Έλληνες και Ελλάδα

Η νέα Ελλάδα δημιουργήθηκε ως εθνική εστία ενός “Ελληνισμού”, που είχε εντελώς διαφορετικές διαστάσεις. Έξω από τα πρώτα σύνορά μας βρίσκονταν τότε όλες οι μεγάλες αστικές συγκεντρώσεις Ελλήνων: στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στην Αλεξάνδρεια, στη Θεσσαλονίκη και στα Ιωάννινα, στην Οδησσό ακόμα και στην Τεργέστη και σε πολλές μικρότερες πόλεις, οι ελληνικές συνοικίες κυριαρχούσαν στην οικονομική δραστηριότητα, στην κοινωνική και πνευματική ανάπτυξη και στην πολιτιστική δημιουργία. Εκεί, όμως, που αδιατάραχτα και αδιαμφισβήτητα είχαν την πρωτοκαθεδρία οι Έλληνες, ήταν στο μεγάλο γαλάζιο. Στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο με επεκτατικές τάσεις και έξω από τα στενά του Γιβραλτάρ και του Σουέζ.

Σήμερα 3750 πλοία, που κινούνται σ’ όλον τον κόσμο, ανήκουν σε Έλληνες πλοιοκτήτες. Ενώ η εντός των συνόρων οικονομία μας αντιστοιχεί μόνο στο 0,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ένα στα τέσσερα καράβια μεταφοράς ξηρού φορτίου (bulkcarrier) ανήκει σε Έλληνες. Επίσης, ένα στα πέντε τάνκερ παγκοσμίως είναι υπό τον έλεγχο ελληνικών συμφερόντων. Ενώ ένας Έλληνας στους τέσσερις είναι άνεργος κι’ ένας στους τρεις βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, η ποντοπόρος ναυτιλία ανθεί. Ο στόλος ελληνικών συμφερόντων υπολογίζεται ότι έχει αξία 106 δις. δολαρίων, αναλογεί στο 7% της οικονομίας μας και απασχολεί 192.000 άτομα.

Τα τελευταία χρόνια ο στόλος των Ελλήνων εφοπλιστών έχει αισθητά ανανεωθεί. Ο μέσος όρος ηλικίας των πλοίων υπό ελληνική σημαία έχει κατέβει στα 9,9 έτη, ενώ για τον παγκόσμιο στόλο ο αντίστοιχος αριθμός είναι 12,4 έτη. Το ίδιο αυξάνεται ραγδαία ο αριθμός των πλοίων που υπακούουν στις νέες προδιαγραφές για την ασφαλή μεταφορά αργού πετρελαίου και τον περιορισμό των κινδύνων για το θαλάσσιο περιβάλλον σε περίπτωση ναυαγίου. Πλοία ελληνικής ιδιοκτησίας μεταφέρουν το 60% του αργού πετρελαίου, που καταναλώνει η Κίνα και το 50% των συνεχώς αυξανόμενων εξαγωγών της τεράστιας αυτής χώρας προς τον υπόλοιπο κόσμο. Η ελληνική σημαία είναι μακράν η πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτός, εξάλλου, είναι και ο μόνος τομέας όπου πρωτοπορούμε.

Με αυτά τα δεδομένα, χρόνια τώρα, οι σχέσεις του Ελληνικού Κράτους με την ελληνική ναυτιλία και ιδιαίτερα με το ποντοπόρο, μεγαλύτερης στρατηγικής σημασίας και παραγωγικότητας τμήμα της είναι από κακές έως άθλιες. Δεν θέλω τώρα να μπω σε λεπτομέρειες, όπου ενδεχόμενα άλλοι μπορεί να είναι πολύ περισσότερο ενημερωμένοι.

Αναρωτιέμαι όμως, ιδιαίτερα κάτω από τις σημερινές περιστάσεις, με μια κυβέρνηση, που μας σερβίρει τα πιο αλλόκοτα παραμύθια για μελλοντικές χρηματοδοτήσεις, πότε από τις ΗΠΑ, πότε από την Κίνα, πότε από τις χώρες, που ενδεχόμενα συγκροτήσουν κάποτε την ενιαία τράπεζα των BRICS, υπάρχει δίπλα μας αυτή η κολοσσιαία δεξαμενή ρευστότητας και δεν γίνεται καμία προσπάθεια να αξιοποιηθεί. Αν το πρόβλημα είναι ο αριθμός όσων θα απασχοληθούν σε ελληνόκτητα πλοία, πέρα από τις δεσμεύσεις, που οι εφοπλιστές είναι έτοιμοι να αναλάβουν, τότε ας τους προσλάβουμε σε μια θέση κομματικού αργόμισθου, όπως τις καθαρίστριες με τα κόκκινα γάντια και τα περίτεχνα μανικιούρ ή τους αργόσχολους, που εισέβαλλαν στην ΕΡΤ και ας πληρώνει κάποιος, ίσως σε ένα κοινό ταμείο εφοπλιστών και κυβέρνησης, τους μισθούς τους για να μη δουλεύουν. Έτσι, εξάλλου, αφού υψώσει ελληνική σημαία, η ελληνόκτητος ναυτιλία, θα έρθει πιο κοντά στη νέα Λαϊκή μας Δημοκρατία.

Σε λίγο, όλοι θα παριστάνουμε ότι δουλεύουμε, αυτοί θα παριστάνουν ότι μας πληρώνουν και τα bitcoins του ελλαδικού σοσιαλισμού θα τα αποταμιεύουμε, αφού, ούτως ή άλλως, δεν θα υπάρχει τίποτα να αγοράσεις.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Uncategorized

«Εμπόριο λειψάνων»;

Οι σχέσεις εκκλησίας και κράτους είχαν πάντα στην Ελλάδα μια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, όπου είχε κυριαρχήσει η σχισματική Καθολική Εκκλησία ή η αίρεση των Διαμαρτυρομένων. Οι λόγοι είναι ιστορικοί. Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Αυτοκράτωρ και Πατριάρχης συμβόλιζαν την ταύτιση πολιτικής εξουσίας και θρησκευτικής κυριαρχίας. Στη Δύση ο χριστιανισμός προχωρούσε βαθμιαία καταλαμβάνοντας το ένα μετά το άλλο τα φέουδα, ενώ παράλληλα θρησκευτικοί αξιωματούχοι έλεγχαν αμυντικές υποδομές και κατεύθυναν στρατεύματα.

Πολλές φορές, αυτοί οι ανεξάρτητοι αξιωματούχοι της εκκλησίας ή του βασιλείου, διεξήγαγαν εχθροπραξίες ο ένας εναντίον του άλλου ή βρίσκονταν σε μακροχρόνια εμπόλεμη κατάσταση. Η ενοποίηση των δυτικών χωρών της Ευρώπης συχνά προχωρούσε μετά από νικηφόρο αγώνα εναντίον των στρατευμάτων του Πάπα ή των συμμάχων του.

Επειδή οι συνεχώς διογκούμενες στρατιωτικές δαπάνες απαιτούσαν έκτακτα έσοδα, οι τοπικοί θρησκευτικοί αξιωματούχοι και καμιά φορά το ίδιο το Βατικανό δημιουργούσε ή συνέλλεγε, με σκοπό να τα εμπορευτεί, λείψανα αγίων, οσίων και μαρτύρων. Αυτή η διαδικασία τροφοδότησε σε μεγάλο βαθμό τη δυσαρέσκεια, που οδήγησε τις πιο αναπτυγμένες περιοχές της Ευρώπης στη θρησκευτική μεταρρύθμιση, όταν αξιοποιήθηκε από την κριτική του Λούθηρου και του Καλβίνου. Με σπάνιες εξαιρέσεις κάτι αντίστοιχο δε φαίνεται να υπήρχε στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι ανάγκες ήταν διαφορετικές και ο καισαροπαπισμός καταδικαστέα παρέκκλιση. Τα λείψανα και η κυκλοφορία τους απέφεραν βέβαια εισοδήματα, αλλά μόνο ευκαιριακά όταν συνδυάζονταν με ρεύματα προσκυνητών, τοπικές εμποροπανηγύρεις και εφευρετικές εφαρμογές. Είναι, λοιπόν, λάθος και συνιστά τουλάχιστον υπερβολή να κατηγορεί κάποιος την Ορθόδοξη Εκκλησία για εμπόριο λειψάνων. Οι ημιμαθείς (για να μην πω οι αναλφάβητοι) ηγετίσκοι του ΣΥΡΙΖΑ καλά θα έκαναν να προσέχουν πριν διατυπώσουν τέτοιου είδους κατηγορίες.

Από την άλλη μεριά ούτε ο Πανάγιος Τάφος, ούτε η Αγία Βαρβάρα είναι κράτη. Και επειδή δεν είναι κράτη δεν μπορούν να έχουν αρχηγό. Οι υποδοχές, λοιπόν, με στρατιωτικά αγήματα και μπάντες αντίστοιχες με εκείνη ενός αρχηγού κράτους είναι περιττές, γελοίες και επιζήμιες, ιδιαίτερα σε εποχή κρίσης. Καλό θα ήταν η ρηξικέλευθη κυβέρνηση, που βρήκε τον τρόπο και το χρόνο να ικανοποιήσει νομοθετικά όλα τα αιτήματα των απεργών πείνας τρομοκρατών ή συγγενών τους, να πάψει να παρέχει μπάντες και αγήματα, που είναι απαραίτητα στοιχεία μιας τέτοιας φιέστας.

Επί της ουσίας, τώρα, του προσκυνήματος. Υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν την αλαζονική, αν θέλετε, άποψη ότι δεν υπάρχει Θεός και ότι όλη η σχετική φιλολογία, όποιο και αν είναι το θρήσκευμα, καλύπτει άλλες ανάγκες του ατόμου και της κοινωνίας, που έχει επιλέξει την Τρισυπόστατη Θεότητα, τον Ιεχωβά, τον Αλλάχ, τον Βούδα τα πνεύματα και τους δαίμονες του δάσους ή τα ξόανα πάσης φύσεως. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι άθεοι. Το να μην πιστεύεις σε τίποτα είναι συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα του Έλληνα πολίτη.

Υπάρχουν και αυτοί, που έχουν το προνόμιο να απαντούν στην μεταφυσική αγωνία μας με την καταφυγή στη θρησκεία. Αυτή είναι η τεράστια πλειοψηφία του ελληνικού λαού και ως εκ τούτου πρέπει να σέβεται κανείς και να τιμά τις δοξασίες τους, ακόμη και ν δεν τις συμμερίζεται.

Τέλος, υπάρχει μια μικρή μειοψηφία, που δεν την αφορά καθόλου αυτή η συζήτηση. Είναι οι λεγόμενοι «αγνωστικοί». Μπορούν να μιμούνται, για να μην κάνουν εχθρούς, τα σύμβολα και τις συμπεριφορές της επικρατούσης θρησκείας ή μπορούν και να τα αρνούνται και αν πιεστούν να γίνουν και άθεοι χωρίς κατά βάθος να το επιθυμούν ή να είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο.

Η επικρατούσα εν Ελλάδι θρησκεία, που είναι η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, έχει πολλά ελαττώματα και ένα κολοσσιαίο πλεονέκτημα. Δεν επιβάλλει στους αλλόθρησκους τις δικές της δοξασίες, γι’ αυτό και στην ιστορία μας είναι σπάνιες οι εκδηλώσεις θρησκευτικού φανατισμού, ανάλογες με το κλίμα που δημιούργησε και εξέθρεψε η «Ιερά Εξέταση» της Καθολικής Εκκλησίας στις λατινικές χώρες.

Όποιος, όμως, θέλει τα πλεονεκτήματα πρέπει να δείχνει ανοχή και στα μειονεκτήματα. Η Εκκλησία μας διακρίνεται για μια ροπή προς τη δεισιδαιμονία και τη μαγεία. Κορυφαίο δείγμα αυτών των τάσεων είναι η ακλόνητη πίστη μεγάλων ομάδων ορθοδόξων στη θαυματουργία.

Αν αυτού του είδους η πίστη υποκαθιστούσε ή απέκλειε την προσφυγή στη σύγχρονη επιστήμη, όπως γίνεται σε ορισμένες περιοχές της Αμερικής, τότε θα είχαμε πράγματι πρόβλημα. Αν, όμως, η προσφυγή στο σκήνωμα της Αγίας Βαρβάρας ή οποιοδήποτε άλλο θαυματουργό αντικείμενο λατρείας γίνεται συμπληρωματικά και παράλληλα με εξετάσεις και νοσηλεία, που συνιστούν οι γιατροί, που είναι το πρόβλημα;

Ας ξεσφίξουν λίγο τα σαγόνια τους και ας κατεβάσουν λίγο τα φρύδια τους οι καθοδηγητές της σύγχρονης Λαϊκής Δημοκρατίας του Τσιπριστάν. Ψεκασμένοι και αψέκαστοι, όσοι ελεηθούν απ’ την Αγία Βαρβάρα και όσοι αντιμετωπιστούν με αδιαφορία από αυτήν, πιστοί και λιγότερο ή καθόλου πιστοί όλοι είναι έτοιμοι να υποστηρίξουν τη μεγαλύτερη απάτη από όλες, που δεν έχει καν ως άλλοθι την επίκληση του Θείου: τον έντιμο συμβιβασμό και τις κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Παλληκάρια της φακής

Για την έκβαση των διαπραγματεύσεων, που διεξάγονται αυτήν τη στιγμή με πυρετώδεις ρυθμούς και φτάνουν οσονούπω στη μοιραία κατάληξή τους, ας μη μιλήσουμε. Όχι τίποτα άλλο, αλλά κινδυνεύουμε τα ντόπια υποκατάστατα του Βισίνσκι να μας κατηγορήσουν, όπως την εποχή των δικών της Μόσχας, για προδοσία και πρακτόρευση συμφερόντων. Εξάλλου, λίγο πολύ, το έχουν ήδη κάνει. Στο Κοινοβούλιο επίσημα. Στους δρόμους και στις πλατείες ανεπίσημα με χυδαιολογίες, προπηλακισμούς, τραμπουκισμούς και ακατάσχετη βία. Ένας θεός έχει βάλει το χέρι του και δεν υπάρχουν νεκροί από όσα έχουν διαπράξει για να περιθωριοποιήσουν και να φιμώσουν τους αντιπάλους τους, ιδιαίτερα της κεντροαριστεράς, αυτοί που μας κυβερνούν σήμερα (με εξαίρεση, βέβαια, τους νεκρούς της πυρπολημένης Marfin, που δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτές τις ημέρες).
Ας αρκεστώ να πω ότι όλες οι κόκκινες γραμμές του κ. Τσίπρα, χωρίς καμία εξαίρεση, καταργούν, αν δεν εγκαταλειφθούν, οποιαδήποτε προοπτική αύξησης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Επομένως, γίνεται απίθανος ένας ρυθμός ανάπτυξης μεγαλύτερος απ’ το 3%, που θα εξασφάλιζε ενδεχόμενα κάποια προοπτική εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, όπως είναι σήμερα. Για να το πούμε διαφορετικά, χωρίς ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 4% ή 5% και δημοσιονομικό πλεόνασμα μεγαλύτερο του 2%, το χρέος δεν είναι μειώσιμο. Θα μπορούσαν, βέβαια, οι πιστωτές μας, όπως έχει γίνει επανειλημμένα στο παρελθόν, να συγκατατεθούν και να αποδεχθούν μια αναδιάρθρωση του χρέους, δηλαδή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αποπληρωμής και χαμηλότερα επιτόκια. Αυτού του είδους, όμως, η συγκατάθεση προϋποθέτει καλή διάθεση. Εμείς τους χρωστάμε. Αυτοί δε μας χρωστάνε τίποτα. Από καμία άποψη νομική ή ηθική. Τι νόημα, λοιπόν, έχουν τα νταηλίκια των κόκκινων γραμμών;
Όταν βρίσκεσαι στη θέση της σημερινής Ελλάδας μόνο η εύνοια μπορεί να σε σώσει. Αυτή κερδίζεται με καλούς τρόπους, διάθεση συνεννόησης, συνέπεια και αποτελεσματικότητα και κυρίως με την αποφυγή τοποθέτησης, με τελεσιγραφικό τρόπο, ορίων στη συζήτηση, που μοιραία προκύπτει από την κατάσταση στην οποία έχεις περιέλθει.
Η Κυβέρνηση κάθε τόσο καμαρώνει γιατί, όπως ισχυρίζεται, ακολουθεί μια πρωτοφανή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα διαπραγματευτική τακτική. Με πολλή υπομονή αποδελτιώσαμε όλες τις κινήσεις της και τα αποτελέσματά τους. Αν υπάρχει μια νέα διπλωματική πρακτική, που εγκαινιάστηκε από την Κυβέρνηση Τσίπρα, τότε είμαστε βέβαιοι ότι η πιθανότερη ονομασία της θα είναι the Goofy style (συγγνώμη για τα αγγλικά, αλλά αν ο Τσίπρας θεωρεί “asset” τον Βαρουφάκη, ας δείξουν κατανόηση και για εμένα οι αναγνώστες μας). Ο Goofy, για όσους έχουν εγκαταλείψει, την από κάθε άποψη επαινετέα συνήθεια, να διαβάζουν τακτικά Μίκυ Μάους, είναι αυτός ο πανύψηλος σκύλος, που κάνει συνεχώς γκάφες.
Είμαι βέβαιος ότι ο κ. Βαρουφάκης έχει ήδη αφήσει εποχή. Δεν πρόκειται, όμως, για ένα πρόσωπο. Πρόκειται για μια παράταξη και μάλιστα για τους ανθρώπους που μια λαϊκή πλειοψηφία έφερε στην Κυβέρνηση. Αυτοί οι άνθρωποι, ακράδαντα πιστεύω ότι δεν αγωνίζονται για την επιτυχία της διαπραγμάτευσης. Δεν τους ενδιαφέρει η οικονομία της χώρας και η πορεία της σε συνθήκες εξωστρέφειας. Λατρεύουν την ήττα, τη γλοιώδη υποχώρηση σε θέσεις που έχουν ήδη δοκιμαστεί από άλλους πριν από αυτούς. Απλώς, θέλουν να δείξουν στον εμβρόντητο ελληνικό λαό, που ψήφισε διαχειριστές και κυβερνιέται από καμικάζι ότι ο καπιταλισμός, η Ευρώπη, οι σύγχρονοι καιροί θέτουν απαράδεκτα όρια για οποιαδήποτε όνειρα και φιλοδοξίες. Και, αφού συντριβούν τα όνειρά μας και διαψευστούν οι ελπίδες μας, θα έχουμε πια την δικαιολογία να κάτσουμε σε μια δροσερή γωνιά και να προετοιμάσουμε μια πορεία των κλαυθμών και οδυρμών, που θα μας κάνει αντάξιους με το κίνημά μας.
Ο τρίτος γύρος θα έχει ηρωικά αποτύχει, όπως, εξάλλου, ήταν προδιαγεγραμμένο.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Στη φουρτούνα φαίνεται ο καλός καπετάνιος

Όταν το 1983 εμφανίστηκα στο Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών, η θέση μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Κατ’ αρχήν, γιατί όλες οι άλλες χώρες, στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα των 10, έστελναν στο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών, που ήταν το ανώτατο όργανο πολιτικής κατεύθυνσης και επίλυσης όλων των προβλημάτων που είχαν κολλήσει κάπου (γι’ αυτό, εξάλλου και ονομαζόταν Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων), το δεύτερο συνήθως πρόσωπο της Κυβέρνησης, δηλαδή τον ίδιο τον Υπουργό Εξωτερικών. Το αμέσως επόμενο στάδιο ήταν η Συνάντηση Κορυφής, την οποία συγκροτούσαν, μια φορά το εξάμηνο τότε, οι Πρωθυπουργοί και στην περίπτωση της Γαλλίας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οι Υφυπουργοί ήταν συνήθως υπηρεσιακοί, διπλωματικοί υπάλληλοι δηλαδή, που σε πολλές χώρες δεν τελείωναν έτσι τη σταδιοδρομία τους αλλά τη συνέχιζαν στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στην Ουάσιγκτον ή σε κάποια από τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η δεύτερη ιδιαιτερότητα, που με δυσκόλευε, ήταν ότι σε μια Ευρώπη, όπου κυριαρχούσαν οι νεοφιλελεύθερες ιδέες, το ΠΑΣΟΚ είχε μια νεωτερικότητα, που έφτανε μέχρι του σημείου να αμφισβητεί τους όρους με τους οποίους μόλις είχε γίνει η ένταξή μας στην ΕΟΚ με το περίφημο μνημόνιο (εκείνης της εποχής), όπου ζητούσαμε μια σειρά από μεταβατικές περιόδους για την προσαρμογή της ελληνικής βιομηχανίας, τονίζαμε τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής αγροτικής οικονομίας και βεβαίως διαγράφαμε δειλά, δειλά το αίτημα για χρηματοδότηση έργων υποδομής, που θα δημιουργούσαν συνθήκες σύγκλισης προς το μέσο όρο της ευρωπαϊκής οικονομίας. Όλα αυτά ήταν πρωτοφανή και βεβαίως ενοχλούσαν το σύνολο των εταίρων μας.

Το τρίτο μου πρόβλημα ήταν ότι Πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος ακολουθούμενος από τον αγέρωχο και αγωνιστή μακαρίτη Γιάννη Χαραλαμπόπουλο, προσήρχετο στις Συναντήσεις Κορυφής και δημιουργούσε μπάχαλο με τις θέσεις του, οι οποίες συγκλόνιζαν την εσωτερική κοινή γνώμη κι’ έπρεπε μετά να διαχειριστεί κάποιος την κατάσταση που είχε προκύψει. Για παράδειγμα, θυμάμαι ότι στο πρώτο μου συμβούλιο έπρεπε να υποστηρίξω τη θέση ότι το στρατιωτικό πραξικόπημα του Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία ήταν ωφέλιμο για τη δημοκρατική μετάβαση της χώρας αυτής καθώς και ότι η Σοβιετική Ένωση έπρεπε να γίνει πιστευτή όταν διαβεβαίωνε ότι δεν κατέρριψαν δικά της οπλικά συστήματα το Νοτιοκορεατικό Τζάμπο που πετούσε σε μεγάλο ύψος κάπου κοντά στις ακτές της βορειοανατολικής Σιβηρίας.

Τότε έμαθα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, τι πρέπει κανείς να κάνει και τι πρέπει να αποφεύγει για να γίνει ανεκτός μέσα σε ένα πολιτικά και αισθητικά εχθρικό περιβάλλον.

Πρέπει κατ’ αρχήν να αποφεύγεις κάθε ευκαιρία υπερβολικής έκθεσης στα μέσα ενημέρωσης. Να περιορίσεις, δηλαδή, τις εμφανίσεις σου στον τύπο στο απολύτως απαραίτητο.

Πρέπει να είσαι σεμνός και διακριτικός και να μη δίνεις αφορμές για να σε απομονώσουν με το ντύσιμό σου ή τις εκφράσεις σου ή την εν γένει εμφάνισή σου. Πρέπει να είσαι ταπεινός και αυστηρά προετοιμασμένος για να επιβάλλεις το σεβασμό και να αποκτήσεις κύρος.

Πρέπει από την ημερήσια διάταξη να επιλέγεις θέματα που έχουν γενικότερη σημασία και όχι μόνο το στενό εθνικό σου συμφέρον και να υποστηρίζεις μια γενικότερη άποψη για την Ευρώπη, επιλέγοντας με πολλή προσοχή του συμμάχους που θα αποκτήσεις και τους αντιπάλους οι οποίοι ενδεχόμενα θα προκύψουν. Τέλος οφείλεις να είσαι πάντα παρών και να αξιοποιείς κάθε στιγμή για να αναπτύξεις προσωπικές σχέσεις με το περιβάλλον.

Επειδή κανείς δεν είναι τέλειος και όποιος νομίζει ότι ξεχωρίζει απ’ τους άλλους κατά τρόπο καθοριστικό και μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του, είναι απλώς ένα ψώνιο από τα τόσα που εμφανίζονται στην πολιτική ζωή πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να επιλέγεις ένα καλά δεμένο και αποτελεσματικό στενό επιτελείο από ανθρώπους, οι οποίοι πιστεύουν ότι κάνεις το σωστό και είναι έτοιμοι να πέσουν στη φωτιά για να σε βοηθήσουν να το πετύχεις.

Αν όλα αυτά τα τηρήσεις, τότε έχεις την ικανοποίηση ότι έκανες τη δουλειά σου σωστά. Και για όσους ζητούν την παραίτηση του Υπουργού Οικονομικών, στο πεδίο της μάχης στρατηγός δεν παραιτείται. Αν δε γίνεται τίποτα άλλο, εκτελείται. Όπως και να ‘ναι, στο Βατερλώ ηττήθηκε ο Βοναπάρτης και όχι κάποιος απ’ τους στρατάρχες του, που μόνο δρόμοι και πλατείες στο Παρίσι μας τους θυμίζουν.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Η πολιτεία και το κράτος

Δεν θα αναφερθώ στην ετυμολογία αυτών των δύο υπέροχων λέξεων της ελληνικής γλώσσας, που ακούστηκαν ασφαλώς για πρώτη φορά πριν 3000 χρόνια τουλάχιστον. Θέλω απλώς να τονίσω ότι σημαίνουν ή τουλάχιστον θα έπρεπε να σημαίνουν τελείως διαφορετικές έννοιες και σχέσεις. Στη σημερινή, κυριαρχημένη από τους αγράμματους και ημιμαθείς, τηλεοπτική κοινωνία μας χρησιμοποιούνται εναλλάξ και αδιάκριτα για να περιγράψουν το ίδιο πράγμα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ότι έτσι το κέντρο βάρους των σχέσεων που υποβόσκουν μετατίθεται αισθητά.

Κράτος ήταν και πρέπει να είναι ένας θεσμός, που επιβάλλει κανόνες και συμπεριφορές με το μονοπώλιο της ένοπλης βίας, όποια και αν είναι η φύση του ή το σύστημα που υπηρετεί. Κανείς δεν δικαιούται να αμφισβητήσει τον πυρήνα της ύπαρξής του αλλά, παράλληλα, στις σύγχρονες κοινωνίες, κανείς δεν είναι ανεύθυνος για τον τρόπο που οι μηχανισμοί του συμπεριφέρονται και αναπαράγονται.

Η πολιτεία είναι αντίθετα μια διαδικασία, που αφορά το σύνολο όσων συμμετέχουν στη λειτουργία της. Η συμμετοχή αυτή διέπεται από την αρχή της ανισότητας, που είναι εγγύηση της προόδου και της αποφυγής της εντροπίας. Με άλλα λόγια, όλοι οι πολίτες έχουν διαφορετική ευθύνη για τις συνέπειες των ασκουμένων πολιτικών ή της έλλειψης πολιτικής. Δεν υπάρχει και αυτό θέλω να το τονίσω, αμέτοχος πολίτης.

Όταν, λοιπόν, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας υποκαθιστά το Δήμο και αποφασίζει να κλείσουν τα σχολεία, γιατί οι δρόμοι του Πύργου έχουν γεμίσει σκουπίδια, ευθύνεται ασφαλώς ο Δήμαρχος και η παράταξή του, ευθύνεται μέχρι ενός σημείου η Περιφέρεια, ευθύνεται ίσως και το Κράτος, που φερόμενο συγκεντρωτικά, γιατί έτσι επέβαλλαν οι συνθήκες, δεν κατάργησε αυτοδιοικήσεις και τοπικές κοινωνίες για να παρέμβει υπέρ των βασικών αγαθών, που είναι η εκπαίδευση και η υγεία. Η πολιτεία δεν είναι δυνατόν να αναζητηθεί ως αιτία του προβλήματος. Συγκροτείται από όλους τους προαναφερόμενους και από τον πολίτη, που με την ελεύθερη και κυρίαρχη γνώμη του τους κατέστησε εντολοδόχους του. Η πολιτεία αποτελείται και από θεσμούς, αλλά και από πολίτες. Κριτική στην πολιτεία είναι σωστό να ασκούν μόνο όσοι θέλουν να την αντικαταστήσουν με κάποια άλλη μορφή πολιτικής οργάνωσης, ένα είδος αριστοκρατίας δηλαδή και γιατί όχι, μια και μόλις πέρασε η 21η Απριλίου, με κάποιο είδος χούντας.

Όσα προηγούνται γραφτήκαν εν θερμώ. Μου έχει προκαλέσει αναστάτωση, όπως πιστεύω σε όλους τους πολίτες, η αίσθηση ότι οι τελευταίες εκλογές έφεραν στην πρωτοπορία δυνάμεις αμφισβήτησης ενός παρακμασμένου, παραδοσιακού πια, συστήματος διακυβέρνησης, για να το αντικαταστήσουν με το κράτος των καθαρμάτων, των παραφρόνων και των μπαχαλάκηδων. Δεν έχουμε πολλές ελπίδες ότι οι αστέρες της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας ή όσοι διαπρέπουν στην μπλογκόσφαιρα θα λάβουν υπόψη τους όσα γράφουμε και θα αρχίσουν να προσέχουν ποιες λέξεις είναι σκόπιμο να χρησιμοποιούνται.

Ο μικροαστικός καθωσπρεπισμός, που προσπαθεί να δημιουργήσει μια γλώσσα πολιτικώς ορθή προτιμάει, προφανώς, τον όρο πολιτεία από τη λέξη κράτος, που θυμίζει κάτι το αυταρχικό. Πριν από χρόνια, σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, ένας ημιμαθής και αβελτίωτος πιθηκοειδής αστήρ εψέλλισε τη λέξη «κόντρα». Τι ήταν να το πει; Με αυτή τη λέξη, αντικλείδι για κάθε είδους φράσεις αντικαταστάθηκαν, μέχρι την κατάργησή τους, η διαφωνία, η διχόνοια, η αντίρρηση, η σύγκρουση, η διαίρεση, η όξυνση, η αντιπαράθεση και σταματάω για να μην κουραστούμε. Το πρόβλημα είναι βέβαια, ότι τα έξι γράμματα της λέξης «κόντρα» σημαίνουν κάθε φορά, που λέγονται, το ίδιο πράγμα και απαλλάσσουν τον εκφέροντα από τον κόπο να ψάξει να βρει και να χαρακτηρίσει τι είδους αντίθεση ή αντίρρηση έχει προκληθεί από την κατάσταση που περιγράφει. Κόντρα, λοιπόν, ένας και κόντρα ο άλλος και επειδή η γλώσσα διαμορφώνει το μυαλό με μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι το μυαλό διαμορφώνει τη γλώσσα, χιλιάδες πιθηκοειδείς γυρνάνε και επαναλαμβάνουν στα κανάλια μας κόντρα, κόντρα, κόντρα… Είναι περίπου οι ίδιοι, που κάθε φορά, που πρέπει κανείς να αναζητήσει κάποιον υπεύθυνο σε κεντρικό επίπεδο, καταγγέλλουν την πολιτεία, χωρίς να καταλαβαίνουν πως με τον τρόπο αυτό καταγγέλλουν και τον ίδιο τον εαυτό τους.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

The TOCΠάγκαλος σε Ιερώνυμο : Με ρωτούν με ποιο κόμμα είστε;The TOCΠάγκαλος είπε μεταξύ άλλων: «Με ρώταγαν με ποιο κόμμα είναι ο Αρχιεπίσκοπος και απαντούσα ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν είναι με κόμματα. Α [...]

Newsbeast.grΠάγκαλος: Το γελοίο υποκείμενο που έγινε υπουργός ΟικονομικώνNewsbeast.grΣκληρή γλώσσα για τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη χρησιμοποίησε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, χαρακτηρίζοντάς τον, [...]

BEST NewsΤο μέλος του ΔΣ του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας Π. Πάγκαλος στο thebest.gr ...BEST NewsΌπως ανέφερε σε τηλεφωνική συνομιλία στο thebest.gr, ο Παναγιώτης Πάγκαλος, διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο [...]

The TOCΠάγκαλος: Ο Βαρουφάκης είναι κατά βάθος λαϊκό παιδίThe TOCΓια... μόδα, μίλησε ο Θόδωρος Πάγκαλος, προκειμένου να χαρακτηρίσει για μια ακόμη φορά την εμφάνιση του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρο [...]

SigmaLiveΠάγκαλος: «Διώχνουν τον Βαρουφάκη με ροχάλες και φτυσίματα»SigmaLiveΟ Θεόδωρος Πάγκαλος, χαρακτήρισε τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, «γελοίο υποκείμενο, το οποίο έγινε υπουργ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish