσι, το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι Αναστάσης Αγγέλης, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Μπεσνίκ Μουσταφάϊ, πρώην Υπουργός Εξωτερικών και ο κ Ιλίρ Μέτα, Πρόεδρος της Αλβανικής Δημοκρατίας. Οι ίδιοι θα παραστούν και σε γεύμα που παραθέτει προς τιμήν του κ. Πάγκαλου ο εκδοτικός οίκος.

Με την ευκαιρία της παρουσίας του κ. Παγκάλου στα Τίρανα θα του απονεμηθεί ο τίτλος διδάκτορα Honoris Causa από το Μεσογειακό Πανεπιστήμιο Τιράνων.

Ο κ. Πάγκαλος θα έχει προσωπικές συναντήσεις με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Ιλίρ Μέτα, τον Πρωθυπουργό κ. Έντι Ράμα και τον Πρόεδρο της Βουλής κ. Γκραμός Ρούτσι. Επίσης θα συναντήσει τον κ. Σαλί Μπερίσα, τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Λουλζίμ Μπάσα καθώς και τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιο.

Την Τετάρτη θα παραθέσει προς τιμήν του κ. Πάγκαλου γεύμα η Πρέσβυς της Ελλάδας στην Αλβανία κα Ελένη Σουράνη

Posted in Γραφείο Τύπου, Δελτία Τύπου

Οι πραγματικές πηγές δύναμης

Πολύ της μόδας έχει γίνει τελευταία η ενότητα. Σωστά επισημαίνεται ότι κάθε φορά που η πατρίδα μας νίκησε και δοξάστηκε (στα πρώτα χρόνια της επανάστασης, στους Βαλκανικούς Πολέμους, στην πρώτη φάση της Μικρασιατικής Εκστρατείας, στον Ιταλοελληνικό πόλεμο στην Αλβανία) ο λαός μας ήταν ενωμένος γύρω από μια αμφιλεγόμενη αλλά μη αμφισβητούμενη ηγεσία. Όταν εσωτερικά ζητήματα και διχόνοιες άξιες λόγου ή προσχηματικές επικρατούσαν, επήρχετο η διάλυση, η ήττα και η καταστροφή. Κάθε φορά όμως η υπεύθυνη ηγεσία μιλούσε στην αρχή των γεγονότων υπεύθυνα και σοβαρά.

Καταρχήν μετρούσαμε τις δυνάμεις μας, δεν κοκορευόμαστε. Εξαντλούσαμε κάθε περιθώριο διπλωματικής αναζήτησης ειρηνικής λύσης και ενεργούσαμε πάντα αμυντικά, ακόμα και όταν επρόκειτο για γνήσια απελευθερωτικούς αγώνες. Δεν υπήρχε πολυφωνία στην κορφή. Η ηγεσία μιλούσε συμπαγώς και έδινε το παράδειγμα της συσπείρωσης. Όσο τα πράγματα προχωρούσαν και το κόστος της επιστράτευσης ανέβαινε τόσο αυξανόταν η ενιαία βούληση και ξεχνούσαμε τις έριδες του παρελθόντος.

Σήμερα ο ένας θυμάται ξεφτιλισμένες απ’ την πράξη του υπαρκτού σοσιαλισμού έννοιες διεθνισμού και ο άλλος εκσφενδονίζει από το ύψος του Ολύμπου κεραυνούς. «Θα σας συντρίψουμε», εβόησε ο Δίας της πλάκας και το Πανελλήνιο εκάγχασε. Αλλά και να υποθέσουμε ότι οι πολεμοκάπηλοι των Αθηνών έχουν εκτιμήσει σωστά τις δυνάμεις τους το κόστος δεν ήταν και δεν είναι παρόμοιο από χώρα σε χώρα και από εποχή σε εποχή. Ένας πρόωρα νεκρός κοστίζει πολύ περισσότερο σε μια χώρα με χαμηλή δημογραφική αύξηση από ότι σε μια χώρα του τρίτου κόσμου, όπου και το κόστος ανατροφής και μόρφωσής του είναι πολύ χαμηλότερο. Λυπάμαι που είμαι αναγκασμένος να διαπιστώσω αυτήν την τραγική αλήθεια αλλά έτσι είναι τα πράγματα και δεν πρόκειται να αλλάξουν στο άμεσο μέλλον.

Η υπεροπλία μας απέναντι στην Τουρκία θα έπρεπε να είναι Ισραηλινού τύπου. Δηλαδή απόλυτη ταύτιση με την ισχυρότερη, σε ότι αφορά στην αμυντική τεχνολογία, χώρα που είναι οι ΗΠΑ, προμήθεια όλων των τεχνολογικών νεωτερισμών, όποιο και αν είναι το κόστος τους, δημιουργία πλέγματος συμμαχιών στην περιοχή ακόμα και με τις μεγαλύτερες θυσίες. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει υγιή δημόσια οικονομικά, δημιουργία χρέους μόνο για αμυντικούς λόγους, ισχυρή πατριωτικά εμπνευσμένη φορολογική συνείδηση.

Πόσο μακριά βρισκόμαστε από τη σημερινή καταναλωτικά υπερχρεωμένη Ελλάδα όπου όλοι μαζί δεν παράγουμε τίποτα αλλά εισάγουμε τα πάντα για να εξασφαλίσουμε ένα βιοτικό επίπεδο που δεν δικαιολογείται και να ψάχνουμε να βρούμε αποδιοπομπαίους τράγους κάθε φορά που έρχεται η ώρα να πληρώσουμε. Πατριωτική είναι η αλήθεια και μόνο η αλήθεια. Θα πρόσθετα ότι πατριωτική είναι η αυτογνωσία και η αλληλεγγύη προς το ένοπλο τμήμα του έθνους. Δυστυχώς είμαστε πολύ μακριά από την ηθική αυτή επανάσταση και οι καραγκιόζηδες που μας κυβερνούν, στηριζόμενοι στη μειοψηφία του εκλογικού σώματος, δεν μπορούν να εμπνεύσουν κανενός είδους εμπιστοσύνη.

Οι πόλεμοι δεν διεξάγονται πια όπως στο παρελθόν. Ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης, η γυναίκα της Πίνδου και ο επιτιθέμενος μέσα στα χιόνια φαντάρος που κραυγάζει «αέρα» ανήκουν πια στο παρελθόν. Μας χρειάζεται προηγμένη τεχνολογία αιχμής, αεροπορική και αντιαεροπορική υπεροπλία, εγκατάλειψη των συντεχνιακών αντιλήψεων για την άμυνα και υιοθέτηση ενός δόγματος που να είναι καθαρά εμπνευσμένο απ’ τις γεωγραφικές και άλλες ιδιαιτερότητές μας. Τότε και μόνο τότε θα έχουμε ελπίδες να προκαλέσουμε τον σεβασμό όσων στηρίζονται στη δύναμη και περιφρονούν το δίκιο και για τους δυστυχισμένους υπηκόους τους και για τους άτυχους γείτονές τους.

 

Posted in Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

aftodioikisi.grΠάγκαλος: Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν Μητέρα Τερέζαaftodioikisi.grΤη θέση του απέναντι στις πολιτικές και τους χειρισμούς της κυβέρνησης στο «Μακεδονικό» παρουσίασε ο πρώην υπουργός Εξω [...]

kathimerini.com.cy#PoliticsBlog Το φλαντζίν του Συνεργατισμού, ο Πάγκαλος και η ...kathimerini.com.cy-Διαχρονικό το του Πάγκαλου επιφώνημα "μαζί τα φάγαμε";. Πολιτικός που συμμετείχε στο προ [...]

ΑΝΑΤΟΛΗ (Ιστολόγιο)Γ. Πάγκαλος: «Δεν σταματούμε στο Γαργαδόρο, πρέπει να δούμε ...ΑΝΑΤΟΛΗ (Ιστολόγιο)Γ. Πάγκαλος: «Δεν σταματούμε στο Γαργαδόρο, πρέπει να δούμε όλες τις παραλίες από Καλό Χωριό μέχρι [...]

Ατέχνως (Δελτίο Τύπου)Όμοιος …ομοίω… (Όταν ο Πάγκαλος παρασημοφορούσε τον ...Ατέχνως (Δελτίο Τύπου)Στις 9 Ιούνη 1926 η δικτατορική κυβέρνηση Πάγκαλου απονέμει το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish