Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αριστεία

Όταν ο, απαίσιος κατά την όψη, Υπουργός Παιδείας ανήγγειλε την κατάργηση της «αριστείας», πολλοί παρασυρθήκαμε από το βλακώδες και αναχρονιστικό ιδεολογικό οπλοστάσιο, που χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα για αυτήν την τερατώδη απόφαση. Στην πραγματικότητα ο μπαλτάς του σοσιαλεθνικιστικού σκοταδισμού είχε βαθύτερες ρίζες από ότι φανταζόμαστε. Και όπως συνήθως, όταν συμβαίνουν ιστορικές αλλαγές, το μέγα πλήθος αλλά και πολλοί ειδικευμένοι στην περί την παιδεία συζήτηση, δεν μπόρεσαν αμέσως να κατανοήσουν την πραγματική έκταση αυτής της ισοπεδωτικής παρέμβασης.

Όλες οι προοδευτικές και μεταρρυθμιστικές αντιλήψεις θεωρούν απαραίτητη την αξιοκρατία και την κοινωνική κινητικότητα. Για να διαμορφωθεί το απαραίτητο κλίμα διευκολύνονται οι επιλογές, που στηρίζονται στις επιδόσεις και στον έλεγχο γνώσεων. Έτσι, περιθωριοποιείται η πατροπαράδοτη δυναμική, που στηρίζεται στην καταγωγή και το χρήμα. «Δίκαιες ευκαιρίες για όλους» είναι το ανθρωπιστικό σύνθημα όλων όσων πίστεψαν ότι ο άνθρωπος μέσα από την εκπαίδευση μπορεί να βελτιωθεί.

Δεν είναι ο μοναδικός τομέας αυτός που περιγράφουμε, όπου η επαναστατική πλειοδοσία με τη μορφή της κατάργησης μεταρρυθμίσεων του παρελθόντος οδηγεί σε κοινωνικό αδιέξοδο και επιδεινώνει την κοινωνική αδικία, ενισχύοντας παράλληλα τα μικροσυμφέροντα και τις συντεχνίες.

«Όλοι ίσοι, τώρα» φωνάζουν οι υπερεπαναστάτες καταργώντας ή περιορίζοντας τα πρότυπα και πειραματικά σχολεία. Κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι η εξίσωση, που επιδιώκουν, γίνεται προς την κατεύθυνση του ελάχιστου κοινού παρονομαστή, ενώ παράλληλα ανθούν τα ιδιαίτερα μαθήματα, τα φροντιστήρια και τέλος θριαμβεύουν τα πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία και οι σπουδές στο εξωτερικό. Στην πραγματικότητα, στο όνομα την άμεσης ισότητας και της κατάργησης της αξιοκρατίας, οι υπερεπαναστάτες προδίδουν το λαό και διαιωνίζουν την καταδυνάστευσή του από τις μειοψηφίες, που αναπαράγονται με βάση το χρήμα.

Ένας άλλος τομέας, που πλήττει ο εξισωτισμός είναι η αντιπροσωπευτικότητα. Αφού «όλοι είμαστε ίσοι», τότε περιττεύουν τα ενδιάμεσα σώματα. Αφού «καεί το μπουρδέλο, η Βουλή» και οι τραμπούκοι της υπεραριστεράς μαζί με τους χιτλερικούς εμποδίσουν την πρόσβαση στο λαό φιλόδοξων μεν αλλά ικανών αντιπροσώπων, ο δρόμος έχει ανοίξει για να καταργηθεί ο δημόσιος διάλογος και να αντικατασταθεί από την ανταλλαγή συνθημάτων. Η επιδείνωση της πολιτικής ατμόσφαιρας και η κοινωνική ένταση καθιστούν αναπόφευκτη την ανάληψη ηγετικών ευθυνών από μια μικρή και τυχάρπαστη ομάδα επαγγελματιών επαναστατών και τέλος από τον «ένα» που αριστεύει στη δημαγωγία, στο bodylanguageκαι κατακτά το ενδιαφέρον των πολιτών – τηλεθεατών με απίθανους ελιγμούς και βροχή από ψέματα, για τα οποία θεωρεί περιττό να εκδηλώσει οποιαδήποτε λύπη ή μεταμέλεια.

Από τα δεκαπενταμελή στα φοιτητικά αμφιθέατρα και από τα κομματικά συνέδρια στις οχλοκρατικές εκδηλώσεις και τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων για την υπεράσπιση συντεχνιακών συμφερόντων, ανοίγεται ο δρόμος για την εκλογική αποπλάνηση του αποβλακωμένου πολίτη, που έχει συγχωνευθεί μέσα στη μάζα και επαναλαμβάνει άκαιρα τις ανιστόρητες μισές αλήθειες που ξεστομίζουν αδίστακτοι, οι ημιμαθείς ηγέτες ενός λαού, που έχει πια μετατραπεί σε αγέλη. Τότε πια, όταν αυτή η μακρά πορεία εξαχρείωσης της εκάστοτε νεολαίας έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, μπορεί περήφανα ο αρχιστράτηγος των κατσαπλιάδων να στραφεί προς το κοινοβούλιο των λαών της Ευρώπης και την παγκόσμια κοινή γνώμη και να κράξει χαμογελώντας θριαμβευτικά για το εύρημά του:

«Άκουσον μεν, πάταξον δε»

Έτσι απλά και χωρίς ούτε μια συγγνώμη από τότε.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Απρόβλεπτος

Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες – ίσως μερικά εκατομμύρια – Ελληνίδες και Έλληνες παρακολούθησαν την deprofundisσυνέντευξη του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, σε δυο «πειθαρχημένους» δημοσιογράφους της ΕΡΤ, την περασμένη Τρίτη. Η κακομοιριασμένη αναγεννηθείσα εκ της τέφρας της ΕΡΤ είδε την άλλως ανύπαρκτη τηλεθέασή της να εκσφενδονίζεται στα ύψη. Συχνά σχηματίστηκαν – gloria – παρέες με πίτσες και μπύρες, όπως αν θα έπαιζε ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό. Σε μια απ’ αυτές τις παρέες ήμουν και εγώ. Οι παριστάμενοι, άνδρες και γυναίκες, ήταν όλοι (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) φανατικοί οπαδοί του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, φίλοι της Ευρώπης, του εκσυγχρονισμού, κατάλοιπα της Σημιτικής ανθελληνικής συνομωσίας, που με τη μια ή την άλλη ευκαιρία, κάποιο στέλεχος τους Συ.Ριζ.Α με κάποια ευκαιρία καταγγέλλει.

Όταν τελείωσε η συνέντευξη και έκλεισε η τηλεόραση, κάποιος είπε με ένα σχεδόν τρυφερό ύφος:

«καλά τα κατάφερες τσόγλανε»

Είναι προφανής η αγένεια απέναντι σε έναν εκλεγμένο Πρωθυπουργό. Είναι, όμως, εξίσου προφανής η αμηχανία μπροστά σε μια προσωπικότητα, που σε νεαρή ηλικία, με συνθήκες απερίγραπτης περιπλοκότητας και δυσχέρειας, καταφέρνει να αντιμετωπίσει το αδιανόητο ή να κάνει, για να μιλήσω πιο απλά, το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο μέσα σε δυο ώρες.

«Μισγάγγεια απερινόητος», όπως θα έλεγα αν ήμουν ο αγαπημένος μου φίλος Κώστας Ζουράρις. Δεν ξέρουμε τι θα ακολουθήσει στις μέρες που μεσολαβούν ανάμεσα σε αυτήν τη γραφή και την Κυριακή οπότε και διαβάζεται. Αυτήν πάντως της στιγμή τηρείται το χρονοδιάγραμμα. Η μπάλα έχει περάσει από τα χέρια της ελληνικής Βουλής στα χέρια της Σλοβακίας και της Φινλανδίας, ένας ανασχηματισμός επωφελής επίκειται, έχει δημιουργηθεί το κλίμα για να μπουν στο περιθώριο οι τενόροι και οι πάσης φύσεως λαϊκιστές και να αναγκαστούν τα μέσα ενημέρωσης να ασχοληθούν με τα ουσιαστικά προβλήματα της χώρας.

Μετά από πολλές περιπέτειες και ένα εξάμηνο καταστροφικό για την οικονομία αναθρώσκει επιτέλους κάποια είδους ελπίδα. Υπάρχει στη χώρα ένα ηγετικό μέγεθος στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας και αυτό είναι ο Τσίπρας. Δε χρειάζεται να θυμίσω σε κανέναν πόσο έχω πολεμήσει τον άνθρωπο, τις ιδέες του και τη δημαγωγική ευκολία με την οποία τις εμφάνιζε. Είναι όμως, λάθος, σας παρακαλώ να με πιστέψετε, να ταυτίζουμε μια ηγετική φυσιογνωμία με τις αρετές ενός κοινού ανθρώπου.

Επί δεκαετίες εργάστηκα δίπλα και έζησα τον άνθρωπο και τον πολιτικό, τον μεγάλο αυτόν δημεγέρτη και κοινωνικό μεταρρυθμιστή, που ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αισθάνθηκα πριν από δυο χρόνια την ανάγκη να γράψω ένα βιβλίο για αυτήν τη σχέση (Στην Ευρώπη με τον Ανδρέα, εκδόσεις Πατάκη).

Οι ηγέτες φαίνονται στα δύσκολα. Είναι πολύ εύκολο να κάθεσαι στην κορυφή του Ολύμπου και να εξαπολύσεις κεραυνούς στον κάμπο, στο κεφάλι του ενός ή του άλλου, που σε ενόχλησε. Ή ακόμα όταν σου ‘ρθει να μεταμφιέζεσαι σε ταύρο, να απαγάγεις και να εξαφανίζεις την κακομοίρα Ευρώπη. Είναι εύκολη η κατάχρηση δύναμης όταν είσαι δυνατός. Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολη η αυτοκριτική, που διατηρεί τη συσπείρωση των οπαδών σου, την ανοχή της κοινής γνώμης. Αυτή η έκθεση στο ύψιστο μέσον ενημέρωσης, που είναι η τηλεόραση, μετατρέπει την τροποποίηση θέσης σε απρόβλεπτο ακροβατικό εγχείρημα. Είναι δύσκολο να ταπεινωθείς διατηρώντας την αξιοπρέπειά σου, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να κάνεις δύο και τρεις κωλοτούμπες και κάθε φορά να πέφτεις σταθερά, χωρίς να ταλαντευτείς ούτε μια στιγμή και στα δύο σου τα πόδια.

Ποιος από τους παλιότερους θα ξεχάσει τη στιγμή, που το πολιτικό θηρίο, που λεγόταν Ανδρέας Παπανδρέου, βρυχήθηκε σα λιοντάρι μέσα στη Βουλή «Meaculpaσας λέω! Τι άλλο θέλετε τέλος πάντων να πω;» και εσιώπησαν οι αντίπαλοι, που βεβαίως κατά τα άλλα είχαν απόλυτο δίκιο, γιατί κατάλαβαν ότι ο μεγάλος αυτός λαϊκός ηγέτης με πέντε λέξεις είχε πάρει την κοινή γνώμη με το μέρος του.

«Μπράβο τσόγλανε», που είπε και ο φίλος μου. Για να δούμε, θα συνεχίσεις στο δύσκολο δρόμο της ωρίμασης και της πολιτικής ενηλικίωσης ή θα αρχίσεις πάλι να παίζεις τσουλήθρα και τραμπάλες με τη Ζωΐτσα, το Γιανάκη και τα άλλα κακά παιδιά Λαφαζάνια, Λεουτσάκια, Βαλαβανάκια, Στρατουλάκια και τον φωνακλά Πετρακούλη; Θυμήσου μόνο πως, αν δεν ήσουν απρόβλεπτος και δεν κέρδιζες το χρυσό μετάλλιο στην κωλοτούμπα, αυτούς όλους δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους. (θυρωροί δεν υπάρχουν πια, από την εποχή του αείμνηστου Γιώργου Κατσιφάρα)

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Απολυταρχία

Από την αρχαιότητα υπήρχαν δύο ειδών πολιτεύματα. Στη Δημοκρατία υπερίσχυε η ψήφος των περισσοτέρων. Οι αποφάσεις υιοθετούντο με ψηφοφορίες μετά από εκτενή, ανοιχτό και ανταγωνιστικό διάλογο. Στην αριστοκρατία αυτές οι διαδικασίες περιορίζονταν σε έναν αριθμό πολιτών, που καθόριζε η έγγειος ιδιοκτησία, ο πλούτος γενικότερα, η ανδρεία και πολεμική ικανότητα, μερικές φορές η ηλικία, η πείρα και η σοφία και συχνά ένας συνδυασμός από όλα αυτά.

Είναι λάθος να επαναλαμβάνουμε την ηλίθια φράση : «η Ελλάδα είναι το λίκνο της Δημοκρατίας». Με αυτό ξεπερνούν την αμηχανία τους οι Δυτικοί κάθε φορά που πρέπει να προσφωνήσουν κάποιον τυχαίο εκπρόσωπο του σημερινού γυφτομαχαλά, που με φανατισμό και υπομονή όλοι εμείς κατοικούμε. Οι αρχαίοι Δημοκράτες ήξεραν, βέβαια, ότι η κοινωνία τους διατηρούσε έγκλειστες και εξουδετερωμένες πολιτικά τις γυναίκες, δηλαδή το μισό πληθυσμό. Ήξεραν ακόμη ότι ο τρόπος ζωής τους προϋπόθετε την ύπαρξη μιας πλειοψηφίας σκλάβων και μετοίκων, που εξασφάλιζαν την παραγωγή υλικών αγαθών για τους πολίτες εν καιρώ ειρήνης και πολεμικών εφοδίων για τους πολέμους, που ήταν σχεδόν ακατάπαυστοι. Ήξεραν τέλος και αυτό είναι το σοβαρότερο επιχείρημα, ότι από τις δημοκρατικές κοινωνίες σπάνια και από τις ολιγαρχικές συχνότερα ξεπηδούσε, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, ένα καθεστώς απολυταρχικό, που ταυτιζόταν με την άρνηση όλων των προσωπικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Η απολυταρχία κυριαρχούσε στην αρχαιότητα και αμέσως μετά τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους στον περιορισμένο γεωγραφικό του χώρο. Ως απολυταρχία κυβερνά ο Όθων και υπερασπίζοντας την εκ Θεού εξουσία του διώκεται και είναι μακρές και γνωστές σε όλους οι περιπέτειες του Οίκου των Γκλίξμπουργκ, που εξεδιώχθη τελικώς μαζί με τη χούντα των συνταγματαρχών μόλις το 1974. Αλλά και ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Έλλην Καποδίστριας, ως δικτάτωρ σκόπευε να κυβερνήσει, μιμούμενος τα ήθη και τα έθιμα του τσαρικού κράτους.

Ο απολυταρχικός τρόπος σκέψης έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία και στην ψυχολογία του Έλληνα. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει όλοι κάποιον αγανακτισμένο να εκστομίζει: «ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται». Ο Κοινοβουλευτισμός, που διεφθάρη από το σύστημα της πολιτικής πελατείας είναι βέβαια υπόλογος για μια σειρά από νοσηρές καταστάσεις του σήμερα. Είναι όμως λογικό ο πολίτης σε δημοσκοπήσεις, που αφορούν την εμπιστοσύνη που έχει στον έναν ή τον άλλο θεσμό, να φέρνει πρώτη την Εκκλησία, δεύτερο το Στρατό και τελευταίο και προτελευταία τον Τύπο και τη Βουλή; Είναι χαρακτηριστικό, πιστεύω, της κυρίαρχης ιδεολογίας, που οδηγεί σε αποτελέσματα σαν εκείνο της προηγούμενης Κυριακής, ότι σεβόμαστε και τιμούμε δύο θεσμούς που λειτουργούν εντελώς ανεξέλεγκτα, αεροστεγώς και βαρύνονται με μεγάλες περιπέτειες και καταστροφές στο παρελθόν. Ο μέσος Έλλην πολίτης σέβεται, τιμά και εμπιστεύεται τους Στρατηγούς και τους Μητροπολίτες αλλά όχι Βουλευτές, που εκλέγει κυρίαρχα με την ψήφο του και αντικαθιστά κατά βούληση, ούτε τον τύπο, που είναι καταδικασμένος να μην αγνοεί την αλήθεια και που, εν πάσει περιπτώσει, μπορεί κανείς να επιβραβεύσει ή να καταδικάσει κάνοντας τις επιλογές του είτε στο γραπτό τύπο, είτε στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, είτε στα κοινωνικά δίκτυα.

Είναι απόλυτα σύμφωνη με αυτό το πνεύμα η πρόσφατη απόφαση για την παραπομπή στο πειθαρχικό εννέα δημοσιογράφων, επειδή εκτιμούσαν διαφορετικά από την Κυβέρνηση τα όσα έλεγε και έπραττε ή τέλος πάντων, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, είχαν συγκροτήσει μια διαφορετική συνολικά αντίληψη από εκείνη των εγκαθέτων της.

Το πρώτο βήμα μετά τη διαπόμπευση της Βουλής με την ανεκδιήγητη Πρόεδρο για τον περιορισμό των ελευθεριών έγινε. Ποια ακριβώς θα είναι η εξέλιξη της διαδικασίας δεν ξέρουμε. Θα πρέπει να υπογράψουν δήλωση μετανοίας οι διαπρεπείς δημοσιογράφοι και οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί στους οποίους εμφανίζονται; Θα πρέπει να ανασκευάσουν λεπτομερώς και με επιχειρήματα τα όσα τους υπαγόρευε η κοινή τους λογική; Θα πρέπει για να γίνουν δεκτοί ξανά στη σφαίρα της ενημέρωσης να γονατίσουν εκλιπαρούντες χάρη μπροστά στον κ. Τσίπρα ή τέλος είναι GameOver για αυτούς και θα πρέπει να ψάξουν να βρουν άλλο επάγγελμα;

Πιστεύω πως ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης υπέρ του δικαιώματος στην ενημέρωση πρέπει άμεσα να λειτουργήσει.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αξιοπρέπεια

Αξιοπρέπεια: οι αριστεροί είναι περίεργοι άνθρωποι. Από κοινού με τους φασίστες έχουν την τάση να γίνονται οι ίδιοι θύματα της ιδεολογικής προπαγάνδας, που έχουν κατασκευάσει. Αποδέχομαι εδώ τον ορισμό της ιδεολογίας που έχει δώσει ο Γκεοργκ Λούκατς: «Σύνολο ψευδών παραστάσεων, που σκοπό έχουν να παραποιήσουν ή να αποκρύψουν την πραγματικότητα».

Μεταξύ των άλλων μυθευμάτων, που συγκροτούν την ιδεολογία τους ήταν και ο ισχυρισμός ότι μόνο η δικτατορία τους μπορούσε να εξασφαλίσει την «αξιοπρέπεια» του λαού, που καταδυνάστευαν έχοντας υφαρπάσσει την εξουσία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Η απολυταρχική προσέγγιση της πραγματικότητας προϋπόθετε έναν εξωτερικό εχθρό και μία εσωτερική 5η φάλαγγα. Ο πρώτος βυσοδομούσε για να περιορίσει την πολιτική επιρροή της χώρας και να την οδηγήσει σε παρακμή και διάλυση. Η δεύτερη αποτελείτο από όργανα του εξωτερικού εχθρού, που ύπουλα πρακτόρευαν και προωθούσαν τους στόχους του, διαδίδοντας φήμες ή υποστηρίζοντας ανοιχτά απόψεις αντίθετες με το εθνικό συμφέρον, όπως το εξέφραζε κάθε φορά η απόλυτη εξουσία. Τα κίνητρα και των μεν και των δε ήταν απροσδιόριστα και πολλές φορές εξόχως μυστηριώδη.

Για παράδειγμα στη Γερμανία του μεσοπολέμου ο Χίτλερ θεωρούσε, παρά πάσα λογική, ότι οι πρώην εχθροί της χώρας του προτιμούσαν την οικονομική καταστροφή της Γερμανίας από την ανάδειξη μιας επιτυχούς μεταβιομηχανικής οικονομίας, που με το εμπόριο και τις επενδύσεις θα προσέθετε στον πλούτο της εποχής. Θεωρούσε επίσης ότι για κάποιο λόγο, που είχε σχέση με το χαρακτήρα τους, οι Γερμανοί Εβραίοι, των οποίων η κοινότητα ανθούσε και πρόκοβε σε όλους τους τομείς, μισούσαν και ζήλευαν τους υπόλοιπους Γερμανούς, που ήταν «ξανθοί με γαλανά μάτια» και ήθελαν να τους οδηγήσουν στην ανεργία , τη δυστυχία και την πείνα. Το μίσος εναντίον του εσωτερικού εχθρού, της «5ης φάλαγγας» οδήγησαν στην εξόντωση του 10% περίπου του Γερμανικού πληθυσμού, την οικονομική στασιμότητα της Γερμανίας, τη μείωση των ενόπλων δυνάμεών της και τελικά στην ήττα.

Το ίδιο ακριβώς σενάριο γίνεται με τον Στάλιν, την επομένη της νίκης του Ρωσσικού λαού εναντίον του χιτλερισμού. Σιγά, σιγά αλλά σταθερά Ρώσσοι Εβραίοι, που είναι γιατροί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, κάθε είδους επιστήμονες και ήρωες του πολέμου οδηγούνται στα εκτελεστικά αποσπάσματα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί υπονομεύουν το σταλινικό καθεστώς και οδηγούν σε αδιέξοδο την οικονομία.

Και στη μία και στην άλλη περίπτωση η εκστρατεία εξόντωσης ενός τμήματος του πληθυσμού γίνεται από τους φασίστες ή τους κομμουνιστές με πανομοιότυπη αναφορά στον εξωτερικό εχθρό και την εσωτερική 5η φάλαγγα. Είναι εξαιρετικά ανησυχητικό ότι εδώ και μερικές βδομάδες η σοσιαλοφασιστική κυβέρνησή μας, ανακάλυψε ότι υπάρχει μια 5η φάλαγγα και στην Ελλάδα. Καταγγέλλονται συνήθως αυτοί οι πράκτορες του εχθρού των οποίων τα ονόματα δεν δίδονται βέβαια (γιατί υπάρχει ακόμα και λειτουργεί η αστική δικαιοσύνη και δεν έχει αντικατασταθεί από λαϊκούς κομισάριους) στη δημοσιότητα, διότι υποσκάπτουν την αυτόματη στήριξη του ελληνικού λαού προς τη στάση της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται με τους φίλους, εταίρους και προνομιούχους δανειστές μας, οι οποίοι είναι βέβαια ο εχθρός.

«Στα τέσσερα» υψώθηκε μέσα στο Κοινοβούλιο η φωνή των κόκκινων τραμπούκων. Απέναντί τους είχαν ήρωες του αντιφασιστικού αγώνα την επταετή περίοδο της δικτατορίας. Άνδρες και γυναίκες, που είχαν πληρώσει με το αίμα τους την αξιοπρεπή στάση της εμμονής στις βασικές αρχές της δημοκρατίας. Απέναντί τους είχαν, εν πάσει περιπτώσει, πάνω από το μισό ελληνικό λαό και του φώναζαν αυτοί οι εκφραστές της «αξιοπρέπειας» αλά Χίτλερ και αλά Στάλιν: «Στα τέσσερα».

Γιατί αυτοί υπεράσπιζαν την Ελλάδα, που για πρώτη φορά επαιτούσε πενταροδεκάρες για να κλείσει το μήνα, για να μη μπουκάρουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στα προπύλαια του κοινοβουλίου, για να μη λεηλατηθούν πολυκαταστήματα από πεινώντες, δικαιούχους του λαπαβίτσειου δελτίου τροφίμων, για να μας πετάξει καμιά πενταροδεκάρα ο Αμερικάνος, ο Ρώσσος, ο Κινέζος και γιατί όχι αύριο ο Κογκολέζος, ο Βραζιλιάνος ή ο Τούρκος.

Καημένη αριστερά, καημένη πατρίδα! Είχες ήρωά σου τον Άρη Βελουχιώτη και έχεις σημερινή προσωποποίησή σου τον Αλέξη Τσίπρα.

 

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αξιολόγηση

Αξιολόγηση: τα ισοδύναμα μέτρα, που πρότεινε η Κυβέρνηση στους συνομιλητές της, που με όλο και μεγαλύτερο μίσος και πάθος ονομάζει συλλήβδην δανειστές, έχουν δύο χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι ότι πρόκειται συνήθως για εντελώς αφηρημένες βουλησιαρχικές προβολές στο μέλλον επιθυμιών των ερασιτεχνών, που στελεχώνουν τα οικονομικά υπουργεία: «πάταξη της φοροδιαφυγής», «φορολόγηση του λαθρεμπορίου καυσίμων», «άμεση απόδοση του εισπραχθέντος ΦΠΑ» αποτελούν πάγιους στόχους των εισπρακτικών μηχανισμών του κράτους, που χάνονται στα βάθη των δεκαετιών. Από τις προσπάθειες γενεών φιλότιμων και έντιμων δημοσίων υπαλλήλων και συχνά εμπνευσμένων υπουργών οικονομικών δεν έχει προκύψει κανένα απτό αποτέλεσμα. Μερικές φορές μάλιστα η φορολογική αναρχία και ασυδοσία έχει επιδεινωθεί.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η συστηματική απουσία οποιασδήποτε προσπάθειας περιορισμού των δαπανών ενός σπάταλου κράτους. Όλα τα βάρη πέφτουν πάνω στους ραγιάδες του ιδιωτικού τομέα. Στην πραγματικότητα η εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει, μετά την κατάληψη του κράτους από τους πραξικοπηματίες δημοσίους υπαλλήλους, την απόλυτη ακινησία και την έλλειψη κάθε μορφής απόπειρας αναθεώρησης και ανασυγκρότησης του δημόσιου τομέα. Οι συνδικαλιστικές εξουσίες των δημόσιων υπαλλήλων που ελέγχουν την κοινοβουλευτική ομάδα και το εκλογικό σώμα που σήμερα νομιμοποιεί την Κυβέρνηση Τσίπρα έχουν θριαμβεύσει και αρνούνται οποιαδήποτε αμφισβήτηση των κακώς κειμένων.

Πρώτος και βασικός τους εχθρός είναι η αξιολόγηση, που την καταδιώκουν με «βαθυστόχαστες» δήθεν θεωρητικές αναλύσεις και την καθημερινή τους προπαγάνδα ως αριστοκρατική επιλογή. Την καταργούν με την πρακτική τους όπου εργάζονται και μισθοδοτούνται από το δημόσιο από τον παιδικό σταθμό μέχρι τα συμβούλια, των κατεχόμενων από τους κόκκινους τραμπούκους, Πανεπιστημίων. Όλοι ίσοι, όλοι ανεπαρκείς, όλοι ασύδοτοι. «Όλοι, όλα, παντού για πάντα» είναι το σύνθημά τους, που σιγά, σιγά καταλαμβάνει το σύνολο της κοινωνίας και δημιουργεί ένα νέο πρότυπο τον σύγχρονο ζαμανφουτιστή.

Αν δεν ανατραπεί αυτού του είδους η ιδεολογία η Ελλάδα θα κατολισθήσει στην παγκόσμια κλίμακα των Εθνών και θα γίνουμε Έθνος ιδιόμορφο, κατάλληλο μόνο για χρήσεις που θα επιτρέπει αυτή μας η ιδιομορφία. Παθητικοί, μοιραίοι και άβουλοι θα περιμένουμε μοιρολατρικά μια νέα παροχή του δημοσίου που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε μέσα στη γενικευμένη κακομοιριά της ισότιμα διανεμόμενης πενίας.

Το τραγικό είναι ότι αυτού του είδους οι επιλογές είναι ξένες, όχι απλώς με το πνεύμα της εποχής, όπως διαμορφώθηκε μετά την οριστική συντριβή του κομμουνισμού παγκοσμίως, αλλά και με τα ιδιαίτερα ιστορικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας όπως υπάρχουν και προβάλλονται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Από εκείνα τα προϊστορικά και εν μέρει μυθικά ταξίδια του Οδυσσέα μέχρι τη σύγχρονη με εμάς επιστημονική και επιχειρηματική περιπέτεια των Ελλήνων που διαπρέπουν σε όλες τις χώρες, αφού εκπατρίστηκαν σε όλα τα πλάτη και μήκη της υφηλίου.

Πως είναι δυνατόν τα παράσιτα της κοινωνίας, οι αδαείς, οι ημιμαθείς και οι αποτυχημένοι να αναρριχήθηκαν και να κατέλαβαν την εξουσία «δημοκρατικά» με κάποια πλειοψηφία, όπως και αν προέκυψε αυτή στη χώρα των Αργοναυτών; Η απάντηση είναι νομίζουμε απλή. Κατέλαβαν την παιδεία, την μετέτρεψαν σε κράτος εν κράτει και κατάργησαν το κυρίαρχο συστατικό της. Αυτό που εξασφάλιζε την κοινωνική κινητικότητα, τη ζωή και την ανάσα της δημοκρατίας. Κατάργησαν οι νεκροθάφτες του ολοκληρωτισμού και οι βρυκόλακες της μετριότητας την προϋπόθεση της αριστείας, δηλαδή την αξιολόγηση.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Newsbeast.grΠάγκαλος: Ο Τσίπρας μπορεί να γίνει ένας Χαρίλαος ΤρικούπηςNewsbeast.grΠάγκαλος άσκησε και κριτική στον Αλέξη Τσίπρα, σημειώνοντας: Άκουσα τις προάλλες των πρωθυπουργό, πήγε στο Στρασβούργ [...]

Sport 24Ανακοινώθηκε ο Πάγκαλος από τον ΠλατανιάSport 24Παίκτης του Πλατανιά και επίσημα είναι από την Τρίτη (14/7) το μεσημέρι ο Ντίνος Πάγκαλος. Ο 30χρονος άσος ο οποίος έχει αγωνιστεί και στο παρελ [...]

contra.grΕπιστρέφει στον Πλατανιά ο Πάγκαλοςcontra.grΗ κρητική ομάδα βρίσκεται σε αναζήτηση μεσοεπιθετικού και ο 30χρονος, πλέον, Πάγκαλος αποτελεί μία δοκιμασμένη λύση, καθώς έχει αγωνιστεί σε αυτή γ [...]

iefimeridaΠάγκαλος: Η σοσιαλοφασιστική κυβέρνησή μας ανακάλυψε 5η ...iefimeridaΜε τίτλο «Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αξιοπρέπεια», o Θεόδωρος Πάγκαλος εξαπολύει νέα επίθεση στην κυβέρνηση με αιχμηρ [...]

Συμφωνία-Πάγκαλος: «Χτυπάει» Τσίπρα και πρώην «ΠΑΣΟΚους»Reporter.gr (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)«Άκουσα τις προάλλες των πρωθυπουργό, πήγε στο Στρασβούργο και παρουσία 400 βουλευτών, οι οποίοι τον λοιδο [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish