Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Βαρούφες

Κάνουνε λάθος όσοι, συνήθως με αρνητική διάθεση, χαρακτήρισαν τον κ. Βαρουφάκη εκκεντρικό, πρωτόγνωρο, εξωφρενικό, πρωτοφανή, εξωγήινο. Ο άνθρωπος αυτός, όπως ο Καραγκιόζης τον 18ο και 19ο αιώνα, είναι αρχέτυπο, με το πλεονέκτημα ότι είναι υπαρκτός, ενώ ο πρόδρομός του θεάτρου σκιών είχε κατασκευαστεί από τη λαϊκή μούσα και εμπλουτιστεί με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά από μεγαλοφυείς καλλιτέχνες.

Το λέμε αυτό γιατί πραγματικά ανάδειξε, καταυγάζοντας την οικουμένη, τα χαρακτηριστικά του μέσου Έλληνα, όπως αντίστοιχοι τύποι του παρελθόντος, ο Αλέξης Ζορμπάς του Καζαντζάκη, παραδείγματος χάριν. Γι’ αυτό και ο μέσος συμπολίτης μας τον περιφρόνησε, τον αποδοκίμασε και τελικά τον απέρριψε, ενώ παράλληλα τον θαύμασε, τον στήριξε και στιγμές, στιγμές τον λάτρεψε και τον τίμησε με την ψήφο του.

Η «βαρούφα»*, εκ του ιταλικού «μπαρούφα», κατέχει κορυφαία θέση στον καθημερινό και ακόμα περισσότερο στον ηγετικό, πνευματικό και πολιτικό μας λόγο. Είμαστε η χώρα της βαρούφας, το έθνος των βαρουφιστών. Γιατί να μη μας εκφράσει, γνήσια και με επιτυχία, ώστε η ξεφτίλα μας να φτάσει και στην έσχατη γωνιά της υφηλίου, ένας Βαρουφάκης;

Και βέβαια, πρώτα από όλους και με το γνησιότερο τρόπο, όταν διέπραττε όσα διέπραξε και έλεγε όσα έλεγε ο απύλωτος στόμας του, εξέφραζε γνησιότερα από κάθε άλλον αυτόν που τον είχε επιλέξει, τον ηγέτη του, σημερινό Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα. Ήταν ο πιο πιστός και ο πιο ικανός του μαθητής στην εφαρμογή ενός διχοτομημένου συγχρονικά τρόπου σκέψης.

Το πρόβλημα με τους τσιπραίους δεν είναι και δεν ήταν ποτέ ότι στερούντο ιδεών και προτάσεων. Αντίθετα πάντα είχαν στο μυαλό τους δύο συστήματα ιδεών: την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την κοινωνική επανάσταση. Τα πίστευαν ακράδαντα και τα δύο. Ήταν πεπεισμένοι ότι μπορούσαν να τα εφαρμόσουν ταυτοχρόνως κοροϊδεύοντας τις ευρωπαϊκές ηγεσίες και τις λαϊκές πλειοψηφίες, που αυτές αντιπροσώπευαν, αλλά και τον αντιφατικό και μπερδεμένο ψυχικό κόσμο του σύγχρονου νεοέλληνα καταναλωτή.

Πρόσφατα ο Πρωθυπουργός δήλωσε ότι είναι αντίθετος με τη συμφωνία, που μόλις είχε υπογράψει στις Βρυξέλλες και καλούσε το λαό σε έκτακτες εκλογές να του δώσει άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να την εφαρμόσει χωρίς προβλήματα. Τουρλουμπούκι!

Μόνο μ’ αυτή του τη δήλωση, σε μια φυσιολογική χώρα όπου το εκλογικό σώμα συγκροτείται από εχέφρονες πολίτες, ένας πολιτικός αρχηγός θα είχε ανοίξει αυτομάτως την καταπακτή του διαβόητου χρονοντούλαπου της ιστορίας. Εμείς είμαστε έτοιμοι να εμπιστευτούμε για τρίτη φορά μέσα σε ένα χρόνο τον άνθρωπο, που κάνει τα αντίθετα από όσα επαγγέλλεται, καταδικάζει όλα όσα μόλις υπέγραψε σε διεθνές επίπεδο, εισπράττει αγέρωχα τα ποσά που του εξασφαλίζει αυτή η ξεδιάντροπη κωλοτούμπα του και μας καλεί να του δώσουμε κι άλλη δύναμη, για να φέρεται ακόμα πιο ανερμάτιστα, γιατί έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Είναι ο Χουντίνι, ο Καλιόστρο, ο Ρασπούτιν ή αν προτιμάτε ο Παναγής από τα Μέγαρα κι εμείς είμαστε πρόβατα, που ακολουθούμε βελάζοντας, πότε το ‘να πότε τ’ άλλο από τα διαπρύσια, αντιφάσκοντα και αλληλοαποκλειόμενα κηρύγματά του.

Τοιούτος έπρεπεν ημίν Αρχιερεύς. Ας μην παραπονιόμαστε, λοιπόν, γιατί μπήκε στη ζωή μας ο Βαρουφάκης και οι «βαρούφες» του. Τουλάχιστον αυτός έφυγε νωρίς. Από τον άλλον με τα διχαλωτά πόδια ποιος και πότε θα μας απαλλάξει;

 

*Μπαρούφα στα ιταλικά είναι κουβέντα που ειπώθηκε για να εντυπωσιάσει, αλλά στερείται λογικού περιεχομένου.

Αυτός που λέει μπαρούφες είναι ο γλέιφτης, ο χαμερπής, ο κόλακας, το καρφί, το τσιράκι, αχυράνθρωπος που εκπροσωπεί τα αφεντικά, το παιδί για όλες τις δουλειές,  αλλά μόνον εκείνων που είναι ισχυροί ή πλούσιοι.

Παράδειγμα χρήσης (“Αυγή”, 20/6/2013): «…αυτός ο σφουγγοκωλάριος των τοκογλύφων λέει τα τελευταία χρόνια κάθε τόσο μια μπαρούφα για την έρμη την Ελλάδα. Αν κάνεις τον λογαριασμό, το κατά μπαρούφα εισόδημά του θα είναι καμιά δεκαριά χιλιάρικα…θα έπρεπε να τον λεμε Μπαρουφόζο…»

(Βικιλεξικό)

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αυταπάτες

Πότε επιτέλους θα σταματήσουν οι αυταπάτες;

Πέρασαν λίγα εικοσιτετράωρα από την άνευ όρων συνθηκολόγηση του «αγωνιστή» Τσίπρα μπροστά στο δόλο, τη βία και την κτηνώδη υλική υπεροχή των απρόσωπων εκπροσώπων του διεθνούς καπιταλισμού. Τι ωραίο αυτό το τόσο κλασσικό ελληνικό παραμύθι. Μας επιτρέπει, συν τοις άλλοις, να προβαίνουμε σε νέες μυθοπλασίες. Ο πρώην κακός Τσίπρας είδε το φως το επουράνιο και αποφάσισε να υιοθετήσει το ρεαλισμό και να αναζητήσει συμβιβασμούς. Έχει και «το κάτι τις του το παιδί». Μια ανεπαίσθητη θλίψη στα μάτια, έναν προσωρινό έρπη στα χείλη, βαριά συγκομιδή καρδιάς, που περιλαμβάνει ήδη τρεις ή τέσσερις κολλητούς του, που άνοιξαν φτερά για να πετάξουν πιο πέρα. Έχει και τη λάμψη των συμβολαίων που δεν τηρήθηκαν, με τη διαφορά ότι οι άλλοι, που έκαναν το ίδιο στο παρελθόν, ήταν απατεώνες και εσκεμμένα παραπλανούσαν το λαό, ενώ αυτός είναι ένα αγνό παιδί του λαού, που απλώς πίστεψε και τελικώς την πάτησε και παρόλα αυτά παραμένει, γιατί προδίδεται και υπονομεύεται και η ψυχή του δεν είναι άβυσσος αλλά λιβάδι με μαργαρίτες όπως και οι ψυχές όλων αυτών που πίστεψαν στο ακατόρθωτο.

Βασικό του επιχείρημα είναι η στήριξη της πλειοψηφίας του λαού, αυτό το 61%, που πήρε το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Βέβαια υπάρχουν πολλά επιχειρήματα και τα έχουμε άλλη φορά αναλύσει για την αξία και τη χρησιμότητα της έννοιας «λαός». Ας ακολουθήσουμε, όμως, ένα διαφορετικό σενάριο, για μια φορά πρωτότυπο και τολμηρό. Αξίζει τον κόπο. Σκεφτείτε η ηγεσία του ευρωπαϊκού τόξου και ιδιαίτερα ο αρχηγός της ΝΔ τότε Αντώνης Σαμαράς, να είχε το απαιτούμενο πολιτικό θάρρος. Θα μπορούσε μπροστά στην απαράδεκτη για δημοκρατική και ευρωπαϊκή χώρα, μασκαράτα του δημοψηφίσματος, όπου εκαλείτο ο ελληνικός λαός να πάρει θέση επί του περιεχομένου ενός νέου μνημονίου και να δηλώσει εκβιαστικά, αν το επιθυμεί ή όχι, να καλέσει τους πολίτες σε αποχή. Αυτή θα ήταν μια θέση αρχών ανάλογη με αυτήν, που μας υπέδειξαν με τις δηλώσεις και τη στάση τους κόμματα και προσωπικότητες από όλη την Ευρώπη.

Η αποχή στο δημοψήφισμα, όπως έγινε, έφτασε το 38%. Μαζί με τα λευκά και τα άκυρα (άλλο ένα 6%) φτάνει στο 45% σχεδόν. Να υποθέσουμε ότι από το 39% του ΝΑΙ ένα 5% δε θα βρισκόταν για να διαμορφώσει ένα 50%, που θα γύριζε το δημοψήφισμα ανάποδα και θα έκανε τον Μπρανκαλεόνε της Κουμουνδούρου καταγέλαστο; Η συμπεριφορά των ψηφοφόρων, που πάσχουν τα μέγιστα από το σημερινό χάος και δεν είναι σε θέση να καταλάβουν το συνθηματολόγιο της εθνικοσοσιαλιστικής αλητείας, που έχει καταλάβει την Κυβέρνηση και τη Βουλή, θα κινητοποιούντο και θα αποκτούσαν μέσα από αυτή τη διαδικασία μια αίσθηση νίκης. Θα σήκωναν ψηλά το κεφάλι, για να φτύσουν κατά πρόσωπα τους άθλιους μασκαράδες, που μας κυβερνούν. Αλλά για να κάνεις τέτοιες επιλογές δεν αρκεί η επικοινωνιακή ευχέρεια. Πρέπει να είσαι αποφασισμένος. Πολύ φοβάμαι ότι οι άνθρωποι, που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία, είναι αποφασισμένοι να παραμείνουν πάση θυσία σ’ αυτήν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει και εμείς να βρούμε ηγεσίες κατάλληλες για μια παλλαϊκή κινητοποίηση, που θα οδηγήσει σε κατά μέτωπο σύγκρουση με τις ζοφερές δυνάμεις του ολοκληρωτισμού και του παραλόγου.

 

Posted in Uncategorized, Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αριστεία

Όταν ο, απαίσιος κατά την όψη, Υπουργός Παιδείας ανήγγειλε την κατάργηση της «αριστείας», πολλοί παρασυρθήκαμε από το βλακώδες και αναχρονιστικό ιδεολογικό οπλοστάσιο, που χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα για αυτήν την τερατώδη απόφαση. Στην πραγματικότητα ο μπαλτάς του σοσιαλεθνικιστικού σκοταδισμού είχε βαθύτερες ρίζες από ότι φανταζόμαστε. Και όπως συνήθως, όταν συμβαίνουν ιστορικές αλλαγές, το μέγα πλήθος αλλά και πολλοί ειδικευμένοι στην περί την παιδεία συζήτηση, δεν μπόρεσαν αμέσως να κατανοήσουν την πραγματική έκταση αυτής της ισοπεδωτικής παρέμβασης.

Όλες οι προοδευτικές και μεταρρυθμιστικές αντιλήψεις θεωρούν απαραίτητη την αξιοκρατία και την κοινωνική κινητικότητα. Για να διαμορφωθεί το απαραίτητο κλίμα διευκολύνονται οι επιλογές, που στηρίζονται στις επιδόσεις και στον έλεγχο γνώσεων. Έτσι, περιθωριοποιείται η πατροπαράδοτη δυναμική, που στηρίζεται στην καταγωγή και το χρήμα. «Δίκαιες ευκαιρίες για όλους» είναι το ανθρωπιστικό σύνθημα όλων όσων πίστεψαν ότι ο άνθρωπος μέσα από την εκπαίδευση μπορεί να βελτιωθεί.

Δεν είναι ο μοναδικός τομέας αυτός που περιγράφουμε, όπου η επαναστατική πλειοδοσία με τη μορφή της κατάργησης μεταρρυθμίσεων του παρελθόντος οδηγεί σε κοινωνικό αδιέξοδο και επιδεινώνει την κοινωνική αδικία, ενισχύοντας παράλληλα τα μικροσυμφέροντα και τις συντεχνίες.

«Όλοι ίσοι, τώρα» φωνάζουν οι υπερεπαναστάτες καταργώντας ή περιορίζοντας τα πρότυπα και πειραματικά σχολεία. Κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι η εξίσωση, που επιδιώκουν, γίνεται προς την κατεύθυνση του ελάχιστου κοινού παρονομαστή, ενώ παράλληλα ανθούν τα ιδιαίτερα μαθήματα, τα φροντιστήρια και τέλος θριαμβεύουν τα πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία και οι σπουδές στο εξωτερικό. Στην πραγματικότητα, στο όνομα την άμεσης ισότητας και της κατάργησης της αξιοκρατίας, οι υπερεπαναστάτες προδίδουν το λαό και διαιωνίζουν την καταδυνάστευσή του από τις μειοψηφίες, που αναπαράγονται με βάση το χρήμα.

Ένας άλλος τομέας, που πλήττει ο εξισωτισμός είναι η αντιπροσωπευτικότητα. Αφού «όλοι είμαστε ίσοι», τότε περιττεύουν τα ενδιάμεσα σώματα. Αφού «καεί το μπουρδέλο, η Βουλή» και οι τραμπούκοι της υπεραριστεράς μαζί με τους χιτλερικούς εμποδίσουν την πρόσβαση στο λαό φιλόδοξων μεν αλλά ικανών αντιπροσώπων, ο δρόμος έχει ανοίξει για να καταργηθεί ο δημόσιος διάλογος και να αντικατασταθεί από την ανταλλαγή συνθημάτων. Η επιδείνωση της πολιτικής ατμόσφαιρας και η κοινωνική ένταση καθιστούν αναπόφευκτη την ανάληψη ηγετικών ευθυνών από μια μικρή και τυχάρπαστη ομάδα επαγγελματιών επαναστατών και τέλος από τον «ένα» που αριστεύει στη δημαγωγία, στο bodylanguageκαι κατακτά το ενδιαφέρον των πολιτών – τηλεθεατών με απίθανους ελιγμούς και βροχή από ψέματα, για τα οποία θεωρεί περιττό να εκδηλώσει οποιαδήποτε λύπη ή μεταμέλεια.

Από τα δεκαπενταμελή στα φοιτητικά αμφιθέατρα και από τα κομματικά συνέδρια στις οχλοκρατικές εκδηλώσεις και τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων για την υπεράσπιση συντεχνιακών συμφερόντων, ανοίγεται ο δρόμος για την εκλογική αποπλάνηση του αποβλακωμένου πολίτη, που έχει συγχωνευθεί μέσα στη μάζα και επαναλαμβάνει άκαιρα τις ανιστόρητες μισές αλήθειες που ξεστομίζουν αδίστακτοι, οι ημιμαθείς ηγέτες ενός λαού, που έχει πια μετατραπεί σε αγέλη. Τότε πια, όταν αυτή η μακρά πορεία εξαχρείωσης της εκάστοτε νεολαίας έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, μπορεί περήφανα ο αρχιστράτηγος των κατσαπλιάδων να στραφεί προς το κοινοβούλιο των λαών της Ευρώπης και την παγκόσμια κοινή γνώμη και να κράξει χαμογελώντας θριαμβευτικά για το εύρημά του:

«Άκουσον μεν, πάταξον δε»

Έτσι απλά και χωρίς ούτε μια συγγνώμη από τότε.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Απρόβλεπτος

Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες – ίσως μερικά εκατομμύρια – Ελληνίδες και Έλληνες παρακολούθησαν την deprofundisσυνέντευξη του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, σε δυο «πειθαρχημένους» δημοσιογράφους της ΕΡΤ, την περασμένη Τρίτη. Η κακομοιριασμένη αναγεννηθείσα εκ της τέφρας της ΕΡΤ είδε την άλλως ανύπαρκτη τηλεθέασή της να εκσφενδονίζεται στα ύψη. Συχνά σχηματίστηκαν – gloria – παρέες με πίτσες και μπύρες, όπως αν θα έπαιζε ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό. Σε μια απ’ αυτές τις παρέες ήμουν και εγώ. Οι παριστάμενοι, άνδρες και γυναίκες, ήταν όλοι (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) φανατικοί οπαδοί του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, φίλοι της Ευρώπης, του εκσυγχρονισμού, κατάλοιπα της Σημιτικής ανθελληνικής συνομωσίας, που με τη μια ή την άλλη ευκαιρία, κάποιο στέλεχος τους Συ.Ριζ.Α με κάποια ευκαιρία καταγγέλλει.

Όταν τελείωσε η συνέντευξη και έκλεισε η τηλεόραση, κάποιος είπε με ένα σχεδόν τρυφερό ύφος:

«καλά τα κατάφερες τσόγλανε»

Είναι προφανής η αγένεια απέναντι σε έναν εκλεγμένο Πρωθυπουργό. Είναι, όμως, εξίσου προφανής η αμηχανία μπροστά σε μια προσωπικότητα, που σε νεαρή ηλικία, με συνθήκες απερίγραπτης περιπλοκότητας και δυσχέρειας, καταφέρνει να αντιμετωπίσει το αδιανόητο ή να κάνει, για να μιλήσω πιο απλά, το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο μέσα σε δυο ώρες.

«Μισγάγγεια απερινόητος», όπως θα έλεγα αν ήμουν ο αγαπημένος μου φίλος Κώστας Ζουράρις. Δεν ξέρουμε τι θα ακολουθήσει στις μέρες που μεσολαβούν ανάμεσα σε αυτήν τη γραφή και την Κυριακή οπότε και διαβάζεται. Αυτήν πάντως της στιγμή τηρείται το χρονοδιάγραμμα. Η μπάλα έχει περάσει από τα χέρια της ελληνικής Βουλής στα χέρια της Σλοβακίας και της Φινλανδίας, ένας ανασχηματισμός επωφελής επίκειται, έχει δημιουργηθεί το κλίμα για να μπουν στο περιθώριο οι τενόροι και οι πάσης φύσεως λαϊκιστές και να αναγκαστούν τα μέσα ενημέρωσης να ασχοληθούν με τα ουσιαστικά προβλήματα της χώρας.

Μετά από πολλές περιπέτειες και ένα εξάμηνο καταστροφικό για την οικονομία αναθρώσκει επιτέλους κάποια είδους ελπίδα. Υπάρχει στη χώρα ένα ηγετικό μέγεθος στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας και αυτό είναι ο Τσίπρας. Δε χρειάζεται να θυμίσω σε κανέναν πόσο έχω πολεμήσει τον άνθρωπο, τις ιδέες του και τη δημαγωγική ευκολία με την οποία τις εμφάνιζε. Είναι όμως, λάθος, σας παρακαλώ να με πιστέψετε, να ταυτίζουμε μια ηγετική φυσιογνωμία με τις αρετές ενός κοινού ανθρώπου.

Επί δεκαετίες εργάστηκα δίπλα και έζησα τον άνθρωπο και τον πολιτικό, τον μεγάλο αυτόν δημεγέρτη και κοινωνικό μεταρρυθμιστή, που ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αισθάνθηκα πριν από δυο χρόνια την ανάγκη να γράψω ένα βιβλίο για αυτήν τη σχέση (Στην Ευρώπη με τον Ανδρέα, εκδόσεις Πατάκη).

Οι ηγέτες φαίνονται στα δύσκολα. Είναι πολύ εύκολο να κάθεσαι στην κορυφή του Ολύμπου και να εξαπολύσεις κεραυνούς στον κάμπο, στο κεφάλι του ενός ή του άλλου, που σε ενόχλησε. Ή ακόμα όταν σου ‘ρθει να μεταμφιέζεσαι σε ταύρο, να απαγάγεις και να εξαφανίζεις την κακομοίρα Ευρώπη. Είναι εύκολη η κατάχρηση δύναμης όταν είσαι δυνατός. Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολη η αυτοκριτική, που διατηρεί τη συσπείρωση των οπαδών σου, την ανοχή της κοινής γνώμης. Αυτή η έκθεση στο ύψιστο μέσον ενημέρωσης, που είναι η τηλεόραση, μετατρέπει την τροποποίηση θέσης σε απρόβλεπτο ακροβατικό εγχείρημα. Είναι δύσκολο να ταπεινωθείς διατηρώντας την αξιοπρέπειά σου, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να κάνεις δύο και τρεις κωλοτούμπες και κάθε φορά να πέφτεις σταθερά, χωρίς να ταλαντευτείς ούτε μια στιγμή και στα δύο σου τα πόδια.

Ποιος από τους παλιότερους θα ξεχάσει τη στιγμή, που το πολιτικό θηρίο, που λεγόταν Ανδρέας Παπανδρέου, βρυχήθηκε σα λιοντάρι μέσα στη Βουλή «Meaculpaσας λέω! Τι άλλο θέλετε τέλος πάντων να πω;» και εσιώπησαν οι αντίπαλοι, που βεβαίως κατά τα άλλα είχαν απόλυτο δίκιο, γιατί κατάλαβαν ότι ο μεγάλος αυτός λαϊκός ηγέτης με πέντε λέξεις είχε πάρει την κοινή γνώμη με το μέρος του.

«Μπράβο τσόγλανε», που είπε και ο φίλος μου. Για να δούμε, θα συνεχίσεις στο δύσκολο δρόμο της ωρίμασης και της πολιτικής ενηλικίωσης ή θα αρχίσεις πάλι να παίζεις τσουλήθρα και τραμπάλες με τη Ζωΐτσα, το Γιανάκη και τα άλλα κακά παιδιά Λαφαζάνια, Λεουτσάκια, Βαλαβανάκια, Στρατουλάκια και τον φωνακλά Πετρακούλη; Θυμήσου μόνο πως, αν δεν ήσουν απρόβλεπτος και δεν κέρδιζες το χρυσό μετάλλιο στην κωλοτούμπα, αυτούς όλους δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους. (θυρωροί δεν υπάρχουν πια, από την εποχή του αείμνηστου Γιώργου Κατσιφάρα)

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Απολυταρχία

Από την αρχαιότητα υπήρχαν δύο ειδών πολιτεύματα. Στη Δημοκρατία υπερίσχυε η ψήφος των περισσοτέρων. Οι αποφάσεις υιοθετούντο με ψηφοφορίες μετά από εκτενή, ανοιχτό και ανταγωνιστικό διάλογο. Στην αριστοκρατία αυτές οι διαδικασίες περιορίζονταν σε έναν αριθμό πολιτών, που καθόριζε η έγγειος ιδιοκτησία, ο πλούτος γενικότερα, η ανδρεία και πολεμική ικανότητα, μερικές φορές η ηλικία, η πείρα και η σοφία και συχνά ένας συνδυασμός από όλα αυτά.

Είναι λάθος να επαναλαμβάνουμε την ηλίθια φράση : «η Ελλάδα είναι το λίκνο της Δημοκρατίας». Με αυτό ξεπερνούν την αμηχανία τους οι Δυτικοί κάθε φορά που πρέπει να προσφωνήσουν κάποιον τυχαίο εκπρόσωπο του σημερινού γυφτομαχαλά, που με φανατισμό και υπομονή όλοι εμείς κατοικούμε. Οι αρχαίοι Δημοκράτες ήξεραν, βέβαια, ότι η κοινωνία τους διατηρούσε έγκλειστες και εξουδετερωμένες πολιτικά τις γυναίκες, δηλαδή το μισό πληθυσμό. Ήξεραν ακόμη ότι ο τρόπος ζωής τους προϋπόθετε την ύπαρξη μιας πλειοψηφίας σκλάβων και μετοίκων, που εξασφάλιζαν την παραγωγή υλικών αγαθών για τους πολίτες εν καιρώ ειρήνης και πολεμικών εφοδίων για τους πολέμους, που ήταν σχεδόν ακατάπαυστοι. Ήξεραν τέλος και αυτό είναι το σοβαρότερο επιχείρημα, ότι από τις δημοκρατικές κοινωνίες σπάνια και από τις ολιγαρχικές συχνότερα ξεπηδούσε, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, ένα καθεστώς απολυταρχικό, που ταυτιζόταν με την άρνηση όλων των προσωπικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Η απολυταρχία κυριαρχούσε στην αρχαιότητα και αμέσως μετά τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους στον περιορισμένο γεωγραφικό του χώρο. Ως απολυταρχία κυβερνά ο Όθων και υπερασπίζοντας την εκ Θεού εξουσία του διώκεται και είναι μακρές και γνωστές σε όλους οι περιπέτειες του Οίκου των Γκλίξμπουργκ, που εξεδιώχθη τελικώς μαζί με τη χούντα των συνταγματαρχών μόλις το 1974. Αλλά και ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Έλλην Καποδίστριας, ως δικτάτωρ σκόπευε να κυβερνήσει, μιμούμενος τα ήθη και τα έθιμα του τσαρικού κράτους.

Ο απολυταρχικός τρόπος σκέψης έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία και στην ψυχολογία του Έλληνα. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει όλοι κάποιον αγανακτισμένο να εκστομίζει: «ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται». Ο Κοινοβουλευτισμός, που διεφθάρη από το σύστημα της πολιτικής πελατείας είναι βέβαια υπόλογος για μια σειρά από νοσηρές καταστάσεις του σήμερα. Είναι όμως λογικό ο πολίτης σε δημοσκοπήσεις, που αφορούν την εμπιστοσύνη που έχει στον έναν ή τον άλλο θεσμό, να φέρνει πρώτη την Εκκλησία, δεύτερο το Στρατό και τελευταίο και προτελευταία τον Τύπο και τη Βουλή; Είναι χαρακτηριστικό, πιστεύω, της κυρίαρχης ιδεολογίας, που οδηγεί σε αποτελέσματα σαν εκείνο της προηγούμενης Κυριακής, ότι σεβόμαστε και τιμούμε δύο θεσμούς που λειτουργούν εντελώς ανεξέλεγκτα, αεροστεγώς και βαρύνονται με μεγάλες περιπέτειες και καταστροφές στο παρελθόν. Ο μέσος Έλλην πολίτης σέβεται, τιμά και εμπιστεύεται τους Στρατηγούς και τους Μητροπολίτες αλλά όχι Βουλευτές, που εκλέγει κυρίαρχα με την ψήφο του και αντικαθιστά κατά βούληση, ούτε τον τύπο, που είναι καταδικασμένος να μην αγνοεί την αλήθεια και που, εν πάσει περιπτώσει, μπορεί κανείς να επιβραβεύσει ή να καταδικάσει κάνοντας τις επιλογές του είτε στο γραπτό τύπο, είτε στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, είτε στα κοινωνικά δίκτυα.

Είναι απόλυτα σύμφωνη με αυτό το πνεύμα η πρόσφατη απόφαση για την παραπομπή στο πειθαρχικό εννέα δημοσιογράφων, επειδή εκτιμούσαν διαφορετικά από την Κυβέρνηση τα όσα έλεγε και έπραττε ή τέλος πάντων, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, είχαν συγκροτήσει μια διαφορετική συνολικά αντίληψη από εκείνη των εγκαθέτων της.

Το πρώτο βήμα μετά τη διαπόμπευση της Βουλής με την ανεκδιήγητη Πρόεδρο για τον περιορισμό των ελευθεριών έγινε. Ποια ακριβώς θα είναι η εξέλιξη της διαδικασίας δεν ξέρουμε. Θα πρέπει να υπογράψουν δήλωση μετανοίας οι διαπρεπείς δημοσιογράφοι και οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί στους οποίους εμφανίζονται; Θα πρέπει να ανασκευάσουν λεπτομερώς και με επιχειρήματα τα όσα τους υπαγόρευε η κοινή τους λογική; Θα πρέπει για να γίνουν δεκτοί ξανά στη σφαίρα της ενημέρωσης να γονατίσουν εκλιπαρούντες χάρη μπροστά στον κ. Τσίπρα ή τέλος είναι GameOver για αυτούς και θα πρέπει να ψάξουν να βρουν άλλο επάγγελμα;

Πιστεύω πως ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης υπέρ του δικαιώματος στην ενημέρωση πρέπει άμεσα να λειτουργήσει.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Είμαι ένας νεόπτωχος συνταξιούχος - Από 5.900 ευρώ ...Πρώτο ΘΕΜΑ«Φιλοχρήματος δεν είμαι. Φτωχός είμαι, νεόπτωχος συνταξιούχος» δήλωσε ο πρώην υπουργός - Ζήτησε να απομακρυνθεί και [...]

NewsBombΟ Πάγκαλος δηλώνει φτωχός με 1.800 ευρώ και οργίζονται μέχρι και ...NewsBombΕκτός πραγματικότητας για μια ακόμη φορά ο πολύς Θόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος μιλώντας στο BHMA FM ξετυλίγει το προσωπ [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Ο Τσίπρας-Ρασπούτιν και ο λαός-πρόβατο που τον ...Πρώτο ΘΕΜΑΞεκινώντας με την... αποκατάσταση του Γιάνη Βαρουφάκη, ο πρώην υπουργός Θόδωρος Πάγκαλος σε νέο άρθρο του επιχειρεί να α [...]

Huffington Post GreeceΝΔ: «Γαλάζιος διεμβολισμός» μέσω Πάγκαλου, Διαμαντoπούλου και ...Huffington Post GreeceΕνδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πληροφορίες - για το ενδεχόμενο συνεργασίας και όχι ένταξης [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος για Τσίπρα: Τι με ενδιαφέρει τι θέλει ο κάθε ψυχασθενής;Πρώτο ΘΕΜΑΨεύτη, απατεώνα, δημαγωγό και τυχοδιώκτη χαρακτήρισε τον Αλέξη Τσίπρα ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος σε νέες του δηλ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish