Τα δίδυμα του Πάγκαλου

Βασιλης Βασιλικός

Άρθρο του Βασίλη Βασιλικού

Δυο βιβλία -κοινώς παιδιά- που κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα τη χρονιά που μας πέρασε (αμφότερα στις εκδόσεις Πατάκη) και που κοντεύουν να κλείσουν χρόνο από τότε που απέκτησαν ληξιαρχικό αριθμό γεννήσεως(κοινώς ISBN), πέρασαν στην καθολική ανυπαρξία (αν και ορθόδοξα βαφτισμένα και τα δυο), σαν να μην υπήρξαν. Σαν να μην είχαν είχαν κυκλοφορήσει ποτέ.

Και βέβαια δεν περίμενα να τα δω στις “επιλογές” των εντύπων που συνηθίζονται πριν τις Γιορτές., από περισσότερο ή λιγότερο επαΐοντας, όπου μερικοί επώνυμοι επιλέγουν σαν “βιβλίο της χρονιάς” τη Βίβλο ή την Οδύσσεια. Αλλά ούτε είδα μιαν αναφορά έστω, πέντε αράδες στις “νέες εκδόσεις;”

Ετσι τα επιλέγω εγώ για να τα παρουσιάσω στους αναγνώστες του περιοδικού μας, έστω και “κατόπιν εορτών” γιατί πιστεύω ότι αξίζουν. Αλλά από ποιο ν’ αρχίσω; Ποιο είναι εκείνο που γεννήθηκε τρία δευτερόλεπτα μετά το πρώτο;

Ας ξεκινήσω λοιπόν με αυτό που οι περισσότεροι θα νόμιζαν “απίθανο”: ο Θόδωρος Πάγκαλος να γράψει μια συλλογή διηγημάτων. Τίτλος: του “Οι χαμένοι”. “Losers” μας πληροφορεί το οπισθόφυλλο “ γιατί έτσι το ‘φερε η τύχη, losers γιατί έτσι το έφεραν οι επιλογές τους. Χαμένοι…”

oi_xamenoi

Οκτώ διηγήματα όλα κι όλα. Απ’ αυτά ήξερα μόνο το πρώτο “Ο κλουπιέρης”, μια σπαρταριστή ιστορία στα χρόνια της χούντας που συμβαίνει στο Ναυτικό με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Ισκιο, τον “κλουπιέρη” που δεν είναι παρήχηση του “κρουπιέρη” του Καζίνο, αλλά… Το είχα διαβάσει σ’ ένα περιοδικό πριν πολλά χρόνια και πίστευα ότι ο Πάγκαλος μπορεί να γράψει μυθιστόρημα. Θα έρθει, ελπίζω , με τη σειρά του κι αυτό. Προς το παρόν, ας περιοριστώ στα συναρπαστικά διηγήματά του.

Το καθένα πληροί απολύτως τον κανόνα του διηγήματος που όρισαν οι μεγάλοι του είδους τον 19ο αιώνα. Ο Αμερικανός O’ Henry και ο Γάλλος Guy de Maupassant. Το διήγημα είναι στρόγγυλο σαν ένα αυγό. Μια καρφίτσα στο τσόφλι του το διαλύει .Το διήγημα συνοψίζει μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος με μιαν τελική ανατροπή που ξαφνιάζει τον αναγνώστη (κι έτσι εγγράφεται στη μνήμη του). Το διήγημα (όπως το καλλιέργησε στον 20ο αιώνα ο Αργεντινός πεζογράφος Julio Cortazar) είναι μια πυρηνική αφήγηση: ξεκινά από ένα κέντρο κι εξακτινώνεται όπως μια ρόδα ποδηλάτου που είναι αυτοτελής κι αναντικατάστατη.

Paris-Vasilikos-Farantouri

Στο “Χιόνι στο Hauptbahnhof” ο Πάγκαλος μας δίνει την πιο δυνατή ιστορία του loser: έναν Ρωμηό “γκαστερμπάιτερ” (που παναπεί “ξένος εργάτης”) στο Μόναχο όπου κινείται μοναχικά και σπαραξικάρδια πάνω στον άξονα χάιμ – εργοστάσιο- χάιμ. Δεν πίνει, δεν καπνίζει, δεν βγαίνει σε ταβέρνες με τους φίλους του, δεν γκομενιάζει, δεν ζει μ’ άλλα λόγια– μόνο μαζεύει μάρκο το μάρκο το μεροκάματο για να μπορέσει να φέρει απ’ το χωριό τη γυναίκα του και τα παιδιά να ζήσουν κοντά του, ώσπου…. Κι όπως   η φάμπρικα που δουλεύει βρίσκεται κοντά στο Νταχάου, ( ο ίδιος όταν το επισκέφτηκε είχε γίνει Μουσείο ) με την προσωπική του περιπέτεια το στρατόπεδο επιστρέφει, θαρρείς,στην παλαιά του φρικαλεότητα με την συστηματική εξόντωση χιλιάδων Εβραίων,καθώς και αθίγγανων, κομμουνιστών κτλ..

Εκτός από τα δύο πρώτα, τον “Κλουπιέρη” και το “Να ζήσεις χίλια χρόνια”, τα πέντε διηγήματα που ακολουθούν συμβαίνουν στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά , ενώ το τελευταίο “Ντε λα μανγκέ ντε μποτανίκ…” στο Παρίσι.

Η οξυδέρκεια της παρατήρησης, η λεπτομέρεια που χρειάζεται ο αφηγηματικός λόγος για ν’ ανασάνει, το χιούμορ το πανταχού παρόν, ο έρωτας, ακόμα και μόνο μιας βραδιάς όπως στο “Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ”, φανερώνουν έναν γεννημένο αφηγητή που τον έχασε “ο μύθος” για να τον κερδίσει “ η ιστορία”.

Και αυτή αποτελεί το αντικείμενο του δεύτερου βιβλίου του “Με τον Ανδρέα στην Ευρώπη”. Ο χαρισματικός ηγέτης, ο συναισθηματικός άνθρωπος και ο πανέξυπνος πολιτικός , για χάρι του οποίου ο Πάγκαλος στις 3 του Σεπτέμβρη του 1974 εγκατέλειψε την Αριστερά που τον είχε κυοφορήσει, αλλά και που τον έπνιγε ταυτόχρονα με τον στενό κορσέ της για να του αφοσιωθεί ολοκληρωτικά- αποτελεί την αφορμή για να μας αφηγηθεί, χωρίς καμιά περιαυτολογία, το πώς λειτούργησε ως υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για την Ευρωπαϊκή Ενωση για να πετύχει τους υψηλούς στόχους που του ανατέθηκαν. Και τα κατάφερε , με την απόλυτη εμπιστοσύνη του Αρχηγού στις ικανότητές του,   επιλέγοντας την τακτική της καλλιέργειας των διαπροσωπικών σχέσεων με τα μεγάλα αφεντικά της Ε.Ε. Με τη δική του “λοξή” ματιά μας ξεναγεί στους διαδρόμους και στα κέντρα λήψης αποφάσεων όπου ως γεννημένος statesman , συντονίζει τα πρώτα εκείνα βήματά της χώρας μας η οποία χωρίς υποδομές, χωρίς βιομηχανία, μόνο σχεδόν με την αγροτιά της, (και το αρχαίο παρελθόν της φυσικά και το ασύγκριτο σε ομορφιά παρόν της) κέρδισε την δύσκολη μάχη του περάσματος από την φουστανέλα στην ευρωπαϊκή ενδυμασία, ενώ ο ίδιος προφήτεψε από τότε “τον γίγαντα με το μυαλό του νάνου” που αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν η Γερμανία που από τον γίγαντα στο σώμα Κόλ κατέληξε στο νάνο στο μυαλό του Σόιμπλε.

με τον ανδρεα στην ευρωπη

Ωστόσο το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου που αναφέρεται στο πρώτο κυβερνητικό του πόστο το 1982 ως υφυπουργού Εμπορίου στο κτίριο της πλατείας Κάνιγγος και όπου έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή του με το είδος εκείνο άκουγε στη λέξη “δημόσιος υπάλληλος” αξίζει να συμπεριληφθεί στα σχολικά εγχειρίδια της 3ης Λυκείου, ως παράδειγμα καριέρας προς αποφυγήν .

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Χωρίς κατηγορία

Η μικροαστική ασυναρτησία

Μετά το 1990 και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, οι Λενινιστές σε όλον τον κόσμο, βαθμιαία και χωρίς να το συνειδητοποιούν μερικές φορές, υπέστησαν μια κορυφαία αλλοίωση της ιδεολογίας τους. Άλλαξε το πρόσημο. Η επαναστατική προσέγγιση της πραγματικότητας είχε πάντα θετικό και δημιουργικό χαρακτήρα. Αγωνίζονταν οι ιδεολόγοι των καταπιεσμένων για τα «επ’ αύριο που τραγουδούν».

Η επίδειξη ενθαρρυντικών πτυχών του υπαρκτού σοσιαλισμού είχε παρασύρει μεγάλους διανοούμενους της Δύσης και τους είχε μετατρέψει σε απολογητές του συστήματος, που παράλληλα με το χιτλερισμό οδηγούσε εκατομμύρια αθώους στα γκούλαγκ και το θάνατο.

Μετά το 1990 στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες όσοι απόμεναν μέσα ή γύρω στον λενινιστικό τρόπο αντιμετώπισης της ζωής, έχασαν αυτό το θετικό πρόσημο.

Δεν υπήρχε πια νόημα να συγκρίνεις μια υπαρκτή πραγματικότητα, που η προσαρμοστικότητα του καπιταλισμού είχε καταστήσει ανεκτή, με ένα σύστημα που είχε αποδείξει από μόνο του την αβελτηρία και αδιέξοδά του και είχε καταρρεύσει αμήχανα, λιγότερο ή περισσότερο βίαια.

Σε χώρες όπως η Ελλάδα η μικροαστική ιδεολογία και τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα κατώτερα τμήματα της μεσαίας τάξης δημιούργησαν θύλακες επιβίωσης αριστερών πολιτικών σχημάτων. Πουθενά όμως δεν ήταν εντονότερη η επιβίωση καθαρά λενινιστικών σχημάτων του παρελθόντος ή (ακόμα πιο εξωφρενικό) η δημιουργία νέων τέτοιων μορφωμάτων, που στελεχώνονταν από τις νεότερες ηλικίες. Επαναστάτες με αιτία, ίσως, αλλά χωρίς προοπτική, χωρίς καμιά ελπίδα. Για ποιο λόγο; Και με τι πρόσημο, τι είδους προοπτική τώρα, που το παγοθραυστικό της αυριανής σοσιαλιστικής κοινωνίας είχε οριστικά βυθιστεί κάτω από τους παγετώνες που συσσώρευσαν οι επίγονοι του Σταλινισμού;

Η Ελλάδα είναι μια χώρα μικροαστική όσο καμία άλλη. Μικροαστοί ήταν βέβαια και οι μικροϊδιοκτήτες αγρότες, που καλλιεργούσαν τα κτήματά τους με τη βοήθεια της οικογένειάς τους και εποχικών εργατών και πουλούσαν στην αγορά οτιδήποτε πλεονάσματα είχαν πέρα από την οικογενειακή αυτοκατανάλωση. Οι μικροαστοί αυτοί αγρότες χρησιμοποιούσαν το πρώιμο κοινοβουλευτικό σύστημα για να εκβιάσουν πελατειακές σχέσεις, που εξασφάλιζαν την κοινωνική κινητικότητα, αλλά και πιο πεζά και συγκεκριμένα ωφελήματα όπως καλύτερα αγροτικά δάνεια ή κρατικές υποδομές, που διευκόλυναν την παραγωγή και μεταφορά των προϊόντων τους και βελτίωναν τους όρους ζωής στις τοπικές κοινωνίες.

Ο προλετάριος θέλει να βρίσκει τα προϊόντα που καταναλώνει σε φθηνές τιμές και να έχει όσο το δυνατότερο υψηλές τιμές στο προϊόν που ίδιος πουλάει, δηλαδή την εργασία του.

Ο κεφαλαιοκράτης θέλει να βρίσκει φθηνούς όρους παραγωγής (ενοίκιο της γης, τιμή χρήματος και κόστος εργασίας) και να πουλάει όσο το δυνατόν πιο ακριβά τα προϊόντα του. Αυτά είναι δεδομένα και πάγια σε όλους τους χώρους και τις εποχές και δεν αλλάζουν.

Ο μικροαστός αντίθετα θέλει ανάλογα με συγκυρία να βρίσκει φθηνό ότι του χρειάζεται και ακριβές τιμές για ότι έχει την πρόθεση να βγάλει στην αγορά. Σε μεγάλους αριθμούς είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Σε μια χώρα που κυριαρχεί ο μικροαστισμός όπως η Ελλάδα, η παράνοια συγκροτεί τη βάση της κυρίαρχης ιδεολογίας, επικρατεί παντού και παρασύρει και τις άλλες κοινωνικές ομάδες. Έτσι ο Έλληνας μικροαστός, κυρίαρχη μορφή της κοινωνίας μας, που θέλει να αγοράζει πάντα φθηνά και να πουλάει πάντα ακριβά και δεν μπορεί να καταλάβει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο σε μεγάλους αριθμούς, απαιτεί τέλειες κρατικές υπηρεσίες και υποδομές αλλά αποφεύγει να εκπληρώσει τις φορολογικές υποχρεώσεις του, απαιτεί ευνομούμενη πολιτεία και σεβασμό όλων των κανόνων καλής κοινωνικής συμπεριφοράς και ιδιαίτερα εκείνων που αφορούν την κυκλοφορία οχημάτων, ο ίδιος, όμως, δεν έχει κανένα σεβασμό προς το νόμο και τους εκπροσώπους του και συμπεριφέρεται ως κανίβαλος και τέλος έχει την αξίωση η μητέρα του να είναι αγία, η γυναίκα του πιστή μέχρι θανάτου και η κόρη του παρθένα μέχρι το γάμο, ενώ ο ίδιος έτοιμος για κάθε είδους σεξουαλική πανδαισία.

Αυτή η νοοτροπία είναι η βάση της ιδεολογίας των ανθρώπων που μας κυβερνάνε.

Θέλουν να μην πληρώνουμε τα χρέη μας, αλλά να βρίσκουμε πάντοτε πρόθυμους δανειστές με προνομιακούς όρους. Θέλουν να δέχονται οι συνομιλητές μας τα πιο εξωφρενικά επιχειρήματα, που ανασύρουμε από το παρελθόν ή εφευρίσκουμε για το παρόν και τέλος θέλουν να μπορούμε ατιμώρητα και προκλητικά να υβρίζουμε και να συκοφαντούμε όλους τους άλλους, ενώ εκείνοι θα πρέπει με απροσμέτρητη ψυχραιμία να επιδεικνύουν το μεγαλύτερο δυνατό σεβασμό για εμάς, τα οικονομικά και κοινωνικά μας χάλια, τους παράφρονες που μας κυβερνούν και τις ασυναρτησίες που συγκροτούν το δημόσιο διάλογό μας.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Pro Domo. Αφιερώνεται στη μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Γράφτηκε το 1978…

Pro Domo

Posted in Χωρίς κατηγορία

Γραφείο επί των οδών Μητροπόλεως και Φιλελλήνων

Δελτίο Τύπου – Αθήνα, 17 Μαρτίου 2015

Ο πρώην Αντιπρόεδρος των Κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου , βουλευτής επί 32 χρόνια της Περιφέρειας Αττικής, Θεόδωρος Πάγκαλος, άκουσε με κατάπληξη ότι η Πρόεδρος της Βουλής του αφαίρεσε το γραφείο, το οποίο η Βουλή του είχε διαθέσει, στο κτίριο επί των οδών Μητροπόλεως και Φιλελλήνων.

Ο κ. Πάγκαλος διευκρινίζει ότι ουδέποτε εζήτησε και ουδέποτε του εδόθη γραφείο στο κτίριο επί των οδών Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Του προτάθηκε μόνο ένα γραφείο στην οδό Βουλής 4, το οποίο δεν χρησιμοποίησε ούτε είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει, γιατί οι ελάχιστες διαστάσεις του δεν τον διευκόλυναν στην αποθήκευση και τακτοποίηση του αρχείου, το οποίο έχει σκοπό να παραδώσει στις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους.

Posted in Γραφείο Τύπου, Δελτία Τύπου

Ο φίλος του μετανάστη

Την περασμένη Κυριακή καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η διεύρυνση και η μεταναστευτική πολιτική έχουν πια συγχωνευτεί, για την πολιτική ηγεσία της Ευρώπης, σε ένα ενιαίο ζήτημα.

Στην Ουκρανία δοκιμάζονται τα έσχατα όρια της ανοχής, που μπορεί να επιδείξει η Ρωσία απέναντι σε μια πολιτική προσχώρησης κρατών που αποσπάστηκαν από την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση στο ΝΑΤΟ για δύο κυρίως λόγους.

-        Το ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε στις συνθήκες ψυχρού πολέμου για να ανακόψει την επεκτατική πολιτική της τότε Σοβιετικής Ένωσης πέρα από τα όρια του σιδηρού παραπετάσματος. Έχει μικρή σημασία αν η σοβιετική ηγεσία έτρεφε αυτές τις βλέψεις. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η εσωστρέφεια είχε αρχίσει ήδη να καταλαμβάνει ολόκληρο το στρατηγικό τους χώρο και συνεχώς ισχυροποιείτο υπό την επίδραση και της εντροπίας, που παρήγαγε αυτό το χωρίς ανταγωνισμό σύστημα. Οπωσδήποτε οι Ρώσοι έχουν ιστορικές αφορμές να απεχθάνονται το ΝΑΤΟ ακόμη και τώρα, που ο αντισοβιετικός του χαρακτήρας έχει εκλείψει εκ των πραγμάτων, αφού το ανατολικό μπλοκ και η ίδια η Σοβιετική Ένωση αυτοδιαλύθηκαν.

-        Η δεύτερη μεγάλη πηγή δυσπιστίας έχει δημιουργηθεί με τις αλλεπάλληλες εισβολές από τα δυτικά, που άφησαν βαθύτατα ίχνη στο συλλογικό υποσυνείδητο του ρωσικού λαού.

Πιο νότια, στον Καύκασο και στα δυτικά Βαλκάνια, η άτακτη αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας, οδήγησε σε θεσμικό αδιέξοδο και εθνοτικό χάος.

Από την άλλη μεριά η Τουρκία, μεγάλη χώρα με σφύζουσα οικονομία, αντιμετωπίζει το πρόβλημα της ισλαμικής αναβίωσης, η οποία μπορεί να παίρνει ιδιάζουσα μορφή, αλλά δεν παύει να υπάρχει.

Στο κέντρο της Μεσογείου χαοτική είναι η εξέλιξη του παλαιστινιακού ζητήματος. Φαίνεται ότι η αδυναμία εξεύρεσης λύσης έχει οδηγήσει την ηγεσία του Ισραήλ στην πεποίθηση ότι η αδράνεια και η υποδαύλιση ερίδων μεταξύ των Παλαιστινίων είναι όχι μόνο η καλύτερη τακτική, αλλά μπορεί να υποκαταστήσει τη στρατηγική.

Οι Αμερικάνοι, που ποτέ δε διδάσκονται τίποτα, επανέλαβαν τον άθλο τους του Αφγανιστάν και του Ιράκ για να απαλλαγούν από τα «προοδευτικά» αραβικά καθεστώτα της Αιγύπτου, της Λιβύης και της Συρίας. Το αποτέλεσμα ήταν να διαδεχθούν τις τυραννικές και αυταρχικές εξουσίες, που προέρχονταν και είχαν την υποστήριξη του στρατού, συμμορίες ενόπλων, μυστικές οργανώσεις φανατικών δολοφόνων, να καταρρεύσει η οικονομία και να αισθανθούν απέραντη ανασφάλεια και μοναξιά οι μειοψηφίες και ανάμεσα σε αυτούς κυρίως οι χριστιανοί. Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, που οι περισσότεροι είναι δίγλωσσοι στα αραβικά, αλλά και στα αγγλικά και γαλλικά, μικροαστικής προέλευσης και συχνά διπλωματούχοι ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, αψηφούν το θάνατο για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στην Ευρώπη. Οι δρόμοι αυτοί περνούν, είτε το θέλουμε, είτε όχι και από τη χώρα μας. Ελάχιστοι, όμως, είναι οι μετανάστες, που έχουν ως τελικό προορισμό την Ελλάδα. Η χώρα μας είναι απλώς μια δίοδος για τις μεγάλες και συμφέρουσες αγορές εργασίας, τα καλά εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα νοσοκομεία, την κοινωνική αντίληψη και την πρόνοια, που μπορούν να παρέχουν οι πλούσιες χώρες του Βορά. Καλό θα ήταν, λοιπόν, αυτοί που απερίσκεπτα στην Ελλάδα ή αλλού χύνουν δάκρια για τα παθήματα των μεταναστών, να αφιερώσουν ένα μικρό μέρος από τις προσπάθειές τους για να υπάρξει κινητικότητα όχι μόνο προς τα πίσω με τις απελάσεις, αλλά και προς τα μπρος με κάποια είδους κοινωνική επιλογή.

Σύγχυση, όπως είναι φυσικό, επίδειξη καλών προθέσεων, φλυαρία και έλλειψη υπευθυνότητας χαρακτηρίζουν και αυτήν την πλευρά της κυβερνητικής πολιτικής. Νόμοι υπάρχουν. Αρκεί να εφαρμοστούν με συνέπεια και συνέχεια. Η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει:

  1. Ενιαία πολιτική περιφρούρησης των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης. Ανάληψη των εξόδων με λόγο τη σχετική οικονομική ισχύ και την απήχηση που έχει η κάθε χώρα μέλος ως τελικός σκοπός του μετανάστη.
  2. Πολιτική ένταξης και αφομοίωσης των μεταναστών, που έχουν κατοικήσει τουλάχιστον 8 χρόνια συνεχώς τη χώρα και των παιδιών τους, εφόσον έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα.
  3. Συσπείρωση για την πιο μεγάλη κατανόηση από τον πολίτη έτσι ώστε να αποφευχθούν οι φυλετικές εντάσεις και να ναυαγήσει η απόπειρα καπηλείας από τους εθνικοσοσιαλιστές, που μας κυβερνούν και την άκρα δεξιά, που στο θέμα αυτό έχει απόλυτα ταχθεί μαζί τους. Φίλος των μεταναστών δεν είναι αυτός που σκέπτεται πονηρά με ποιον ακόμα τρόπο μπορεί να τους εκμεταλλευτεί. Φίλος τους είναι αυτός ο οποίος ξέρει, ίσως γιατί έχει κάνει ο ίδιος μετανάστης, έχει βγάλει τα αναγκαία διδάγματα και μπορεί να δει τον εαυτό του μέσα στα μάτια του τρίτου.

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

gazzetta.grΠάγκαλος: Ο Ελληνας μικροαστός είναι κανίβαλοςgazzetta.gr«Εχει την αξίωση η μητέρα του να είναι αγία, η γυναίκα του πιστή μέχρι θανάτου και η κόρη του παρθένα μέχρι το γάμο, ενώ ο ίδιος έτο [...]

News.grΠάγκαλος: Λαμόγιο ο Κατρούγκαλος, καλός ο Τσίπρας στο ΒερολίνοNews.grΩς "θετική" χαρακτήρισε τη χθεσινή συνάντηση μεταξύ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της γερμανίδας καγκελάριου Ά [...]

www.star.grΘ. Πάγκαλος: «Μου προκαλεί αηδία ο Βαρουφάκης»www.star.gr​Νέα επίθεση εναντίον του Γ. Βαρουφάκη εξαπέλυσε ο πρώην υπουργός και αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, Θ. Πάγκαλος, μιλώντας [...]

gazzetta.grΠάγκαλος: «Θα ξανασυναντηθούμε»gazzetta.grΔήλωση μέσω της οποίας κάνει γνωστή την αποχώρηση του από την ομάδα των Χανίων, εξέδωσε ο Ντίνος Πάγκαλος. Στην έκδοση δήλωσης με την οποία γνωστοπ [...]

iefimeridaΠάγκαλος: Η Κωνσταντοπούλου μου ζήτησε να παραδώσω ένα ...iefimeridaΑπάντηση στην Πρόεδρο της Βουλής έδωσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος μετά την απαίτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου από τον πρώην αντιπρ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish