Τη βάζει ή δεν τη βάζει;

Οι Υπουργοί στην Ελλάδα κατέχουν την υψίστη διοικητική βαθμίδα. Είναι η κορυφή της ιεραρχίας της εκτελεστικής εξουσίας. Έχουν την αποκλειστικότητα της τελικής υπογραφής, πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε κρατική δραστηριότητα και δυστυχώς, λόγω της πολυπραγμοσύνης του νεοελληνικού κράτους η υπογραφή του Υπουργού απαιτείται συνηθέστατα και γιατί επεμβαίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το κράτος ή γιατί, ακόμα κι αν ο φορέας του έργου είναι καθαρά ιδιωτικός, απαιτείται η άδεια του κράτους για την έναρξη εργασιών.

Εδώ και δυο αιώνες ισχυριζόμαστε ότι η ελληνική επανάσταση εδημιούργησε ένα κράτος δικαίου. Αντιγράψαμε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη από τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση. Κατά καιρούς επηρεαστήκαμε από το Βέλγικο και άλλα πρωτοπόρα Συντάγματα. Ακόμη και τα κόμματά μας στη νηπιακή ηλικία του πολιτικού μας συστήματος ονομάζονταν Αγγλικό, Γαλλικό και Ρωσικό. Κράτος δικαίου, όμως, ποτέ δεν αποκτήσαμε. Και είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κανείς. Αρκεί να εξετάσει τη συνείδησή του, ο Έλληνας πολίτης, για να διαπιστώσει πόσο βαθιά είναι ριζωμένη η αντίληψη ότι όλα απαγορεύονται εκτός από όσα ρητά το κράτος επιτρέπει. Αυτό, βέβαια, είναι ένα σύστημα που είναι ακριβώς αντίθετο με το κράτος δικαίου, όπου όλα επιτρέπονται εκτός από όσα ρητά ο νόμος απαγορεύει.

Γιατί όμως η παντοδύναμη υπουργική υπογραφή πέφτει τόσο σπάνια; Γιατί είναι γεμάτο το ιστορικό και πολιτικό μας τοπίο από κουφάρια και γιαπιά ημιτελών έργων με περιπεπλεγμένες ιστορίες, που συγκροτούν ισάριθμες κραυγαλέες περιπτώσεις αποεπένδυσης; «Ήμουνα νιος και γέρασα», λέει ράθυμα ο ανατολίτης απελπισμένος πια συμπολίτης μας και ψηφίζει Λεβέντη ή Τσίπρα ή Καμμένο δηλαδή κάποιο περιφερειακό ανυπόληπτο πρόσωπο, του οποίου η συνέπεια είναι αναμφισβήτητα ανύπαρκτη αλλά: «έτσι δεν κάναν και όλοι οι άλλοι;».

Όταν ήμουν Υφυπουργός Εμπορίου αφιέρωνα ένα μεγάλο μέρος του εικοσιτετραώρου μου στην υποδοχή και την ακρόαση μικρομεσαίων επιχειρηματιών, οι οποίοι έρχονταν να μου εκθέσουν δικαιολογημένα και μη παράπονα. Ένα από αυτά, συνηθέστατα βάσιμο, ήταν η καθυστέρηση. Δεν είχαμε φτάσει τότε σε επίπεδα αναισθησίας όπως τα σημερινά αλλά τα περιθώρια αυτοχρηματοδότησης ήταν και τότε πολύ στενά. Το κράτος χρωστούσε παντού και οι οφειλές αυτές λειτουργούσαν ανασταλτικά σε οποιαδήποτε απόπειρα ανάπτυξης.

Έψαξα να βρω την αιτία της καθυστέρησης και ζήτησα να μου κάνουν σε όλες τις υπηρεσίες χρονοδιαγράμματα με τις διάφορες πράξεις και το χρόνο που απαιτούσαν. Μερικές περιπτώσεις ήταν κραυγαλέες. Τμηματάρχες ή διευθυντές είχαν ονομαστεί με όχημα την κομματική φαυλότητα ή τις προσωπικές σχέσεις και συναλλαγές εντελώς ανίκανα και ακατάλληλα πρόσωπα. Αυτό ήταν και το ευκολότερο τμήμα της προσπάθειας. Αλλού ήταν εμφανής η παγίδα της δωροδοκίας. Τεχνητά εμπόδια δημιουργούσαν καθυστερήσεις και το γρηγορόσημο επέτρεπε την επιτάχυνση των λύσεων. Η διαπίστωση ήταν εύκολη αλλά η απόδειξη δυσχερέστατη. Τέλος υπήρχε η τελική καθυστέρηση, που ήταν θανάσιμη και πολλές φορές καθιστούσε ένα επενδυτικό σχέδιο ανενεργό και απογοήτευε τον επιχειρηματία, ο οποίος ή μεταβαλλόταν σε εισοδηματία ή μετανάστευε, μαζί με τις όποιες ικανότητές του και φιλοδοξίες του.

 

Τι ήταν αυτό που τρομοκρατούσε εκείνη την εποχή την επιχειρηματική φιλοδοξία. Γιατί οι υπουργοί, που δεν έπασχαν από τις σημερινές ιδεοληψίες, αλλά ήταν έτοιμοι να ταυτιστούν με ένα πρόγραμμα καπιταλιστικής ανάπτυξης, δεν ασκούσαν τα καθήκοντα τους; Στο υπουργικό επίπεδο ενέδρευε η διαδικασία ενοχοποίησης του υπουργού με βάση τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος. Σπανιότατα οι φήμες και οι υποψίες ήταν θεμελιωμένες. Αρκούσε η διασπορά ψευδών ειδήσεων και κατηγοριών από τους ανταγωνιστές του σχετικά πλεονεκτούντος στις διαγωνιστικές διαδικασίες. Υπήρχε ένας εργολάβος δημοσίων έργων στη βόρεια Ελλάδα που συστηματικά ενίστατο κάθε φορά που δεν επρώτευε σε κάποιον μειοδοτικό διαγωνισμό. Υπήρχαν κι άλλες περιπτώσεις, όπου χωρίς καν αφορμή από τους συμμετέχοντες στη διαδικασία, το κόμμα της αντιπολίτευσης και καμιά φορά πράξεις συμπολιτευομένων (το Πα.Σο.Κ. ήταν από αυτήν την άποψη παράδεισος αλληλεγγύης και συναδελφοσύνης) δημιουργούσαν προβλήματα χωρίς να υπάρχουν.

Έχουν άραγε προβληματιστεί οι «συνταγματολόγοι» μας όταν προτείνουν τη διευκόλυνση και τη γενίκευση των διαδικασιών ενοχοποίησης των υπουργών για τις πράξεις της εκτελεστικής εξουσίας ακόμη και όταν έχουν την έγκριση της διοικητικής ιεραρχίας; Γιατί αν η διαδικασία αυτή γίνει ευκολότερη και οι εγγυήσεις που σήμερα προστατεύουν τους υπουργούς μειωθούν ή καταργηθούν, αν δηλαδή σε ένα ακόμη θέμα υποχωρήσει η λογική μπροστά τη λαϊκίστικη υστερία, τότε η αναγκαία συνέπεια θα είναι η παράλυση κάθε οικονομικής δραστηριότητας που έχει σχέση με το κράτος, δηλαδή των πάντων.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Θέλουμε δημοκρατική αντιπροσώπευση;

Οι φασίστες, οι κομμουνιστές και οι ηλίθιοι μισούν το κοινοβουλευτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα. Είναι όλοι αυτοί που, από κοινού, εκραύγαζαν ένα καλοκαίρι, κάθε βράδυ στην κατειλημμένη πλατεία Συντάγματος το κτηνώδες σύνθημα «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή».

Η άμεση δημοκρατία είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη. Ο αριθμός των πολιτών δεν επιτρέπει τη λαϊκή συνέλευση του ίδιου του εκλογικού σώματος για να αποφασίσει για το ένα ή το άλλο. Αλλά και η έμμεση μορφή, που έχει πολλά στοιχεία αμεσότητας, δηλαδή το λαϊκό δημοψήφισμα, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι δεν μπορεί να απαντήσει αποτελεσματικά παρά μόνο σε απλές ερωτήσεις, επιδεκτικές ενός «Ναι» ή ενός «Όχι».

Οι φασίστες προτιμούν τη συγκρότηση μιας αντιπροσωπείας, που θα έχει συντεχνιακό χαρακτήρα. Θα οργανώνεται δηλαδή από τις επαγγελματικές ενώσεις, των οποίων άμεσοι ή έμμεσοι εκπρόσωποι θα συγκροτούν τη συντεχνιακή Βουλή, που θα ελέγχεται αποτελεσματικά από το κυβερνών φασιστικό κόμμα, το οποίο θα είναι πάντα το ίδιο. Οι κομμουνιστές προτιμούν μετά τη δημοκρατία, που ζούμε, τη δημιουργία μιας εθνοσυνέλευσης των συμβουλίων εργαζομένων (Σοβιέτ εξάλλου σημαίνει συμβούλια). Αυτή η συνέλευση θα αποφασίζει πάνω σε εισηγήσεις του κόμματος, που θα είναι και σε αυτήν την περίπτωση μοναδικό. Βέβαια, αρνητική απόφαση δε νοείται και η συμμετοχή πολιτών, που ασκούν θετική και επιτυχή δραστηριότητα, θα εξαρτάται από τις αποφάσεις του κόμματος και το βαθμό ευρύτητας, που επιτρέπει σε αυτές τις συνελεύσεις. Οι ηλίθιοι ξέρουν ότι είναι εναντίον της Βουλής, εφόσον οι ίδιοι δεν είναι μέλη της, δεν ξέρουν όμως με τι να την αντικαταστήσουν. Στον ζαλισμένο από το μίσος εγκέφαλό τους η ερώτηση αυτή δεν τίθεται καν.

Φασίστες και κομμουνιστές είναι εχθροί του κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος, που συνήθως υποστηρίζεται στη Δύση από συντριπτικές πλειοψηφίες. Γίνονται ανεκτοί και εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους, γιατί αυτό ακριβώς είναι το μεγαλείο της δημοκρατίας. Ανέχεται και τους πιο θανάσιμους αντιπάλους του συστήματος όταν περιορίζονται στην έκφραση απόψεων και δεν προχωρούν σε πράξεις. Η ηλιθιότης είναι ευρύτατα διαδεδομένη. Σε λαούς χωρίς παιδεία, ιστορική μνήμη και κοινωνική συνείδηση είναι δυνατόν να κυριαρχήσει και να κυβερνήσει. Αργά ή γρήγορα όμως θα πέσει θύμα της οργανωμένης δραστηριότητας της άκρας αριστεράς ή της άκρας δεξιάς, θα προσχωρήσουν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» και τότε θα έχουμε κατάλυση της δημοκρατίας.

Πιστεύω ότι η πλειοψηφία των αναγνωστών αυτών των γραμμών είναι πεπεισμένη ότι η δημοκρατία με ελεύθερη αντιπροσώπευση είναι το λιγότερο κακό σύστημα διακυβέρνησης από όσα έχει εφεύρει ο άνθρωπος επί της γης. Τότε όμως χρειαζόμαστε αξιοσέβαστη Βουλή με αποτελεσματικούς και αναγνωρίσιμους εκπροσώπους της κοινωνίας. Χρειαζόμαστε Βουλή που να ασκεί με αποτελεσματικότητα τα αντιπροσωπευτικά της καθήκοντα, να έχει κύρος και να υιοθετεί αποφάσεις που θα εμπνέουν το σεβασμό προς τους νόμους και στους οπαδούς της πλειοψηφίας και στους άλλους.

 

Τα μέλη της πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να διάγουν αξιοπρεπώς και επαρκή μέσα για την επιτυχή και άνετη επαφή τους με το λαό και την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Στις εβδομάδες που πέρασαν, η Κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία Τσιπρανέλ βάδισαν ακάθεκτες προς την ανατροπή του κοινωνικού και πολιτικού μας καθεστώτος. Υπονόμευσαν τη δικαιοσύνη και την ενημέρωση, υποβάθμισαν και εξευτέλισαν τη Βουλή. Ποτέ ο κίνδυνος μιας νέας χούντας δεν ήταν πιο ορατός.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Εγγυήσεις για τον Κοινοβουλευτισμό

Μέσα στα πλαίσια της καταδημαγώγησης της κοινής γνώμης τοποθετείται η πρόχειρη πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος, που διακίνησαν οι παπαρίωνες της κυβερνητικής προπαγανδιστικής μηχανής. Τα θέματα δεν επελέγησαν βέβαια με οποιοδήποτε αντικειμενικό κριτήριο. Προσπάθεια συλλογής ανερμάτιστων ψήφων, που παρασύρονται από το κυρίαρχο εθνικολαϊκιστικό ρεύμα, που σήμερα κυριαρχεί, γίνεται.

Ο εθνικολαϊκιστής, αυτό είναι οι συνειδητοί και σταθεροί οπαδοί της κυβέρνησης Τσιπρανέλ, είναι κατ’ ουσία φασίστας. Βασικό στοιχείο της φασιστικής ιδεολογίας, σ’ όλες τις χώρες και σ’ όλες τις εποχές είναι ο αντικοινοβουλευτισμός. Όσο πιο τέλειο είναι ένα Κοινοβούλιο – και αυτό αφορά τη συγκρότησή του, τον τρόπο ανάδειξής του και τον τρόπο λειτουργίας του – τόσο μεγαλύτερο είναι το μίσος των οπαδών του αυταρχισμού.

Είναι λογικό οι χειρότερες συκοφαντίες, που αβασάνιστα εκφράζονται εναντίον του Κοινοβουλίου, κοσμημένες από μερικές ιστορίες και ανέκδοτα, που δεν είναι, δυστυχώς, όλα ανακριβή, να συγκροτούν ένα ρεύμα ιδεών, που καλύπτει ασφυκτικά τα λαϊκότερα στρώματα και τους νεότερους σε ηλικία.

Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για τη βουλευτική αποζημίωση και τον τρόπο χορήγησής της. Νομίζω ότι είναι λογικό να εξασφαλίζονται στο βουλευτή ατομικά ένας τρόπος να καλύπτει, χωρίς εξαρτήσεις, με καθαρά κρατική δαπάνη δηλαδή, το κόστος ζωής του. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για όσους ασκούν παράλληλα επαγγελματική δραστηριότητα και αμείβονται για αυτήν. Ο βουλευτής που υιοθετεί το ασυμβίβαστο είναι απαραίτητο, να έχει μια αμοιβή με τα σημερινά δεδομένα, 3.000 ευρώ το μήνα και εν πάσει περιπτώσει αυτή να μην είναι κατώτερη της αμοιβής του καλύτερα αμειβόμενου στελέχους του κρατικού μηχανισμού ή δημοσίου υπαλλήλου. Αυτή θα συμπληρώνεται από έξοδα γραφείου, παραστάσεως, κυκλοφορίας, προσωπικού και φύλαξης, που δε θα υπερβαίνουν τα 25.000 ευρώ το μήνα αλλά δε θα είναι και πολύ κατώτερα από αυτά και θα κατβάλλονται άμεσα από το δημόσιο ταμείο.

Σύνταξη θα δικαιούται ο βουλευτής ο οποίος έχει εκλεγεί στην ίδια περιφέρεια τέσσερις φορές και για συνολική διάρκεια τουλάχιστον δέκα ετών. Η σύνταξη δε θα καταβάλλεται πριν ο βουλευτής συμπληρώσει το έτος που προβλέπεται για τη συνταξιοδότηση γενικότερα στο δημόσιο τομέα. Θα ξεκινάει από το 50% και θα καταλήγει στην περίπτωση τριακονταετούς παρουσίας στη Βουλή στο 80% της καταβαλλομένης αποζημίωσης.

Ένα μεγάλο θέμα, που ενοχλεί τους εθνικολαϊκιστές, είναι η νομική προστασία με τη βουλευτική ασυλία. Αυτή δεν έχει προβλεφθεί τυχαία. Σκοπός της είναι η απελευθέρωση του βουλευτή από ενδεχόμενη πίεση εναντίον του ασκούμενη από την εκτελεστική εξουσία ή από ρεύματα της κοινής γνώμης ή από οργανωμένες μειοψηφίες, που θα έχει σαν τελικό αποτέλεσμα τη φίμωση του βουλευτή. Γι’ αυτό και προβλέπεται ότι η δίωξη του βουλευτή για πλημμελήματα τελεσθέντα κατά την άσκηση των καθηκόντων του και έχοντα σχέση με αυτήν, γίνεται μόνο μετά από συζήτηση στη Βουλή και έγκριση από την ολομέλεια.

Αν εξαιρέσει κανείς απίθανες περιπτώσεις, τέτοιες αξιόποινες πράξεις είναι πιθανό να τελεστούν μονάχα υπό τη μορφή συκοφαντικής δυσφήμισης, εξύβρισης και ενδεχομένως ελαφρών σωματικών βλαβών. Αυτά τα τρία αδικήματα αποτελούν τα τρία τέταρτα των περιπτώσεων που φτάσουν στη Βουλή με το αίτημα έγκρισης δίωξης κατά βουλευτή. Εάν αυτά τα αδικήματα καλύπτονται, η άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων δεν παρεμποδίζεται από τη δράση εχθρικών ομάδων ή δικομανών ατόμων. Η ελευθερία έκφρασης και βούλησης των βουλευτών δεν παρεμποδίζεται τότε από την οργανωμένη δράση εχθρών της ελευθερίας και του κοινοβουλευτισμού.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το διαρκές πραξικόπημα

Αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας στην Αγία Πετρούπολη επήλθε μια σοβαρότατη διάσπαση του κομμουνιστικού κόμματος της Ρωσίας. Μια τάση, εμπνευσμένη από τον Τρότσκι, με ισχυρές επιρροές και σε άλλα κόμματα, υιοθέτησε τη γραμμή της διαρκούς επανάστασης, μέχρι την ολοσχερή επικράτηση του κομμουνισμού σε όλη τη γη. Η πλειοψηφία συντάχθηκε με την άποψη των Λένιν και Στάλιν ότι η κατάληψη της εξουσίας σε μια μόνο χώρα ήταν ορόσημο για την επαναστατική πορεία της ανθρωπότητας και ότι θα έπρεπε ο σοσιαλισμός να οικοδομηθεί «σε μια μόνο χώρα». Μέχρι να ξαναρχίσει η γεωγραφική επέκταση της επανάστασης, όλες οι αγωνιστικές προσπάθειες έπρεπε να έχουν ως κύριο σκοπό την προστασία της «πατρίδας του σοσιαλισμού».

Είναι γνωστές οι περιπέτειες, που οδήγησαν σε σύγκρουση τους μεν με τους δε και ιδιαίτερα μετά το θάνατο του Λένιν στη σφαγή των τροτσκιστών και του ιδίου του Τρότσκι από τον Στάλιν.

Για όσους, στα νιάτα τους, αμάρτησαν μελετώντας τέτοιου είδους ιστορικές εξελίξεις είναι σαφές ότι η περιπέτεια που ζούμε έχει έντονα τροτσκιστικό χαρακτήρα. Με μια κορυφαία διαφορά. Στην Ελλάδα απουσιάζει, έστω και ως ενεργή μειοψηφία, το υποκείμενο της επανάστασης, δηλαδή η εργατική τάξη. Η Ελλάδα διαμορφώθηκε πολύ νωρίς σε μια κοινωνία μικροαστών, στους οποίους βέβαια πρέπει να συμπεριληφθούν και οι αγρότες μικροϊδιοκτήτες (Βλ. και πρόσφατες έρευνες των Γιώργου Δερτιλή και Κώστα Κωστή).

Σχηματικά θα λέγαμε ότι ο Έλληνας εργάτης είναι παιδί ενός δυναμικού και επιτυχημένου αγρότη, που ονειρεύεται να βάλει το δικό του παιδί σε κάποια δημόσια θέση ή σε κάποιο πανεπιστήμιο. Πολύ συχνά η κοινωνική κινητικότητα επιταχύνεται: ο γιος του αγρότη πάει κατ’ ευθείαν στο πανεπιστήμιο και γίνεται μεγαλογιατρός, μεγαλοδικηγόρος, επιχειρηματίας ή στέλεχος του κρατικού μηχανισμού. Αυτοί όλοι, εξ’ ορισμού, δεν αποτελούν και δεν αποτέλεσαν ποτέ κινητήρια δύναμη μιας επαναστατικής διαδικασίας. Στις παρυφές του ισχύοντος συστήματος μαζεύονται τα περιτρίμματα και τα ρετάλια της κοινωνίας, μετουσιώνουν την ψυχολογική τους αγωνία σε επαναστατικό βερμπαλισμό και όταν συναντήσουν κενό εξουσίας ή διεφθαρμένες και ανίκανες ηγεσίες, ορμάνε και καταλαμβάνουν την εξουσία.

Στην πράξη πρόκειται για πραξικόπημα. Έχω εξηγήσει σε περασμένο άρθρο μου ότι η κυβέρνηση Τσιπρανέλ δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει υποστήριξη που ξεπερνά το 25% των εγγεγραμμένων. Η αποχή, η λεηλασία ενός χώρου με πολύ χαμηλό δείκτη ενότητας και πολιτικής ωριμότητας, όπως ήταν το Πα.Σο.Κ, η οργανωμένη τρομοκρατική παρέμβαση στις προεκλογικές διαδικασίες και η ασύστολη δημαγωγία διαμόρφωσαν τη σημερινή πλειοψηφία, με τη βοήθεια μιας εξωφρενικής συμμαχίας και ενός αισχρού εκλογικού συστήματος.

Τα πραξικοπήματα έχουν όλα ένα κοινό χαρακτηριστικό: ημερομηνία λήξης. Η ομάδα που μας κυβερνά, με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε, έχει μια υποχρέωση προς την ιστορία. Έτσι νομίζει τουλάχιστον. Το πρόβλημα είναι ότι η φύση του καθεστώτος και η δημιουργία όρων διαιώνισής του είναι σε αντίφαση μεταξύ τους. Όπως συνέβη και στο παρελθόν, π.χ. με τη δικτατορία των συνταγματαρχών, αυτή η αντίφαση στάθηκε μοιραία για τους πραξικοπηματίες.

Την 21η Απριλίου 1967 συγκλονιστήκαμε. Παρά ορισμένες εξατομικευμένες προειδοποιήσεις στα επιτελεία κοινωνικού και πολιτικού σχεδιασμού, η προοπτική ενός ανελεύθερου καθεστώτος είχε απορριφθεί.

Σήμερα κανείς δε θα εκπλαγεί. Όχι μόνο οι εχθροί του αυταρχισμού έχουν έγκαιρα και εμπεριστατωμένα προειδοποιήσει, αλλά και οι ίδιοι οι ένοχοι της εκτροπής επιδεικνύουν το έργο τους και το δικαιολογούν προπαγανδιστικά.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Επιστροφή στο Πανεπιστήμιο

Αρχικά δεν είχαμε την πρόθεση να ξαναασχοληθούμε με το Πανεπιστήμιο. Θα το κάνουμε όμως σήμερα, γιατί μας ανάγκασαν όσοι από τους πολλούς αναγνώστες των άρθρων μας μας έγραψαν για να επισημάνουν απορίες ή κενά. Κατ’ αρχήν τι ήταν αυτός ο τίτλος: «Dreiprofessoren…”. Και για όσους εγνώριζαν ποιοι ήταν οι τρεις Έλληνες καθηγητές, που μας ενέπνευσαν;

Πριν από την αναρρίχηση του Χίτλερ στην εξουσία, στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης είχαν αναλάβει ιθύνοντα ρόλο τρεις καθηγητές Πανεπιστημίου. Ελέχθη τότε και έμεινε ιστορικό: «Τρεις καθηγητές την πατρίδα καταστρέφουν». Τώρα ποιοι είναι παρ’ ημίν αυτοί οι καθηγητές ρωτούν μερικοί αναγνώστες. Επιτρέψτε μου να μη δώσω ονόματα. Θα παρεκτραπεί η συζήτηση και εν πάσει περιπτώσει και άλλοι να ήταν στην εξουσία τα ίδια θα έκαναν. Ας λεχθεί απλώς για τους dreiprofessorenμας ότι και οι τρεις κατέλαβαν ή κατέχουν ύπατα αξιώματα της πολιτείας.

Γιατί κατέστρεψαν την πατρίδα;

Είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν ακράδαντα ότι η σημερινή μας κρίση είναι σε μεγάλο βαθμό κρίση πολιτισμού. Και ότι για την κρίση αυτή πολιτισμού ευθύνεται καθοριστικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα και ιδιαίτερα το Πανεπιστήμιο. Ποιοι κατέστρεψαν το Πανεπιστήμιο είτε από ιδεοληψία είτε από δειλία και φαυλότητα; Οι dreiprofessorenκαι άλλοι όμοιοί τους. Η καταστροφή γίνεται στην παράγραφο 5 του άρθρου 16 του ισχύοντος Συντάγματος. Εκεί προσδιορίζεται ότι η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται «αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου». Τα υπόλοιπα άρθρα αφορούν περιττές αναφορές στην εξειδίκευση του Συντάγματος από νόμουςαπλώς και μόνο για να πλαισιωθεί το τρισάθλιο κείμενο της παραγράφου 6 το οποίο λεπτομερώς αναφέρεται σε όλα τα προνόμια και συντεχνιακά ωφελήματα των δημοσίων υπαλλήλων πια καθηγητών των ΑΕΙ.

Για να είμαι πιο σαφής. Η απουσία ανταγωνισμού από ιδιωτικά ΑΕΙ, που δε θα ήταν επιχειρήσεις και επομένως δε θα μπορούσαν να διανείμουν κέρδη, που ενδεχόμενα θα προέκυπταν από τη λειτουργία τους στα μέλη τους, διασφαλίζει τη διαιώνιση της τρισάθλιας συντεχνίας, που έχει οδηγήσει στη διάλυση το Πανεπιστήμιο. Αν αυτοί είχαν το θάρρος και την αξιοπρέπεια που χρειάζεται, δε θα ήταν τα Πανεπιστήμια εστίες ανομίας, βίας και αυθαιρεσίας. Δε θα ήταν υποβαθμισμένα παγκοσμίως κάπου μεταξύ της Ζάμπιας και της Ζανζιβάρης. Τέλος δε θα παρήγαγαν δεκάδες χιλιάδες αστοιχείωτους, που πέρα απ’ την απασχόληση στο δημόσιο ή τη μετανάστευση δεν μπορούν να φανταστούν άλλες επαγγελματικές προοπτικές.

Το ίδρυμα ανωτάτης εκπαίδευσης, που θα στηριχθεί σε ιδιωτικά κεφάλαια, δωρεές και γιατί όχι τα δίδακτρα όσων σπουδάζουν σ’ αυτό, είναι το κλειδί για την οικονομική πρόοδο και την πολιτική αναμόρφωση της χώρας.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Politis News (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Έπαθλο Carlsberg: Kαλύτερος ο Πάγκαλος για Αύγουστο-ΣεπτέμβριοPolitis News (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Μετά την καταμέτρηση των ψήφων που έγινε στη παρουσία του αθ [...]

gazzetta.gr6 χρόνια πριν ο Πάγκαλος είπε το «μαζί τα φάγαμε» (pic & vid)gazzetta.grΗταν 21 Σεπτεμβρίου του 2010, όταν στην Ελλάδα του Μνημονίου, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Πα [...]

www.enikos.gr (Ιστολόγιο)Πάγκαλος: Τόσο... λέτσοι είναι;www.enikos.gr (Ιστολόγιο)Αιχμηρό ήταν το σχόλιο του Θεόδωρου Πάγκαλου σχετικά με την επίσκεψη του Νίκου Παππά στη Νέα Υόρκη και το επεισόδιο με [...]

www.enikos.gr (Ιστολόγιο)Πολάκης: "Ο άεργος ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας Πάγκαλος"www.enikos.gr (Ιστολόγιο)Τη σκυτάλη του μίσους και της επίθεσης από μεριάς του συστήματος εναντίον μου, πήρ [...]

NαυτεμπορικηΘ. Πάγκαλος: Ο Πολάκης είναι προϊόν του ΠΑΣΟΚNαυτεμπορικηΔηκτικό σχόλιο έκανε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, στον ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα FM, για την παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη συνέν [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish