Το Έθνος στον ολοκληρωτικό λόγο

Είναι εξοργιστικό και απογοητευτικό με πόση ταχύτητα απαράδεκτες στρεβλώσεις εννοιών και νοημάτων ισχυροποιούνται, εγκαθίστανται στον καθημερινό λόγο, επαναλαμβάνονται και τελικά υποκαθιστούν το σωστό χειρισμό των ίδιων λέξεων. Η διαδικασία αυτή δεν είναι ποτέ αθώα. Στο «1984» ο Όργουελ μας έδειξε πως διαμορφώνεται από τη διεστραμμένη ομάδα ιδεολόγων ενός απολυταρχισμού, που είναι ένα μίγμα χιτλερισμού και κομμουνισμού, η «νέα σωστή γλώσσα» και πως η χρήση αυτής της γλώσσας με τη σειρά της διαμορφώνει κυρίαρχη ιδεολογία και γίνεται ουσιαστικό θεμέλιο του τυραννικού καθεστώτος.
Τελευταία συνηθίζεται ο Πρωθυπουργός, υπουργοί και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να περιγράφουν την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν με το επίθετο «εθνική». Ο νεολογισμός είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Εθνικό μπορεί να είναι το κράτος ή οποιαδήποτε από τις επί μέρους δραστηριότητες και λειτουργίες του, καθώς και το προσωπικό που τις υπηρετεί. Η χρήση του όρου «εθνικός» στις περιπτώσεις αυτές, ορθώνει τείχος στην προσπάθεια κομματικής εκμετάλλευσης των μηχανισμών του κράτους και οικειοποίησης της γραφειοκρατίας του. Υπάρχει, λοιπόν, εθνικό κράτος, εθνικός στρατός, εθνική οικονομία και εθνική παιδεία, γιατί όχι και εθνική Ελλάδος στα αθλήματα. Δεν υπάρχει όμως εθνική κυβέρνηση. Σύμφωνα με το Σύνταγμα και με βάση την ετυμηγορία των τελευταίων εκλογών η κυβέρνηση είναι του κόμματος που πλειοψήφησε ή της συμμαχίας κομμάτων που συσπειρώνεται για να συγκροτήσει μια κυβερνητική πλειοψηφία. Το κράτος είναι εθνικό. Η κυβέρνηση είναι κομματική και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ομολογουμένως είχε μια επιτυχημένη διαδρομή. Με τη βοήθεια της συγκυρίας και της αβελτηρίας των ηγεσιών των άλλων παρατάξεων κατάφερε να πρωτεύσει στις εκλογές με μια εξαιρετική διαφορά από τη ΝΔ, να αποσπάσει το δώρο των 50 εδρών, που προέβλεπε το τρισάθλιο εκλογικό σύστημα και για λόγους, που κάποτε η ιστορία θα εξηγήσει με τη βοήθεια ενδεχόμενα και άλλων επιστημών, κατάφερε να συμπήξει μια ετερόκλιτη συμμαχία, η οποία προς το παρόν κυβερνά και δείχνει ότι είναι έτοιμη να συνεχίσει να το κάνει.
Δεν σέβομαι τις δημοσκοπήσεις και τους δημοσκόπους, ούτε εκτιμώ τους πολιτικούς οποιουδήποτε επιπέδου, που έχουν μονίμως κολλημένο το ένα τους μάτι στους τελευταίους πίνακες αποτελεσμάτων πρόβλεψης των διαθέσεων της κοινής γνώμης. Θεωρώ, όμως, ότι οι δημοσκοπήσεις, όταν γίνονται με τρόπο άρτιο και δεν είναι κατευθυνόμενες, είναι σημαντικό όργανο στα χέρια όσων ασχολούνται με την πολιτική και κανείς στην εποχή μας δεν μπορεί να αδιαφορεί για αυτές. Θα είχα πολλά να πω για τον τρόπο που έγινε μια τελευταία δημοσκόπηση, που δείχνει ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζεται θετικά από μια μερίδα της κοινής γνώμης, που μπορεί να φτάσει το 80 ή το 90 τοις εκατό, ανάλογα με την περίσταση. Επειδή η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που μας κυβερνά με πολλή αυταρέσκεια, επιμένει ότι έχει μαρξιστική προέλευση, θα ήθελα να τους θυμίσω ότι υπήρξαν και άλλες κυβερνήσεις, μερικές στα σύνορά μας, που συγκέντρωναν σε τακτά χρονικά διαστήματα ανάλογα ποσοστά επιδοκιμασίας και που διαλύθηκαν και εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα ή δύο εικοσιτετράωρα, μόλις ο καταναγκασμός και οι μηχανισμοί του δεν μπορούσαν πια να λειτουργήσουν.
Το πρόβλημα, όμως, εδώ δεν είναι αν 80 ή 90 στους 100 Έλληνες έχουν λατρέψει τον κ. Τσίπρα και την πολιτική του. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς οι υπόλοιποι 10, που συνεχίζουμε να αρνούμαστε την προσέγγιση όλων των προβλημάτων ή των περισσότερων από αυτά, που κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, έχουμε το δικαίωμα να εκφράζουμε την άποψή μας; Αν υπάρχουν, δηλαδή, ακόμα στη χώρα μας περιθώρια όπου μια μειοψηφία, όσο μικρή και αν είναι αυτή, θα μπορεί να μιλάει, να γράφει, να διαδηλώνει ελεύθερα; Ή μόλις τολμήσεις να φέρεις οποιαδήποτε αντίρρηση στην κυβέρνηση των εθνικοσοσιαλιστών κάποιος θα σου λέει με όλα τα μέσα, που διαθέτει, να το βουλώσεις και θα κινεί τα τάγματα των αγανακτισμένων για να καταλάβουν για πολλοστή φορά την πλατεία της πόλης όπου ζεις και διεκδικείς το δικαίωμα της ελευθερίας κινήσεων;

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Uncategorized, Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ο κίνδυνος του ολοκληρωτισμού

Όταν η HannahArendtκαι άλλοι θεωρητικοί ανέπτυξαν, κυρίως στα αμερικάνικα πανεπιστήμια, μια ενιαία θεωρία για τον ολοκληρωτισμό στις πρώτες δεκαετίες μετά το τέλος της μεγάλης παγκόσμιας σύρραξης, η προσπάθειά τους θεωρήθηκε από πολλούς σαν μία ιδεολογική προέκταση του ψυχρού πολέμου. Όλες οι προσπάθειες να αναδειχθούν τα κοινά σημεία μεταξύ του φασισμού και του ναζισμού από τη μια πλευρά και της σταλινικής δικτατορίας του προλεταριάτου από την άλλη, συνάντησαν επιφυλάξεις και αντιδράσεις που προέρχονταν, όχι μόνο από στρατευμένους κομματικούς διανοούμενους, αλλά και από άλλους, που προέκτειναν με τον τρόπο αυτό την αντιφασιστική συμμαχία στον άπειρο χρόνο. Ξέρουμε, λοιπόν, ότι η επισήμανση ολοκληρωτικών στοιχείων στην κυρίαρχη ιδεολογία και η αναζήτηση των σημείων σύγκλισης και συχνά ταύτισης άκρας αριστεράς και άκρας δεξιάς στην Ελλάδα και μάλιστα στην κυβερνητική πλειοψηφία θα συναντήσει αντιδράσεις και απαιτεί τόλμη.

Το θέμα μας είναι ότι η συγκυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, περιλαμβάνει εκτός από τη νεοκομμουνιστική συνιστώσα του και κάθε είδους αναρχοκομμουνιστές και άλλα ακραία αριστερά στοιχεία και τους Ανεξάρτητους Έλληνες, των οποίων και ο αρχηγός και τα βασικά στελέχη εκφράζουν με συνέπεια τις πιο ακραίες δεξιές θέσεις, που είναι δυνατόν να βολευτούν στα πλαίσια μιας ενιαίας κυβερνητικής πρακτικής, ώριμο προϊόν μιας διαδικασίας σύγκλισης. Ο οπορτουνισμός και η αρχομανία της ηγεσίας των Ανεξάρτητων Ελλήνων από τη σκοπιά μας δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αντίθετα στον λόγο και την πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ τα στοιχεία ολοκληρωτισμού που αναφύονται είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτα.

Κατ’ αρχήν συστηματικά, με ιδιαίτερη κορύφωση στις προγραμματικές δηλώσεις, χρησιμοποιείται το επιχείρημα ότι όσοι στη Βουλή και στην δημόσια ζωή γενικότερα δεν υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα το αλαλούμ, που εμφανίζεται από τους τυχάρπαστους υπουργούς ως κυβερνητική πολιτική, είναι όχι απλώς ηλίθιοι και ανίκανοι, αλλά και πράκτορες μεγάλων συγκροτημάτων ενδεχόμενα δε και υπονομευτές της «εθνικής πολιτικής». Με άλλα λόγια όσοι διαμόρφωσαν και υπηρέτησαν την πολιτική των μνημονίων στην περίοδο που προηγήθηκε της 25ης Ιανουαρίου 2015 το έκαναν όχι γιατί είχαν μια άλλη αντίληψη της πραγματικότητας ή έστω μια άλλη ιεράρχηση αξιών, αλλά γιατί ήταν «πουλημένοι», «πράκτορες ξένων δυνάμεων» ή για να χρησιμοποιήσουμε έναν παλιό και δοκιμασμένο όρο «εχθροί του λαού».

Για να μην υφίστανται οι ίδιοι και οι οικογένειές τους την κτηνώδη σταλινική επίθεση του κ. Τσίπρα και των συντρόφων του, πρέπει να ομολογήσουν τα «εγκλήματά» τους, να κάνουν «αυτοκριτική» και να εναποθέσουν με ευχαριστίες τον γυμνό τράχηλό τους στο βωμό όπου ιερουργεί η αβυσσαλέα πρόεδρος της Βουλής κ. Κωνσταντοπούλου με το σαρκαστικό της χαμόγελο.

Οι εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές είναι βέβαια τρόπος για να αναδειχθεί η αλήθεια. Η Βουλή αναλαμβάνει και φέρει εις πέρας έρευνα γύρω από ένα συγκεκριμένο γεγονός, με όλα τα μέσα που η νομιμότης παρέχει και αποφασίζει εάν θα αρκεστεί στη διατύπωση πολιτική ψόγου και αποδοκιμασίας ή θα προχωρήσει περαιτέρω στην αναζήτηση ποινικών ευθυνών. Οι εξεταστικές επιτροπές του κ. Τσίπρα, ποιόν από τους δύο σκοπούς εξυπηρετούν;

Αν πρόκειται μόνο για την εκ των υστέρων διατύπωση πολιτικής αποδοκιμασίας, τότε είναι τελείως περιττές. Το κατηγορητήριο με χίλιους δυο τρόπους – αληθείς, αληθοφανείς ή ψευδέστατους – έχει διατυπωθεί σε όλους τους τόνους μέχρι το σημείο του κορεσμού από τον κ. Τσίπρα τα φερέφωνά του και τα μέσα ενημέρωσης της διαπλοκής, που όλα χωρίς εξαίρεση, είναι στην υπηρεσία της σημερινής κυβέρνησης.

Αν πρόκειται πάλι για την περιθωριοποίηση μιας πολιτικής, αυτό όπως κατά κόρον μας θυμίζει ο κ. Τσίπρας έχει ήδη συμβεί. Στις εκλογές, ο ίδιος και το κόμμα του επελέγησαν από το 36% του εκλογικού σώματος, δηλαδή από έναν ψηφοφόρο στους τρεις, πράγμα που επέτρεψε, χάρη στις 50 έδρες του καλπονοθευτικού νομοσχεδίου και τη βοήθεια του «συντρόφου» Παν. Καμμένου να σχηματιστεί κυβερνητική πλειοψηφία.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για νέες δίκες της Μόσχας. Για τη θέση του Βισίνσκι πολλοί από τους σημερινούς «γλυψιματίες» θα είναι πρόθυμοι έναντι κάποιου ανταλλάγματος. Έχει γίνει και η «πρόβα τζενεράλε» το 1989.

Με τη διαφορά ότι η ιστορία την πρώτη φορά γράφεται ως τραγωδία, τη δεύτερη ως κωμωδία και την τρίτη… «κλαφ’ τα Χαράλαμπε».

Posted in Uncategorized

Ζητείται επειγόντως κέντρο

Αγγίξαμε πάτο. Ο σχολιασμός κατάντησε να αφορά τις ενδυματολογικές προτιμήσεις, τις τσαχπινιές και τα τσαλίμια των νεότευκτων υπουργών της ακραίας – από τα αριστερά και από τα δεξιά – Κυβέρνησής μας. Δεκατρείς φορές εκλέχτηκα στο Κοινοβούλιο ως βουλευτής της συμπολίτευσης συνήθως ή της αντιπολίτευσης σπανιότερα. Ποτέ δε θυμάμαι να απασχολεί τις εγκυρότερες και ευρύτερης κυκλοφορίας εφημερίδες, για μια εβδομάδα, η εξωτερική εμφάνιση κάποιων από τους νέους υπουργούς.

Ίσως να πρόκειται απλώς για μια εξέλιξη που άνθρωποι της ηλικίας μου – οι «παππούδες» που δεν θα έπρεπε να αφεθούν ελεύθεροι να ψηφίσουν, με βάση τις διαμορφωμένες πεποιθήσεις τους, κατά τον κύριο Υπουργό Εθνικής Αμύνης – δυσκολεύονται να αφομοιώσουν. Η εικόνα κυριαρχεί. Έτσι δημιουργείται ένα πεδίο υστέρησης, ακόμα και σε σύγκριση με τον επιφανειακό και επιπόλαιο πολιτικάντικο λόγο. Η χειρονομία, το χαμόγελο, το στυλ, η συνοφρύωση, δημιουργούν αφορμές για ψυχαναλυτικού τύπου αναλύσεις. Διαμορφώνουν έναν αυτόνομο, σε σχέση με την πολιτική ανάλυση ή έστω με τα κληρονομημένα στοιχεία της περιοχής όπου ο εκπρόσωπος πολιτεύεται.

Όπως συνήθως στις ανθρώπινες καταστάσεις και ιδιαίτερα στις εξελίξεις που εξαρτώνται από την τεχνολογική πρόοδο είναι δύσκολο να διαμορφώσει κανείς ξεκάθαρα θετικό ή αρνητικό ισοζύγιο και εν πάση περιπτώσει, κάτι τέτοιο αξίζει μια άλλη συζήτηση. Εδώ θέλουμε να θέσουμε το ερώτημα: Καλύπτεται η κοινωνία με τους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς; Παραδοσιακά ο δικομματισμός είχε ως κύριο χαρακτηριστικό ένα κεντροδεξιό και ένα κεντροαριστερό κόμμα. Διαδέχονταν το ένα το άλλο είτε για να διαφοροποιηθούν, είτε για να επαναληφθούν. Συνηθέστερα όμως η επανάληψη, που εξασφάλιζε τη συνέχεια, συνυπήρχε με τη διαφοροποίηση. Και οι δύο σχηματισμοί έτειναν προς τη λεηλασία του μη εκπροσωπούμενου πολιτικά κεντρώου χώρου. Σήμερα, μετά τον εκμηδενισμό και την περιθωριοποίηση του ΠΑΣΟΚ και τη στροφή της Νέας Δημοκρατίας προς ακόμα δεξιότερους ορίζοντες απ’ ότι την εποχή του κ. Καραμανλή και την ήττα αμφοτέρων, ο κεντρώος χώρος μένει ακάλυπτος πολιτικά.

Έχουμε κατά καιρούς επισημάνει, το αναμφισβήτητο για εμάς, γεγονός ότι η Ελλάδα, χώρα μικρή και εξαρτημένη από ένα ισχυρό κρατικό μηχανισμό ενισχυμένο με εκατοντάδες χιλιάδες άχρηστους και μη παραγωγικούς δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί ως αποτέλεσμα μιας ιστορικά ριζωμένης και πανίσχυρης πρακτικής πολιτικής πελατείας, δεν μπορεί να αλλάξει και να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις μιας σύγχρονης οικονομικής ζωής που στηρίζεται στον ανταγωνισμό.

Η Ελλάδα είναι επίσης μια χώρα διάπλατα ανοιχτή στο διεθνές εμπόριο και τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων και πάντα ήταν έτσι. Ελάχιστη είναι η επίδραση της παγκοσμιοποίησης και της συμμετοχής στην ευρωζώνη πάνω σε αυτή τη μοιραία πραγματικότητα.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να επέλθει μια αντιστοιχία ανάμεσα στο κράτος και την κοινωνία. Τα συμβολικά κόμματα που δεν εκφράζουν τίποτε άλλο από τις αρχηγικές υπεροψίες των μελών πρέπει σιγά, σιγά να αντικατασταθούν από νέα πλαίσια ταξικής έκφρασης συμφερόντων. Η πολιτική μας ζωή δεν θα είναι υγιής όσο δεν υπάρχει η φυσιολογική έκφραση της κοινωνικής πλειοψηφίας των ελλήνων, που είναι ένα κεντρώο κόμμα.

Κάποτε τα συνονθυλεύματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ θα χάσουν την ενότητα και επομένως και την αντιπροσωπευτικότητά τους. Η Νέα Δημοκρατία βαδίζει αργά, αλλά σταθερά στο δρόμο της περιθωριοποίησης που άνοιξε ως πρόσκοπος το ΠΑΣΟΚ. Όταν η Ένωση Κεντρώων του κ. Βασίλη Λεβέντη απέσπασε 100.000 ψήφους, πολλοί είπαν ότι ο πολίτης ήθελε να κάνει «πλάκα». Το βρίσκω άδικο. Όσο και αν μου αρέσουν οι πλακατζήδες, δεν υπάρχουν τόσοι Έλληνες που να κινούνται σε μέρες σαν και αυτές που ζούμε με τόση ελαφρότητα. Μήπως η λέξη κεντρώος έπαιξε κάποιο ρόλο; Και πόσοι άραγε να είναι οι κεντρώοι που αναγκάστηκαν να ψηφίσουν Σαμαρά για να μη μείνει ανοιχτή η πόρτα στις δυνάμεις του χάους; Πόσοι άραγε να είναι οι κεντρώοι στα ποσοστά, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θέλανε να συμμετάσχουν θετικά, αλλά δεν τους το επέτρεψε η διαμόρφωση του πολιτικού χάρτη;

Είμαστε σαφείς. Άμεσα ας ξεκινήσει η ανοικοδόμηση του κεντρώου χώρου χωρίς τους λιπαρούς ισχυρισμούς ότι δεν ήρθε η ώρα, όσων τρέχουν να ανακαλύψουν ίχνη κεντρώας πολιτικής φυσιογνωμίας και δυνατότητες προσέγγισης με τους εθνικοσοσιαλιστές, που προέκυψαν από το καλπονοθευτικό σύστημα και την εγκατάλειψη κάθε έννοιας ιδεολογικής συνέπειας και ηθικής ευαισθησίας και κυβερνούν σήμερα την Ελλάδα.

Posted in Uncategorized

Τα μυαλά στα κάγκελα

Από το τέλος των γυμνασιακών μου χρόνων, με βασάνισε η αδυναμία να επιλέξω καθοριστικά και μια για πάντα ανάμεσα σε δυο ρεύματα ιδεών. Ήταν ρεύματα αμφισβήτησης και από μια άποψη θα μπορούσαν να θεωρηθούν συμπληρωματικά. Από την άλλη, ήταν έντονες οι αντιφάσεις που ζούσα εξαιτίας αυτής της διπλής αφοσίωσης στο μαρξισμό και παράλληλα στην ατομική αμφισβήτηση, δηλαδή τον υπαρξισμό και τον σουρεαλισμό.
Όσο προχωρούσε η επιστημονική μου κατάρτιση, μπροστά στα γεγονότα που η ζωή με ανάγκαζε να αντιμετωπίσω εγκατέλειπα την ατομική αμφισβήτηση για να προσχωρήσω σε οργανωμένες συλλογικές μορφές αγώνα για την κοινωνική αλλαγή. Έγινα κομμουνιστής την εποχή που αυτό ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο για την ελευθερία του ατόμου και καμιά φορά για την επιβίωσή του.
Το 1968 το ΚΚΕ διεσπάσθη στην περιβόητη δωδέκατη Πλατιά Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του στη Βουδαπέστη, όπου μετείχα. Ακολούθησαν κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονότα όπως ο Μάης του ’68 στο Παρίσι, η πολιτική επανάσταση στην Κίνα και η Άνοιξη της Πράγας. Η δεύτερη εισβολή των σοβιετικών και των άλλων «σοσιαλιστικών» τανκς στην Τσεχοσλοβάκικη πρωτεύουσα με οδήγησαν οριστικά στην προσπάθεια αναθεώρησης του μαρξιστικού – λενινιστικού δόγματος.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια για να καταλάβω ότι οι συναγωνιστές μου δεν είχαν πολιτικές πεποιθήσεις αλλά κάποιου είδους φανατισμό θρησκευτικού χαρακτήρα. Δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τη βία ως «μαμή της ιστορίας», τη δικτατορία του προλεταριάτου, τη μοναδικότητα του «Κόμματος» και το δόγμα του αλάνθαστου της εκάστοτε ηγεσίας. Ενώ στην Ελλάδα η δικτατορία έμοιαζε να έχει για τα καλά σταθεροποιηθεί, εμείς περνάγαμε ατελείωτες ώρες προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι είμαστε οι πιο καλοί, οι πιο σύγχρονοι και οι πιο συμπαθητικοί κομμουνιστές…
Όταν το ’74 ο Ανδρέας Παπανδρέου μας κάλεσε να συσπειρωθούμε γύρω από τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη ήμουν από τους πρώτους που προσήλθαν. Ήμουν ευτυχής. Επιτέλους μπορούσα να αναπτύξω την πολιτική μου δραστηριότητα μέσα σε ένα πλαίσιο ριζοσπαστικής κατεύθυνσης, αλλά ταυτόχρονα να αγωνίζομαι για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την πλήρη εφαρμογή ενός προχωρημένου συστήματος προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο μαρξισμός έγινε απλώς ένα εργαλείο ανάλυσης και το «ντουφέκι» αράχνιασε στην τρίτη πόρτα του διαδρόμου προς την κουζίνα μαζί με διάφορα οικιακά εργαλεία. Ουδέποτε το φανταζόμουν ότι μετά από δεκαετίες εναλλαγής σοσιαλδημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού – ευρωπαϊκής ομαλότητας δηλαδή – στη μοναδική αυτή χώρα θα προέκυπτε από ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές, με ακραία καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα ίσως, αλλά αναμφισβήτητα ως πρωτεύουσα επιλογή, ένα μίγμα μαρξισμού και σουρεαλισμού με αξιώσεις.
Το κείμενο αυτό γράφεται τη στιγμή που η νέα κυβέρνηση καταλαμβάνει τις θέσεις που της εξασφάλισε η έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας. Το πανηγύρι μόλις έχει αρχίσει. Παρά τη μακρά μου θητεία στον υπαρξισμό που είχε ξεκινήσει από την παράγκα του Σίμου την δεκαετία του ’50, παρακολουθώ αποσβολωμένος πράξεις και δηλώσεις. Εάν δεν ήξερα ότι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και φτωχοί παρακολουθούν ακόμα με αγωνία και ελπίδα αυτά τα καμώματα θα σκεφτόμουν απλώς ότι ανοίγει σε λίγο το Τριώδιο και θα φώναζα πικρόχολα όπως ο πρωταγωνιστής του θεάτρου σκιών: «Ε, ρε γλέντια!»

Posted in Άρθρα, ΤΟΒΗΜΑ

Από την άλλη πλευρά του καθρέφτη

Στις αστυνομικές ταινίες υπάρχει η ανάκριση ενός υπόπτου με τη χρήση των καθρεφτών που επέτρεπαν σε αστυνομικούς να παρακολουθούν χωρίς ο ανακρινόμενος να υποψιάζεται τίποτα.
Από την παιδική μας ηλικία ήταν έντονος ο πειρασμός να δούμε αν πράγματι υπήρχε πίσω από τον καθρέφτη αυτός ο πιτσιρίκος που ήταν όμοιος με εμάς και με θρασύτητα εμιμείτο κάθε κίνησή μας και κάθε μορφασμό μας.
Σ’ έναν τέτοιο καθρέφτη κοιτάζεται αιώνες τώρα η πολιτισμένη ανθρωπότητα. Έχουμε πλάσει μια εικόνα των χωρών και των λαών που δεν ανήκουν σε εμάς ιστορικά και ησυχάζουμε κάθε φορά που ο καθρέφτης στέλνει πιστά το τεχνητό είδωλο. Όταν οι θεσμοί τους ασκούν ηγεμονία με μεθόδους καταπίεσης και εκμετάλλευσης, που εμείς έχουμε διδάξει και καμιά φορά εφαρμόσει, θεωρούμε ότι όλα βαίνουν καλώς, ότι υπάρχει σταθερότητα και ότι επομένως μπορούμε να συνεχίσουμε στα πλαίσια της γνήσιας αγγλοσαξονικής στάσης: “business as usual”. Όταν υπάρχουν εξεγέρσεις και πριν από αυτές κινήματα αμφισβήτησης σε ευρεία έκταση θεωρούμε πάλι ότι πρόκειται για συνέπειες των δικών μας ιδεολογικών ρευμάτων, που οδηγούν στην κριτική και τελικά την άρνηση του συστήματος. Ακόμα και όταν αναγκαστούμε να καταφύγουμε στην καταστολή η ανάλυση των αιτιών που μας οδήγησαν εκεί και των συνεπειών, που κατ’ ανάγκην θα ακολουθήσουν, γίνεται με δικούς μας όρους και για να κατανοηθεί από τους «ιθαγενείς» πρέπει να προσαρμοστεί στις παραμέτρους ενός δικού μας συστήματος.
Γύρισα προχθές από το Κουβέιτ όπου είχα κάτσει 10 ημέρες, μετά από μια πρόσκληση της Κυβέρνησης, που μου ζητούσε να ενημερώσω ανώτατα στελέχη της διοίκησης για τις τελευταίες ευρωπαϊκές εξελίξεις. Έζησα, με άλλα λόγια, τις ημέρες γύρω από την Πρωτοχρονιά πίσω από τον καθρέφτη. Μέσα σε ένα χρόνο είχε αλλάξει ριζικά το κλίμα μέσα στο οποίο γίνονταν αυτές οι συζητήσεις και άλλες σε πιο ιδιωτικούς χώρους.
Το Κουβέιτ και το πετρέλαιό του ανήκει σε μια οικογένεια, τους Αλ Σαμπάχ. Βέβαια, όταν μιλάμε για οικογένεια, μιλάμε εδώ για μερικές εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες ανθρώπους, που είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συγγενείς. Ταυτόχρονα, όμως, στην τρίτη ή τέταρτη γενιά της ανάπτυξης, μιλάμε για ένα εξαιρετικό κοινωνικό σύστημα, μια πρωτοφανή για τα μουσουλμανικά δεδομένα συμμετοχή γυναικών στην οικονομική ζωή και ένα εξαιρετικά προχωρημένο εκπαιδευτικό σύστημα. Κάθε Κουβεϊτιανός πολίτης με τη γέννησή του αποκτά ένα βιβλιάριο καταθέσεων στο οποίο κάθε μήνα κατατίθενται 400 δολάρια, όποιος και αν είσαι. Αν σπουδάσεις στο λογαριασμό αυτό κατατίθενται και άλλα ποσά που αυξάνονται όσο προχωράει η εκπαίδευσή σου. Οι πιο ευφυείς και οι γόνοι γνωστών οικογενειών σπουδάζουν στο Ήττον και αργότερα στο Κέιμπριτζ ή στην Οξφόρδη.
Αυτή η κοινωνία σείεται σύσσωμη από δύο παράγοντες: ο πρώτος είναι η συνεχής και σταθερή πτώση των τιμών του πετρελαίου στο Β’ εξάμηνο του 2014. Εισοδήματα που θεωρούντο δεδομένα και αυξάνονταν πάντα πρέπει να θεωρηθούν ξεπερασμένα μετά την εισβολή στην αγορά των ΗΠΑ, που από πρώτος καταναλωτής έγινε ο πρώτος παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου που εξάγεται από το σχιστόλιθο. Ήδη έχουν αναγγελθεί μερικές περικοπές και προκλήθηκαν και οι ανάλογες ζημίες. Επιδοτήσεις της ενέργειας που επέτρεπαν με τη σειρά τους μείωση των τιμών στα υπαίθρια εστιατόρια, στις λαϊκές μεταφορές και στο ευρύτατα διαδεδομένο αραβικό ψωμί, τείνουν να καταργηθούν με αποτέλεσμα να έχει προκληθεί μεγάλη λαϊκή αναταραχή. Οι Σιίτικες μειοψηφίες ή και πλειοψηφίες, όπως στο Μπαχρέιν, κοιτάζουν όλο και περισσότερο με συμπάθεια προς την πλευρά του Ιράν, που παρά τα προβλήματά του φαίνεται να διαθέτει σταθερότερη οικονομία, μεγάλη αυτάρκεια σε ότι αφορά στα βιομηχανικά προϊόντα και μια σταθερή πορεία προς την κατεύθυνση ενός μετριοπαθέστερου ισλαμικού καθεστώτος. Τέλος, το μεγάλο φιάσκο της Δύσης που επανέφερε με τη μια ή την άλλη μορφή το προηγούμενο καθεστώς μετά από σύγχυση και αναστάτωση δύο ετών στο Κάιρο και την Τύνιδα, η διάλυση της Λιβύης και της Συρίας και κυρίως οι στρατιωτικές επιτυχίες των «τρελών του Θεού», Τζιχαντιστών, έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο τις περιορισμένες σε αριθμό, αλλά δυναμικές μειοψηφίες που προωθούσαν μια εξέλιξη της κατάστασης προς τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Η ηγετική ομάδα έχει ήδη σπίτια στο Λονδίνο, στην Κωνσταντινούπολη και καμιά φορά στη Νέα Υόρκη ή την Καλιφόρνια. Οι φτωχότεροι (που δεν είναι βέβαια φτωχοί) κοιτάζουν με ενδιαφέρον προς τη μεριά της Ισπανίας, της Κύπρου και της Ελλάδας. Όπως συνήθως έχουμε νομοθετήσει σχετικά αλλά οι ημιπαράφρονες «Ελληναράδες», τεμπέληδες υπάλληλοι και έτοιμοι να διαφθαρούν και να διαφθείρουν μεσάζοντες έχουν ήδη δυσφημήσει τις απεριόριστες δυνατότητές μας. Όταν σταματήσουμε να ψηφοθηρούμε ασυστόλως και ανοήτως, αν υπάρχει ακόμα Ελλάδα ας θυμηθεί αυτά εδώ τα λόγια κάποιος σε κυβερνητικό επίπεδο. Θα προσφέρει μεγάλη βοήθεια και για την οικονομική μας ανόρθωση και για την ενίσχυση του κύρους μας στην περιοχή όπου με ιδιαίτερη φιλία και εκτίμηση προσβλέπουν κατά τη μεριά μας.

Posted in Uncategorized
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

The TOCΠάγκαλος κατά Μπαλτά: Εθνικοσοσιαλιστής και κομπλεξικόςThe TOCΕνώ σε ότι αφορά τις διαπραγματεύσεις ο Θεόδωρος Πάγκαλος τόνισε, «Το κράτος άρχισε ήδη να μην πληρώνει θα φτάσουμε τέλη Μαρτίου, π [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος για Βαρουφάκη: «Άθλιο» το πουκάμισο έξω - «Να δει ...Πρώτο ΘΕΜΑΔεν ήταν μόνο οι βρετανικές εφημερίδες που σχολίασαν το ντύσιμο και την εμφάνιση του υπουργού Οικονομικών, Γιάννη Βαρο [...]

News.grΆδωνις: Ο Πάγκαλος το πιο μισητό πρόσωπο, αλλά συμφωνώ με όσα ...News.gr"Άκουγα σήμερα τον Πάγκαλο. Ο Πάγκαλος είναι το πιο μισητό πρόσωπο στην Ελλάδα. Ή ίσως να είμαι εγώ το πρώτο και να [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος κατά Βαρουφάκη: Με είπε τροφαντό το άθλιο αυτό ...Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος αποκάλεσε τον κ. Βαρουφάκη «άθλιο υποκείμενο» απαντώντας με αυτόν τον τρόπο στη χθεσινη ατάκα του υπουργού Οικον [...]

Ο Θ. Πάγκαλος στον ΣΚΑΪ 100,3SKAIΟ Θ. Πάγκαλος στον ΣΚΑΪ 100,3. 26.02.2015 11:03. Ο Θ. Πάγκαλος στον ΣΚΑΪ 100,3http://download.skai.gr/201502/audio/pagkalos20150226.mp3http://www.skai.gr/files/temp//3 [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish