Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αξιολόγηση

Αξιολόγηση: τα ισοδύναμα μέτρα, που πρότεινε η Κυβέρνηση στους συνομιλητές της, που με όλο και μεγαλύτερο μίσος και πάθος ονομάζει συλλήβδην δανειστές, έχουν δύο χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι ότι πρόκειται συνήθως για εντελώς αφηρημένες βουλησιαρχικές προβολές στο μέλλον επιθυμιών των ερασιτεχνών, που στελεχώνουν τα οικονομικά υπουργεία: «πάταξη της φοροδιαφυγής», «φορολόγηση του λαθρεμπορίου καυσίμων», «άμεση απόδοση του εισπραχθέντος ΦΠΑ» αποτελούν πάγιους στόχους των εισπρακτικών μηχανισμών του κράτους, που χάνονται στα βάθη των δεκαετιών. Από τις προσπάθειες γενεών φιλότιμων και έντιμων δημοσίων υπαλλήλων και συχνά εμπνευσμένων υπουργών οικονομικών δεν έχει προκύψει κανένα απτό αποτέλεσμα. Μερικές φορές μάλιστα η φορολογική αναρχία και ασυδοσία έχει επιδεινωθεί.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η συστηματική απουσία οποιασδήποτε προσπάθειας περιορισμού των δαπανών ενός σπάταλου κράτους. Όλα τα βάρη πέφτουν πάνω στους ραγιάδες του ιδιωτικού τομέα. Στην πραγματικότητα η εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει, μετά την κατάληψη του κράτους από τους πραξικοπηματίες δημοσίους υπαλλήλους, την απόλυτη ακινησία και την έλλειψη κάθε μορφής απόπειρας αναθεώρησης και ανασυγκρότησης του δημόσιου τομέα. Οι συνδικαλιστικές εξουσίες των δημόσιων υπαλλήλων που ελέγχουν την κοινοβουλευτική ομάδα και το εκλογικό σώμα που σήμερα νομιμοποιεί την Κυβέρνηση Τσίπρα έχουν θριαμβεύσει και αρνούνται οποιαδήποτε αμφισβήτηση των κακώς κειμένων.

Πρώτος και βασικός τους εχθρός είναι η αξιολόγηση, που την καταδιώκουν με «βαθυστόχαστες» δήθεν θεωρητικές αναλύσεις και την καθημερινή τους προπαγάνδα ως αριστοκρατική επιλογή. Την καταργούν με την πρακτική τους όπου εργάζονται και μισθοδοτούνται από το δημόσιο από τον παιδικό σταθμό μέχρι τα συμβούλια, των κατεχόμενων από τους κόκκινους τραμπούκους, Πανεπιστημίων. Όλοι ίσοι, όλοι ανεπαρκείς, όλοι ασύδοτοι. «Όλοι, όλα, παντού για πάντα» είναι το σύνθημά τους, που σιγά, σιγά καταλαμβάνει το σύνολο της κοινωνίας και δημιουργεί ένα νέο πρότυπο τον σύγχρονο ζαμανφουτιστή.

Αν δεν ανατραπεί αυτού του είδους η ιδεολογία η Ελλάδα θα κατολισθήσει στην παγκόσμια κλίμακα των Εθνών και θα γίνουμε Έθνος ιδιόμορφο, κατάλληλο μόνο για χρήσεις που θα επιτρέπει αυτή μας η ιδιομορφία. Παθητικοί, μοιραίοι και άβουλοι θα περιμένουμε μοιρολατρικά μια νέα παροχή του δημοσίου που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε μέσα στη γενικευμένη κακομοιριά της ισότιμα διανεμόμενης πενίας.

Το τραγικό είναι ότι αυτού του είδους οι επιλογές είναι ξένες, όχι απλώς με το πνεύμα της εποχής, όπως διαμορφώθηκε μετά την οριστική συντριβή του κομμουνισμού παγκοσμίως, αλλά και με τα ιδιαίτερα ιστορικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας όπως υπάρχουν και προβάλλονται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Από εκείνα τα προϊστορικά και εν μέρει μυθικά ταξίδια του Οδυσσέα μέχρι τη σύγχρονη με εμάς επιστημονική και επιχειρηματική περιπέτεια των Ελλήνων που διαπρέπουν σε όλες τις χώρες, αφού εκπατρίστηκαν σε όλα τα πλάτη και μήκη της υφηλίου.

Πως είναι δυνατόν τα παράσιτα της κοινωνίας, οι αδαείς, οι ημιμαθείς και οι αποτυχημένοι να αναρριχήθηκαν και να κατέλαβαν την εξουσία «δημοκρατικά» με κάποια πλειοψηφία, όπως και αν προέκυψε αυτή στη χώρα των Αργοναυτών; Η απάντηση είναι νομίζουμε απλή. Κατέλαβαν την παιδεία, την μετέτρεψαν σε κράτος εν κράτει και κατάργησαν το κυρίαρχο συστατικό της. Αυτό που εξασφάλιζε την κοινωνική κινητικότητα, τη ζωή και την ανάσα της δημοκρατίας. Κατάργησαν οι νεκροθάφτες του ολοκληρωτισμού και οι βρυκόλακες της μετριότητας την προϋπόθεση της αριστείας, δηλαδή την αξιολόγηση.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Ανατροπές

Ανατροπές: Ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι τρεις είναι οι πυλώνες της Δημοκρατίας: η Βουλή, η τοπική αυτοδιοίκηση και ο συνδικαλισμός. Σε αυτούς τους θεσμοποιημένους πυλώνες, που προϋπόθεταν μιαν εσωτερική δημοκρατική λειτουργία (με την πρόβλεψη κριτηρίων για τους συμμετέχοντες, διαδικασιών για την άσκηση της εξουσίας από τις πλειοψηφίες και την προστασία των μειοψηφιών και πάνω από όλα την αντιπροσωπευτικότητα ως απαραίτητο προσόν των εκάστοτε εκλεγμένων) προστέθηκε από την αναρχούμενη αντίληψη, που επηρεάζει τον τρόπο σκέψης της σημερινής ακροαριστεράς και ακροδεξιάς και η λαϊκή κινητικότητα. Ο «κόσμος στις πλατείες» έγινε ισότιμος, εξωσυνταγματικός παράγων του πολιτεύματος. Και το ισότιμος δεν ίσχυε βέβαια για μακρές χρονικές περιόδους π.χ. κατάληψης της Πλατείας Συντάγματος από τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ στην κάτω πλατεία και τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής στην πάνω πλατεία, την προέκταση της Λεωφόρου Αμαλίας και τον χώρο μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη.

Όλοι αυτοί είχαν καταλύσει το Σύνταγμα και τους Νόμους και ιδιαίτερα τα άρθρα που αφορούσαν τις ατομικές ελευθερίες των συμπολιτών τους. Όποιος αποτολμούσε να περάσει, έστω και από τις παρυφές της πλατείας και αναγνωριζόταν (καμιά φορά και από λάθος) ως οπαδός και υποστηρικτής του μνημονίου, απομακρυνόταν αμέσως μετά από κοινή και συνεννοημένη πολλές φορές παρέμβαση κόκκινων και μαύρων φασιστών, που τους συνέδεε ο «πατριωτισμός». Λοιδορίες, γκεσταπίτικες συκοφαντίες, προπηλακισμοί και σε τελευταία ανάλυση ξυλοδαρμός συγκροτούσαν την καθημερινότητα της πλατείας. Την ίδια ώρα μαύροι και κόκκινοι αγανακτισμένοι έβγαιναν από τις τρύπες τους για να ρίξουν το σύνθημα που αποτελούσε την πεμπτουσία αυτών των ημερών.

«Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή»

Και επειδή «στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα», όπως λέει ο κ. Δραγασάκης ή «δε συγχωρείται κενό» όπως αναφωνεί προσφάτως ο κ. Βαρουφάκης, η εξουσία στο κέντρο της πόλεως, με την ανοχή του τότε υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου, που είχε απαγορέψει στην αστυνομία να επέμβει, πέρασε στα χέρια των αλητών, που σήμερα προσποιούνται ότι μας κυβερνούν.

Την Τετάρτη 17 Ιουνίου έγινε μια κακόγουστη και απέλπιδα προσπάθεια νεκρανάστασης του φαινομένου της πλατείας.

Γιατί να ασχοληθεί κανείς με μία αποτυχημένη επανάληψη, που είναι πρόδηλο ότι έχει σκοπό να ενοποιήσει το χώρο του παραλογισμού και να ανακόψει τη φθορά και την πτώση της Κυβέρνησης; Γιατί έχουν πάρει τον κατήφορο. Λίγο, λίγο τώρα στην αρχή. Πιο ραγδαία όταν θα αποκαλυφθεί κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο πόσο μεγάλα ήταν τα ψέματα που είπαν, πόσο κολοσσιαία η ζημία που έκαναν στον τόπο και πόσο τυχάρπαστη και περιστασιακή η παρουσία τους στο προσκήνιο. Νομίζουμε για δύο λόγους: πρώτον γιατί είναι η πρώτη φορά που κυβέρνηση στην Ελλάδα οργανώνει διαδήλωση υπέρ του εαυτού της. Ομολογεί δηλαδή ότι δεν κυβερνά η ιδία, αλλά το πεζοδρόμιο. Δεύτερον, γιατί τη συγκέντρωση της Τετάρτης την ακολούθησε συγκέντρωση «της κατσαρόλας» εχθρών της φορομπηχτικής πολιτικής του Τσίπρα και οπαδών της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Είναι η πρώτη φορά που οι χειμαζόμενοι και σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες του ιδιωτικού τομέα τολμούν να αμφισβητήσουν τη δικτατορία των δημοσίων υπαλλήλων. Να το κάνουν μάλιστα με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι αντίπαλοί τους.

Άκουσα διάφορα μορμολύκεια να καλούν τον ελληνικό λαό σε Τρίτο Γύρο. Ας έχουν υπόψη τους ότι στους δρόμους και στις πλατείες δε θα είναι πια μοναχοί και ότι τη θανατολατρεία τους θα μπορέσουν να την ικανοποιήσουν πολύ ταχύτερα από ότι νόμιζαν.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αναγέννηση

Αναγέννηση (1): η λέξη έχει διαφορετικό περιεχόμενο όταν χρησιμοποιείται στα πλαίσια μια συζήτησης που αφορά αντιπολιτευόμενο κόμμα από τη χρήση που γίνεται για να προσδιοριστεί ένας μελλοντικός αισιόδοξος ορίζοντας με βάση τις πολιτικές της «πρώτης φοράς αριστερά» κυβέρνησης. Στα πλαίσια της αντιπολίτευσης, άλλη είναι η εμβέλεια του όρου όταν χρησιμοποιείται από την ηγεσία ή από στελέχη της ΝΔ και άλλη όταν χρησιμοποιείται στα πλαίσια ενός μικρότερου κόμματος.

Σήμερα θα σχολιάσουμε το γεγονός ότι τρεις, συμπαθέστατοι κατά τα άλλα, υποψήφιοι για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ διεκδικούν την ψήφο όσων βούλονται προσέλθειν με δηλώσεις, άρθρα και συνεντεύξεις, όπου κύριο ρόλο παίζει η λέξη «αναγέννηση». Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Όποιος μιλάει για αναγέννηση θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει και τη λέξη νεκρανάσταση. Για να αναγεννηθεί κάτι πρέπει, κατά την άποψή μας, να έχει πεθάνει. Σ’ ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ είναι κοινό μυστικό ότι η αγωνιώδης προσπάθεια του τελευταίου τετραγώνου της παλιάς φρουράς έχει ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχει την εκ νέου είσοδό του στο Κοινοβούλιο. Όλο και περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι σε ενδεχόμενες νέες εκλογές, όποια και αν είναι η ηγεσία του, είναι απίθανο να πετύχει το μαγικό 3%, που σε μεταβάλλει από ΜΚΟ σε πολιτικό κόμμα. Γι’ αυτό ίσως ο μέχρι τώρα μαχητικός και ριψοκίνδυνος, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορείας, Πρόεδρός του εγκατέλειψε το πεδίον της μάχης. Επήλθε το Βατερλώ. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι απλώς μια άχαρη, χωρίς προοπτικές, ανάμνηση του πάλαι ποτέ πλειοψηφικού κινήματος των μη προνομιούχων.

Δεν έχουμε την αλαζονική πρόθεση να γράψουμε εδώ μια σύντομη ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Χωρίς τον Ανδρέα Παπανδρέου, της ελπίδας που δημιούργησε και την ακούραστη και πολλές φορές ανιδιοτελή προσφορά χιλιάδων στελεχών του, η Ελλάδα θα ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση.

Χωρίς τα λάθη και τις αδυναμίες του ΠΑΣΟΚ η Ελλάδα θα ήταν πιο μπροστά και θα είχε αποφύγει ίσως μερικά από τα οδυνηρά στοιχεία της κρίσης που ζούμε σήμερα. Βέβαια, κενό εξουσίας δεν νοείται σε ένα οργανωμένο κράτος δικαίου. Κάποιος θα κυβερνούσε. Όμως, αν κάνει κανείς μια καλόπιστη κριτική των θέσεων που δηλώνονταν σε όλες ανεξαίρετα τις μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ, είτε από τη ΝΔ είτε από την κάθε μορφής Αριστερά, θα διαπιστώσει ότι όλες τους οι θέσεις και προτάσεις ήταν έντονα προσανατολισμένες προς την κατεύθυνση της φαυλοκρατίας, της ρουσφετολογίας και της πολιτικής πελατείας. Η αντιπολίτευση ήταν πάντα χειρότερη από το ΠΑΣΟΚ και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα κάθε φορά που δόθηκε από το εκλογικό σώμα η ευκαιρία σε μια άλλη πλειοψηφία να κυβερνήσει.

Τα μεγάλα κόμματα ιστορικής σημασίας όπως το ΠΑΣΟΚ συνήθως δεν οδηγούνται στο περιθώριο από λανθασμένες επιλογές που αφορούν την πράξη ή από τις αδυναμίες της εκάστοτε ηγεσίας τους. Χάνουν την επαφή με την κοινωνική συμμαχία, που αρχικά τα στήριζε, από θεμελιώδεις επιλογές τους όταν πέσουν στη δίνη μιας γενικότερης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι θεμελιώδεις αδυναμίες του ΠΑΣΟΚ;

Ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ όσο ζούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ακόμα και όταν είχε κλονιστεί η υγεία του και είχε φθαρεί η ιδεολογική και προσωπική του καθαρότητα από μια σειρά από συγκεκριμένα σκάνδαλα, ήταν αναμφισβήτητα αυτός. Το ΠΑΣΟΚ ήταν δικό του. Το είχε δημιουργήσει, το είχε προσανατολίσει. Εκατοντάδες στελεχών τον είχαν για παράδειγμα. Όταν ήρθε η ώρα της διαδοχής, όλοι οι υποψήφιοι εκπροσωπούσαν ένα μέρος μόνο από την επιρροή αυτής της ιστορικής προσωπικότητας. Οικονομικά συμφέροντα, προσωπικές φιλοδοξίες, οργανωμένες συντεχνίες και παρεξηγημένες ελπίδες έπαιξαν ρόλο για να διαμορφωθεί η καλύτερη δυνατή τότε πλειοψηφία γύρω από τον Κώστα Σημίτη. Αργότερα, κάθε φορά που τα πράγματα χειροτέρευαν, ο ηγέτης του χώρου εγκατέλειπε το πεδίο της μάχης και παρέδιδε την ηγεσία – έδινε το δαχτυλίδι – σε κάποιον που ήταν σαφώς ανεπαρκέστερος. Το κόμμα ήταν φυσικό να ακολουθήσει μια πορεία απομάκρυνσης από τις βασικές αρχές και ιδέες, που είχαν διαμορφώσει την ιδιαιτερότητά του. Όλοι οι διάδοχοι του Ανδρέα Παπανδρέου, με την εξαίρεση ίσως του Κώστα Σημίτη, εκλέχτηκαν ως πρόσωπα και όχι γιατί εξέφραζαν τη μια ή την άλλη άποψη για το μέλλον του κόμματος και της χώρας. Πρώτα ψηφίζαμε το Γιώργο ή το Βαγγέλη και μετά περιμέναμε να δούμε τι έχουν να μας πουν. Αυτό επαναλαμβάνεται και σήμερα στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο.

Για να ξεπεραστεί αυτός ο παθολογικός αποπροσανατολισμός, πρέπει στο μέλλον στα συνέδρια οποιουδήποτε σχηματισμού θέλει να διεκδικήσει την πλειοψηφική εκπροσώπηση του ευρύτατου χώρου της δημοκρατικής παράταξης, να εμφανίζονται συγκροτημένες, θαρραλέες και όσο γίνεται πιο πλήρεις θέσεις και να ψηφίζονται αυτοτελώς. Πρόεδρος του φορέα αυτού θα είναι αυτός που υιοθετεί και εκφράζει τις συγκεκριμένες απόψεις που πλειοψήφησαν στο συνέδριο.

Είναι σαφές ότι η διαδικασία που περιγράφουμε θα γίνεται ενιαία και μ’ αυτήν τη σειρά: θέσεις, μέλη της κεντρικής επιτροπής, πρόεδρος στον πιο υποψιασμένο και πολιτικοποιημένο χώρο έκφρασης απόψεων, που είναι το συνέδριο. Είναι δημαγωγία, λαϊκίστικη παρεκτροπή και επικοινωνιακή ευκολία να ψηφίζουμε ονόματα που σε συνθήκες παρακμής εκφράζουν απλώς την καταγωγή και όχι την αξία του συγκεκριμένου ατόμου. Είναι απαράδεκτο η πιο υπεύθυνη πράξη ενός συνεδρίου, που είναι η επιλογή της ηγεσίας να γίνεται από ένα εκλογικό σώμα στο οποίο ο καθένας μπορεί να συμμετέχει. Όποιοι στο μέλλον φιλοδοξούν να εκπροσωπήσουν τον φορέα που θα εκφράσει τη Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, που αντιστοιχεί στην κοινωνική πλειοψηφία, που εκφράζει το λαό αυτής της χώρας και που είναι το Κέντρο και η Δημοκρατική Αριστερά θα πρέπει να υιοθετήσει αυτές τις θέσεις. Ως τότε αρχαιρεσίες όπως η σημερινή θα έχουν απλώς κωμικό χαρακτήρα και όσοι συμμετέχουν θα είναι συνένοχοι στην αβελτηρία που αφήνει το χώρο αδέσποτο για να λεηλατηθεί από τη μια και την άλλη πλευρά.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας

BRICS

Email

Αμερικάνοι: κάτοικοι των ΗΠΑ, πάσης δυνατής προελεύσεως. Ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίσματα. Γενικώς αντιπαθούνται. Έχουν διαπράξει μια σειρά από εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως είναι η απόβαση στις Φιλιππίνες και στην Κούβα, η ανατροπή του Άρμπενθ στη Γουατεμάλα, η δολοφονία του Αλιέντε, ο πόλεμος στο Βιετνάμ και το πραξικόπημα του 1967 στην Ελλάδα. Μετά διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία και πρόσφατα ατύχησαν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο και στη Συρία με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σοβαρό πρόβλημα ισλαμικού τζιχαντισμού και επιστροφής στο Μεσαίωνα.

Επειδή, ως γνωστόν, το πραξικόπημα του ‘67, η επτάχρονη δικτατορία, η εισβολή στο Πολυτεχνείο, τα βασανιστήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Ασφάλειας καθώς και η απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου και ό,τι ακολούθησε στην Κύπρο έγιναν με αποκλειστική ευθύνη των Αμερικανών χωρίς την ανάμειξη κανενός Έλληνα (εμείς είμαστε όλοι δημοκράτες και αντιστασιακοί) η ετήσια διαδήλωση του Πολυτεχνείου τελειώνει στην Πρεσβεία τους όπου και κυριαρχεί το βροντερό σύνθημα: «Αμερικάνοι, φονιάδες των λαών». Πρόσφατα όμως φαίνεται ότι άλλαξαν χαρακτήρα. Ίσως επειδή ο Πρόεδρός τους είναι μαύρος (συγγνώμη Αφροαμερικάνος είναι πολιτικά ορθότερο). Κάθε τρεις και δέκα παρεμβαίνουν στα εσωτερικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προτρέπουν τους άθλιους δανειστές μας, που δεν δέχονται να μας χαρίσουν τα δανεικά σε μεγαλύτερη κατανόηση. Τηλεφωνούν επίσης συχνά πυκνά στον «πρώτη φορά Αριστερό» Πρωθυπουργό μας και ενθαρρύνουν την αδιαλλαξία του. Όλο αυτό είναι τόσο συγκινητικό, που χωρίς να μας το ζητήσουν στείλαμε τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης να τους χαρίσει την Κάρπαθο για βάση (δες παρακάτω Αξιοπρέπεια και Βάσεις). Για τη διαδήλωση του Πολυτεχνείου προτείνουμε τα δύο ακόλουθα νέα συνθήματα:

«Ζήτω οι Βάσεις του Θανάτου» και «Αμερικάνοι γερά, με τσαμπουκά, δώστε μας κι εμάς λεφτά»

Αναβολή/αναμονή: ως γνωστόν το καλύτερο δάνειο είναι το «κουρεμένο». Με άλλα λόγια ο δανειστής σου χαρίζει και τους τόκους και μέρος ή καλύτερα όλο το ποσό. Αν αυτό δεν το πετύχεις τότε πρέπει να αγωνιστείς για ένα άτοκο δάνειο με άδηλη ημερομηνία λήξης και περίοδο χάριτος, ας πούμε, δέκα ετών. Αν όμως, οι δανειστές είναι καθάρματα, φασίστες μισέλληνες και θέλουν να πιουν το αίμα του λαού και να υπονομεύσουν την πρώτη μετά την κατάρρευση του Σοσιαλισμού (υπαρκτού και μη) γνήσια Αριστερή Κυβέρνηση στην Ευρώπη και διατηρούν χωρίς καμία τροποποίηση τις ημερομηνίες καταβολής όσων οφείλεις, τότε πρέπει να βιαστείς να λύσεις όλα τα προβλήματα που επιδεινώνουν τη θέση σου. Γιατί μπορεί να επιζητεί να κερδίσει ο οφειλέτης χρόνο;

Γιατί δεν γνωρίζει το θέμα και προσπαθεί να το μάθει αποφεύγοντας, στο μεταξύ, δηλώσεις και έκθεση στη δημοσιότητα; Γιατί ελπίζει να δανειστεί από αλλού με ευνοϊκότερους όρους; Γιατί προσπαθεί στο σύνολο που τον νομιμοποιεί να δημιουργήσει συμφωνία ή εν πάσει περιπτώσει να αμβλύνει τις διαφωνίες; Ή γιατί δεν ξέρει τι του γίνεται και τρέχει πάνω κάτω πανικόβλητος θεωρώντας ότι η καρέκλα της εξουσίας είναι, προς το παρόν, μια κάποια λύση.

Μια τέτοια στάση παθητικής αναμονής πως μπορεί να συνδυάζεται με το αίτημα της Αξιοπρέπειας και να υπηρετεί Διαπραγματεύσεις.

Αξιολόγηση

Αξιοπρέπεια

Αριστεία

Βαρούφες

Βάσεις

Γλείψιμο

Δημοσιονομική προσαρμογή

Δημοψήφισμα

Διάλεξη

Διαπραγματεύσεις

Διαρκής επανάσταση

Δραχμή

Εκλογές

Ελπίδα

Έντιμος συμβιβασμός

Θεσμοί

Καταλήψεις

Κουκούλες

Λαός

Μετανάστες

Παπαδήμος

Πολιτική λύση

Σκίσιμο

Συνιστώσες

Σύνταγμα

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Πέρα απ’ τα δεσμά της λογικής

Μια σειρά από «επαναστατικές» πρακτικές, κοινωνικές ή ατομικές, έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό τους την απόπειρα ή την προσπάθεια αμφισβήτησης της «αστικής» λογικής. Οι προσπάθειες αυτές συγκροτούν κατά κύριο λόγο την ιστορία των ιδεών από τον 17ο αιώνα και μετά. Μαρξισμός, νιτσεϊσμός και η θεωρία του υπερανθρώπου, σουρεαλισμός και κάθε είδους άλλες φιλοσοφικές σχολές εντάσσονται σε αυτό το ρεύμα καθορισμού και απόρριψης της «αστικής» λογικής, που συνοδεύεται από ένα πλήθος αξιωματικά ή θεωρηματικά επιχειρήματα.

Να μη νομίσει κανείς ότι αυτού του είδους η αμφισβήτηση κινείται στο διάστημα και ότι η μοναδική συνέπεια από την υιοθέτησή της έχει θεωρητικό αποκλειστικά χαρακτήρα. Αυτά που συμβαίνουν στο αποσβολωμένο και σπαρασσόμενο από γνήσια αγωνία κράτος του Τσίπρα δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής σοβαρή προσπάθεια να αμφισβητηθούν. Η παραχάραξη πάει σύννεφο. Οι παραπλανητικές και επιπόλαιες δικαιολογήσεις αδιαφορούν για την ιστορία και ιδιαίτερα για εκείνη των ιδεολογιών. Οι πολίτες θαμπωμένοι από τη νέα τροπή των πραγμάτων αγωνιούν για την έκβαση και φοβούνται για το μέλλον.

Η συζήτηση, μέσα στα πλαίσια αυτά, είναι φυσικό να χαρακτηρίζεται από απρέπεια, χυδαιότητα και βιαιότητα. Εδώ και ένα δεκαπενθήμερο, αν δεν κάνω λάθος, συζητάμε ως εάν το πρόβλημά μας είναι μόνο ορισμένες ποσοστιαίες μονάδες ΦΠΑ παραπάνω ή παρακάτω ή ορισμένα χρόνια εξόδου στη σύνταξη, λιγότερα ή περισσότερα. Η επίσημη θεωρία των μαθητευόμενων μάγων, που όπως οι Τζιχαντιστές ισοπεδώνουν την Παλμύρα των ιδεών καθημερινά, είναι ότι αν τα κάνουμε αυτά – μερικοί λένε ακόμη και αν δεν τα κάνουμε – με τον κατάλληλο «τσαμπουκά», θα πάρουμε 2 έως 3 δισεκατομμύρια ευρώ και «θα τη βγάλουμε» μέχρι τις 15 Ιουνίου.

Κανείς δε συζητάει και δεν ενθαρρύνει συζήτηση για το τι θα γίνει μετά. Τον Ιούλιο, τον Αύγουστο, το Σεπτέμβριο κ.ο.κ. μας περιμένει στη γωνία η σκιά του τερατώδους χρέους, 300 τουλάχιστον δισεκατομμύρια ευρώ και η ύφεση, που εκ των πραγμάτων μειώνοντας το ΑΕΠ καθιστά φρούδες όλες τις ελπίδες μας για μια βελτίωση έστω και της λογιστικής θέσης των λογαριασμών μας.

Όποιος βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση και θέλει να υπάρξει στοιχειώδης «αστική» λογική σε όσα κάνει, ξεκινάει απ’ το μεγαλύτερο και δυσκολότερο μέγεθος, εκείνο του χρέους. Κατά τη διάρκεια της ρύθμισης, που το καθιστά βιώσιμο, προσδιορίζεται το ποσοστό αύξησης του ΑΕΠ που απαιτείται, το πλεόνασμα που πρέπει να έχουν οι προϋπολογισμοί της περιόδου και άλλα δευτερεύοντα μεγέθη και στον πάτο του δοχείου είναι και αυτά για τα οποία συζητούμε σήμερα.

Στα πλαίσια μιας τέτοιας προσπάθειας, επειδή τίποτα δε λέει ότι οι δανειστές μας είναι ξετρελαμένοι με τη γενικότερη εικόνα της ελληνικής κοινωνίας και τον λόγο και τη συμπεριφορά όσων την εκπροσωπούν στις μαζώξεις τους, προσπαθείς υπεράνω όλων να δημιουργήσεις ένα κλίμα κατανόησης, να διαφυλάξεις το κύρος σου, κυρίως σε ότι αφορά τη συνέπειά σου και να αποφύγεις, πάση θυσία, άσκοπες οξύτητες και επιθέσεις εναντίον όσων σε έχουν βοηθήσει ή υπάρχει πιθανότητα να σε βοηθήσουν στο μέλλον. Το αντίθετο, δηλαδή, από αυτό που κάνει η σημερινή κυβέρνηση.

Δε θα ασχοληθώ εδώ με τον ανεκδιήγητο Υπουργό Οικονομικών και τα όσα λέει και πράττει. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο η επίσημη (εκφρασθείσα από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό) άποψη ότι η «αριστερή» Κυβέρνηση της Ελλάδας έχει αναλάβει ένα ρόλο πρωτοβουλίας στην προσπάθεια επαναστατικής ανατροπής της ισχύουσας στην Ευρώπη έννομης τάξης και την αντικατάστασή της από ένα σοσιαλιστικό μπάχαλο.

Ζητάμε δηλαδή, από ανθρώπους που στην πλειοψηφία τους αντιπροσωπεύουν μια συντηρητική μερίδα της κοινωνίας, να μας χρηματοδοτήσουν ώστε να μπορέσουμε να πείσουμε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς να προσχωρήσουν στην «επαναστατική» στρατιά των σύγχρονων Brancaleone, που κυβερνούν την Ελλάδα, για να ανατρέψουν το οικονομικό και κοινωνικό καθεστώς μέσα στο οποίο ευημερούν.

Θα βρεθεί κανείς άραγε να ανακράξει: «Που πας ωρέ Τσίπ(ου)ρα ξυπόλητος στ’ αγκάθια;»

Posted in Uncategorized
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

NewsBomb'Οταν ο Πάγκαλος μιλούσε για τανκς, δραχμή και κλειστές τράπεζεςNewsBombΑυτό είχε δηλώσει τον Ιούνιο του 2011 σε συνέντευξή του στη LeMonde, ενόψει (τότε) της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου απ [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: «Ο Τσίπρας είναι ένας ημιμαθής που λέει όλο μπούρδες»Πρώτο ΘΕΜΑΟ Θεόδωρος Πάγκαλος εκτίμησε ότι κάποια στιγμή θα επέλθει ρήξη, αλλά «όχι ως τσαχπίνικο επίτευγμα των οπαδών του κ. Τ [...]

Newsbeast.grΠάγκαλος: Ποιος επιτέλους θα πει στον Βαρουφάκη να το βουλώσει;Newsbeast.grΑπάντηση μέσω Twitter στον Γιάννη Βαρουφάκη έδωσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος με αφορμή χθεσινό δημοσίευμα των Financial [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Κατακάθι της πολιτικής ζωής ο ΒαρουφάκηςΠρώτο ΘΕΜΑΟμιλία πολιτικού αρχηγού και αποκορύφωση της αρλούμπας χαρακτήρισε ο Θεόδωρος Πάγκαλος την ομιλία του Γιάνη Βαρουφάκη στο Ηράκλειο [...]

Ant1NewsΠάγκαλος: Η συνδικαλιστική αλητεία του ΠΑΣΟΚ έκανε κόμμα της ...Ant1NewsΥπέρ της επικείμενης συμφωνίας τάχθηκε ο Θεόδωρος Πάγκαλος σε δηλώσεις του στον Βήμα Fm, ενώ έκανε λόγο για "συνδικ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish