Θεμελιώδεις παρεξηγήσεις

Ο δημόσιος διάλογος είναι αντάξιος του πολιτισμού της εποχής των παραφρόνων που έχουν αναρριχηθεί στην εξουσία. Κανείς δεν πρέπει να απορεί, αν αναλογιστεί ποιοι κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Κομμουνιστές που επιζούν μετά την εξαφάνιση του κομμουνισμού παγκοσμίως. Αναρχικοί που εξασφαλίζουν τα προς το ζην από τα παχυλά επιδόματα των προνομιούχων οικογενειών τους και τέλος οι πιο διεφθαρμένοι και ξεφωνημένοι φαυλοκράτες και ρουσφετολόγοι των παραδοσιακών χώρων, που αναρριχηθήκαν σε αξιώματα και πολιτικές δουλειές χάρη στη χαμαιλεόντεια ικανότητά τους να προσαρμόζονται και να είναι «σταθεροί οπαδοί της εκάστοτε κυβέρνησης».

Είναι φυσικό, όσο αυτοί κυριαρχούν, να αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι, να απαντήσουν σε μερικά θεμελιώδη ερωτήματα και να φλυαρούν ασυστόλως προσποιούμενοι ότι εντελώς δευτερεύουσες πτυχές είναι το θέμα που πρέπει να λύσει η κοινή γνώμη. Ο πολίτης, μετά από τρεις μήνες «Κυβέρνηση Κοινωνικής Σωτηρίας» (Κου Κου Σου) έχει κυριολεκτικά παρανοήσει. Παραζαλισμένοι από την πολυφωνία, τη φλυαρία και τις αντιφάσεις, οι πολίτες ψάχνουν να βρουν που είναι το δίκιο, αναζητούν με αγωνία το παιδευτικό δίδαγμα που πρέπει να προκύπτει από μια ορθή διακυβέρνηση.

Ας περάσουμε σε παραδείγματα, θεμελιώδη ερωτήματα που αποφεύγει η κυβέρνηση και η πλειοψηφία των υπουργών και οπαδών της να απαντήσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο, για να γίνουμε πιο εύκολα κατανοητοί.

Υπάρχει δικαίωμα κατάληψης και μονοπωλιακής χρήσης κατά το δοκούν δημόσιου χώρου; Αν το δικαίωμα του κάθε πολίτη να χρησιμοποιεί, όπως προβλέπει ο νόμος, το κοινόχρηστο αγαθό προσβάλλεται, υπάρχει τιμωρία για αυτόν που αυτοδικεί ή δίκιο έχει πάντα ο πολυπληθέστερος, ο πιο χειροδύναμος, ο νταής και ο θρασύς; Ζούμε σε οργανωμένη κοινωνία ή σε ζούγκλα; Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση των δύο Αλγερινών επιχειρηματιών, που, έχοντας προσέλθει για δουλειές στην Αθήνα, εγκαταστάθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία και μετά βγήκαν να περπατήσουν στο κέντρο της πόλης. Είδαν ένα εντυπωσιακό κτήριο φωτισμένο, διακοσμημένο με ακατανόητες (για αυτούς) επιγραφές και άκουσαν ενθουσιώδη μουσική. Σκέφτηκαν ότι κάτι αξιοπερίεργο συμβαίνει εκεί και μπήκαν με αποτέλεσμα όταν βγήκαν να τους συλλάβει η αστυνομία. Ούτε αλληλέγγυοι, ούτε εναντίον της εκδήλωσης ήταν. Πως άλλωστε να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφού δεν γνώριζαν περί τίνος επρόκειτο. Έκαναν απλώς ότι θα έκανε ένας αξιοπερίεργος τουρίστας σε οποιαδήποτε πρωτεύουσα ενός ευρωπαϊκού κράτους δικαίου και βρέθηκαν στη δίνη μιας πολιτικής αντιδικίας μιας χώρας που βρίσκεται σε προεμφυλιακή κατάσταση.

Δεν θα ασχοληθώ με τις περιπέτειες στην Αιδηψό της κυρίας Κωνσταντοπούλου. Είναι σαφές ότι η Κυρία της Πλατείας Συντάγματος θα μείνει στην ιστορία του πολιτικού μας συστήματος. Όχι βέβαια ως ανάμνηση μιας θετικής εξέλιξης της κοινωνίας μας και του αντιπροσωπευτικού μας θεσμού. Ας μου επιτραπεί μονάχα να εκφράσω ένα απλό παράπονο τηλεθεατή και καταναλωτή σχετικών υπηρεσιών. Η Βουλή έχει τηλεόραση. Κάκιστα! Υπάρχει η δημόσια τηλεόραση, υπάρχει πλήθος (αν υπολογίσουμε και τις τοπικές) ιδιωτικών τηλεοράσεων. Υπάρχουν, τέλος, τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας (ιντερνέτ κλπ) από όπου θα μπορούσαν να μεταδίδονται οι εργασίες της Βουλής για όποιον θα επιθυμούσε να τις παρακολουθήσει. Εν πάση περιπτώσει, για να μην είμαστε συστηματικοί γκρινιάρηδες, το κανάλι της Βουλής μεταδίδει θαυμάσια ντοκιμαντέρ, ως επί το πλείστον, δυστυχώς, ξένες παραγωγές και υπέροχα φιλμ ποιότητας. Έτσι, μετά το πιπεράτο φιλμάκι για τη Συλβί Γκιγιέμ τη Δευτέρα του Πάσχα μας καλούσε σε όλα τα προγράμματα, που δημοσιεύονταν στον τύπο και με δικές της εξαγγελίες, να δούμε το αριστούργημα «Σταυροδρόμια ζωής» του Παλαιστίνου Σκάνταρ Κόπτι και του Ισραηλινού Γιάρον Σάνι. Έτσι και εγώ το βράδυ, αυτής της κατεξοχήν βαρετής ημέρας που είναι η Δευτέρα του Πάσχα, πήρα από νωρίς θέση για να απολαύσω αυτήν την τηλεοπτική πανδαισία, που θα τελείωνε μετά τα μεσάνυχτα με ένα αφιέρωμα στον Υβ Μοντάν. Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλη ήταν η αγανάκτησή μου και η αηδία μου όταν, χωρίς ντροπή, χωρίς συγγνώμη και χωρίς δικαιολογία το πρόγραμμα αυτό αντικαταστάθηκε από μιαν πολλοστή αναμετάδοση των εργασιών της επιτροπής αληταράδων που μαζεύτηκαν στην Αθήνα με έξοδα του ελληνικού δημοσίου για να μας διδάξουν πως «να διαγράψουμε το χρέος μας». Τουλάχιστον, αν οι προηγούμενοι προσκυνούσαν αναξιοπρεπώς κάποιους, αυτοί ήταν εκλεγμένες κυβερνήσεις και όχι περιθωριακοί τυχάρπαστοι, που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους, αλλά προσπαθεί να μας τους επιβάλλει αυθαίρετα η αβυσσαλέα Ζωή της Πλατείας Συντάγματος.

Ερώτηση: όταν διοικούμε ένα δημόσιο μέσο ενημέρωσης είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε το πρόγραμμά του απέναντι σε όσους αποτελούν το κοινό μας ή μπορούμε να το αλλάζουμε κατά βούληση και χωρίς προειδοποίηση; Είναι πιθανό κάποιος, που τόσο ανέμελα περιφρονεί χιλιάδες πολίτες, να έχει φερθεί ευγενικά σε έναν υπάλληλο πρατηρίου καυσίμων που δυστρόπησε ή ατύχησε;

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Εδώδιμα και αποικιακά

Ο ελλαδικός χώρος, από την αρχαιότητα, σπάνια κατάφερνε να εξασφαλίσει επαρκή τρόφιμα και γι’ αυτό πραγματοποιούσε μεγάλες εισαγωγές διαφόρων προϊόντων, κυρίως σιτηρών. Η κατάσταση ήταν λιγότερο ή περισσότερο κρίσιμη ανάλογα με τις περιοχές και τις εποχές. Χρειάστηκαν χιλιάδες χρόνια και η Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να οδηγηθούμε στη σημερινή κατάσταση με τις ελλείψεις και τις αδυναμίες της αλλά και με την ισορροπημένη χωρίς δράματα και εκπλήξεις ένταξη της ελληνικής υπαίθρου στην παγκόσμια οικονομία. Αν, μάλιστα, οι ιδεοληψίες και οι φανατισμοί το επιτρέψουν, υπάρχουν τομείς της ελληνικής αγροτικής παραγωγής, που καθίστανται βαθμιαία εξαγωγικοί με προοπτικές συστηματικής ένταξης στην παγκοσμιοποιημένη αγορά τροφίμων ποιότητας.

Όσοι ανήκουν στη γενιά μου γνώρισαν, στην παιδική ηλικία, την πείνα. Οι ναοί της αποκατάστασης της ισορροπίας ανάμεσα στις επισιτιστικές ανάγκες και τους υφιστάμενους πόρους, σήμερα λέγονται «μπακάλικα» και από την τηλεόραση αποκαλούνται «σούπερ μάρκετ». Τότε συχνά τα καταστήματα αυτά, που ικανοποιούσαν τις στοιχειώδεις ανάγκες μας, ανέγραφαν με υπερηφάνεια κάτω από το «Παντοπωλείον» και την επωνυμία «Εδώδιμα και Αποικιακά». Ο πρώτος όρος αναλογούσε, αν εξαιρέσει κανείς καμιά κονσέρβα καλαμαράκια από την Καλιφόρνια και το διαδεδομένο τότε cornedbeefαπό την Αυστραλία, σε προϊόντα που παρήγαγε, παρά τις καταστροφές του πολέμου, η Ευρώπη και μέχρι ενός σημείου και η ίδια η κατεστραμμένη από τους κατακτητές και το «ένοπλο λαϊκό κίνημα» του εμφυλίου, Ελλάδα. Τα «αποικιακά» ήταν εισαγωγές από τον υπόλοιπο κόσμο: καβούρια από τη Σοβιετική Ένωση, καφές από την Αφρική και τη Βραζιλία, τσάι από την Άπω Ανατολή κ.ο.κ.

Είναι δύσκολο και ίσως ανιαρό, να αναφέρεσαι στις μέρες αυτές, όσο περνούν τα χρόνια και σε διαβάζουν οι κατά πλειοψηφίαν αγράμματοι και ανιστόρητοι σημερινοί πολίτες, που χειροκροτούν κάθε φορά που κάποιος τυχάρπαστος δημαγωγός πομπωδώς δηλώνει ότι η ελεύθερη αγορά, η δημοκρατική κοινωνία και οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, που με αγώνες και θυσίες τις δημιούργησαν, είναι καταστροφή για τον τόπο.

Σήμερα, για να καλύψουμε τις διευρυμένες και ασύλληπτες για έναν καταναλωτή του 1945 ανάγκες μας, έχουμε ξανά τον πειρασμό να απευθυνθούμε επί πιστώσει, όχι μόνο στην Ευρώπη, η οποία ό,τι είχε να δώσει το ‘δωσε, αλλά στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας. Τρόπον τινά, όπως ο Παναγής απ’ τα Μέγαρα ή όπως εκείνος ο μνημειώδης SpeedyGonzalezτου Disney, ο οποίος προτίθεται, αφού καταλάβει το χωριό της μάνας του, να κάνει δικιά του όλη την Κεντρική Αμερική, το σύνολο του Μεξικού, το Τέξας, τη Νέα Υόρκη και γιατί όχι το Βερολίνο.

Δεν ξέρω γιατί αυτά τα δύο παραδείγματα φέρνουν στο νου μου, με κάποια τρυφερότητα, τον σημερινό Έλληνα Πρωθυπουργό. Το πρόβλημα είναι ότι οι προσπάθειες αυτές και προς την Κίνα και προς τη Ρωσία και προς άλλες περιοχές, που έχουν ρόλο κυρίως στην αγορά ενέργειας, έχουν ξαναγίνει επανειλημμένα και ιδιαίτερα την τελευταία πενταετία από άλλους, που μπορεί να ήταν λιγότερο νόστιμοι και συμπαθητικοί από τον κ. Τσίπρα αλλά δε νομίζω ότι δέχτηκαν θεμελιωδώς διαφορετική απάντηση από αυτήν που εισπράξαμε πρόσφατα. Οι δυνάμεις αυτές, που δεν είναι σε θέση να επηρεάσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε μπορούν να ονειρεύονται την ευτυχισμένη κατάσταση, που απολαμβάνει ένα μέλος της Ευρωζώνης με πλήρη δικαιώματα, απάντησαν παντού με μια φωνή και με τα ίδια λόγια στους μαθητευόμενους μάγους της «Τσιπριστικής» Κυβέρνησης: «Εάν θεωρείτε ότι εξαντλήθηκαν οι δυνατότητες προσφυγής στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Συμβούλιο Υπουργών της Ευρωζώνης, τότε εξαντλείστε όλες τις δυνατότητες που σας παρέχει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εμείς δεν μπορούμε να σας δώσουμε τίποτα αισθητώς διαφορετικό από τις αγορές και οπωσδήποτε οι προϋποθέσεις μας θα είναι πιο αυστηρές και πιο επαχθείς από εκείνες του ΔΝΤ».

Αυτά που γράφω παραπάνω ηχούν στα αυτιά μου και πολύς κόσμος τα γνωρίζει. Επομένως, προς τι η θορυβώδης δημαγωγία, τα σούρτα φέρτα και οι φρούδες ελπίδες, που δημιουργούνται για τον καταχρεωμένο Έλληνα πολίτη;

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Γίνεται Δημοκρατία χωρίς Εθνική Αντιπροσωπεία;

Το κράτος των νέων Ελλήνων, πριν από τη γέννηση και καθιέρωσή του, ήταν ήδη συμφωνημένο στα γραπτά των μεγάλων διανοούμενων της εποχής και στα κείμενα των επαναστατικών ομάδων και οργανώσεων, να στηρίζεται σε ένα σύστημα αντιπροσώπευσης. Εξάλλου, το 19ο αιώνα (αν εξαιρέσει κανείς τα ορεινά «πρωτόγονα» καντόνια της Ελβετίας) παντού στην Ευρώπη, με μεταρρυθμίσεις ή με εξεγέρσεις και εμφύλιες συγκρούσεις, εγκαθίστατο παντού το σύστημα της λαϊκής αντιπροσώπευσης.

Οι αναλφάβητοι και από κάθε άποψη καθυστερημένοι και απομονωμένοι στους ορεινούς οικισμούς ή τα καταφύγιά τους αγωνιστές του ’21 είχαν απόλυτα αφομοιώσει την αρχή της αντιπροσώπευσης με την ελεύθερη ανάδειξη πληρεξουσίων. Τόσο, ώστε στην Ελλάδα να καθιερωθεί από τις πρώτες εθνοσυνελεύσεις, η αρχή ότι κάθε πολίτης έχει μία ψήφο και δεν ισχύουν άλλου είδους κριτήρια μορφωτικά ή περιουσιακά. Για να καταλάβετε τι σημαίνει αυτή η πρωτοπορία, ας τονίσω εδώ ότι μόλις ένα αιώνα αργότερα, το 1922 δηλαδή, η πατρίδα του κοινοβουλευτισμού Αγγλία κατάργησε σχεδόν όλα τα εμπόδια στην άσκηση του δικαιώματος, που περιγράφηκε στη γλώσσα τους με τη φράση “oneman, onevote”.

Η Ελληνική Βουλή καταργήθηκε μόνο από τις δικτατορίες του Μεταξά και των Συνταγματαρχών και έπαψε εκ των πραγμάτων να λειτουργεί κατά τη γερμανική κατοχή. Το κοινοβουλευτικό μας σύστημα κατάφερε να διεξαγάγει έναν αιματηρό, αλλά νικηφόρο για τις δυνάμεις του κράτους, εμφύλιο πόλεμο, που ήταν η πιο θερμή κορύφωση του ψυχρού πολέμου. Μετά το 1974 κυβερνήσεις, που στηρίζονταν σε αυτό το σύστημα ακριβώς, που κανείς από τους αμφισβητίες δεν μπορούσε να θίξει όσο αφορά την ουσία του, μας οδήγησαν σε μια πολυσύνθετη ανάπτυξη της οποίας προϊόν ήταν η υπερβολική κατανάλωση και η παρουσία σήμερα ενός τεράστιου δημόσιου χρέους.

Λυπάμαι που το λέω και εύχομαι οι συνέπειες των επισημάνσεων που θα ακολουθήσουν να μην είναι τόσο τραγικές όσο φαντάζομαι. Ο κίνδυνος για τις ελευθερίες του ατόμου προέρχεται, όχι τόσο από την έλλειψη ρευστότητας, τις εντάσεις και την οξύτητα, που προκαλείται από την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά κυρίως από πολιτικά γεγονότα και συνήθειες που εγκαθίστανται γύρω και μέσα σε περιοχές όπου μέχρι τώρα, παρά τις ατέλειες και τις αδυναμίες, ανθούσε η ελευθερία της έκφρασης, της αντιπαράθεσης και της ελεύθερης επιλογής.

Το Κοινοβούλιο βάλλεται και επιδιώκεται η διάλυσή του ή η υποταγή του ή και τα δύο. Οι συγκεντρώσεις μερικών χιλιάδων φασιστών, κομμουνιστών και κάθε είδους οπαδών του κοινωνικού περιθωρίου ήταν ιδιαίτερα ενοχλητικές, γιατί είχαν μετατρέψει την πλατεία Συντάγματος σε ζούγκλα, αλλά δεν αποτελούσαν κίνδυνο για τη δημοκρατία σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, σε μια περιοχή πρωτεύουσας που έχει 4 εκατομμύρια κατοίκους. Ο νέος κίνδυνος προέρχεται από την προσπάθεια εσωτερικής άλωσης της Βουλής. Είναι προφανές ότι εξελίσσεται ένα καταστρωμένο από τους διεστραμμένους εχθρούς του αντιπροσωπευτικού συστήματος, σχέδιο που υπονομεύει θεσμικά, πολιτικά και ηθικά το Κοινοβούλιο. Αφαιρούνται σιγά, σιγά οι φρουρές και οι έλεγχοι, που εμποδίζουν τους μπαχαλάκηδες να εγκαταστήσουν μέσα στο χώρο της Βουλής το νόμο της αυθαιρεσίας, της διαπόμπευσης και της διαίρεσης των εκπροσώπων του λαού σε συμπαθείς και μη. Έτσι, είδαμε γνωστούς υποστηρικτές της ένοπλης τρομοκρατίας να εκφράζουν ατιμώρητα τις απόψεις τους και να καταλαμβάνουν τις σκάλες και τις εισόδους και αργότερα ίσως και τους διαδρόμους και της αίθουσας συνεδριάσεων, ενώ η φρουρά της Βουλής, η οποία υπάγεται απ’ ευθείας στον πρόεδρο είχε διαταχθεί να εξαφανιστεί. Συκοφάντες κάθε είδους και πρόσωπα συνδεδεμένα με ότι πιο σάπιο μπορεί να έχει μια σχέση διαπλοκής, συκοφαντούν συστηματικά το Βουλευτή ως ένα πρόσωπο που τεμπελιάζει, φλυαρεί, ψεύδεται και δημαγωγεί και σπαταλά το χρήμα του φορολογουμένου.

Το χειρότερο, όμως, από όλα δεν είναι η επιρροή αντικοινοβουλευτικών κομμάτων της άκρας αριστεράς και της άκρας δεξιάς, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ. Το χειρότερο είναι η εκλογή προσώπου που μισεί και εχθρεύεται τη Βουλή και την κοινοβουλευτική συμπεριφορά και η προσθήκη στην πλειοψηφία των εχθρών της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού ψήφων της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς των οποίων οι ηγεσίες γνώριζαν ήδη ποια θα ήταν η εξέλιξη αυτής της ενέργειας.

Το σκηνικό έχει στηθεί. Πότε θα γίνει η πυρπόληση του Ράιχσταγκ;

Posted in Uncategorized

Κοίτα ποιος μιλάει

Η νομιμοποίηση μιας Κυβέρνησης είναι ένα πολύ ευαίσθητο και περίπλοκο ζήτημα. Τυπικά και σύμφωνα με το σύνταγμα, ακολουθείται η αρχή της δεδηλωμένης, που εκφράζεται με την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης από τη νεοεκλεγείσα Βουλή. Χρειάζονται τότε 150 + 1 βουλευτές τουλάχιστον. Έτσι, σχηματίστηκε και επικυρώθηκε από τη Βουλή η σημερινή συγκυβέρνηση ριζοσπαστικής αριστεράς (ΣΥ.ΡΙΖ.Α) και ακροδεξιάς (ΑΝ.ΕΛ).

Στην ουσία, βέβαια, πολλοί άλλοι παράγοντες δημιουργούν θετικά ή αρνητικά επιχειρήματα, ίσως όχι τόσο για το τυπικό δικαίωμα κάποιου κόμματος ή συνονθυλεύματος κομμάτων να κυβερνά, όσο για την ουσιαστική αντιπροσωπευτικότητα της Κυβέρνησης και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, που τη στηρίζει. Για να γίνει πιο κατανοητό τι εννοούμε, ας συγκρίνουμε το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ το 1981 με εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες εκλογές.

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΕΘΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ 1981 ΚΑΙ 2015 ΓΙΑ ΠΑΣΟΚ & ΣΥΡΙΖΑ

  % ΑΠΟΧΗΣ ΑΚΥΡΑ – ΛΕΥΚΑ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΙ ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ
         
ΕΚΛΟΓΕΣ 1981 21,39 82.421 7.319.070 5.753.478
ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 35.13 149.512 9.911.495 6.330.786


 

ΠΑΣΟΚ ΕΚΛΟΓΕΣ 1981
ΠΟΣΟΣΤΟ % ΨΗΦΟΙ % ΕΠΙ ΣΥΝΟΛΟΥ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΩΝ
48,06 2.725.395 37,23


 

ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΛΟΓΕΣ 2015
ΠΟΣΟΣΤΟ % ΨΗΦΟΙ % ΕΠΙ ΣΥΝΟΛΟΥ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΩΝ
36,34 2.246.064 22,66

 

Όπως βλέπουμε, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει σχεδόν 50% των ψήφων, δηλαδή 2,7 εκατομμύρια ή επί των εγγεγραμμένων 37%. Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει μόνο 36% με 2,2 εκατομμύρια και επί των εγγεγραμμένων μόλις 22%. Σύσσωμη η αντιπολίτευση είχε το 1981 αποδοκιμάσει φωνές, όπως εκείνη του αείμνηστου Κουτσόγιωργα, που είχαν προσπαθήσει να μονοπωλήσουν την αντιπροσωπευτικότητα και να περιορίσουν το δικαίωμα της κριτικής, που εύλογα διέθεταν όλοι οι άλλοι. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, με δηλώσεις του ίδιου του αρχηγού του, της ανεκδιήγητης Προέδρου της Βουλής και άλλων κομματικών φερέφωνων, απροσχημάτιστα προσπαθούν να πείσουν ότι για μια τετραετία δικαίωμα έκφρασης έχει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι «αντιμνημονιακοί». Τίποτα από όσα χυδαία και κακόβουλα και συκοφαντικά χρησιμοποιούσαν για να υπονομεύσουν το καπιταλιστικό κράτος και να τσακίσουν τη ραχοκοκαλιά της ελεύθερης αγοράς στη χώρα, που ονειρεύτηκαν να μετατρέψουν σε λαϊκή δημοκρατία, δεν έχει, εξάλλου, γίνει αντικείμενο ανάκλησης.

Δεν είναι, όμως, μόνο τα ποσοτικά δεδομένα που καθορίζουν τη νομιμοποίηση. Η συνέπεια και η αποτελεσματικότητα στην εφαρμογή όσων προεκλογικά χρησιμοποίησε ένας πολιτικός σχηματισμός για να οδηγηθεί σε σχηματισμό κυβέρνησης, έχουν όλο και μεγαλύτερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, όσο περνούν οι μήνες και ενδεχόμενα τα χρόνια. Εξ’ εφόδου είναι εύκολο, όταν ιδίως είναι χαλαρή η άμυνα του αντιπάλου, να επιτύχεις το σκοπό σου. Η παραμονή στην εξουσία είναι πολύ πιο δύσκολο και περίπλοκο επίτευγμα. Για να θυμηθούμε το Ναπολέοντα «όλα μπορεί να τα κάνει κανείς με τις ξιφολόγχες, εκτός απ’ το να καθίσει επάνω τους».

Είναι κοινοτοπία να διαπιστώσουμε ότι καμιά κυβέρνηση δεν υλοποιεί αναλλοίωτο και καθ’ ολοκληρίαν το προεκλογικό της πρόγραμμα. Η αποκόλληση, όμως, από τις προεκλογικές υποσχέσεις και δεσμεύσεις είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και περίπλοκη διαδικασία, εξαρτάται από τα αντικειμενικά δεδομένα και βεβαίως από το βαθμό ενημέρωσης που έχει ο πολίτης για όλη αυτήν την επιχείρηση, καθώς και τη σημασία που αποδίδει σε κάθε στοιχείο αλήθειας ή απόστασης από την αλήθεια, που συγκροτεί την πραγματικότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία με δύο σαφείς και «αδιαπραγμάτευτες» επαγγελίες:

-        Το κούρεμα του χρέους κατά 50% καθώς και η επιμήκυνση/ελάφρυνση των χρόνων και προϋποθέσεων πληρωμής του υπολοίπου. Η ρευστότητα, που θα προερχόταν από αυτήν την επιχείρηση, θα οδηγούσε σε μαζικές δημόσιες επενδύσεις, που με τη σειρά τους θα έφερναν ανάπτυξη και αυξημένη απασχόληση και θα χρηματοδοτούσε ένα πρόγραμμα κοινωνικής ανακούφισης των χειμαζόμενων στρωμάτων της κοινωνίας, που θα αύξανε τη ζήτηση και θα λειτουργούσε ως κίνητρο για την αναθέρμανση της κοινωνικής δραστηριότητας.

-        Η αποδέσμευση από κάθε είδους πλαίσιο ή πρόγραμμα, που θα επέβαλλε η Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να τεθεί ζήτημα χρεωκοπίας της χώρας και εξόδου από την Ευρωζώνη. Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, είχε περισσότερο ιδεολογικό χαρακτήρα παρά ουσιαστική σημασία. Οι ανάγκες της στήριξης μιας εθνικοσοσιαλιστικής συγκυβέρνησης οδηγούσαν σε κάθε είδους νταηλίκια, απειλές για ρήξη και καραγκιοζιλίκια στις παρελάσεις.

Σήμερα, δύο μόνο μήνες μετά την ορκωμοσία της Κυβέρνησης Τσίπρα, ας αναλογιστεί ο καθένας, που διαβάζει αυτές εδώ τις γραμμές, τι απομένει από τον πυρήνα των προεκλογικών εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ. Η νομιμοποίηση της παρούσας Κυβέρνησης πάσχει αθεράπευτα και διπλά, γιατί δεν κάνει αυτά που έχει υποσχεθεί και αυτά για τα οποία ψηφίστηκε, αλλά και γιατί δεν εκπροσωπεί, ούτε κατά διάνοια, την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους όσο είναι ακόμα καιρός.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Τα δίδυμα του Πάγκαλου

Βασιλης Βασιλικός

Άρθρο του Βασίλη Βασιλικού

Δυο βιβλία -κοινώς παιδιά- που κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα τη χρονιά που μας πέρασε (αμφότερα στις εκδόσεις Πατάκη) και που κοντεύουν να κλείσουν χρόνο από τότε που απέκτησαν ληξιαρχικό αριθμό γεννήσεως(κοινώς ISBN), πέρασαν στην καθολική ανυπαρξία (αν και ορθόδοξα βαφτισμένα και τα δυο), σαν να μην υπήρξαν. Σαν να μην είχαν είχαν κυκλοφορήσει ποτέ.

Και βέβαια δεν περίμενα να τα δω στις “επιλογές” των εντύπων που συνηθίζονται πριν τις Γιορτές., από περισσότερο ή λιγότερο επαΐοντας, όπου μερικοί επώνυμοι επιλέγουν σαν “βιβλίο της χρονιάς” τη Βίβλο ή την Οδύσσεια. Αλλά ούτε είδα μιαν αναφορά έστω, πέντε αράδες στις “νέες εκδόσεις;”

Ετσι τα επιλέγω εγώ για να τα παρουσιάσω στους αναγνώστες του περιοδικού μας, έστω και “κατόπιν εορτών” γιατί πιστεύω ότι αξίζουν. Αλλά από ποιο ν’ αρχίσω; Ποιο είναι εκείνο που γεννήθηκε τρία δευτερόλεπτα μετά το πρώτο;

Ας ξεκινήσω λοιπόν με αυτό που οι περισσότεροι θα νόμιζαν “απίθανο”: ο Θόδωρος Πάγκαλος να γράψει μια συλλογή διηγημάτων. Τίτλος: του “Οι χαμένοι”. “Losers” μας πληροφορεί το οπισθόφυλλο “ γιατί έτσι το ‘φερε η τύχη, losers γιατί έτσι το έφεραν οι επιλογές τους. Χαμένοι…”

oi_xamenoi

Οκτώ διηγήματα όλα κι όλα. Απ’ αυτά ήξερα μόνο το πρώτο “Ο κλουπιέρης”, μια σπαρταριστή ιστορία στα χρόνια της χούντας που συμβαίνει στο Ναυτικό με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Ισκιο, τον “κλουπιέρη” που δεν είναι παρήχηση του “κρουπιέρη” του Καζίνο, αλλά… Το είχα διαβάσει σ’ ένα περιοδικό πριν πολλά χρόνια και πίστευα ότι ο Πάγκαλος μπορεί να γράψει μυθιστόρημα. Θα έρθει, ελπίζω , με τη σειρά του κι αυτό. Προς το παρόν, ας περιοριστώ στα συναρπαστικά διηγήματά του.

Το καθένα πληροί απολύτως τον κανόνα του διηγήματος που όρισαν οι μεγάλοι του είδους τον 19ο αιώνα. Ο Αμερικανός O’ Henry και ο Γάλλος Guy de Maupassant. Το διήγημα είναι στρόγγυλο σαν ένα αυγό. Μια καρφίτσα στο τσόφλι του το διαλύει .Το διήγημα συνοψίζει μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος με μιαν τελική ανατροπή που ξαφνιάζει τον αναγνώστη (κι έτσι εγγράφεται στη μνήμη του). Το διήγημα (όπως το καλλιέργησε στον 20ο αιώνα ο Αργεντινός πεζογράφος Julio Cortazar) είναι μια πυρηνική αφήγηση: ξεκινά από ένα κέντρο κι εξακτινώνεται όπως μια ρόδα ποδηλάτου που είναι αυτοτελής κι αναντικατάστατη.

Paris-Vasilikos-Farantouri

Στο “Χιόνι στο Hauptbahnhof” ο Πάγκαλος μας δίνει την πιο δυνατή ιστορία του loser: έναν Ρωμηό “γκαστερμπάιτερ” (που παναπεί “ξένος εργάτης”) στο Μόναχο όπου κινείται μοναχικά και σπαραξικάρδια πάνω στον άξονα χάιμ – εργοστάσιο- χάιμ. Δεν πίνει, δεν καπνίζει, δεν βγαίνει σε ταβέρνες με τους φίλους του, δεν γκομενιάζει, δεν ζει μ’ άλλα λόγια– μόνο μαζεύει μάρκο το μάρκο το μεροκάματο για να μπορέσει να φέρει απ’ το χωριό τη γυναίκα του και τα παιδιά να ζήσουν κοντά του, ώσπου…. Κι όπως   η φάμπρικα που δουλεύει βρίσκεται κοντά στο Νταχάου, ( ο ίδιος όταν το επισκέφτηκε είχε γίνει Μουσείο ) με την προσωπική του περιπέτεια το στρατόπεδο επιστρέφει, θαρρείς,στην παλαιά του φρικαλεότητα με την συστηματική εξόντωση χιλιάδων Εβραίων,καθώς και αθίγγανων, κομμουνιστών κτλ..

Εκτός από τα δύο πρώτα, τον “Κλουπιέρη” και το “Να ζήσεις χίλια χρόνια”, τα πέντε διηγήματα που ακολουθούν συμβαίνουν στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά , ενώ το τελευταίο “Ντε λα μανγκέ ντε μποτανίκ…” στο Παρίσι.

Η οξυδέρκεια της παρατήρησης, η λεπτομέρεια που χρειάζεται ο αφηγηματικός λόγος για ν’ ανασάνει, το χιούμορ το πανταχού παρόν, ο έρωτας, ακόμα και μόνο μιας βραδιάς όπως στο “Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ”, φανερώνουν έναν γεννημένο αφηγητή που τον έχασε “ο μύθος” για να τον κερδίσει “ η ιστορία”.

Και αυτή αποτελεί το αντικείμενο του δεύτερου βιβλίου του “Με τον Ανδρέα στην Ευρώπη”. Ο χαρισματικός ηγέτης, ο συναισθηματικός άνθρωπος και ο πανέξυπνος πολιτικός , για χάρι του οποίου ο Πάγκαλος στις 3 του Σεπτέμβρη του 1974 εγκατέλειψε την Αριστερά που τον είχε κυοφορήσει, αλλά και που τον έπνιγε ταυτόχρονα με τον στενό κορσέ της για να του αφοσιωθεί ολοκληρωτικά- αποτελεί την αφορμή για να μας αφηγηθεί, χωρίς καμιά περιαυτολογία, το πώς λειτούργησε ως υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για την Ευρωπαϊκή Ενωση για να πετύχει τους υψηλούς στόχους που του ανατέθηκαν. Και τα κατάφερε , με την απόλυτη εμπιστοσύνη του Αρχηγού στις ικανότητές του,   επιλέγοντας την τακτική της καλλιέργειας των διαπροσωπικών σχέσεων με τα μεγάλα αφεντικά της Ε.Ε. Με τη δική του “λοξή” ματιά μας ξεναγεί στους διαδρόμους και στα κέντρα λήψης αποφάσεων όπου ως γεννημένος statesman , συντονίζει τα πρώτα εκείνα βήματά της χώρας μας η οποία χωρίς υποδομές, χωρίς βιομηχανία, μόνο σχεδόν με την αγροτιά της, (και το αρχαίο παρελθόν της φυσικά και το ασύγκριτο σε ομορφιά παρόν της) κέρδισε την δύσκολη μάχη του περάσματος από την φουστανέλα στην ευρωπαϊκή ενδυμασία, ενώ ο ίδιος προφήτεψε από τότε “τον γίγαντα με το μυαλό του νάνου” που αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν η Γερμανία που από τον γίγαντα στο σώμα Κόλ κατέληξε στο νάνο στο μυαλό του Σόιμπλε.

με τον ανδρεα στην ευρωπη

Ωστόσο το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου που αναφέρεται στο πρώτο κυβερνητικό του πόστο το 1982 ως υφυπουργού Εμπορίου στο κτίριο της πλατείας Κάνιγγος και όπου έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή του με το είδος εκείνο άκουγε στη λέξη “δημόσιος υπάλληλος” αξίζει να συμπεριληφθεί στα σχολικά εγχειρίδια της 3ης Λυκείου, ως παράδειγμα καριέρας προς αποφυγήν .

Posted in Χωρίς κατηγορία
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: «Ζούμε σε οργανωμένη κοινωνία ή σε ζούγκλα;»Πρώτο ΘΕΜΑ«Ζούμε σε οργανωμένη κοινωνία ή σε ζούγκλα;». Αυτό αναρωτιέται μεταξύ άλλων ο Θεόδωρος Πάγκαλος μέσα από άρθρο που δημοσιεύει [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Η Χριστοδουλοπούλου να πάρει τους μετανάστες σπίτι τηςΠρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος για να συνεχίσει με έντονο ύφος. «Τον κακό της τον καιρό και να μάθει να σέβεται τον Έλληνα πολίτη, που την [...]

Onsports.grΠλατανιάς: Επιστρέφει ο ΠάγκαλοςOnsports.grΤο πρόσωπο του Ντίνου Πάγκαλου έκλεψε την παράσταση στο φιλικό του Πλατανιά με την ομάδα Κ20. Ο 30χρονος επιθετικός αγωνίστηκε με την παλιά του ομ [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: «Ναι» στον «φόρο λίπους», αρκεί να εξαιρέσουμε ...Πρώτο ΘΕΜΑΜπορεί η είδηση ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει να επιβάλλει FAT TAX, δηλαδή «φόρο λίπους» στα λιπαρά προϊόντα αλλά και στα τρ [...]

iefimeridaΠάγκαλος: Προς τι τα σούρτα φέρτα και οι φρούδες ελπίδες σε Κίνα ...iefimeridaΟ ελλαδικός χώρος, από την αρχαιότητα, σπάνια κατάφερνε να εξασφαλίσει επαρκή τρόφιμα και γι' αυτό πραγματο [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish