Drei Professoren…

Το άρθρο 16 του Συντάγματος είχε γίνει πανελληνίως γνωστό σαν η αιτία της αποτυχίας της προηγούμενης αναθεώρησης. Ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός εδρομολογείτο η κριτική. Η αφετηρία δεν ήταν ποτέ η ίδια. Οι μεν επίστευαν ότι η αναθεώρηση δεν πήγε αρκετά μακριά, οι δε ότι είχαν τεθεί θέματα διχαστικά που παρεμπόδιζαν την πρόοδο. Είναι πολύ περίεργο, αφού δεν υπήρχε καμία προϋπόθεση, αν ακούσει κανείς και τους μεν και τους δε, τι είδους διατυπώσεις εγέμισαν με μπούρδες και πομφόλυγες μιάμιση σχεδόν σελίδα του συνταγματικού κειμένου.

Δεν είμαι συνταγματολόγος και με δεδομένη την πείρα της συναναστροφής μου με μερικούς από αυτούς, δεν έχω καμιά φιλοδοξία να τους μοιάσω. Για σκεφτείτε όμως ένα άρθρο 16 που θα ήταν διατυπωμένο ως εξής:

«’Αρθρο 16: (Παιδεία, τέχνη, επιστήμη)

1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες. Η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους.
2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
3. Tα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα.
4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια.
5. H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται από ιδρύματα με πλήρη αυτοδιοίκηση. Τα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Kράτους και έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό.
6. O αθλητισμός τελεί υπό την προστασία και την ανώτατη εποπτεία του Kράτους.»

Αυτά είναι απαραίτητα σε συνταγματικό επίπεδο. Όλα τα άλλα είναι περιττά, γιατί είναι αυτονόητα, αμφιλεγόμενα, μπορούν να γίνουν με νόμους και κυρίως, γιατί αφορούν συντεχνιακή κάλυψη των πολιτευόμενων συνταγματολόγων, οι οποίοι δεν έχασαν την ευκαιρία να αποδείξουν στο πανελλήνιο ότι ήταν κατώτεροι των περιστάσεων.

Αν το άρθρο αυτό είχε ψηφιστεί σε αυτή τη μορφή το 2008, σήμερα θα υπήρχαν ασφαλώς ιδρύματα (κοινωφελή και όχι κερδοσκοπικά) ανωτάτης εκπαίδευσης, παγκοσμίου κύρους, που θα προσέλκυαν χιλιάδες σπουδαστές και θα μείωναν αντίστοιχα την ανά τον κόσμο αναζήτηση καλύτερης μοίρας από Έλληνες νέους.

Επιτρέψτε μου να ονειρεύομαι το Ωνάσειο Πανεπιστήμιο και το ΑΕΙ του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», που θα ήταν φάροι γνώσης, έρευνας και επιστημονικής προόδου για όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή και πρότυπα κοινωνικής συμβίωσης, σεβασμού του νόμου και καλαίσθητης συμπεριφοράς για όλη την κοινωνία μας. Όμως αυτό δεν μπορούσε να γίνει. Η συντήρηση αριστερή, κεντροαριστερή και κεντροδεξιά ήθελε με προεξάρχοντες τους Drei Professoren να ναυαγήσει αυτή η προσπάθεια για να καταδικαστεί η κοινωνία μας στην εξαθλίωση και να έχει την πολιτική ηγεσία που η εξαθλίωση αυτή προσδιορίζει.

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ελληνική Δημοκρατία και Ορθοδοξία

Ένα πάγιο και δυσεπίλυτο πρόβλημα όλων των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων είναι η αντίφαση που προκύπτει από τη διατύπωση των άρθρων που καθιερώνουν την ανεξιθρησκία, υποτίθεται κατά το πρότυπο όλων των πολιτειών, που στηρίζονται στο δίκαιο και αναγνωρίζουν την αξιοπρέπεια και αυτοτέλεια του ατόμου σε θέματα όπως είναι η θρησκευτική πίστη. Το άρθρο 3 του υφισταμένου Συντάγματος αφορά αποκλειστικά την προστασία της ύπαρξης και των προνομίων της «Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας του Χριστού» την οποία αποκαλεί κατά τρόπο αμφιλεγόμενο και «επικρατούσα». Μετά από μια σειρά άχρηστες λεπτομέρειες, όπως είναι ο τρόπος λειτουργίας της Ιεράς Συνόδου, ο συνταγματικός νομοθέτης αισθάνεται την ανάγκη να καθιερώσει συνταγματικά ένα εξωφρενικό προνόμιο της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος και του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που αφορά τη διατήρηση του κειμένου της Αγίας Γραφής με την αναλλοίωτη αρχική μορφή του και την απαγόρευση κάθε μετάφρασής του σε άλλο γλωσσικό τύπο χωρίς την έγκριση των δύο προαναφερόμενων ιεραρχιών.

Τη «θρησκευτική ελευθερία» υποτίθεται ότι την καθιερώνει το άρθρο 13 με ορισμένες επιφυλάξεις ωστόσο. Η παράγραφος 2 του άρθρου 13 προσδιορίζει ότι κάθε «γνωστή» θρησκεία είναι ελεύθερη και προστατεύεται. Ποια είναι «γνωστή» θρησκεία και ποιος προσδίδει αυτόν τον χαρακτηρισμό μένει ασαφές. Επίσης, στην ίδια παράγραφο ποιες λατρευτικές ενέργειες είναι δυνατόν να προσβάλλουν τη «δημόσια τάξη» ή τα «χρηστά ήθη», παραμένει εξίσου ασαφές. Για παράδειγμα θρησκευτική τελετή, η οποία επιβάλλει στην έναρξη και στη λήξη της ενδεχόμενα εναγκαλισμό μεταξύ των παρευρισκομένων και ανταλλαγή ασπασμών είναι δυνατόν να προσβάλλει τα χρηστά ήθη; Και ποίου; Του γείτονα; Του Μητροπολίτη Σεραφείμ; Της θειας μου της Αμερσούδας; Φοιτήτριας της αναρχικής οργάνωσης Ρουβίκωνας;

Το πρόβλημα με την παράγραφο αυτή επιδεινώνεται όταν στο τέλος αναφέρεται ότι ο προσηλυτισμός απαγορεύεται. Πάλι εδώ επικρατεί η πιο μεγάλη ασάφεια. Και η κατάσταση αυτή επιτρέπει στις Κυκλάδες ας πούμε να θεωρείται προσηλυτισμός η αποπλάνηση Ορθοδόξου και η μετατροπή του σε Καθολικό, ενώ αντιθέτως εορτάζεται μετά φανών και λαμπάδων και με την παρουσία όλων των αρχών οποιαδήποτε αντίστροφη κίνηση Καθολικού προς την «επικρατούσα».

Τα πρακτικά προβλήματα που δημιουργεί αυτό το συνταγματικό τουρλουμπούκι τα επιλύει η καθημερινή ζωή με την εφαρμογή της παραδοσιακής αρετής μας, που μας επέτρεψε να επιβιώσουμε μετά από τέσσερις αιώνες οθωμανική κατοχή και τυραννία. Πριν από το 1981 η άμβλωση ήταν θέμα που αφορούσε το κράτος και γενικά απαγορευόταν. Στην ίδια εποχή κλινικές εξειδικευμένες σε αυτήν την δραστηριότητα είχαν δημιουργήσει τεράστιες περιουσίες (δύο απ’ αυτούς τους κλινικάρχες ήταν βουλευτές της κεντροαριστεράς). Η Ελλάδα κατείχε την πρώτη θέση στον αριθμό αμβλώσεων ανά 1000 γυναίκες από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ , ο πληθυσμός κατρακυλούσε προς τη στασιμότητα και οι ορθόδοξοι ταγοί μας αγρόν ηγόραζαν.

Θέλετε και άλλο παράδειγμα; Όταν εισήχθη η δυνατότητα επιλογής μεταξύ πολιτικού και θρησκευτικού γάμου ή του συνδυασμού και των δύο από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, οι έξαλλες μετακομμουνίστριες φεμινίστριες μάς κατηγορούσαν για προδοσία και βεβαίως ΚΚΕ (Εξ. και Εσ.) καταψήφισαν τη σχετική πρόταση μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, που δεν ήθελε να πικράνει τους ιερωμένους. Τότε η Εκκλησία είχε καταδικάσει όσους έκαναν πολιτικό γάμο, είχε απαγορεύσει το συνδυασμό των δύο μορφών συζυγικής δέσμευσης και είχε απειλήσει ότι τα παιδιά που θα αποκτούσαν μεσ’ στην αμαρτία οι συμβιώνοντες μετά από πολιτικό γάμο δεν θα μπορούν να βαφτιστούν Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι ακραίοι μάς κορόιδευαν λέγοντας ότι κανείς δεν θα κάνει πολιτικό γάμο, γιατί ο ελληνικός λαός επιθυμεί τη λάμψη και τη γοητεία της θρησκευτικής τελετής. Και πραγματικά, για μερικά χρόνια, οι πολιτικοί γάμοι ήταν μονοψήφιο ποσοστό του συνόλου. Σήμερα όμως αποτελούν το 50% περίπου και κατέχουν εδώ και μερικά χρόνια σταθερά την πρώτη θέση.

Αν η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία του Χριστού θέλει να είναι πράγματι επικρατούσα, πρέπει να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία με τα έργα και την πνευματική της παρουσία. Και αν οι «ριζοσπάστες» που μας κυβερνούν θέλουν να ρυθμίσουν συνταγματικά το ζήτημα ας καταργήσουν όλες αυτές τις διατάξεις, που καθιερώνουν τη θρησκευτική ανελευθερία και καταπιέζουν τις συνειδήσεις.

Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης δεν έχει ανάγκη από άλλη προστασία πέραν της πρώτης παραγράφου του άρθρου 13. Και το άρθρο 3 είναι εντελώς περιττό. Ας τολμήσουν λοιπόν τα Τσιπράκια που ναρκισσεύονται στα μέσα ενημέρωσης, των οποίων απεργάζονται την υποδούλωση. Ο κόσμος τους πήρε χαμπάρι. Το τζάμπα τελείωσε.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα

Η Βουλή ανήκει στο κυβερνών κόμμα ή όπως νόμιζα εγώ και άλλοι πολλοί, ισομερώς στους 300 αντιπροσώπους του ελληνικού λαού; Γιατί ο τυχάρπαστος πρωθυπουργίσκος τη χρησιμοποίησε, ως σκηνικό, για να ρητορεύσει μπροστά σε τρία συνθήματα με κόκκινο φόντο: «Νέο Σύνταγμα», «Νέα Μεταπολίτευση», «Νέα Ελλάδα». Θύμιζε η παράσταση ανάλογες εκδηλώσεις ολοκληρωτικών καθεστώτων και προσωπικά με έπεισε για το πόσο επικίνδυνο είναι το καθεστώς που εγκαθιστά η συμμορία που κυβερνά.

Κατ’ αρχήν το αν θα υπάρξει ή όχι νέο Σύνταγμα εξαρτάται από μια σειρά περίπλοκες διαδικασίες, που προϋποθέτουν συγκεκριμένες πλειοψηφίες. Τις έχει στην τσέπη του αυτές τις πλειοψηφίες ο ανεκδιήγητος νεανίας; Και τι σημαίνει άραγε νέα μεταπολίτευση; Η παλιά μεταπολίτευση ήταν η μετάβαση, με τα χαρακτηριστικά που πήρε τότε, από τη δικτατορία στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Τώρα έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ή μήπως όχι; Προς τι καθεστώς, λοιπόν, μεταβαίνουμε; Τι είναι αυτή η νέα Ελλάδα που σε εμένα και σε άλλους παλιότερους θυμίζει 4η Αυγούστου;

Δεν είναι σκοπός μου να αδικήσω κανέναν. Ας δούμε λοιπόν ένα προς ένα τους πέντε άξονες, που μεγαλόστομα προσδιορίζει η κυβερνητική πρωτοβουλία.

«Συνταγματική καθιέρωση απλής αναλογικής». Αν όμως με τίποτα δεν προκύπτει κυβερνητική πλειοψηφία από την απλή αναλογική η χώρα θα μείνει ακυβέρνητη μέχρι να τροποποιηθεί το Σύνταγμα;

«Εποικοδομητική ψήφος δυσπιστίας που θα συνοδεύεται από πρόταση για νέο Πρωθυπουργό». Δηλαδή αν τα κόμματα της Βουλής, η οποία μάλιστα θα προέρχεται από απλή αναλογική, δεν βρίσκουν νέο Πρωθυπουργό, ο Τσίπρας θα μείνει για πάντα στου Μαξίμου. Κορίτσια ο Μπάρκουλης!

«Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό, εάν αποτύχει η Βουλή σε δύο διαδοχικές ψηφοφορίες την εκλογή του». Τι πλειοψηφία απαιτείται από τη Βουλή στις δύο διαδοχικές ψηφοφορίες παραμένει άγνωστο. Και αν ο λαός εκλέξει τον Λάκη Λαζόπουλο ή κανέναν Πέπε Γκρίλο ή καμιά Τσιτσιολίνα ή κανένα Τσίπρα;

«Λελογισμένη αύξηση αρμοδιοτήτων Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως…». Όλα αυτά τα δικαιώματα τα έχει ήδη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η «λελογισμένη αύξηση» δεν μας δίνει καμιά πληροφορία για το αν υπάρχει αλλαγή και ποια μορφή έχει.

«Κανένας βουλευτής να μη μπορεί να εκλέγεται για πάνω από δύο συνεχόμενες κοινοβουλευτικές περιόδους ή για οχτώ συνεχόμενα χρόνια». Θρασύτατος περιορισμός της ελευθερίας της επιλογής του απλού πολίτη. Σε μια χώρα που ο μέσος όρος της κοινοβουλευτικής περιόδου είναι 2,5 χρόνια θα πρέπει να αλλάζουμε κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο κάθε πενταετία, όποια και αν είναι η αξία του και η απόδοσή του.

«Πρωθυπουργός, εκτός των Υπηρεσιακών, να ορίζεται αποκλειστικά, αιρετός από το λαό, δηλαδή μόνο εν ενεργεία Βουλευτής». Σε πλήρη αντίθεση με τον προηγούμενο στόχο και ενώ κανείς δεν τολμά να θίξει το βάθρο του συστήματος πολιτικής πελατείας, δηλαδή το σταυρό προτίμησης, απαγορεύεται η ανανέωση της πολιτικής ζωής με προσωπικότητες μη κοινοβουλευτικές, που θα είναι δηλαδή διαπρεπείς επιχειρηματίες, σοφοί επιστήμονες και λαμπροί φορείς πρωτοβουλιών της κοινωνίας των πολιτών.

Δεύτερος Άξονας: «Ενίσχυση των θεσμών άμεσης Δημοκρατίας»

«Υποχρέωση κύρωσης με δημοψήφισμα οποιαδήποτε συνθήκης μεταβιβάζει κυριαρχικές αρμοδιότητες του κράτους». Η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση συνίσταται στη βαθμιαία μεταβίβαση κυριαρχικών αρμοδιοτήτων του Κράτους. Κάθε φορά που κάτι τέτοιο θα συμβαίνει θα πρέπει να γίνεται δημοψήφισμα. Η χώρα θα ζει δηλαδή υπό τη Δαμόκλειο σπάθη ενός GREXITμε τις αντίστοιχες συνέπειες σε ότι αφορά το αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας και τις επενδυτικές προοπτικές της οικονομίας μας. Δημοψηφίσματα παντός είδους, όπου πραγματικά ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του μπλέξανε τα μπούτια τους. Το ευκολότερο θα είναι η «Λαϊκή πρωτοβουλία και συλλογή άνω των 500.000 υπογραφών για εθνικά θέματα». Αν δηλαδή μαζευτούν 500.000 και ζητούν να ξαναγίνει εκκλησία η Αγιά Σοφιά ή τη Βόρειο Ήπειρο ή να πάρει ο Ολυμπιακός το ChampionsLeagueθα πρέπει η Κυβέρνηση να φερθεί αναλόγως.

Τρίτος Άξονας: «Ενίσχυση του Κράτους Δικαίου»

Δημιουργία ειδικού δικαστηρίου και κατάργηση των υφισταμένων διατάξεων για πλήθος αρμοδιότητες του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, καθώς και του Μικτού Δικαστηρίου, που συγκροτούν αυτά τα Ανώτατα Δικαστήρια σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Πλήρης κομματικοποίηση και απόλυτη κατάργηση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.

«Κατάργηση Βουλευτικής Ασυλίας», ριζική αναδιάρθρωση διάταξης περί ευθύνης υπουργών και εγκλωβισμός των «Ανεξαρτήτων Αρχών». Στην πραγματικότητα κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών και υποβάθμιση του Κοινοβουλίου για να ικανοποιηθεί ο πιο αναίσχυντος λαϊκισμός.

Τέταρτος Άξονας: «Σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους»

Απελπισμένη προσπάθεια των εθνικοσοσιαλιστών να ικανοποιήσουν και την άκρα αριστερά και την άκρα δεξιά, που τους στηρίζουν. Ο Τσίπρας παίζει τον παπά στην κυριολεξία.

Αν το πρόβλημα του Πρωθυπουργού μας είναι να καλύψει την άτακτη υποχώρησή του προς τον εκλογικό εξευτελισμό κάτω απ’ το σύννεφο καρπαζιάς, που συνεχώς διογκώνεται, ας το υπαινιχθεί κάπως, για να μην ταλαιπωρούμαστε και εμείς. Επειδή όμως η αναισχυντία του έχει ξεπεράσει κάθε όριο θα συνεχίσουμε κάνοντας προτάσεις που δεν θα του επιτρέψουν στο μέλλον να πει ότι είχε μια «αυταπάτη» για τη δυνατότητα συνταγματικής αναθεώρησης ή έστω για το περιεχόμενο στης σχετικής συζήτησης.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ο θρίαμβος της φαυλοκρατίας

Το 1970, σε μια σύσκεψη πανεπιστημιακών στο εξωτερικό, έπρεπε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο της απάθειας του ελληνικού λαού απέναντι στη δικτατορία, που ολοκλήρωνε αμέριμνη και πανευτυχής τον τρίτο χρόνο της ζωής της. Μικρές ομάδες, βέβαια, ανθρώπων με συνείδηση υπήρχαν και μερικές φορές ξεχώριζαν με πράξεις παράτολμες αμφισβήτησης της τυραννίας. Ο λαός όμως, στο σύνολό του σχεδόν, έμοιαζε να έχει μαγευτεί απ’ τα καταναλωτικά πρότυπα, που για πρώτη φορά εισέβαλλαν στα νεότευκτα διαμερίσματα πολυκατοικιών, που στήνονταν κατά χιλιάδες στις πόλεις και μερικές φορές και στα χωριά μας.

Μια θεωρία, που συζητήθηκε και συναντούσε αρκετή αποδοχή, ήταν η επιφανειακή φύση της δικτατορίας. Με τον καταναγκασμό και τη βία ο λαός έμενε υποταγμένος αλλά το καθεστώς δεν είχε, ούτε μπορούσε να αποκτήσει, ρίζες. Θεσμοί και κοινωνία ακολουθούσαν δυο παράλληλες τροχιές και δεν υπήρχαν συγκρούσεις μεταξύ τους, γιατί απλώς δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα να συναντηθούν. Όταν (όπως έγινε το 1974) εξωτερικά γεγονότα ή μια τυχαία κρίση θα οδηγούσε στην ανατροπή των συνταγματαρχών ο λαός μας θα αφυπνιζόταν στολισμένος με τις καλύτερες παραδόσεις του και θα βάδιζε πάλι προς τα μπρος. Η δικτατορία δεν μπορούσε να τον διαφθείρει. Η απάθεια ήταν μια εξεζητημένη ίσως αλλά περίτεχνη μορφή αντίστασης.

Χρειάστηκε αρκετός καιρός, μετά από τη μεταπολίτευση, για να γίνει αντιληπτό πόσο οι θεωρίες αυτές ήταν λανθασμένες. Πόσο βαθιά, μέχρι το μεδούλι των κοκάλων, είχε προχωρήσει η σήψη της χουντικής αισθητικής και ιδεολογίας. Ακόμα και σήμερα, στη μια ή την άλλη γωνίτσα, σημαντικά κατάλοιπα σέρνονται στο έδαφος και ζητούν να διασωθούν και να πολλαπλασιαστούν αγγίζοντας τον τρόπο ζωής, τη νοοτροπία της νεολαίας, τη γλώσσα. Η χούντα δεν άστραψε και βρόντησε όπως το Τσερνομπίλ. Με ύπουλο τρόπο διαπότισε τα κοιτάσματα του υπεδάφους και από εκεί ανέβηκε και διεκδικεί, κάθε φορά που παρουσιάζεται ευκαιρία, τη θέση, που θεωρεί ότι της ανήκει στο καθημερινό μας γίγνεσθαι.

Παρακολούθησα με αηδία και απόγνωση, τη συζήτηση που προηγήθηκε της απόφασης της Βουλής για το εκλογικό σύστημα. Ένα κύκλος προοδευτικών βουλευτών (υπήρχαν και τέτοιοι) με την έμπνευση του Χρήστου Ροκόφυλλου, είχαν επισημάνει τη φαυλότητα και την αθλιότητα, που προηγείτο κάθε φορά μιας εκλογικής αναμέτρησης. Το πλειοψηφούν στην υπάρχουσα Βουλή κυβερνητικό κόμμα προσπαθούσε να διολισθήσει στην εξουσία χειραγωγώντας και «μαγειρεύοντας» τον εκλογικό νόμο. Αυτό γινόταν λίγο πριν από το τέλος της τετραετίας ή λίγο νωρίτερα, όταν οι δημοσκοπήσεις έφερναν κακά μαντάτα.

Μετά από μια μακρά δημόσια συζήτηση με την αξιοσημείωτη συνεισφορά πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων και άλλων ανθρώπων του πνεύματος επεβλήθη η πρόβλεψη της παραγράφου 1 του άρθρου 54 του Συντάγματος του 2008, που λέει κατά λέξη: «Το εκλογικό σύστημα και οι εκλογικές Περιφέρειες ορίζονται με νόμο που ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές,…». Επειδή όμως είμαστε στην Ελλάδα και η φαυλοκρατία, όπως η προϊστορική Λερναία Ύδρα έχει πολλά κεφάλια, συνασπίστηκε αρκετός αριθμός βουλευτών για να μετριάσει τις συνέπειες αυτής της αξιοθαύμαστης μεταρρύθμισης, προσθέτοντας μια δεύτερη φράση στην ίδια παράγραφο η οποία λέει: «…εκτός και αν προβλέπεται η ισχύς του (εκλογικού συστήματος) άμεσα από τις επόμενες εκλογές με ρητή διάταξη, που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών.»

Εδώ και δύο μήνες, που η Κυβέρνηση άνοιξε αυτόν τον παραπλανητικό «διάλογο» για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την αλλαγή του εκλογικού συστήματος, ζαλισμένοι σαν τα κοτόπουλα, έσπευσαν όλοι οι ηγετίσκοι των μικρών κομμάτων να πέσουν με το κεφάλι μέσα στην παγίδα, που τους είχε σκάψει ο Τσίπρας.

Εμείς, που ποτέ δε διδασκόμαστε, σπεύσαμε να μπούμε «με τα μπούνια» στη βλακώδη παραπλανητική συζήτηση. Πενήντα βουλευτές μπόνους ή μήπως τριάντα; Ή στα πιο ίσια είκοσι; Ποσοστό συμμετοχής στη Βουλή 3% ή 5% όπως στη Γερμανία ή 2%, για να μπούμε εμείς και να μείνουν οι άλλοι απ’ έξω.

Την ουσία λίγοι την πρόσεξαν. Να εφαρμοστεί η αλλαγή του εκλογικού νόμου από τις επόμενες και όχι από τις μεθεπόμενες εκλογές, να καταργηθεί η έστω και ανάπηρη προσπάθεια εκλογίκευσης του πολιτικού συστήματος. Τοιούτος γαρ ημίν έπρεπεν αρχιερεύς. Βαράτε νταούλια και ζουρνάδες, παίξτε λύρες και βιολιά και σεις φωφάκια μ’ και σταυράκια μ’ και όλα τα άλλα χορεύτε το χορό της απωλείας στο γλιστερό έδαφος, που μας πάει οχτώ χρόνια πίσω στη φαυλοκρατία. Και εσείς στιβαροί υποστηρικτές της εθνικοσοσιαλιστικής κοινοβουλευτικής ομάδας, ξεδιάντροποι κορδακιστείτε ξανά. Η τελευταία κωλοτούμπα θα είναι η ολοκλήρωση της τρισάθλιας πορείας σας.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Τρία βήματα πίσω

Που να φανταζόταν ο Βλαδίμηρος Ίλιτς, όταν έγραφε το φοβερό καταπέλτη του εναντίον της πολιτικής των σοσιαλδημοκρατών «Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω», ότι θα διεκδικούσαν την πνευματική του κληρονομιά, έναν αιώνα αργότερα, σ’ αυτήν τη γωνιά της Βαλκανικής, ημιμαθείς εθνικοσοσιαλιστές ικανοί να κάνουν και ένα και δύο και τρία βήματα πίσω σε κάθε μήνα διακυβέρνησης.

Παραδείγματα; Το Πα.Σο.Κ., ανάμεσα στα πολλά, που του καταλογίζονται, είχε υλοποιήσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, που απαντούσε στις αγωνίες εκατομμυρίων πολιτών και δυσχέραινε σοβαρά τη φαυλοκρατία. Ήταν το πρόγραμμα «Διαύγεια». Όχι μόνο νομοθετήματα αλλά και διατάγματα και διοικητικές αποφάσεις και εγκύκλιοι εφαρμογής νέων νόμων, ακόμα και προκηρύξεις διαγωνισμών δημοσιεύονταν υποχρεωτικά στο διαδίκτυο και ήταν προσιτά, με απλό και καθημερινό τρόπο, στον ενδιαφερόμενο πολίτη.

Φίλος μου, που είχε μια σοβαρή φορολογική διαφορά με το δημόσιο. Ζήτησε μια εξήγηση από το Υπουργείο Οικονομικών. Μετά από εννιά τηλεφωνικές επαφές με γραφεία Υπουργών, Υφυπουργών και Γενικών Γραμματέων ανακάλυψε ότι υπάρχουν δύο αποφάσεις που αφορούν την κατηγορία στην οποία ανήκει. Ζήτησε ένα αντίγραφο και του είπαν να κάνει αίτηση. Από τότε έχουν περάσει δύο μήνες. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Το «Διαύγεια» βλέπετε, έχει καταργηθεί από τους μεσαιωνικούς ιππότες του Λενινισμού, οι οποίοι μας καταδυναστεύουν. Έτσι, χωρίς δικαιολογία (ονόματα και ημερομηνίες είναι στη διάθεση των Υπουργών , αν μου τηλεφωνήσουν)!

Το ΙΚΥ απαιτούσε από τους υποψήφιους, που υπέβαλλαν αίτηση για υποτροφία, βαθμό τουλάχιστον 8,5 στα 10. Ο κύριος Υπουργός της Παιδείας, εφαρμόζοντας στην πράξη τη θεωρία περί κατάργησης της αριστείας,  κατέβασε αυτό το όριο στο βαθμό 6,5 στα 10. Έτσι, για να παίρνει υποτροφία και η «κουτσή Μαρία» και να προσεγγίζουμε σιγά, σιγά το «πολιτικό» 5, που μας έδωσε πτυχιούχους σαν τον κ. Τσίπρα και άλλους τινάς.

Όσοι δεν είχαν τι να κάνουν διατρέξανε τη λίστα της δημόσιας διαπόμπευσης όσων καθυστερούν οφειλές τους προς το δημόσιο. Περιλαμβάνει το ΜΙΝΙΟΝ, που είμαι σίγουρος ότι κανείς κάτω των 30 ετών δεν ξέρει πια τι είναι και έναν κατάλογο δυστυχισμένων συνανθρώπων μας, που ενδεχόμενα ζουν εφιαλτικές μέρες και νύχτες, καταδιωκόμενοι από το κράτος και τους μηχανισμούς του όχι επειδή δεν θέλουν αλλά γιατί δεν μπορούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Και τι θα γίνει, κύριοι και κυρίες του οικονομικού επιτελείου και κύριε Πρωθυπουργέ, που τους διάλεξες, αν μερικοί από αυτούς, υπό το βάρος της διαπόμπευσης αυτοκτονήσουν; Ή ακόμα, αν κάποιος απ’ τα τσιράκια σας του αναρχοαυτόνομου χώρου βγει από την αυτόνομη δημοκρατία των Εξαρχείων για να εφαρμόσει τη δική του αντίληψη, για το αν θα πρέπει να ζουν κάποιοι που «πίνουν το αίμα του λαού»;

Εν πάσει περιπτώσει, δεν έπρεπε το κράτος να γράψει τον εαυτό του πρώτο σ’ αυτόν τον κατάλογο οφειλετών όταν χρωστάει περίπου 7,5 δις ευρώ σε ιδιώτες και αρνείται όχι απλώς να τους τα καταβάλλει άλλα και να επιδιώξει, σε ορισμένες περιπτώσεις, το συμβιβασμό ανάμεσα στις δικές τους και στη δικιά του οφειλή;

Αυτοί που μας κυβερνούν είναι όχι μόνο αισχροί και αναίσχυντοι εγκληματίες κοινού ποινικού δικαίου αλλά και ανίκανοι, γιατί συστηματικά, όχι απλώς παρεμποδίζουν αλλά ανατρέπουν την ομαλή λειτουργία του κράτους και τον εκσυγχρονισμό του. Προωθούν έτσι την εξαθλίωση του ελληνικού λαού και τη διάλυση του οικονομικού συστήματος.

Το ερώτημα είναι: Θα τους αφήσουμε να μας ξεκάνουν ή θα καταφέρουμε να απαλλαγούμε έγκαιρα όσο υπάρχει ακόμα ελπίδα ανασυγκρότησης.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

News247.grΟ Πάγκαλος τρολάρει στο Twitter με την ταβέρνα 'Μαζί τα φάγαμε'News247.grΙσχύουν αλλά το να ακούγονται από τον Πάγκαλο είναι τουλάχιστον αστείο ή μάλλον αισχρό. Ο Πάγκαλος δεν ήταν [...]

altsantiri.grΠερήφανος ο Πάγκαλος για το "Μαζί τα φάγαμε"altsantiri.grΠερήφανος για το «μαζί τα φάγαμε«… τη μνημειώδη δήλωση συλλογικής ευθύνης, που είχε κάνει στην αρχή των μνημονιακών χρόν [...]

MikrometoxosΠάγκαλος κατά του «καταληψία από τα Τζουμέρκα»MikrometoxosΠάγκαλος γράφει: «Από τότε που εμφανίστηκε στις καταλήψεις αυτό το ζουλάπι με εντυπωσίασε μια λεπτομέρεια. Βγήκε εκατοντάδες αν όχ [...]

Η ΣημερινήΑμάν ένας Πάγκαλος!Η ΣημερινήΛίγοι τον γνώριζαν. Και ακόμα λιγότεροι τον είχαν δει αγωνιζόμενο στο παρελθόν. Με το… καλημέρα όμως ο Κωνσταντίνος Πάγκαλος συστήθηκε στο κυπριακό ποδοσφαιρικό [...]

Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΠάγκαλος: Ο πρωτεργάτης του κινήματος για το 8ωρο στην Κρήτη`Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΟ πρώτος ηγέτης του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στην Κρήτη, ο Μικρασιάτης πρόσ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish