Παρά θιν αλός

Στην Ελευσίνα είχε σχεδιάσει ο Αρχηγός του Κράτους να γίνει ένα μεγάλο λιμάνι ίσο με το λιμάνι του Πειραιά, πιο κοντά στη βιομηχανική ζώνη. Δεν υπήρχαν τότε οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, που έδωσαν, για να καλύψουν τις ανάγκες απασχόλησής τους, τελική μορφή στο σχέδιο. Ο Αρχηγός του Κράτους ήταν Ελευσίνιος, γέννημα θρέμμα. Λάτρευε τους συμπολίτες του και τους μιλούσε πολύ συχνά στην ντόπια διάλεκτο, που περιλάμβανε πολλές αλβανικής προέλευσης λέξεις. Ένα μόνο δεν εννοούσε να παραδεχθεί ο Αρχηγός του Κράτους (τον περιγράφει όχι με ιδιαίτερη συμπάθεια ο Χρήστος Χωμενίδης στο αφιερωμένο στον ποιητή Άγγελο Σικελιανό τελευταίο βιβλίο του: «ο Φοίνικας», εκδόσεις Πατάκη): τα πολιτικά τους φρονήματα. Αντί να είναι βενιζελικοί εκσυγχρονιστές όπως ο ίδιος ήταν χωρισμένοι σε δυο αντίπαλες φανατικά αντιτιθέμενες ομάδες, γηγενείς, κτηματίες, βασιλόφρονες από τη μια μεριά, ακτήμονες, προλετάριοι, αστικής προέλευσης από την Πόλη και τη Σμύρνη κυρίως από την άλλη που είχαν γίνει οπαδοί του ΚΚΕ. Τον Αρχηγό του Κράτους τον διαδέχθηκε ένας Θεσσαλός οπαδός του, μετά από πραξικόπημα και αυτόν ο Ιωάννης Μεταξάς για μακρότερο χρονικό διάστημα μετά το αποτυχημένο κίνημα του 1935.

Σε όλη αυτήν την περίοδο τα έργα του λιμανιού είχαν επιβραδυνθεί. Είχαν όμως δημιουργηθεί τα στοιχειώδη: μώλοι με μεγάλα μεταλλικά σημεία πρόσδεσης μπηγμένα στο τσιμέντο, που κάποιος είχε σταματήσει να βάφει τακτικά και είχαν σκουριάσει με την πάροδο των ετών, ένα μικρό λιμάνι για τους ψαράδες (το λιμανάκι) ένα μεγαλύτερο λιμάνι για τα πλοία των εσωτερικών μεταφορών από το αρχιπέλαγος προς την πρωτεύουσα που κυρίως χρησιμοποιείτο για τη μεταφορά τσιμέντου, οινοπνεύματος, ρετσινιού και άλλων προϊόντων της περιοχής και ένα υπερυψωμένο δημιούργημα από μπετόν αρμέ, το οποίο εμείς, οι συνομήλικοί μου δηλαδή κι εγώ, αποκαλούσαμε θρασύτατα μπανιέρες, διότι το χρησιμοποιούσαμε για να κάνουμε βουτιά από την εξωτερική άκρη του στα βαθιά νερά.

Από τους μώλους ψάρευε κανείς με καθετή άφθονους σπάρους, πέρκες, γύλους και άλλα πετρόψαρα και αν είχε τύχη βουνό που και που καμιά στείρα για σούπα. Τα παιδιά της παραλίας έπιαναν ζωσμένα με ένα βαρίδι στα άπατα πίνες, που εκτός απ’ το πλούσιο φαγητό τους μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για διακόσμηση και μετά από ενέδρα και νοστιμότατους κοκωβιούς με το χέρι, γιατί το ψάρι αυτό ήταν νωχελικό και είχε υπερβολική εμπιστοσύνη στο χρώμα του, που το ταύτιζε με το βυθό. Οι Μικρασιάτισσες ερχόντουσαν από το συνοικισμό να λιαστούν και σήκωναν τα φουστάνια τους μέχρι ενός σημείου αφήνοντας τη γάμπα και το κάτω μέρος του μηρού εκτεθειμένα στον ήλιο και στα πεινασμένα βλέμματα των νεαρών Αρβανιτάδων που η μάνα τους και η αδερφή τους δεν βγαίναν ποτέ από το σπίτι και δεν σηκώνανε βέβαια τα φουστάνια μέχρι εκεί απάνω. Η ευτυχία όλων ήταν εξασφαλισμένη.

Το πρωί ξεκινούσε η βάρδια έξι με δύο στο τσιμεντεργοστάσιο του Κανελλόπουλου και οι εργάτες από τα πέρατα του οικισμού πήγαιναν με ποδήλατο χτυπώντας θριαμβευτικά το χειροκίνητο κουδούνι τους. Λίγο αργότερα περνούσε το άλλο κύμα των εργατών της νυχτερινής βάρδιας, που κάναν λιγότερο θόρυβο με τα ποδήλατά τους γιατί βιάζονταν να πάνε να κοιμηθούν, μετά το ξενύχτι της βάρδιας δέκα με έξι.

Σήμερα το τσιμεντεργοστάσιο έχει πάει κάπου στα Δερβενοχώρια για λόγους περιβαλλοντικούς, τα παιδιά των εργατών έγιναν επιστήμονες, εργοδηγοί και αποθηκάριοι και μένουν στη Μάνδρα και στη Μαγούλα με θέα προς τη θάλασσα. Όταν θέλουν να κάνουν μπάνιο επιβιβάζονται σε αυτοκίνητο, πληρώνουν βενζίνη και διόδια για να μπουν στη θάλασσα πέρα από τη βιομηχανική ζώνη στον Κορινθιακό ή στην Κινέτα. Οι κοκοβιοί και οι σπάροι έφυγαν. Για πίνες και στείρες ούτε λόγος να γίνεται. Η Ελευσίνα θα είναι πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης σε δυο χρόνια. Έχει δήμαρχο της Κεντροαριστεράς που θέλει να αποκαταστήσει και να κάνει πολιτιστικά ενεργά τα ερείπια της παλιάς βιομηχανίας. Ζούμε καλύτερα τώρα;

Καλές διακοπές.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Η «πολιτική» ευθύνη

Ο Δημήτρης Τσάτσος στη μελέτη του «περί πολιτικής ευθύνης» (1993), σελ. 309 , γράφει τα εξής: «Σημαντική όμως είναι και η κύρωση που προκύπτει από την ομολογία ή την απόδοση (ατομικής ή συλλογικής) πολιτικής ευθύνης στα μέλη της Κυβέρνησης. Ο καταλογισμός πολιτικής ευθύνης σε μέλος της Κυβέρνησης ή στην Κυβέρνηση συλλογικά είτε η ομολογία πολιτικής ευθύνης, συνεπάγεται την πτώση, την παραίτηση της Κυβέρνησης, όπως ως νομική υποχρέωση προκύπτει από το άρθρο 85 του Συντάγματος και διαδικαστικά οργανώνεται από το άρθρο 84 §§ 2-7» (Δηλαδή όπως ακριβώς η διαδικαστική οργάνωση των ψηφοφοριών για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης ή επί προτάσεως δυσπιστίας).

Το άρθρο 85 του Συντάγματος μεταξύ άλλων λέει τα εξής: «Τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, καθώς και οι Υφυπουργοί είναι συλλογικώς υπεύθυνοι για τη γενική πολιτική της Κυβέρνησης και καθένας από αυτούς για τις πράξεις ή παραλείψεις της αρμοδιότητάς του, σύμφωνα με τις διατάξεις των νόμων για την ευθύνη των Υπουργών».

Ο Δημήτρης Τσάτσος ήταν από τους διαπρεπέστερους συνταγματολόγους της χώρας. Το Σύνταγμα της μεταπολίτευσης είναι προϊόν των εργασιών ομάδας συνεργατών του, που δούλευαν υπό την καθοδήγησή του, γιατί ο Τσάτσος δημιούργησε σχολή συνταγματολόγων και είχε μάλιστα την τιμή και την ευκαιρία να καταρτίσει το πρώτο Σύνταγμα της Αλβανίας με τη συνεχή και αδιαπραγμάτευτη υποστήριξή μου από το Υπουργείο Εξωτερικών (αφήστε με να περιαυτολογήσω και εγώ λιγάκι). Αν υπάρχει σήμερα μια αυθεντία (όχι ότι οι άλλοι επιζώντες σήμερα συνταγματολόγοι δεν είναι καλοί) για όλα τα συντάγματα που ίσχυσαν μετά τη μεταπολίτευση, αυτός είναι ο Δημήτρης Τσάτσος. Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Ο Πρωθυπουργός, νομίζοντας ότι κάνει ένα απλό παιχνίδι επικοινωνίας, κάπως όπως θα έπαιζε με τον Τζανακόπουλο, τον Σακελλαρίδη, τον Βερναρδάκη και άλλα παιδιά της ηλικίας του κάποιο παιχνίδι της εποχής του, ομολόγησε ότι έχει όλη την πολιτική ευθύνη για τις πυρκαγιές της Ανατολικής Αττικής. Ο στόχος του επικοινωνιακού παιχνιδιού ήταν να φανεί ότι η πολιτική ευθύνη, όπως τη λένε οι ρήτορες της δεκάρας των αμφιθεάτρων του πανεπιστημίου που με τη βία έχουν μονοπωλήσει, είναι επί κυβερνήσεως ατομική. Δηλαδή όταν την ομολογεί ο Πρωθυπουργός απαλλάσσει τους υπόλοιπους. Έρχεται όμως ο Τσάτσος και το άρθρο 85 και μας θυμίζει ότι δεν υπάρχει ατομική ευθύνη. Και ότι για κάθε καμένο ή πνιγμένο νεκρό της παραλίας εκεί στο Μάτι ευθύνονται όλοι. Ακόμη και ο κωμικός αυτός Γαβρόγλου. Και όλοι μαζί θα πληρώσουν κάποια στιγμή αποζημιώσεις για θανάτους και ζημιές μετά από δίκη, η οποία θα διεξαχθεί ενώπιον του φυσικού δικαστού, που αποφαίνεται και για τις περιπτώσεις άλλων αμελειών. Πολύ λιγότερο δαπανηρών και σε χρήματα και σε αίμα, το οποίο ως γνωστόν δεν είναι δυνατόν να αποτιμηθεί.

Παλικάρια μου! Όταν χάθηκε ο δεύτερος γύρος, ο Άρης Βελουχιώτης πήρε τους λίγους πιστούς του και έδωσε την τελευταία του μάχη κάπου στα ορεινά των Τζουμέρκων. Το κεφάλι, που κάποτε εξέφραζε το έθνος, κρεμάστηκε σε κάποιο φανοστάτη της κεντρικής πλατείας των Τρικάλων. Βέβαια οι εποχές έχουν αλλάξει. Όπως ο λαγός του ανεκδότου, θα πείτε στο βρυχώμενο λιοντάρι της λαϊκής κυριαρχίας, όταν σας βάλει στο περιθώριο και σας παραδώσει στους δικαστές σας: «Ελάτε τώρα, καμιά μαλακία λέγαμε για να περάσει η ώρα».

Όμως για την ιστορική μνήμη θα πρόκειται για τον τρίτο γύρο. Ο οποίος θα αφορά το σύνολο της Αριστεράς και παραπέρα τον τρόπο σκέψης και την ιστορία της σε αυτήν την χώρα. Είναι ντροπή και άδικο να κάνει και τρίτο γύρο η αριστερά και ακόμα περισσότερο να τον χάσει με τέτοιο γελοίο και ακατονόμαστο τρόπο. Ίσως όμως να μάθαν μερικοί πως στην Ελλάδα υπάρχει κράτος δικαίου και λαϊκή κυριαρχία. Οι κυβερνήσεις πέφτουν μα η εξουσία παραμένει πάντα στα ίδια χέρια. Στα χέρια του κυρίαρχου λαού. Αν ζούσε ο Δημήτρης Τσάτσος, μέγας λάτρης του καλού φαγητού και των ωραίων γυναικών, θα προσφερόταν να κάνει μάθημα. Εν τη απουσία του καίτοι δεν είμαστε συνταγματολόγοι, όπως ο αξιοθρήνητος Πάκης, κάνουμε το μάθημα εμείς έστω και εκ του μακρόθεν.

Posted in Νεα

Οι αναιδέστατοι

Στις προηγούμενες τοπικές εκλογές δεν επρόκειτο να ψηφίσω βεβαίως την κα. Δούρου. Η άποψή μου για το ΣΥΡΙΖΑ ήταν ήδη σχηματισμένη. Εξάλλου, εκτιμούσα ιδιαίτερα τον κ. Γιάννη Σγουρό και την Αντιπεριφερειάρχη του για τη Δυτική Αττική όπου ασκώ τα εκλογικά μου δικαιώματα (στην Ελευσίνα) κα. Σταυρούλα Δήμου. Μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, πέρα από την πολυετή γνωριμία μας, η μαχητικότητα με την οποία ριχνόταν στην καταπολέμηση κάθε πυρκαγιάς, που μοιραία κάποτε απανθράκωνε ένα μικρό ή μεγάλο μέρος της περιοχής που κάλυπτε η αρμοδιότητά της. Και πραγματικά, δεν ξέρω αν η τύχη ή ο Θεός βοηθούσαν, την εποχή Σγουρού (Δήμου) οι πυρκαγιές στην Αττική περιορίστηκαν στο ελάχιστο.

Ουδέτερος λοιπόν δεν ήμουν. Μάλιστα είχα σπεύσει ορισμένες φορές να συμμετάσχω σε εθελοντικούς καθαρισμούς δασών, περιορισμούς των μπάζων που ορισμένοι ασυνείδητοι πετούσαν σε επικίνδυνες περιοχές και άλλα τέτοια. Είχα όμως την αξίωση να τηρούνται οι νόμοι. Ιδιαίτερα από τους ανθρώπους που θα τους εφαρμόζανε σε επίπεδο Περιφέρειας με αυξημένες αρμοδιότητες για την καθημερινή ζωή μας. Ο δεύτερος βαθμός Αιρετής Τοπικής Αυτοδιοίκησης ήταν δημιούργημα του κόμματος στο οποίο ανήκα και των κυβερνήσεων τις οποίες στήριζα με τη συμμετοχή και την ψήφο μου στη Βουλή.

Από αφελή, λοιπόν, ίσως προσήλωση στη νομιμότητα εξοργίστηκα όταν διαπίστωσα ότι παράνομα η υποψηφία Περιφερειάρχης κα. Δούρου, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, είχε διακοσμήσει τον κεντρικό δρόμο της Καισαριανής, τη λεωφόρο Εθνικής Αντιστάσεως δηλαδή, με πολύχρωμες φωτογραφίες με το πρόσωπό της. Έγραψα τότε στο ΒΗΜΑ ένα σχόλιο που εξέθετα τα στοιχεία της παρανομίας (παραβίαση του εκλογικού νόμου) και τελείωνα με ένα κακόγουστο ίσως σχόλιο λέγοντας ότι είναι κρίμα να βλέπουμε μόνο από τη μέση και πάνω την κα. Δούρου, αν σκοπός της ήταν να συγκινήσει τους εκλογείς με τη φυσική της καλλονή. Μικρή έρευνα μου απέδειξε ότι η παράνομη αφισοκόλληση δεν κάλυπτε μονάχα την Καισαριανή αλλά το σύνολο της εκλογικής περιφέρειας.

Τι κακή ιδέα ήταν αυτή! Εκατοντάδες «προχωρημένοι» και «απελευθερωμένοι» διανοούμενοι, φορείς προστασίας των γυναικών και των δικαιωμάτων τους και άλλοι που κύρια ενασχόλησή τους είχαν την ισότητα των φύλων και την προστασία των ιδιαιτεροτήτων πάσης φύσεως, μου επιτέθηκαν δριμύτατα και με κατήγγειλαν για σεξισμό, φασισμό και ρατσισμό. Δεν θυμάμαι πια όλα τα επίθετα που πέταξαν κατά της γερασμένης στους αγώνες για όλα αυτά τα θέματα αλλά πλην όπως φαινόταν κενής κεφαλής μου. Για την παραβίαση του νόμου ούτε κουβέντα, ούτε τσιμουδιά.

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν γρήγορα. Σπρωγμένη από ένα κολοσσιαίο κλίμα ενθουσιασμού που τροφοδοτούσαν οι διάφοροι μπαχαλάκηδες του κ. Τσίπρα, η κα. Δούρου κέρδισε την Περιφέρεια και εγκαταστάθηκε στα γραφεία της Συγγρού διεκδικώντας μάλιστα, αν πιστέψω τον τύπο, τη διαδοχή του αποτυχημένου Τσίπρα στην κορυφή του απελευθερωτικού κινήματος ΤΣΙΠΡΑΝΕΛ. Μου έκανε εντύπωση η αναίδεια και η επιθετικότητα, η διαστροφή των γεγονότων και κάπου τα έχασα ομολογώ. Είχα δει την κα. Δούρου να ηγείται του κινήματος για την παρεμπόδιση του εθνικού σχεδιασμού για τα στερεά απόβλητα στα οδοφράγματα της Κερατέας μαζί με τον τότε δήμαρχο και τώρα Αντιπεριφερειάρχη της κ. Πέτρο Φιλίππου κρατώντας υπερήφανα στο χέρι αγχόνη επί της οποίας ήμουν κρεμασμένος αυτοπροσώπως εγώ που εκείνη την εποχή έψαχνα να βρω μια συμβιβαστική λύση για να ξεφύγουμε από το αδιέξοδο.

Διάβασα στον τύπο ή άκουσα από το Κανάλι 1 της κομματικής τηλεόρασης της κυβέρνησης Τσιπρανέλ ότι η κα. Δούρου είχε μεταβεί μερικές μέρες πριν ξεσπάσουν οι δολοφονικές πυρκαγιές στην Κινέτα και στην Ανατολική Αττική στο πανεπιστήμιο του Essex (σας καθησυχάζω δεν πρόκειται για ένα ακόμη κακόγουστο αστείο. Έτσι λέγεται πράγματι το πανεπιστήμιο) το οποίο επρόκειτο να της επιδαψιλέψει τίτλο διδάκτορος Honoris Causa. Επειδή μου έκανε εντύπωση η απουσία και η σιωπή της κας Δούρου, κατεξοχήν αρμόδιας για την αντιμετώπιση των κρίσεων που εκτείνονται σε περισσότερους από έναν δήμους των πυρκαγιών δηλαδή που μόλις τελείωσαν, θα ήθελα να μάθω για ποιαν ουσιώδη συμβολή της, σε ποιαν επιστήμη από όσες διδάσκονται στο πανεπιστήμιο του Essex επρόκειτο να τιμηθεί; Πότε έφυγε και πότε γύρισε στη φλεγόμενη Αττική; Καμία σκέψη για παραίτηση υπάρχει και έχει συζητηθεί στα υψηλά πολιτικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ; Και αν κρίνεται ότι η απαίτησή μου είναι υπερβολική κανένας Αντιπεριφερειάρχης σκοπεύει να παραιτηθεί γιατί δεν την αντικατέστησε αποτελεσματικά; Στην Πορτογαλία η Υπουργός Εσωτερικών παραιτήθηκε σε μια ανάλογη περίπτωση. Εδώ φαίνεται, στη χώρα που κυβερνούν οι αναιδέστατοι, φταίει μόνο η μοίρα και η αλλαγή του κλίματος.

Posted in Νεα

Πλεονάσματα

Η οικονομική πολιτική είναι η τέχνη της εξασφάλισης με δημόσιες παρεμβάσεις της ισορροπίας ανάμεσα σε διάφορες αντιφατικές δυνάμεις και τάσεις της αγοράς. Όταν π.χ. υπάρχει πληθωριστική πίεση μπορείς να μειώσεις τα επιτόκια, που σημαίνει ότι περιορίζεται η εισροή κεφαλαίων, οι επενδύσεις και η απασχόληση. «Κρυώνεις» δηλαδή την οικονομία που έχει υπερθερμανθεί. Άλλα μέσα για να καταλήξεις στο ίδιο αποτέλεσμα είναι η μείωση των δημοσίων επενδύσεων, που οδηγεί στον περιορισμό των μεγάλων δημοσίων έργων.

Για χρόνια τώρα ο καπιταλισμός ασχολήθηκε με τη ρύθμιση της αγοράς. Γράφτηκαν εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες, έγιναν σημαντικοί πειραματισμοί. Το κυκλικό κύμα που οδηγεί στην περιοδική ύφεση δεν μπόρεσε να τιθασευτεί. Η συσσώρευση κεφαλαίου έχει τους δικούς της ρυθμούς και επιβάλλει τους δικούς της νόμους.

Στην  προσπάθεια να τιθασεύσεις το τέρας της συγκυρίας μπορεί να κάνεις λάθη. Αυτά μπορεί να οδηγήσουν σε δύο καταστάσεις ιδιαίτερα νοσηρές: τον στασιμοπληθωρισμό (stagflation) όταν ο πληθωρισμός αυξάνεται αλλά η οικονομία δεν επωφελείται για να καλύψει την αυξημένη ζήτηση με μεγαλύτερη παραγωγή. Το αντίθετο συμβαίνει όταν οι κρατικές παρεμβάσεις, οδηγούν τις τιμές των προϊόντων μιας ενδιαφέρουσας επενδυτικά και από την άποψη του τζίρου αγοράς στο να αντιμετωπίζουν πτωτικό επίπεδο, που σημαίνει τις περισσότερες φορές απαισιοδοξία για το μέλλον της συγκεκριμένης οικονομίας.

Οι λογαριασμοί του κράτους πρέπει να είναι ισορροπημένοι. Αφήνοντας ένα μικρό περιθώριο για ελλείματα «τριβής», η νομοθεσία της νομισματικής ζώνης του ευρώ όρισε ότι το περιθώριο τέτοιων ελλειμμάτων δεν μπορεί να ξεπερνάει το 3%. Το 3% δεν αποτελεί ένα optimum. Είναι όριο που δεν πρέπει να διαβείς, κόκκινη γραμμή όπως θα έλεγαν οι επαναστάτες του γλυκού νερού που μας κυβερνούν. Οι δυνατές οικονομίες κινούνται πολύ κάτω από αυτό το όριο. Η Γερμανία παραδείγματος χάριν. Οι οικονομίες που έχουν αδυναμίες είτε ισορροπιών εξωτερικού εμπορίου, είτε σε ότι αφορά την παραγωγικότητα σπρώχνουν για να υπερβούν αυτό το όριο και η πολιτική εξουσία οφείλει να επεμβαίνει για να καταστείλει αυτήν την τάση.

Όταν, για μακρό χρονικό διάστημα το κράτος έχει ελλείμματα που υπερβαίνουν το 3%, δηλαδή  ξοδεύει ανεπίτρεπτα περισσότερο από ότι εισπράττει από την οικονομία μέσω του φόρου, τότε διογκώνεται το δημόσιο χρέος και η πληρωμή του καθίσταται αβέβαιη. Το χρέος είναι μη βιώσιμο, η οικονομία όταν έχει εθνικό νόμισμα στη διάθεσή της καταδικάζεται στην υποτίμηση, που είναι ένα είδος χρεωκοπίας και όταν δεν έχει εθνικό νόμισμα επιζεί χάρη στη βοήθεια των μελών της νομισματικής ζώνης στην οποία ανήκει και εισπράττει νουθεσίες και ελέγχους με τη μορφή των «μνημονίων», που συνοδεύουν τις εκταμιεύσεις των συγκεκριμένων ποσών, που εμποδίζουν την άτακτη χρεωκοπία.

Αυτά είναι στοιχειώδεις κανόνες της οικονομίας. Θα ντρεπόμουν που τα γράφω τόσο λεπτομερειακά και διδακτικά αν δεν μας κυβερνούσε η τσογλανοπαρέα που μας κυβερνά. Είναι κάτι χειρότερο από αγράμματοι. Έχω πει επανειλημμένα ότι είναι ημιμαθείς. Δηλαδή είναι αγράμματοι που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα. Έτσι σεμνύνονται, γιατί επιτυγχάνουν συνεχώς μεγαλύτερα πλεονάσματα, μεγαλύτερα ακόμα και από τον στόχο των μνημονίων. Ένα πλεόνασμα που υπερβαίνει το μέτρο (εν προκειμένω το 3%) οδηγεί τη συγκεκριμένη οικονομία στη στασιμότητα και καταδικάζει τους πολίτες στη δουλεία της εξυπηρέτησης ενός χρέους που ουδέποτε μειώνεται, γιατί τρέφεται από τις σάρκες των εργαζομένων και των παραγωγών. Γι’ αυτό και οι κομπασμοί των μουσάτων και των δεσποιναρίων της τσογλανοπαρέας ότι πετυχαίνουν συνεχώς αυξημένο πλεόνασμα σε κάθε προϋπολογισμό είναι όχι μόνο εγκληματικοί αλλά είναι και κάτι αφάνταστα χειρότερο, είναι λάθος. Με τον κ. Αλέκο Αλαβάνο ουδέποτε συνέπεσα στις πολιτικές απόψεις. Δεν μπορώ να διαφωνήσω όμως μαζί του σε μια ενδιαφέρουσα ιδέα που προτείνει στον δημόσιο διάλογο: το ΚΚΕ άντεξε την πτώση του κομμουνισμού στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας. Η τσογλανοπαρέα διασύρει κάθε έννοια Αριστεράς στη χώρα και αυτό ας το έχουν υπόψιν τους όσοι θεωρούν λύση για όλα τα δεινά της εποχής την ανασυγκρότηση τη κεντροαριστεράς. Το μεγάλο δίδαγμα αυτών των εκλογών που έρχονται δεν θα είναι η ήττα του Τσίπρα. Αυτό είναι δεδομένο. Θα είναι δυστυχώς η στροφή προς τα δεξιά της κοινωνίας στο σύνολό της.

Posted in Νεα

Η αποχή απάντηση στον εκβιασμό

Το 2015, που όλα ξεκινούσαν, ο Τσίπρας βγήκε και εξήγγειλε ένα δημοψήφισμα. Το πραγματικό ερώτημα ήταν αν θα σκύψουμε το κεφάλι στις εξωτερικές πιέσεις ή θα ακολουθήσουμε το δρόμο της εθνικής υπερηφάνειας και ανεξαρτησίας. Στην πραγματικότητα όμως οι πολίτες έπρεπε να πάρουν θέση πάνω στην κρίση που είχε ξεσπάσει τρία χρόνια πριν όταν οι δανειστές μας, μας πρότειναν στις αγορές εξωφρενικά αυξημένα επιτόκια. Ο δανεισμός πια, ως λύση του δημοσιονομικού προβλήματος και ως εγγύηση του τρόπου ζωής, που μέχρι εκείνη τη στιγμή ακολουθούσαμε, δεν ήταν εφικτός. Έπρεπε να πληρώσουμε τα χρωστούμενα και τους συσσωρευθέντες τόκους ή να βρούμε τη μαγική ράβδο. Τη μαγική ράβδο πρότειναν γαβγίζοντας όλα τα σκυλιά του παλαιομαρξισμού (Λαφαζάνηδες, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκηδες και άλλοι). Κυρίως όμως πρότεινε το ερώτημα του δημοψηφίσματος που προσαρμόζανε οι ρήτορες του «ΟΧΙ» ξεδιάντροπα και ανεξέλεγκτα στις εκάστοτε ανάγκες του ακροατηρίου. «Θέλατε να μην πληρώνατε φόρους και για αυτό να μετέχετε σε κάθε είδους παρανομία;» Εκεί ήταν αυτοί. «Θέλετε ανεξέλεγκτες αυξήσεις στα μέσα και στο προσωπικό ώστε να δουλεύετε λιγότερο;» Εκεί ήταν και πάλι μαζί με τη συνδικαλιστική ηγεσία. Και αν θέλατε αυξήσεις μισθών και παντός είδους δαπανών, τότε δεν χωρούσε συζήτηση. Αυτοί ήταν οι άνθρωποί σας.

Προς τους άλλους και ιδίως τους εκπροσώπους των δανειστών που είχαν τη μεγαλύτερη αντιπροσωπευτικότητα και λαϊκότητα (Μέρκελ και Σόιμπλε) φωνάζαμε νταηλίδικα: «Gobackκυρία Μέρκελ». Είχα τότε προτείνει στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας να εφαρμόσει στην πράξη αυτά που έλεγε όλη η Ευρώπη. Ότι δηλαδή το δημοψήφισμα ήταν αδικαιολόγητο και ακατανόητο. Η ηγεσία της ΝΔ (γιατί άραγε;) βαθιά λαβωμένη από την ιστορία της αποχής των κομμουνιστών στο δημοψήφισμα, που έφερε τη δυναστεία πίσω στην Ελλάδα το 1945, φοβόταν τη μονιμότητα της πολιτικής ανωμαλίας που θα εδημιουργείτο.

Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος είναι τα εξής: Ψήφισε το 62% του εκλογικού σώματος (απείχε το 38%). 61,31% ψήφισαν ΟΧΙ, 38,69% ψήφισαν ΝΑΙ, 5,8% έριξαν άκυρο ή λευκό. Σύμφωνα με το άρθρο 44 του Συντάγματος τα δημοψηφίσματα δίνουν απάντηση σε ερωτήματα που προκύπτουν ή από ψηφισθέντα νόμο ή από μείζον εθνικό θέμα. Ο Τσίπρας ποτέ δεν μας αποσαφήνισε για ποιο ζήτημα μιλούσε. Εν τω μεταξύ σύσσωμος η εξωτερική κοινή γνώμη (τύπος, πολιτικοί, νομικές αυθεντίες και οικονομικοί παράγοντες) μας έλεγαν ότι το δημοψήφισμα δεν έχει νόημα σε αυτήν την περίπτωση και συμβούλευαν την κυβέρνηση να μη το διενεργήσει.

Ας πάρουμε τα πράγματα όπως ήταν. 62,15% προσήλθαν να ψηφίσουν. Αν είχε επίσημα υπάρξει θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπέρ της αποχής, είναι σχεδόν βέβαιο ότι το δυσμενέστερο για την αποχή επίπεδο του 60% θα είχε επιτευχθεί και όλη η πλεκτάνη των αναίσχυντων φίλων των κ.κ. Τσίπρα και Καμμένου θα είχε διαπομπευθεί και θα είχαν εξαναγκαστεί να προκαλέσουν εκλογές κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς για αυτούς συνθήκες. Τότε μου λεγόταν από ανθρώπους καλών προθέσεων ότι το ΚΚΕ όταν έκανε την προηγούμενη αποχή στην ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας εξαναγκάστηκε μετά να μπει σε εμφύλιο πόλεμο. Ο τρόμος των συνομιλητών μου ήταν ειλικρινής απέναντι σε μια τέτοια προοπτική. Δεν καταλάβαιναν οι δόλιοι ότι ο εκβιασμός των Τσιπρανέλ είχε ήδη αρχίσει να εφαρμόζεται. Ότι δηλαδή ο εμφύλιος πόλεμος ήταν σε εξέλιξη.

Posted in Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΘεόδωρος Πάγκαλος: Η μοναξιά του «El Toro»Πρώτο ΘΕΜΑΚάπως έτσι, το 1956, στα 18 του χρόνια, ο πρωτοετής φοιτητής της Νομικής Θόδωρος Πάγκαλος μπαίνει στην Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) κ [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΤρίτο διαζύγιο για τον Θόδωρο ΠάγκαλοΠρώτο ΘΕΜΑΟ Θεόδωρος Πάγκαλος και η τρίτη σύζυγός του Χριστίνα Χριστοφάκη εδώ και περίπου ένα χρόνο βρίσκονται στα πρόθυρα του διαζυγίου. Σύμφωνα με δημο [...]

Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΠάγκαλος: Όποιος κραδαίνει όπλο να πυροβολείται από την αστυνομίαΠρώτο ΘΕΜΑΕρωτηθείς για τη στάση που θα πρέπει να κρατήσει η Ελλάδα ο Θεόδωρος Πάγκαλος απάντησε «εγώ θα έλεγα [...]

NewsBomb (Ιστολόγιο)Χυδαίος, ασεβής, επικίνδυνος: Ο Πάγκαλος λέει πως ορθώς οι ...NewsBomb (Ιστολόγιο)Φαίνεται πως ο Θεόδωρος Πάγκαλος δεν αντέχει την περιθωριοποίηση από το λαό και προσπαθεί να μείνε [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish