Ιδιοτελής αντιπερισπασμός

Η αλλαγή του εκλογικού συστήματος ήταν και για τις δύο παρατάξεις, που εναλλάσσονταν στην εξουσία, μια ευκαιρία για να εξαντλήσουν την κακοήθειά τους. Συνήθως, γινόταν λίγο πριν αρχίσει η τελική ευθεία για τις εκλογές, μερικούς μήνες πριν από την τέλεσή τους. Οι θέσεις ήταν συνήθως ευκαιριακές: αυτός, που κυριαρχούσε στις δημοσκοπήσεις, ήθελε ένα εκλογικό σύστημα που να μεγιστοποιεί την απόδοση σε έδρες της εκλογικής του πρωτοπορίας. Ο άλλος, που υστερούσε, ήθελε αντίστροφα ένα σύστημα που θα μείωνε τις συνέπειες της ήττας. Και οι μεν και οι δε προσπαθούσαν να μετακινήσουν τις πριμοδοτήσεις σε έδρες, σε βάρος των μικρότερων σχηματισμών ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν το κόμμα ή τα κόμματα της Αριστεράς.

Αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση αποπειράθηκε και μέχρι ενός σημείου επέτυχε να βελτιώσει ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του Πα.Σο.Κ, Χρήστος Ροκόφυλλος. Εισήχθη και έγινε δεκτή από την τότε πλειοψηφία η πρόβλεψη που ισχύει σήμερα, δηλαδή ότι οποιαδήποτε αλλαγή του εκλογικού συστήματος θα ισχύει μόνο για τις μεθεπόμενες εκλογές. Η Νέα Δημοκρατία αντέδρασε με μεγάλο πάθος σε αυτήν την εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση. Για να κατευναστούν τα πνεύματα, έγινε δεκτή η πρόβλεψη ότι αν μια πρόταση αλλαγής του εκλογικού συστήματος συγκέντρωνε τα 2/3 των ψήφων, δηλαδή ψηφιζόταν από 200 βουλευτές, θα μπορούσε να εφαρμοστεί, όπως στο παρελθόν, από τις επόμενες εκλογές.

Ο κ. Τσίπρας έχει δύο επείγουσες ανάγκες. Η πρώτη είναι η προσαρμογή με το συμφέρον, καθαρά κομματικό, του δευτέρου στις επόμενες εκλογές. Αυτό είναι το συμπέρασμα που προκύπτει μετ’ επιτάσεως από τις δημοσκοπήσεις. Θέλει λοιπόν να ελαττωθεί, από 50 σε 30 ας πούμε, η επιδότηση του πρώτου, αφού ο πρώτος θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν τον ενδιαφέρει καθόλου αν προκύψει από μια τέτοια αλλαγή ακυβερνησία. Ιδιοτελώς ασχολείται μόνο με τη δυνατότητα των στελεχών του να επανεκλεγούν.

Η δεύτερη είναι να μεταθέσει τη συζήτηση από τα συνεχώς οξυνόμενα βιοποριστικά προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων σε θεσμικές συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. 200 ψήφους δεν έχει. Για να μην είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας η συζήτηση θα περιστρέφεται συνεχώς γύρω από την απόκτηση αυτών των ψήφων που μόνο η Νέα Δημοκρατία μπορεί να προσφέρει.

Πιστεύω ότι είναι λάθος και δημιουργεί κολοσσιαίες ευθύνες η προθυμία της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας να μπει στην ουσία της συζήτησης. Εάν πρέπει να γίνει αλλαγή του εκλογικού νόμου, ας γίνει όπως προβλέπεται για τις μεθεπόμενες εκλογές. Ως προς την ουσία, αν πράγματι η Νέα Δημοκρατία θέλει να εκφράσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, ας αξιώσει να ξεκινήσει η συζήτηση από την αιτία της φθοράς του πολιτικού μας συστήματος, ας απαιτήσει να ξεκινήσουν από τη ρίζα του συστήματος της εκλογικής πελατείας, που είναι ο σταυρός προτίμησης.

Το 1990 είχα προτείνει, από τούτες εδώ τις σελίδες, την εισαγωγή ενός ολότελα νέου εκλογικού συστήματος, που τσάκιζε το σύστημα εκλογικής πελατείας. Ελάχιστοι εν τη Βουλή συνάδελφοι με υποστήριξαν. Ένα πλήθος αντέδρασαν αρνητικά και ένας μεγάλος αριθμός, ιδίως από το Πα.Σο.Κ έκανα ότι δεν καταλάβαιναν, γιατί είχαν την ψευδαίσθηση ότι το σύστημα, που τους εξέλεξε, θα τους προτιμούσε και για το μέλλον. Οι ατυχείς δεν είχαν προσέξει ότι από τους 300 οι 150 περίπου ανανεώνονται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Το νέο αυτό σύστημα προέβλεπε μία λίστα βουλευτών επικρατείας, που θα προέκυπτε από τα κόμματα ή από ανεξάρτητους. Με απόλυτα απλή αναλογική θα εκλέγονταν απ’ αυτή τη λίστα χωρίς σταυρό προτίμησης βουλευτές σύμφωνα με τη σειρά αρχικής κατάταξης. Έτσι κάποιος που είχε 100 φίλους για να συγκροτήσει λίστα και έπαιρνε 1% θα έμπαινε στη Βουλή. 200 ή 100, ανάλογα με το αν θα γινόταν μείωση του αριθμού των βουλευτών ή όχι, θα εκλέγονταν σε μονοεδρικές περιφέρειες με δύο γύρους όπου τη δεύτερη Κυριακή θα μετείχαν οι δύο πρώτοι της προηγούμενης αναμέτρησης που θα ήταν ανοιχτή σε όλους. Αν στο Σύνταγμα περιλαμβανόταν διάταξη που θα απέκλειε την υπουργοποίηση βουλευτών, θα προβλεπόταν και αναπληρωτής του βουλευτή ο οποίος, για το διάστημα της υπουργοποίησής του, θα παραιτείτο από τη Βουλή. Τέλος θα ήταν δυνατό να ψηφίσεις άλλο ψηφοδέλτιο για την εθνική λίστα και άλλο για το συγκεκριμένο βουλευτή.

Αυτό είναι αλλαγή του εκλογικού νόμου κ. Τσίπρα. Αυτό είναι μεταρρύθμιση. Αξίζει τον κόπο και τη φασαρία. Τα άλλα όλα, πέραν του αντιπερισπασμού, είναι λόγια έπεα πτερόεντα.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

The last time I saw Paris…

Δεν ξέρω γιατί μου έχει κολλήσει το τραγούδι, που αρχίζει έτσι, από το γνωστό αμερικάνικο μουσικοχορευτικό. Θα μπορούσε στο μυαλό μου να γυρνάει το «April in Paris…» ή ακόμα καλύτερα το «I’m singing in the rain…», που είναι πολύ πιο αισιόδοξα. Τέσσερις ημέρες στο Παρίσι δεν είχα δει τον ήλιο. Κάτω από έναν κατάμαυρο ουρανό (όχι τη συνηθισμένη παιχνιδιάρικη γκριζάδα του Παρισιού) κατέβαιναν τεράστιες ποσότητες νερού. Έβρεχε ασταμάτητα. Οι πιο αθώες απολαύσεις, που προσφέρει η πόλη του φωτός, ήταν απαγορευμένες. Δεν μπορούσες ούτε να περπατήσεις από δω κι από κει, χαζεύοντας υπαίθριους βιβλιοπώλες ούτε να περιεργαστείς τις φετινές μόδες, που περιέφεραν υπερήφανα οι νεαρές Γαλλίδες ούτε καν να διαβάζεις την εφημερίδα σου έξω από ένα καφέ καπνίζοντας ενδεχόμενα το τσιμπούκι σου και αφήνοντας το μυαλό σου να μπαγαποντέψει. Τα λεωφορεία και το μετρό κάθε τόσο απεργούσαν. Διαδηλώσεις ξέσπαγαν έξω από κάθε υπουργείο. Αποσπάσματα θωρακισμένων αστυνομικών με μοχθηρή εμφάνιση ξυλοφόρτωναν αγρίως διαδηλωτές μόλις αυτοί τολμούσαν να κλείσουν το δρόμο.

Την Πέμπτη δημοσιεύτηκε το αποτέλεσμα της τελευταίας μεγάλης δημοσκόπησης για την προεδρική εκλογή, που θα γίνει ένα χρόνο περίπου από τώρα σε δύο γύρους. Πρώτη και μπαίνει θριαμβευτικά στο δεύτερο γύρο, η Μαρίν Λε Πεν. Δεύτερος, ο επίσημος υποψήφιος της Δεξιάς, πρώην Πρόεδρος Σαρκοζύ. Αν τώρα ο υποψήφιος της Δεξιάς είναι ο Αλέν Ζυπέ, η φασίστρια Μαρίνα χάνει την πρώτη θέση με πολύ μικρή διαφορά. Τρίτος, ο σημερινός υπουργός οικονομικών Μακρόν και μόλις πέμπτος με 14% ο σημερινός Πρόεδρος, ο μεγάλος φίλος της Ελλάδας και του Τσίπρα, Ολάντ. Ο προ ολίγου επισκέπτης στην Αθήνα, Πρωθυπουργός του κ. Ολάντ κ. Βαλς, έκτος και καταϊδρωμένος. Τι τον ήθελε και τον κάλεσε τον αποτυχημένο Πρωθυπουργό; Και αυτός πάλι γιατί άφησε τη χώρα του μέσα στις πλημμύρες, τις απεργίες και τις διαδηλώσεις για να έχει να παρηγορήσει τον κ. Τσίπρα, που και ο ίδιος βλέπει τη δημοτικότητά του να καταρρέει. Μήπως για να αλληλοπαρηγορηθούνε; Τέλος πάντων! Ούτε η πρώτη γκάφα ήταν ούτε η τελευταία θα είναι. Σημασία έχει ότι, όπως και στην Ελλάδα, η κεντροαριστερά πνέει τα λοίσθια.

Όλο και περισσότερο αναδεικνύονται μορφές σύγχρονων πολιτικών, που κρατάν ή αναζητούν το κέντρο και χάνουν ή ξεχνούν την αριστερά. Τι κρίμα αυτό το παιδί. Τον καιρό που κατέρρευσαν οι μαρξιστικοί προβληματισμοί, ακόμα και στη λατινική Αμερική και στην Κούβα, αυτός έσπευδε να αναπτύξει σχέσεις με τον Τσάβες και τον Κάστρο. Τώρα, που καταρρέει η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, ψάχνει να βρει τρόπο να διεισδύσει στη σοσιαλιστική διεθνή, που έχει ακόμα πρόεδρο τον δικό μας Γιώργο, αν δεν κάνω λάθος. «Τόσο νέος και ήδη σοσιαλδημοκράτης;», όπως θα έλεγε ο Βασιλιάς Ubu του Alfred Jarry.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Για μια κοινή συγκίνηση…

Πριν από έξι μήνες πήρα ένα γράμμα. Ο Πρόεδρος της Αλβανικής Δημοκρατίας Μπουγιάρ Νισάνι με καλούσε να μετάσχω ως «πρωτεργάτης εκείνων των γεγονότων» στον εορτασμό 25 ετών Αλβανικής Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι δεν με είχαν ξεχάσει, το αποδέχθηκα σαν μια αναγνώριση των προσπαθειών, που είχε κάνει τότε η Ελλάδα, για να στηθεί στα πόδια της όχι μόνο η νέα Αλβανική Δημοκρατία αλλά και μια νέα απελευθερωμένη αλβανική κοινωνία. Την ελληνική αυτή συνεισφορά είχαν υλοποιήσει με εκατοντάδες χιλιάδες πράξεις έμπρακτης αλληλεγγύης οι Έλληνες πολίτες.

Διακεκριμένο ρόλο είχαν, βέβαια, παίξει ορισμένοι δημόσιοι λειτουργοί, ιδιαίτερα η ομάδα που ασχολήθηκε προσωπικά με τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, ο αείμνηστος Γιάννος Κρανιδιώτης και οι διπλωματικοί υπάλληλοι Δ. Κυπραίος και άλλοι της ομάδας διαπραγμάτευσης της συνθήκης ειρήνης καθώς και τα διπλωματικά γραφεία του Κάρολου Παπούλια και το δικό μου.

Είχα 12 χρόνια να πάω στην Αλβανία. Η περιέργειά μου ήταν μεγάλη. Αποφάσισα να πάω στα Τίρανα. Κατ’ αρχήν με ευχαρίστησε, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε για έναν έπαινο πολιτεύεται κανείς, η σύμφυτη με το χαρακτήρα των Αλβανών φιλοτιμία, κάπως όπως στην παλιά Ελλάδα, που δεν την είχαν ακόμα ξεφτιλίσει οι νεομαρξιστές. Ήταν έκδηλη και στην συμπεριφορά του επίσημου κράτους και των απλών ανθρώπων στο δρόμο η αναγνώριση και η ευγνωμοσύνη. Οι Αλβανοί είναι πασίγνωστοι για τη «μπέσα» τους. Δεν ξεχνούν ποτέ και πάντα επιδιώκουν την ανταπόδοση. Δεν ξεχνούν το κακό που τους κάνεις αλλά ούτε τη συνδρομή και την αλληλεγγύη. Όχι σαν κι εμάς, που τρώμε και πίνουμε εκεί που μόλις πριν από λίγο φτύναμε ή δαγκώνουμε απροειδοποίητα τo χέρι, που μόλις απλώθηκε να μας χαιρετήσει.

Στα πλαίσια της επίσκεψης και στο περιθώριο των επίσημων εκδηλώσεων είχα την τύχη, ως Έλληνας και ως άνθρωπος, να συναντήσω τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων Αναστάσιο Γιαννουλάτο. Στο κέντρο των Τιράνων – πιο κέντρο δε γίνεται – έχει χτίσει το μνημειακό συγκρότημα εκκλησία και αρχιεπισκοπικό μέγαρο. Στα υπόγεια της εκκλησίας φωλιάζει μια αίθουσα εκδηλώσεων, που είναι η πιο σύγχρονη στην πρωτεύουσα της Αλβανίας. Μπροστά σε αυτήν την αίθουσα μου ήρθε η ιδέα μιας συναυλίας, που θα στόχευε στην αναβίωση των φιλελληνικών αισθημάτων και θα έδινε αυτοπεποίθηση στη μειονότητα και τους Έλληνες εξ Ελλάδος, που ζουν και προκόβουν στα Τίρανα. Με τη βοήθεια της κυρίας Ελένης Τσαλδάρη, Προέδρου του Λυκείου των Ελληνίδων, η εκδήλωση αυτή πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου και ως από τα παρασκήνια ιμπρεσάριος πήγα, με ένα θαυμάσιο λεωφορείο γεμάτο νεαρούς χορευτές και διάσημους ερμηνευτές και μουσικούς παραδοσιακών τραγουδιών και στα αλβανικά και στα ελληνικά καθώς και στην αρβανίτική διάλεκτο, στα Τίρανα, μέσω Αγίων Σαράντα και Αργυροκάστρου με επιστροφή από την Κορυτσά και έζησα τη συναυλία.

Εύχομαι σε όλους, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή σας, να ζήσετε μια τέτοια εμπειρία. Χωρίς τεχνολογικά εφέ, δημαγωγικές πατριωτικές εξάρσεις, ρητορικές αρλούμπες και άλλα παρόμοια, χίλιοι άνθρωποι έκλαιγαν από κοινού όταν χειροκροτούσαν όρθιοι το Νίκο Φιλιππίδη, ένα από τα καλύτερα κλαρίνα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Άξιζε τον κόπο και την προσπάθεια.

Δεν μπορώ όμως να μη θυμηθώ, με ευκαιρία αυτό το γεγονός, πως πριν από πολλά χρόνια ήμουν στο γήπεδο, ενώ η εθνική μας έπαιζε με την εθνική Αλβανίας. Εμείς είχαμε μόλις πάρει το πανευρωπαϊκό θριαμβεύοντας επί της παντοδύναμης Πορτογαλίας. Οι Αλβανοί ήταν άγνωστοι. Και αν δεν ήταν άφθονοι εκείνη την ημέρα οι συμπατριώτες τους μετανάστες, που είχαν πάει να τους συμπαρασταθούν, θα ήταν μόνοι και έρημοι μέσα στο γήπεδο. Έλα όμως που το ματς δεν πήγε καλά. Οι νεαροί και άγνωστοι Αλβανοί διεθνείς διέσυραν και συνέτριψαν την πρωταθλήτρια Ευρώπης Εθνική Ομάδα της Ελλάδας. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ήταν στο γήπεδο εκείνη την ημέρα. Εγώ ποτέ δε θα ξεχάσω τη ντροπή που αισθάνθηκα. Οι ελληναράδες «φίλαθλοι» μη μπορώντας να κερδίσουν εν τιμή, έχασαν την ευκαιρία να ηττηθούν εν τιμή. Άγρια ακούστηκε, μικρόνοη και εξευτελιστική, για όποιον την εκστομίζει, ιαχή: «δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ».

Σήμερα, που εκατοντάδες επιχειρήσεις εγκαταλείπουν την Ελλάδα των νεομαρξιστών, για να απολαύσουν στην ασταθή πολιτικά Αλβανία χαμηλότερους φόρους και πολλά άλλα επιχειρηματικά πλεονεκτήματα, πως θα μας φαινόταν άραγε αν μας τραγουδούσε ένα αλβανικό γήπεδο: «δε θα γίνεις Αλβανός ποτέ, Ρωμιέ, Ρωμιέ!»; Πότε θα μάθουμε επιτέλους ως άτομα και ως λαός να ανταγωνιζόμαστε προς τα πάνω και όχι για να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα; Όσο για το ποδόσφαιρο θα σας θυμίσω πως προ ολίγων μηνών χάσαμε από τις Νήσους Φερόε.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Η εθνική κυριαρχία

Η εθνική κυριαρχία ως έννοια είναι δημιούργημα του ώριμου καπιταλισμού. Ούτε η αρχαία πόλις, ούτε οι μεγάλες αυτοκρατορίες (Περσική, Μακεδονική, Ελληνιστικές, Ρωμαϊκή και Βυζάντιο) είχαν ποτέ επικαλεστεί την έννοια του έθνους. Το σύνολο των δημοτών ήταν γεωγραφικά και ως προς τη λειτουργία του πολύ πιο περιορισμένη κατηγορία. Οι υπήκοοι μιας μεγάλης αυτοκρατορίας δεν ήταν κατ’ ανάγκη εθνικά και πολιτιστικά ομοιογενείς. Το έθνος με τα ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά του προέκυψε στις τελευταίες δεκαετίες του 18ου και κυρίως στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα.

Η εθνική κυριαρχία ήταν καλό πράγμα και όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, χιλιάδες δημαγωγοί καπηλεύτηκαν την έννοια αυτή και στήριξαν μεγάλες πολιτικές σταδιοδρομίες. Ενίοτε είχαν θετικά επιτεύγματα, πολύ πιο συχνά έκρυψαν καταστροφές και ελλείψεις πίσω από τη λάμψη της έννοιας του έθνους.

Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διαμορφώθηκαν για πρώτη φορά τα μεγάλα στρατιωτικά και ιδεολογικά μπλοκ. Η ισχύς τους στηριζόταν στην εκχώρηση είτε άμεσα είτε κάτω από απειλές, εθνικής κυριαρχίας προς το ευρύτερο σύνολο. Οπωσδήποτε, κάθε είδους πολιτική εξέλιξη δημιουργεί και τους αντίστοιχους μηχανισμούς και τις ηγετικές μονάδες, που χρειάζονται. Αυτοί με τη σειρά τους, για να νομιμοποιηθούν – ιδιαίτερα όταν η εξουσία τους είναι δοτή – κατασκευάζουν ιδεολογήματα. Μια καταπληκτική ανακάλυψη, που μπορούσε κανείς να κάνει στην Ανατολική Ευρώπη τις ημέρες που κατέρρεε ο υπαρκτός σοσιαλισμός ήταν ο άγρια εθνικιστικός χαρακτήρας αυτών των καθεστώτων. Στο βαθμό που αδυνάτιζε η ιδεολογική επιρροή της διαίρεσης της κοινωνίας σε αντιμαχόμενες τάξεις, αναπτυσσόταν ένας συσπειρωτικός μηχανισμός γύρω από την έννοια του έθνους και τα μυθεύματά του ικανοποιούσαν τις ταλαιπωρημένες «μάζες» και έκαναν ανεκτή την καθημερινή γκρίζα πραγματικότητα.

Η εγκατάλειψη εθνικής κυριαρχίας στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η βάση της συνθήκης της Ρώμης. Περαιτέρω η βαθμιαία εγκατάλειψη όλο και περισσότερων εξουσιών από την εθνική κυβέρνηση για να αναληφθούν σε υπερεθνικό επίπεδο από την Επιτροπή ή το Συμβούλιο Υπουργών είναι το οξυγόνο με το οποίο αναπνέει η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ευρώπη ακίνητη δε νοείται. Ενοποίηση χωρίς εγκατάλειψη εθνικής κυριαρχίας δε νοείται. Το ευρωπαϊκό στοίχημα είναι μια άσκηση που αναγκάζει, χωρίς την άσκηση βίας, όποιον θέλει να κερδίζει και να προχωράει προς το μέλλον να εγκαταλείπει όλο και περισσότερο την εθνική του κυριαρχία.

Η όλη διαδικασία είναι εξαιρετικά ξένη προς τον τρόπο που σκέπτεται ο μέσος Έλληνας πολίτης. Παρά την περιφρόνηση και το μίσος που επιδεικνύεται δημόσια προς τους εκπροσώπους, αυτοί, ίσως γιατί μπορεί κανείς με τόση ευκολία να τους προπηλακίζει αν δεν υπηρετούν το ατομικό του συμφέρον, οι τελευταίοι είναι προτιμότεροι απ’ τα απόμακρα υπερεθνικά επιτελεία. Γι’ αυτό και ήταν φυσικό ο κ. Τσίπρας να διεξαγάγει όλη αυτήν τη διαπραγμάτευση, που κράτησε μήνες, με μια σειρά από στόχους που ήταν όλοι διαρθρωμένοι με την κεντρική έννοια της λαϊκής κυριαρχίας.

Είδα τον κ. Τσίπρα να περνάει απ’ το παράθυρο πετώντας. Απίθανο; Πιθανόν να ήταν μια αυταπάτη. Πάντως εγώ έκλεισα τα μάτια μου και, δεν ξέρω γιατί, το βασικό αποτέλεσμα όλων αυτών των διαπραγματεύσεων μου φάνηκε ότι ήταν τοποθετημένο στη μέση όπως ο ιερός ογκόλιθος στη Μέκκα: ήταν το υπερεθνικό ταμείο που έως το 2115 θα εισπράττει τα απαιτούμενα και θα εξασφαλίζει την ομαλή διαχείριση του πλεονάσματος. Αν δεν είναι αυτό κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, τότε τι είναι;

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ποιος πιέζει το ελατήριο;

Δεν πιστεύω ότι το σκέφτηκε μόνος του. Κάπου θα το άκουσε, κάποιος θα το είπε… Τελικά η εικόνα απέδιδε πιστά την πραγματικότητα. Ανέβλεψε λοιπόν ο Πρωθυπουργός μας; Η εικόνα ενός ελατηρίου, που κάποιος το κρατάει συσπειρωμένο, είναι πολύ σωστή. Αποδίδει τη σημερινή οικονομική πραγματικότητα. Ένας ιδιωτικός τομέας γεμάτος σφρίγος λεηλατείται και καταδικάζεται στην ύφεση από ένα δημόσιο τομέα ελλειμματικό, που συσσωρεύει χρέη και οφειλές.

Η αναζήτηση μιας εξισορρόπησης με τον φυσιολογικό τρόπο – περικοπή δαπανών, αύξηση εσόδων του δημόσιου τομέα – δεν είναι πια εφικτή. Το υποζύγιο έχει πια εξαντληθεί. Οι συντάξεις αγγίζουν τα όρια της εξαθλίωσης. Οι ήδη φορολογούμενοι έχουν εξαντλήσει κάθε όριο φοροδοτικής διαθεσιμότητας. Το κοινωνικό κράτος έχει αποδιοργανωθεί. Το έλλειμμα του ασφαλιστικού τομέα, για όλους τους λόγους που γνωρίζουμε, καταργεί την ελπίδα επιβίωσης στο μέλλον και καθιστά αφόρητο το παρόν. Συνεχώς διογκώνεται το ιδιωτικό χρέος προς τις τράπεζες και τα ληξιπρόθεσμα δάνεια των ιδιωτών προς άλλους ιδιώτες. Όπως έχει καταντήσει η οικονομία, στοιχειώδεις πατροπαράδοτοι κανόνες συμπεριφοράς με βάση την καλή πίστη, είναι αδύνατο πια να εφαρμοστούν. Το παρόν μας καταδικάζει σε αγωνία, το μέλλον είναι ένας εφιάλτης.

Ο φαύλος κύκλος έχει μόνο μία δυνατότητα αναζήτησης διεξόδου. Επενδύσεις. Ενίοτε ακούω, μέσα στον ξύλινο λόγο της απερίγραπτης εθνικοσοσιαλιστικής αριστεράς, παλιούς γνώριμους όρους όπως «ελληνικό» και «ξένο» κεφάλαιο. Να τελειώσουμε σας παρακαλώ μια για πάντα με αυτήν την ηλίθια διάκριση. Σε συνθήκες απόλυτης ελευθερίας στη μετακίνηση κεφαλαίων δεν υπάρχει εκ των πραγμάτων ξένο και ντόπιο κεφάλαιο. Ένα ενιαίο πολυεθνικό και παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο κινείται με τεράστιες ταχύτητες όπου διαγράφονται πιο ευνοϊκές συνθήκες.

Αυτές οι συνθήκες είναι οι εξής:

- πολιτική σταθερότητα, που σημαίνει στην πράξη καθεστώς που έχει αποδειχθεί τους κανόνες λειτουργίας της παγκοσμιοποιημένης αγοράς.

- κοινωνική σταθερότητα, δηλαδή γνωστό και εφαρμοσμένο σύστημα κοινωνικών παροχών, όποιες και αν είναι αυτές.

- φορολογική σταθερότητα, γνωστό από πριν φορολογικό σύστημα με όσο το δυνατόν μικρότερη επιβάρυνση για τον επενδυτή αλλά κυρίως διαβεβαίωση ότι το σύστημα αυτό θα ισχύσει για το μεγαλύτερο δυνατό χρονικό διάστημα.

Αν όλοι αυτοί οι όροι υφίστανται, τότε οι έχοντες τον έλεγχο κεφαλαίων προς επένδυση είτε έχουν στην τσέπη τους ελληνικό διαβατήριο είτε όχι, είναι λογικό να απαιτούν κάτι μεταξύ 6 και 10% σταθερή απόδοση του κεφαλαίου τους.

Χωρίς την επένδυση, που θα προκύψει από τις παγκόσμιες αγορές, ο φαύλος κύκλος δε σπάει. Η επένδυση στην πραγματική οικονομία δημιουργεί προοπτικές άμεσης επέκτασης του ΑΕΠ. Επειδή το δημόσιο έλλειμμα και το χρέος υπολογίζεται σε ποσοστό επί του ΑΕΠ, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι όταν το ΑΕΠ αυξάνεται το στατιστικό έλλειμμα και χρέος μειώνεται χωρίς να έχεις κάνει καμιά ιδιαίτερη περί τούτου προσπάθεια.

Με τις κλασικές μεθόδους αυξάνεται η φορολογική βάση και τα δημόσια έσοδα και η απασχόληση άρα οι ασφαλιστικές εισφορές. Μειώνεται η κοινωνική ένταση και από το φαύλο κύκλο της ύφεσης περνάμε στο φαύλο κύκλο της ελπίδας και της προοπτικής. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να αλλάξει ο τρόπος αντιμετώπισης της πολιτικής. Το πολιτικό πρόβλημα της χώρας είναι η ύπαρξη της κυβέρνησης Τσίπρα. Η πολιτική ανωμαλία καθιστά αδύνατη οποιαδήποτε λύση του οικονομικού προβλήματος όσες θυσίες και αν κάνει ο ελληνικός λαός. Πρέπει να φύγουν αμέσως. Αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο και να έχει κάποιο νόημα, πρέπει να γνωρίζουμε ποιος θα τους αντικαταστήσει και ποιες είναι οι διαφορετικές προτάσεις του ως προς την ουσία και τη λεπτομέρεια εφαρμογής.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

NewsBombΠάγκαλος για Ίμια: Ήταν ανώτεροι οι Τούρκοι, εάν γινόταν το ...NewsBombΌπως είπε ο Θεόδωρος Πάγκαλος , οι αμερικάνοι δεν περιορίστηκαν μόνο στην διαπραγμάτευση. Μιλώντας στον ΣΚΑΙ και στην εκπ [...]

NαυτεμπορικηΘ. Πάγκαλος: ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ κάνουν «τουρλουμπούκι»NαυτεμπορικηΜιλώντας στον ραδιοσταθμό Βήμα FM, ο κ. Πάγκαλος υποστήριξε πως «το ΠΑΣΟΚ πρέπει να διαλυθεί... το ΠΑΣΟΚ έκανε τη διαδρομή το [...]

Huffington Post GreeceΟι δολοφόνοι στον τόπο του εγκλήματοςHuffington Post GreeceΩς Υπουργός Πολιτισμού το 2000 αποφάσισα άμεση έναρξη των εργασιών για να υλοποιηθεί επιτέλους το όραμα της Μελίνας και [...]

parapolitika.grΜπακογιάννη, Πάγκαλος, Θεοχαρόπουλος στα Public για το βιβλίο ...parapolitika.grΤα PUBLIC και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ τη Δευτέρα 6 Ιουνίου στις 9 μ.μ. θα παρουσιάσουν το νέο βιβλίο του Πέ [...]

Newpost.gr - ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣΠάγκαλος: Το ΠΑΣΟΚ με τη ΔΗΜΑΡ κάνουν... τουρλουμπούκιNewpost.gr - ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣΔεν υπάρχει κεντρώος χώρος πια, δεν διεκδικεί (το ΠΑΣΟΚ) τον κ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish