Συνταγματική σταθερότητα – Τρόπος εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και η ίδρυση Γερουσίας

Οι χώρες που έχουν δοκιμασμένους θεσμούς υπερασπίζονται τη συνταγματική τους σταθερότητα. Δεν αναθεωρούν το Σύνταγμά τους για ψύλλου πήδημα και κυρίως ως δημαγωγική διέξοδο μπροστά στον πολλαπλασιασμό δύσκολων προβλημάτων, που απαιτούν κατά μέτωπο σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα.

Η Ελλάδα αντιθέτως έχει ήδη αναθεωρήσει, εικονικά βέβαια και για δευτερεύοντες λόγους και αιτίες, τρεις φορές το Σύνταγμα του 1975. Το πολίτευμά μας βέβαια – μετά την έκπτωση του Βασιλικού Οίκου – είναι εξόχως ανθεκτικό. Μετά από μισό αιώνα ισχύος το Σύνταγμα θα πρέπει να αντιμετωπίζει ορισμένες αγκυλώσεις και να χρειάζεται τελειοποίηση, Άλλο όμως αυτό και άλλο η επινόηση της αναθεωρητικής βουλής ως διεξόδου για τα πολιτικά αδιέξοδα. Επίσης άλλο είναι μία πραγματική στασιμότητα, γιατί έχει διαμορφωθεί συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή και στο λαό και άλλο η επιβολή ακινησίας στους θεσμούς για να συνεχίσουν μικρές συντεχνιακές μειοψηφίες να γεύονται τους καρπούς της μονοπώλησης της εξουσίας.

Τα λέμε όλα αυτά, γιατί η Αναθεώρηση του Συντάγματος επανήλθε στο προσκήνιο τελευταία. Την ανέφερε ο Μέγας Παπαρίων Πρωθυπουργός μας, ο οποίος δεν ξέρει πια τι είδους πλασματικές εξελίξεις να υποσχεθεί, για να ξεχάσει ο πολίτης την ανελέητη φτώχεια που τον δέρνει.

Τρεις μπορεί είναι κατά τη γνώμη μας οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο Σύνταγμά μας:

1. Η εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας απ’ ευθείας από το εκλογικό σώμα.

Η άμεση εκλογή εκ πρώτης όψεως φαίνεται δημοκρατικότερο από το σύστημα που έχουμε σήμερα, της εκλογής του Προέδρου από τη Βουλή. Ο κάθε πολίτης θεωρεί ότι αποκτά μια νέα εξουσία. Ότι έρχεται πιο κοντά σε διαδικασίες που οδηγούν σε αποφάσεις καθοριστικές για το μέλλον του. Δεν υπάρχει τίποτα πιο λανθασμένο από αυτό. Κατ’ αρχήν ένα πλήθος «ψωνίων» θα κατακλύσουν το εκλογικό σκηνικό και με βασικό όπλο το χρήμα, που μπορούν να διαθέσουν θα αποδυθούν σε ξέφρενη εκστρατεία δημοσίων σχέσεων. Δεύτερον ο Πρόεδρος δεν θα έχει μεγαλύτερες εξουσίες εκτός εάν αλλάξουμε πολίτευμα και αποκτήσουμε Προεδρική Δημοκρατία. Το να εκλέξεις όμως ένα πρόσωπο με τις σημερινές εξουσίες του Προέδρου, που θα στηρίζεται στη ίδια νομιμοποιητική βάση, δηλαδή αμέσως στη λαϊκή κυριαρχία και όχι εμμέσως όπως σήμερα γίνεται, είναι λάθος. Εξασφαλισμένη είναι, αργά ή γρήγορα, η δυαρχία. Τέλος η Προεδρία της Δημοκρατίας έχει περιορισμένο μεν, από ουσιαστική άποψη, αλλά σημαντικό από συμβολική άποψη ρόλο.

Επίσης είναι λάθος να μιλάμε για σύσταση Γερουσίας. Γερουσία έχουν δύο τύποι χωρών ανά τον κόσμο. Η μία είναι η περίπτωση συγκροτημένων πολιτικά τάξεων και κινημάτων που έχασαν τη βάση τους. Έτσι λειτουργεί πχ η Βουλή των Λόρδων στην Αγγλία και εν τίνι μέτρον το γαλλικό Senat, που εκφράζει τη ζωτικότητα και πολιτική ιδιαιτερότητα των τοπικών θεσμών στη Γαλλία. Επίσης Γερουσίες υπάρχουν σε εξισορροπητικό ρόλο σε μεγάλες χώρες όπως οι ΗΠΑ ή χώρες μικρότερες όπως το Βέλγιο όπου η Γερουσία εξασφαλίζει την ισορροπία. Η Ελλάδα, χώρα νέα με συμπαγή εθνική και θρησκευτικό πληθυσμό, δεν έχει καμία ανάγκη Γερουσίας.

Ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα πολιτικής αρμονίας είναι η εξισορρόπηση εξουσιών, που έχουν την ίδια νομιμοποιητική βάση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι εμφύλιοι πόλεμοι των Ελλήνων, που μετά το 1823 υποκαθιστούν τη σύγκρουση με τους Οθωμανούς και γίνονται κύριο περιεχόμενο της Επανάστασης. Το δικό μας πολιτικό σύστημα απέδειξε περίτρανα μετά το 1975 ότι λειτουργεί εξισορροπητικά. Αυτό είναι και το κύριο καθήκον του. Για ποιο λόγο να το σκαλίσουμε; Για να ικανοποιήσουμε κενές φιλοδοξίες ασήμαντων επαγγελματιών πολιτικών, που βλέπουν να πλησιάζει αμείλικτη η ώρα της συνταξιοδότησης; Για να βάλουμε το λαό να τσακώνεται για ανύπαρκτα θέματα;

Αφήστε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας εκεί που είναι. Την επόμενη φορά ας διαλέξουμε όμως, κανείς δεν το αποκλείει αυτό, κάποιον που να εκφράζει κάτι ουσιαστικότερο από Συριζανέλ με ολίγην από Μολυβιάτη.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Τέσσερα στοιχειώδη μαθήματα οικονομικής επιστήμης: Κατανάλωση – αποταμίευση – επένδυση – ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

Όταν στις αρχές του 19ου αιώνα, στην κεντρική Αγγλία, εισήχθη μια σατανική μηχανή που κατασκεύαζε αυτόματα καρφίτσες, απολύθηκαν από τα τοπικά εργοστάσια περίπου τα 2/3 των εργατών που κοπανούσαν με σφυρί τις καρφίτσες για να τις κάνουν αιχμηρές και με δαγκάνες δημιουργούσαν το στρογγυλό τους κεφάλι. Οι βιομήχανοι κατέπνιξαν κάθε αντίδραση. Μερικές δεκάδες απεργοί διαδηλωτές έπεσαν κάτω από τα βόλια των αρειμάνιων highlandersΣκωτσέζων, που εκτελούσαν κυβερνητικές διαταγές, χωρίς να γνωρίζουν ίσως ότι ανάλογες διαδηλώσεις είχαν γίνει και στα προάστια της Γλασκώβης με την ίδια αιτία. Η Βρετανική Αυτοκρατορία στηρίχθηκε στην αυτοματοποίηση και την αντικατάσταση της ανθρώπινης δύναμης και δεξιοτεχνίας από τη μηχανή και έτσι κυριάρχησε στον κόσμο. Μερικά χρόνια αργότερα, χιλιάδες Ινδοί χειροτέχνες κλωστοϋφαντουργοί αντιμετώπιζαν με τα χέρια γυμνά το αγγλικό πυροβολικό που υπεράσπιζε την ελευθερία του εμπορίου, δηλαδή την εισαγωγή στις Ινδίες κλωστοϋφαντουργικών από την Αγγλία, που κατέστρεψαν τελικά την ινδική χειροτεχνία και οδήγησαν τη μεγάλη αυτή χώρα σε πρωτοφανή αθλιότητα.

Η επένδυση αυτή καθ’ εαυτή δεν δημιουργεί απασχόληση. Τώρα πια το ξέρουμε αυτό και είναι γραμμένο και σε πολλά βιβλία που διδάσκονται στα αγγλικά πανεπιστήμια όπου πολλοί από τους υπουργούς του κ. Τσίπρα έχουν συλλέξει τις ακαδημαϊκές τους δάφνες.

Απασχόληση δημιουργεί η μικρή και μεσαία επιχείρηση. Πολλαπλασιάζει τις ευθύνες και δημιουργεί τον πολυαπασχολούμενο τεχνίτη όπου μπορεί να αντικαταστήσει τρεις ή τέσσερις εξειδικευμένους και να διατηρήσει τη θέση του στην παραγωγή καμιά φορά για μια ολόκληρη ζωή μέχρι να έρθει η ώρα να πάρει την άθλια σύνταξη που του επιφυλάσσει η «πρώτη φορά Αριστερά». Το πρόβλημα της ανεργίας, λοιπόν, δεν μπορεί να λυθεί με προσλήψεις στο ύποπτο για σπατάλες, έλλειψη αξιοκρατίας και δακτυλοδεικτούμενο παγκοσμίως ελληνικό δημόσιο. Δεν μπορεί ακόμα να λυθεί στις μεγάλες αυτοματοποιημένες εγκαταστάσεις των διεθνικών επενδύσεων που αναφέραμε στο προηγούμενο κείμενό μας. Προσωρινά είναι δυνατόν να δοθεί κάποια ανάσα από την επανάληψη της επένδυσης στις οικοδομές. Βραχυπρόθεσμα πρέπει να αναπτυχθεί ένα δίκτυο μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, που θα λειτουργούν ως τροφοδότες και υπεργολάβοι των μεγάλων βιομηχανιών στρατηγικού χαρακτήρα. Όταν η ΠΕΣΙΝΕ άρχισε την παραγωγή αλουμίνας και αλουμινίου στην Ελλάδα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το δάσος μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων, που κατασκεύαζαν σκεύη και μηχανές από αλουμίνιο και απασχόλησαν στα έτη που ακολούθησαν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Στη νέα συνοικία που θα δημιουργηθεί στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, θα υπάρχουν καταστήματα και υπηρεσίες πάσης φύσεως. Είναι λογικό να φανταστούμε δεκάδες χιλιάδες απασχολούμενους που θα προσέρχονται τις ώρες εργασίας και αυτοί θα αναπτύξουν οικογενειακή ζωή με ανάγκες που θα αναζητήσουν μέσα για την κάλυψή τους και ούτω καθ’ εξής.

Αυτήν την εικόνα προσπαθεί να αποκρύψει με κάθε τρόπο η ρυπαρή, αναχρονιστική και ημιμαθής ομάδα, που ο Τσίπρας και ο Καμμένος κρατάνε ακόμα στην ηγεσία της χώρας. Πολλά προβλήματα που σήμερα μας φαίνονται βουνό, όπως η ενσωμάτωση των μεταναστών ή το ασφαλιστικό, θα βρουν αυτόματα λύση μέσα σε ένα κλίμα αυξημένης απασχόλησης. Αλλά η άρχοντες της σήμερον οφείλουν την ύπαρξή τους και την κοινωνική τους θέση στην κρίση και τις συνέπειές της. Η ανεργία είναι βάσανο για τον άνεργο που ψάχνει για δουλειά και για την οικογένειά του. Είναι όμως ευκαιρία μοναδική για τον ψευδοεπαναστάτη, που ζητάει να θολώσουν τα νερά. Μπαίνουμε στο τρίτο έτος αυτής της άθλιας διακυβέρνησης. Ο Ελληνικός λαός δεν μπορεί να αυτοδικήσει. Εξ’ ορισμού του ανήκει η άσκηση της λαϊκής κυριαρχίας. Ας χρησιμοποιήσει λοιπόν, όσο είναι καιρός, τις δυνατότητες που του δίνουν τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος.

 

Posted in Νεα

Τέσσερα στοιχειώδη μαθήματα οικονομικής επιστήμης: Κατανάλωση – αποταμίευση – ΕΠΕΝΔΥΣΗ – απασχόληση

Ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Οικονομικών όταν δεν εκδηλώνουν την ημιμάθειά τους με ακατανόητες ιστορίες για «φυματικές σαρανταποδαρούσες» και δεν λαϊκίζουν με πασίγνωστες λαϊκές παροιμίες, ανασύρουν τη μαγική λέξη «επένδυση». Και πράγματι για να περάσουμε από την ύφεση στην ανάπτυξη χρειάζονται μεγάλες επενδύσεις, που θα δραστηριοποιήσουν στον περίγυρό τους μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και θα αυξήσουν την απασχόληση.

Είδαμε, όμως, στα δύο πρώτα κείμενά μας, ότι η πραγματικά ασκούμενη οικονομική πολιτική είναι δέσμια της κομμουνιστικής προέλευσης ιδεοληψίας. Οι μεγάλες επενδύσεις μπορούν να γίνουν μόνο από πολυεθνικές, που διαθέτουν ρευστότητα ή μπορούν να την αποκτήσουν κινητοποιώντας τραπεζικά δάνεια και επενδυτικές διεθνοποιημένες εταιρίες του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτές δηλαδή ακριβώς που είναι ο ιδεολογικός και πολιτικός εχθρός της κυρίαρχης στον τόπο μας «πρώτη φορά Αριστεράς».

Η επανειλημμένη υπονόμευση της εξόρυξης χρυσού από την ElDorado στη Χαλκιδική και της αξιοποίησης του πρώην αερολιμένα Ελληνικού είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η υπονόμευση αυτή γίνεται από τα επί μέρους υπουργεία, προφανώς όμως με την ανοχή του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος που άλλα λέει και άλλα κάνει.

Αποδείξαμε στα προηγούμενα κείμενά μας ότι η «ταξική» οικονομική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης εξ’ ορισμού δεν μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες επενδύσεις. Αυτές μπορεί να γίνουν μόνο από το μεγάλο διεθνοποιημένο κεφάλαιο. Αλλά και ο έμμεσος και πιο αργόσυρτος τρόπος ανάπτυξης, που θα στηρίζεται σε παραδοσιακές πρακτικές της ελληνικής κοινωνίας, έχει αποκλειστεί από την κυβέρνηση Τσιπρανέλ. Συστηματικά φτωχοποιείται και βαθμιαία εξαθλιώνεται η μεσαία αστική τάξη. Και υποτίθεται ότι ενισχύεται οικονομικά με «κοινωνική πολιτική», δηλαδή παροχές που έχουν το χαρακτήρα ελεημοσύνης για προφανείς ψηφοθηρικούς σκοπούς, το οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο. Δηλαδή το 20% των μισθωτών, που φορολογούνται ανελέητα έμμεσα και άμεσα και που καταναλώνει το σύνολο των εισοδημάτων του. Αυτή η πολιτική οδηγεί στην αύξηση των εισαγωγών ειδών πρώτης ανάγκης και αποσταθεροποιεί την οικονομία. Είναι αδιέξοδη από την ίδια της τη φύση.

Η ελληνική κοινωνία ήταν από την εποχή της δημιουργίας του νέου ελληνικού κράτους μια μικροαστική κοινωνία, που είχε ελάχιστα περιθώρια αποταμίευσης. Αλλά και αυτά τα ελάχιστα περιθώρια έπαιρναν τη μορφή κυρίως επενδύσεων στην αγορά γης και την ανέγερση ακινήτων. Σήμερα, με την ανελέητη φορολογία κάθε μορφής ιδιοκτησίας, ακόμα και όταν μένει κάτι που δεν καταναλώνεται στη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, αποθησαυρίζεται και δεν επενδύεται, γιατί το ακίνητο είναι πια ζημιογόνο.

Ο μικροαστικός χαρακτήρας της ελληνικής κοινωνίας οδήγησε στην δημοκρατική οργάνωση και την τοποθέτηση του κέντρου βάρους της πολιτικής ζωής στο χώρο του κέντρου. Σήμερα όραμα έχει γίνει η προλεταριοποίηση, η δημιουργία ακτημόνων, που θα είναι έρμαιο της αυταρχικής διαχείρισης από μία αντιδημοκρατική πολιτική ηγεσία. Η αποταμίευση, ακόμα και όταν υπάρχει, δεν γίνεται αυτόματα επένδυση. Υπάρχουν άλλες παρασιτικές μορφές αξιοποίησής της.

Οι μεγάλες περίοδοι οικονομικής ανάπτυξης ήταν οι κυβερνήσεις Χαριλάου Τρικούπη, Ελευθερίου Βενιζέλου και Κωνσταντίνου Καραμανλή που ενθάρρυναν αξιόλογες και στρατηγικής σημασίας επενδύσεις. Γύρω από αυτούς τους πόλους ανάπτυξης διαμορφώθηκε ένα δίκτυο μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, αυξήθηκε η απασχόληση σε μεταποιητικά έργα και η ευημερία της πλειοψηφίας του λαού οδήγησε σε παραπέρα ζήτηση προϊόντων πάσης φύσεως και άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Τα τελευταία χρόνια, η μόνη σύμφωνη με τους καιρούς και την τεχνολογία της εποχής μας επένδυση ήταν η ανάληψη από την κινεζική Coscoτης διαχείρισης της διακομιδής εμπορευματοκιβωτίων από το λιμάνι του Πειραιά.

Ας το πάρουμε απόφαση. Οι δημόσιες επενδύσεις θα μειώνονται συνεχώς. Το ελληνικό κράτος είναι χρεοκοπημένο και θα δημιουργεί πλεονάσματα αποκλειστικά για να εξυπηρετεί το χρέος, που έχουμε συσσωρεύσει. Δεν μπορούμε καν να μείνουμε ες αεί χρεωκοπημένοι και να λειτουργούμε ως παρίες και ζητιάνοι της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν συν τοις άλλοις, γιατί οι ίδιοι οι δανειστές μας δεν το επιτρέπουν.

Ο μόνος τρόπος για να βγούμε από το τέλμα είναι η αποφασιστική περικοπή των κρατικών δαπανών και η αναζήτηση φορολογικών εσόδων σε μεγάλες εστίες ανάπτυξης, που θα δημιουργηθούν από μεγάλες διεθνείς επενδύσεις σε χώρους όπου υπάρχει στρατηγικό πλεονέκτημα. Χρειάζεται επομένως δημιουργία κλίματος τάξης και ασφάλειας, σταθερό φορολογικό πλαίσιο, μείωση της φορολογίας για τις επιχειρήσεις, περιορισμός της χρονοβόρου γραφειοκρατίας και απελευθέρωση της παραδοσιακής δραστηριότητας στην οικοδομή. Αυτά, όμως, προϋποθέτουν κυβερνητική αλλαγή. Με το μόρφωμα Τσιπρανέλ, που ήδη έχει ύπουλα αλώσει την παιδεία και εν τινί μέτρω τη δικαιοσύνη, είναι αδύνατον να βρούμε μια τέτοια εξέλιξη. Χρειάζεται η άμεση απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης από την εξουσία.

 

Posted in Νεα

Τέσσερα στοιχειώδη μαθήματα οικονομικής επιστήμης: Κατανάλωση – ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗ – επένδυση – απασχόληση

Μια φορά το χρόνο στις έξι τάξεις του τότε ενιαίου γυμνασίου ο φιλόλογος έδινε ως θέμα έκθεσης τη μαγική λέξη «Αποταμίευση». Η επιλογή του θέματος είχε και ηθικοπλαστικούς στόχους. Να μάθουμε δηλαδή και να εφαρμόζουμε την έννοια της αποταμίευσης ακόμα και στο πενιχρό μας τότε χαρτζιλίκι. Δεν γνωρίζω αν η συνήθεια αυτή διατηρείται. Υποθέτω ότι υπό την πίεση της συνδικαλιστικής ηγεσίας η ΟΛΜΕ θα είχε αποκηρύξει την αποταμίευση και άλλες καπιταλιστικές κακές συνήθειες. Αντιθέτως υποθέτω θα προωθείται παντού η αποενοχοποίηση του αυνανισμού ως επαναστατικής πρακτικής και η ηθική αποκατάσταση της «κωλοτούμπας» ως πράξη επαναστατικής προσαρμογής.

Η χώρα μας είχε πάντα πρόβλημα αποταμίευσης. Όχι μόνο σε σχέση με χώρες υψηλότερης παραγωγικότητας και επομένως μεγαλύτερου διαθέσιμου εισοδήματος για τους μισθωτούς αλλά και σε σχέση με χώρες που αντιπροσώπευαν το προλεταριάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία ή αργότερα οι καθημαγμένες από τον υπαρκτό σοσιαλισμό χώρες της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα και ιδιαίτερα από το 2015 το ποσοστό της αποταμίευσης στην Ελλάδα έχει πια αρνητικούς ρυθμούς επί του ΑΕΠ, γιατί η χώρα επιβιώνει, όπως είναι γνωστό, μόνο χάρη στα δανεικά που οι Ευρωπαίοι «εχθροί» μας διασφαλίζουν, υβριζόμενοι και συκοφαντούμενοι από τους επαναστάτες Τσιπρανέλ, που μόνοι από όλους τους Ευρωπαίους είχαμε εμείς οι ευφυέστεροι πάντων βρει τη δυνατότητα να προωθήσουμε στην εξουσία.

Το 2016 ο μέσος όρος αποταμίευσης επί του διαθεσίμου εισοδήματος είναι 22% για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ελλάδα μόνο 12,5%. Μεταξύ των φτωχών χωρών η τελευταία σε κατά κεφαλήν εισόδημα Ιρλανδία εμφανίζει ποσοστό αποταμίευσης 33% και είναι πρώτη σε αυτόν τον τομέα. Καταφέρνουν δηλαδή οι Ιρλανδοί να εξασφαλίσουν και το μέλλον των παιδιών τους και των επομένων γενεών και δε ζουν κι άσχημα. Πήγα πρόσφατα στο Δουβλίνο. Οι ζητιάνοι, που άλλοτε κοσμούσαν τους δρόμους, έχουν εξαφανιστεί. Κάθε βράδυ τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα από γλεντζέδες, που και τις μπύρες τους πίνουν και με το σεξ δείχνουν να έχουν πολύ έντονη σχέση και τους Εγγλέζους απειλούν με πάσης φύσεως ακατανόμαστες φράσεις. Πως τα κατάφεραν οι Ιρλανδοί να ανορθώσουν την οικονομία τους, να αποταμιεύουν το 1/3 του εισοδήματός τους και να περνάν καλά; Η απάντηση είναι απλή. Στην Ιρλανδία κυριαρχεί ο πιο αδίστακτος και ξεδιάντροπος νεοφιλελευθερισμός, ενώ σε εμάς κυβερνούν τα ψώνια και τα ρετάλια, τα ανθρώπινα ναυάγια της αποτυχίας και της συντριβής του μαρξισμού.

Δεν περιμένω βέβαια από έναν Γαβρόγλου να επαναφέρει στο προσκήνιο την έννοια της αποταμίευσης. Το φτωχότερο 20%, που εισοδηματικά κινείται στο περιθώριο της εξέλιξης της οικονομίας, δεν αποταμιεύει. Αυτοί που έχουν ένα εισοδηματικό περιθώριο, που μπορεί να αφιερωθεί στην κάλυψη μιας πρόβλεψης για δύσκολους καιρούς για τους ίδιους και τα παιδιά τους ή να καλύψει φιλοδοξίες κοινωνικής κινητικότητας, είναι οι μεσαίες τάξεις. Στην Ελλάδα, από την εποχή των ερευνών του Meynaud και της ομάδας του, λίγο πριν από το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών ως και το 2015, αυτού του είδους η δραστηριότητα, η αποταμίευση δηλαδή, ξεχώριζε μόνο το 1/3 του ελληνικού λαού, κατά τους αντικειμενικούς παρατηρητές. Όταν όμως ρωτούσε κανείς τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους, τοποθετούσαν τον εαυτό τους και την οικογένειά τους στις μεσαίες τάξεις σε ποσοστά που υπερέβαιναν το 50%. Σε μερικές έρευνες έφταναν και ξεπερνούσαν το 70%. Αυτή η μικροαστική δομή της ελληνικής κοινωνίας, που στηριζόταν στην ιδιοκατοίκηση και παραπέρα στη δημιουργία κάποιας ακίνητης περιουσίας ήταν και η βάση της ισχύος του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού αντιπροσωπευτικού συστήματος. Έτσι εξηγείται, κατά κύριο λόγο και η έκταση της αντίστασης κατά της ξένης κατοχής από το 1941 έως το 1945, αλλά και η αντοχή του λαϊκού κινήματος απέναντι στην απειλή που αντιπροσωπεύουν τα ολοκληρωτικά κινήματα (ο κομμουνισμός στον εμφύλιο πόλεμο και ο φασισμός στην πρόσφατη στρατιωτική δικτατορία).

Ότι και να κάνει η σημερινή τυχάρπαστη πολιτική ηγεσία, θα συντριβεί από την επιλογή της να καταργήσει την αποταμίευση και να την καταστήσει εκκεντρική δραστηριότητα. Ομολόγησε πρόσφατα ότι συνθλίβει συστηματικά τις μεσαίες τάξεις για να ενισχύσει τους περιθωριακούς. Ούτε τα επικοινωνιακά παιχνίδια ούτε η αναίσχυντη προπαγάνδα μπορούν πια να τη γλιτώσουν από την εκλογική συντριβή. Κάτω από το 20% θα είναι το εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές.

Posted in Uncategorized, Νεα

Τέσσερα στοιχειώδη μαθήματα οικονομικής επιστήμης: ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ – αποταμίευση – επένδυση – απασχόληση

 

Ο Υπουργός Οικονομικών και υποτίθεται καθηγητής σε αλλοδαπό πανεπιστήμιο στην ίδια επιστήμη, μπορεί να αρρωστήσει όπως κάθε κοινός θνητός. Μπορεί να πάθει διάφορες ασθένειες, μακριά από μας, και από τις λιγότερο γνωστές να έχει ανάγκη ψυχιατρικής υποστήριξης. Έκανα ένα πείραμα. Μετάφρασα, σε όσο καλύτερα μπορούσα γαλλικά, την περίφημη φράση του κυρίου Τσακαλώτου για μια «φυματική σαρανταποδαρούσα που στα 25 από τα 40 πόδια της έχει προβλήματα μηνίσκου και μεταφέρει δυο μεγάλες σακούλες με ψώνια από τα Lidl» και το ‘στειλα σε έναν φίλο μου, καθηγητή της ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, που επί Φράνκο εκτελούσε τα καθήκοντά του σε ένα μεγάλο νοσοκομείο της Γενεύης. Διάβασε τη φράση και μου απάντησε τα εξής: προφανώς το άτομο αυτό έχει ανάγκη από ψυχιατρική βοήθεια. Αν μου απαντούσες στα εξής τρία ερωτήματα θα μπορούσα χωρίς να τον δω να τον βοηθήσω εξ’ αποστάσεως, αν και αυτό είναι κάπως ανορθόδοξο:

  1. Γιατί Lidlκαι όχι οποιοδήποτε άλλο σούπερ-μάρκετ;
  2. Γιατί 25 από τα πόδια της σαρανταποδαρούσας έχουν μηνίσκο και όχι 15 ή 30;
  3. Γιατί η σαρανταποδαρούσα πρέπει να είναι φυματική;

δεν έχω τέτοια οικειότητα με τον κ. Τσακαλώτο ώστε να υποβάλλω άμεσα προς αυτόν τα ερωτήματα του Καταλανού ψυχιάτρου. Μια φορά που του έγραψα ένα προσωπικό γράμμα για μια παρανομία που διαπράττει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους εις βάρος μου, μου απάντησε ότι έχω δίκιο (αν καλά κατάλαβα) αλλά με υπηρεσιακό έγγραφο που υπογράφει κάποια διευθύντριά του. Αναγκάστηκα να προσφύγω στη δικαιοσύνη και η παρανομία έκτοτε συνεχώς διαπράττεται.

Η ιστορία όμως αυτή με οδήγησε σε μια σειρά από ερωτήματα που καθημερινά διατυπώνουν, με όλα τα μέσα επικοινωνίας, εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας: «Είναι τρελοί; Είναι αγράμματοι; Ή απλώς θεωρούν ότι με τις ασυναρτησίες θα παραμείνουν λίγους μήνες ακόμα στην εξουσία;»

Θεώρησα αναγκαίο, ως εκ τούτου, να αποσαφηνίσω τέσσερις βασικές έννοιες, που καθημερινά κακοποιούνται από τον κ. Τσίπρα, τον κ. Τσακαλώτο, τους συναδέλφους του υπουργούς, τους συνεργάτες του και άλλα στελέχη του Τσιπρανέλ.

Ο πολίτης καταρχήν πρέπει να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσης. Όταν μειώνεται, κάτω από ένα σημείο, το εισόδημά του εγκαταλείπει πρώτα τις πιο μεγάλες, τις πιο επαχθείς και όχι απόλυτα αναγκαίες δαπάνες του. Τελευταίες, που εν πάσει περιπτώσει, με οποιεσδήποτε συνθήκες καλύπτονται είναι οι δαπάνες διατροφής. Η κυβέρνηση έχει επανειλημμένα εκφράσει την αλληλεγγύη της με τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα του πληθυσμού (άνεργοι, περιστασιακά απασχολούμενοι, αλλοδαποί μετανάστες, συνταξιούχοι). Δεν έχει όμως ποτέ διακινδυνεύσει να μας δώσει έναν αριθμό, ένα επίπεδο εισοδήματος κάτω από το οποίο κανείς θεωρείται φτωχός. Ποιες είναι αυτές οι ευάλωτες τάξεις που κινούν την αλληλεγγύη του κ. Τσίπρα και του κ. Καμμένου; Παραμένει άγνωστο. Οι περικοπές όμως πάνε πολύ κάτω στην εισοδηματική κλίμακα. Κανείς δεν είναι, στη σημερινή Ελλάδα της πρώτης φορά Αριστερά, αρκετά φτωχός για να αποφύγει μια πολιτική εξαθλίωσης. Όταν και αν ποτέ αυξηθεί το εισόδημα του μισού ελληνικού λαού θα μπορέσει να ικανοποιήσει στοιχειώδεις ανάγκες και ιδιαίτερα ανάγκες διατροφής, που έχουν περικοπεί κατά το 30% περίπου.

Θα είναι όμως αυτή η εξέλιξη κίνητρο για αύξηση της ντόπιας παραγωγής, για τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων και την αύξηση της ζήτησης εργασίας ώστε να μειωθεί η ανεργία; Μια στοιχειώδης μελέτη της πραγματικότητας (αρκεί μια βόλτα σε ένα σούπερ-μάρκετ ή σε μια λαϊκή αγορά) θα σας κάνει να διαπιστώσετε ότι, σε μεγάλο βαθμό, οι ανάγκες αυτές καλύπτονται από εισαγωγές, γιατί τα ξένα προϊόντα είναι συχνά φθηνότερα, καλύτερα τυποποιημένα και επομένως προσφέρονται στις επιλογές του ταλαιπωρημένου και εξαθλιωμένου καταναλωτή με τρόπο που να ικανοποιεί καλύτερα τις στοιχειώδεις ανάγκες του. Ίσως και γι’ αυτό οι δυστυχισμένη σαρανταποδαρούσα, την οποία από το ύψος του υπουργικού του θώκου σνομπάρει ο κ. Τσακαλώτος, κατέφυγε τελικά στο Lidl.

Όταν ο Keynesέφτιαξε το μοντέλο ανάπτυξής του, που θεωρήθηκε από την παγκόσμια κοινή γνώμη και τους εντιμότερους από των οικονομολόγων, η αξιολογότερη απάντηση στον Μάρξ και υιοθετήθηκε από πολλούς ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας ως θεωρητική βάση του τρίτου δρόμου, μιλούσε για μια αύξηση της κατανάλωσης σε μια χώρα (το Ηνωμένο Βασίλειο) που δεν είχε μεγάλο εξωτερικό χρέος ούτε συστηματικά παθητικό εμπορικό ισοζύγιο. Στη χώρα αυτή μια λελογισμένη αύξηση των κατώτερων εισοδημάτων θα οδηγούσε στην επαναφορά σε παραγωγικές δραστηριότητες σχολαζουσών παραγωγικών δυνατοτήτων και θα δημιουργούσε τον ευτυχή κύκλο κατανάλωσης, ανάπτυξης, απασχόλησης.

Στην Ελλάδα του σήμερα καταρχήν δεν υπάρχουν λεφτά. Όλοι χρωστάνε στο κράτος και το κράτος χρωστάει σε όλους. Ο εξωτερικός δανεισμός έχει ξεπεράσει κάθε δυνατότητα αντιμετώπισης. Οι σχολάζουσες δυνατότητες επιχειρηματικές με μισθωτή εργασία και η αυτοαπασχόληση είναι ελάχιστες. Οι σημερινοί άνεργοι επωφελούνται από τις κοινοτικές δυνατότητες για να μεταναστεύσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, που τους παρέχει διπλάσια ή τριπλάσια αμοιβή εργασίας. Οι σαρανταποδαρούσες λοιπόν του κ. Τσακαλώτου θα πάνε πράγματι στο Lidlκαι θα γεμίσουν τις σακούλες τους με εισαγόμενα τυριά, αλλαντικά και άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Έτσι η αύξηση της κατανάλωσης και μάλιστα των φτωχότερων τάξεων δεν έχει καμία αναπτυξιακή δυναμική. Παραμένει ο ανθρωπιστικός της χαρακτήρας, ο οποίος είναι αναμφισβήτητος. Κυβέρνηση όμως εκλέξαμε ή συλλογικότητα ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Posted in Uncategorized, Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

iefimeridaΠάγκαλος: Να ονομαστούν όπως θέλουν τα Σκόπια, ας τα βγάλουν ...iefimeridaΑναφέροντας πως «οι αντιδράσεις προέρχονται από κόμπλεξ που έχουν όλοι οι ύποπτοι κύκλοι», ο πρώην υπουργός εξέφρασε [...]

Πάγκαλος, Καμμένος και δημοψηφίσματαReporter.grΤο γιατί ο Πάγκαλος θεωρεί ηλίθιο ένα λαό ολόκληρο δεν είναι κατανοητό. Αυτό που είναι σαφές είναι οτι ο λαός δεν πρέπει να καλείται να απαντά σε δημοψηφ [...]

Η ΚαθημερινήΠάγκαλος: Επαναφέρω την πρότασή μου για «Μακεδονική ...Η ΚαθημερινήΠάγκαλος πρόσθεσε: «O κος Σαμαράς δεν με άκουσε. Προχώρησε αγέρωχος προς την ανατροπή της κυβερνήσεώς του. Ο Ανδρέας Παπα [...]

ThePressProject (Σάτιρα) (Ιστολόγιο)Οχετός Πάγκαλου κατά του «ηλίθιου λαού» που δεν μπορεί να κάνει ...ThePressProject (Σάτιρα) (Ιστολόγιο)Οχετός Πάγκαλου κατά του «ηλίθιου λαού» που δεν μπορεί να κάν [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish