Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Σεβασμός

Τι ωραία έννοια ο σεβασμός! Δεν εννοώ βέβαια μόνο το τυπικό μέρος μια διαδικασίας αναγνώρισης της προτεραιότητας του άλλου. Γιατί είναι σοφός, διακεκριμένος, αγωνιστής των μεγάλων ιστορικών στιγμών που έχει ζήσει η πατρίδα μας, αναγνωρισμένος πρωταθλητής κοινωνικών αναμετρήσεων, εκλεγμένος αντιπρόσωπος του ελληνικού λαού σε οποιοδήποτε επίπεδο, ταλαντούχος δημιουργός ή απλώς υπερήλικας, ανάπηρος, έγκυος ή νοικοκυρά με ψώνια και ένα μωρό στην αγκαλιά, κάποιος που έχει μια αιρετική ή μειοψηφική άποψη και διεκδικεί το δικαίωμα να αρθρώσει το λόγο του, ιερωμένος οποιουδήποτε δόγματος και θρησκείας ή συνάνθρωπος που προσπαθεί να διαμορφώσει μια σκέψη και να την προβάλει ολοκληρωμένη σε ένα απ’ τα μέσα ενημέρωσης, που θέτει στη διάθεσή μας η σύγχρονη τεχνολογία.

Μεγαλωμένος μέσα σε ένα σπίτι όπου ο πατέρας ήταν στρατιωτικός και η μητέρα αρσακειάδα δασκάλα είχα από μικρός υποφέρει από αυτού του είδους τις διδασκαλίες. Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν η επιτυχία μου στις εισαγωγικές εξετάσεις με έριξε στο Βαρβάκειο, σχολείο ελίτ, όπως θα έλεγαν οι σημερινοί αναρχοαυτόνομοι που μας κυβερνούν, με αυστηρές προδιαγραφές πειθαρχίας και αυτόματη και εμπεδωμένη αντίληψη και αίσθηση καθήκοντος.

Μιλάω για τον ουσιαστικό σεβασμό, που σημαίνει γνώση κατ’ αρχήν του εαυτού μας και των δυνατοτήτων που ο καθένας έχει. Σημαίνει επίσης αναγνώριση των δυνατοτήτων που έχουν οι συναγωνιστές μας, ιδίως όταν αυτές είναι μεγαλύτερες απ’ τις δικές μας. Και τέλος σημαίνει, αν όχι αποδοχή, ψύχραιμη κατανόηση της υπεροχής των ανταγωνιστών μας όπως αυτή προκύπτει και αν όχι υποταγή σε αυτήν, ψύχραιμη αναθεώρηση της στρατηγικής μας με τα πραγματικά δεδομένα και εγκατάλειψη των παληκαρισμών, των δικολαβικών επιχειρημάτων και της ευκαιριακής προπαγάνδας και δημαγωγίας.

Ο λαϊκισμός είναι η πιο ηλίθια μορφή δημαγωγίας. Είναι εκ φύσεως βαθύτατα ολιγαρχική αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Όταν γίνεται εκ συστήματος και επιτυγχάνει το σκοπό της στην πραγματικότητα καταλύονται οι δημοκρατικές διαδικασίες. Από τη σκοπιά εκείνων που συστηματικά εκτρέφουν και διαδίδουν το ψεύδος προϋποτίθεται ότι οι αποδέκτες του μηνύματός τους είναι απαίδευτοι και μη βελτιώσιμοι.

Η λεγεώνα των Ντεσκαμιζάντος (Descamisados) που εισέβαλλε στην πολιτική μας επικαιρότητα δεν αναζητά μια ενδυματολογική άνεση απορρίπτοντας το λαιμοδέτη. Απλώς εισπράττει τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας συμπεριφοράς σ’ όλους τους χώρους. Τα πλεονεκτήματα αυτά τα καθορίζει η διεστραμμένη αντίληψή τους για τις κοινωνικές σχέσεις και βεβαίως η απουσία κάθε είδους αναφοράς στην έννοια του σεβασμού. Οι άνθρωποι αυτοί δε σέβονται τίποτα. Κατ’ αρχήν δε σέβονται τον ίδιο τον εαυτό τους. Σκίζουν προεκλογικά τα μνημόνια και καταγγέλλουν τους προκατόχους τους σαν πράκτορες του κεφαλαίου, δοσίλογους και προδότες των εθνικών συμφερόντων για να προχωρήσουν μετά και να γίνουν τα σκυλάκια του πρώτου τυχόντος δυτικού συνομιλητή εφόσον οι τελευταίοι εκφράζουν τους θεσμούς (καλοί) και όχι την τρόικα (κακιά). Προχωρούν σε ακατανόητο δημοψήφισμα χουντικού τύπου, με ερώτημα που όπως και αν απαντηθεί ικανοποιεί το καθεστώς και αφού κερδίσουν με συντριπτική πλειοψηφία το δικαίωμα να πουν όχι στους Ευρωπαίους, λένε ναι την επομένη με τους πιο εξευτελιστικούς όρους, που έχουν ποτέ τεθεί. Δεν τους νοιάζει που ξεφτιλίζουν το δημοκρατικό σύστημα, ούτε καν ο εξευτελισμός της χώρας τους προκαλεί αναστολές, γιατί είναι ευτυχείς, υβριστικοί και αγέρωχοι μέσα στον προσωπικό εκμηδενισμό τους.

Η ενδυματολογική ασυδοσία ανδρών και γυναικών, που εκπροσωπούν το ΣΥΡΙΖΑ στη σημερινή Βουλή δεν είναι απλώς επιφαινόμενο της έλλειψης ήθους και αγωγής, που χαρακτηρίζει τους τυχάρπαστους εκπροσώπους της σημερινής πλειοψηφίας. Είναι προκλητική επίδειξη έλλειψης σεβασμού και πρόγραμμα για το μέλλον. Όλο και πιο βαθιά στην κρίση, συνεχώς μεγαλύτερη ανεργία και εξαθλίωση των εργαζομένων, όλο και πιο αδιέξοδη απελπισία των νέων και όλα αυτά οφείλονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αργότερα στον καπιταλισμό αυτόν καθ’ εαυτόν. Οι αριστεριστές και η πτωχοπροδρομική δημαγωγία τους δεν υπονομεύουν απλώς την αγορά, δεν εξουδετερώνουν απλώς κάθε έννοια ανάπτυξης. Είναι για τους σημερινούς κυβερνώντες μια πρόσβαση στη μελλοντική αναρχούμενη κοινωνία που επιδιώκουν.

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Πρόγραμμα

Το μήνα που μας πέρασε ανταλλάξαμε κατά κόρον ευχές για το έτος που μόλις ξεκίνησε. Το 2016. Τίποτα δεν υπάρχει που να καθιστά το προηγηθέν έτος 2015 ιδιαίτερα άξιο μνημόνευσης. Εξαίρεση αποτελεί, βέβαια, η γενικευμένη αίσθηση ότι πιάσαμε πάτο. Γι’ αυτό και στις ευχές, με ασυνήθιστη συχνότητα, εμφανίζεται η λέξη «ελπίδα».

Συνήθως, ως συστατικό της ελπίδας και αναγκαία προϋπόθεσή της, αναφέρεται η συναίνεση, η ενότητα και η συμπαράταξη διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων και ομάδων της κοινωνίας. Έχουμε ξανατονίσει πόσο αντίθετους μας βρίσκει αυτού του είδους η μυθοποίηση. Η συναίνεση, όταν δημιουργείται από την αίσθηση ότι αυτός που ασκεί την εξουσία είναι ασύδοτος, είναι απλή δουλοπρέπεια. Η ενότητα, που δεν στηρίζεται σε μια λογική συμφωνία, μετά από εξάντληση των επιχειρημάτων, είναι απλώς τεχνητή γεφύρωση χασμάτων, για να διευκολυνθεί η προσπέλαση κομμάτων ή ομάδων που αποδοκίμασε ο ελληνικός λαός προς την εξουσία. Ουσιαστική ενότητα, που θα μπορούσε να αποτελεί προϋπόθεση για μια ελπίδα για το μέλλον, προκύπτει μόνο αν υπάρχει κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα των συμπραττόντων και βεβαίως μόνο αν το πρόγραμμα αυτό αφορά το μέλλον και όχι τις καθυστερήσεις και τις ανεπάρκειες που συγκροτούν το παρελθόν.

Η χώρα μας ακολουθούσε στο παρελθόν το λεγόμενο δικομματικό σύστημα. Σε κοινωνίες καλά οργανωμένες το σύστημα αυτό, όπου ο καθένας συμπληρώνει και διορθώνει τον άλλο, είναι δυνατό να αποκτήσει λειτουργικότητα. Το κλασικό παράδειγμα είναι το Ηνωμένο Βασίλειο.

Σε κοινωνίες όπως η δική μας, που κυριαρχούνται από το λαϊκισμό και εμφανίζουν σοβαρές ελλείψεις παιδείας και πολιτικής αγωγής, η δικομματική εναλλαγή καταδικάζει ακόμα και τις δημιουργικότερες και πιο ζωντανές δυνάμεις στο συμβιβασμό, την ανοχή και τέλος τη συνενοχή. Γι’ αυτό και δεν έχει νόημα κανενός είδους ελπίδα όταν μια ομάδα ανάγωγων και ημιμαθών τυχοδιωκτών, που έχουν υφαρπάξει την εξουσία χάρη στην απογοήτευση και στην αδράνεια της μεγάλης μάζας των ψηφοφόρων, αυθαιρετεί και ασχημονεί συστηματικά επιδεικνύοντας παράλληλα, όταν τα πράγματα παν καλά, μιαν αγέρωχη αλαζονεία και όταν τα πράγματα είναι κρίσιμα δουλοπρεπέστατη υποτέλεια προς τους ισχυρούς, που με βδελυγμία είχαν καταγγελθεί μερικά χρόνια πριν.

Τι νόημα θα έχει μια πολιτική συνεργασία δεξιάς και αναρχοεπαναστατικής αριστεράς, που υπόσχεται ότι θα λύσει το ασφαλιστικό πρόβλημα που άρχισε να δημιουργείται λίγο μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, δηλαδή πριν από μισό αιώνα και που ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει αποφασιστικά; Επίσης, γιατί να ελπίσουμε ότι θα βρεθεί λύση στην αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων που συγκρούεται από τη μια μεριά με την ιδεολογία της ακινησίας και της ασυδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων και από την άλλη με τη φαυλότητα του πολιτικού συστήματος και μαστίζει τον τόπο και τον κάθε πολίτη ξεχωριστά, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και μετά, δηλαδή 40 περίπου χρόνια; Γιατί να βρεθεί λύση κατάλληλη και βιώσιμη που θα σέβεται τις περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες για το θέμα της διαχείρισης των στερεών αποβλήτων, που δημιουργήθηκε ως πρόβλημα από το 1980, δηλαδή 30 χρόνια νωρίτερα; Τέλος, γιατί να ιδιωτικοποιηθούν επικερδώς και προς όφελος της κοινωνίας οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις, που αραχνιάζουν και σαπίζουν στο έλεος κάθε ομάδας αλητών ή μεταναστευτικού ρεύματος, όταν το πρόβλημα αυτό δημιουργήθηκε 10 χρόνια πριν;

Έχει δίκιο ο πολίτης που δεν πιστεύει τίποτα και δεν ελπίζει τίποτα. Ας προσέξουν όμως οι κρατούντες, γιατί αυτός που δεν ελπίζει τίποτα, συχνά δε φοβάται τίποτα. Την ιταμότητα και την άποψη ότι μιλάει καλά όποιος φωνάζει περισσότερο τη δίδαξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεκάδες χιλιάδες νέοι σπούδασαν στο πανεπιστήμιο του τσαμπουκά και της πολιτικής αλητείας. Ας μην ξεχνούν οι κρατούντες ότι και ο Ροβεσπιέρος πέθανε στην γκιλοτίνα, που ο ίδιος είχε φροντίσει να τροφοδοτήσει με εκατοντάδες αθώα θύματα. Και ότι οι συμμαχίες, μετά από ένα ορισμένο όριο πόλωσης χυδαιότητας και φανατισμού, δε σε σώζουν πια.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Παπαδήμος

Ο Τσίπρας, ανάμεσα σε άλλες αρλούμπες που κατά καιρούς έχει εκσφενδονίσει, είχε δηλώσει καμιά δεκαριά φορές: «Εγώ Παπαδήμος δεν θα γίνω». Τι ήθελε να πει ο ποιητής; Αν εννοούσε ότι ήταν αργά πια για να αποκτήσει την ακαδημαϊκή κατάρτιση και τους τίτλους που είχε κατακτήσει ο Παπαδήμος, αυτό ήταν αυτονόητο. Αν πάλι εννοούσε ότι δεν σκόπευε να αποκτήσει την αρτιότητα έκφρασης, που διέθετε ο συγκρινόμενος σε διάφορες γλώσσες και φευ στα ελληνικά, αυτό θα καταντούσε μαζοχιστικό. Αν τέλος εννοούσε ότι εκτιμούσε θετικά μια ζωή τεχνοκρατική χωρίς προβολή στα ΜΜΕ και ύποπτες εσωκομματικές δολοπλοκίες, τότε θα είχαμε να κάνουμε με ένα νέο Παύλο στο δρόμο της Δαμασκού. Ήταν προφανές ότι κάτι άλλο συνέβαινε. Ότι δηλαδή ο Τσίπρας αποδοκίμαζε όχι τον Παπαδήμο αυτόν καθ’ εαυτόν, αλλά την πρακτική του μη κομματικού Πρωθυπουργού σε μια κυβέρνηση «Λαϊκής Ενότητας» ή «Εθνικής Σωτηρίας» ή οτιδήποτε άλλο σας κάνει επιτέλους κέφι, συγκροτημένης από περισσότερα κόμματα διαφορετικών ιδεολογικών προσανατολισμών.

Εδώ υποψιάζομαι ότι με διαβάζετε με δυσπιστία. Αυτή η άποψη για την κυβερνητική επάρκεια ενός και μόνο κομματικού μηχανισμού είναι ακριβώς το αντίθετο από όσα λέει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνοντας άμεσα και έμμεσα με τις εφημερίδες και άλλα μέσα ενημέρωσης, που έγιναν τσιράκια του, πάσης φύσεως μέτωπα γύρω από τα συγκεκριμένα άρθρα του μνημονίου ή τις ασαφείς προτάσεις που παρουσιάζουν το ένα ή το άλλο από τα υπουργεία της κυβέρνησης ή ομάδες υπουργείων.

Ταυτόχρονα συζητείται ευρύτατα και προωθείται ως «παρέμβαση Βρυξελλών» (κατά τα λαχανάκια Βρυξελλών) η προοπτική συγκρότησης κυβερνητικής πλειοψηφίας στην οποία θα μετέχουν εκτός από το ΣΥΡΙΝΕΛ και η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι και για παν ενδεχόμενο διεύρυνση της σημερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας με την Ένωση Κεντρώων του κ. Λεβέντη. Κάποτε κάποιος είχε πει: «Η εκτελεστική εξουσία είναι ο παράδεισος της νομοθετικής». Πράγματι, όσο καιρό καμιά πολιτική δύναμη δεν τολμούσε να επιφέρει αλλαγές στο σύνταγμα που να αποκλείουν τη συμμετοχή βουλευτών στην κυβέρνηση, ήταν φυσικό για μύριους λόγους ο βουλευτής να φιλοδοξεί να αποκτήσει υπουργείο με τις υλικές και άυλες ανταμοιβές που το πέρασμα αυτό μπορούσε να το εξασφαλίσει. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι πολλοί από αυτούς, που εξασφάλισαν την εκλογή τους πηδώντας σαν ποντίκια από καράβια που βούλιαζαν σε ήρεμες ακτές, είχαν την προσωπική τους καταξίωση ως πρώτο κίνητρο. Άλλοι όμως έμειναν πιστοί σε ιδεολογήματα που είχαν αρπάξει στα νιάτα τους.

Ο πολιτικός σαλταδορισμός διευκολύνεται από τη λογική της «συναίνεσης» και της ενιαίας εθνικής πολιτικής. Δεν υπάρχει ενιαία κοινωνία. Δεν υπάρχει λαός χωρίς κοινωνικές και ταξικές διακρίσεις. Δεν υπάρχει πατρίδα που να γίνεται αντιληπτή από όλους τους πολίτες του ιδίου κράτους με τον ίδιο τρόπο. Όλες αυτές τις διαφορετικές προσεγγίσεις και όλα αυτά τα αντιτιθέμενα συμφέροντα η τεχνητή συναίνεση τα συγκαλύπτει και τα παραμορφώνει. Για να υπάρξει πρόοδος χρειάζεται διαφωνία, ουσιαστική συζήτηση σε βάθος και τέλος εκλογική αναμέτρηση πάνω σε ουσιαστικές προτάσεις για το μέλλον.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Νομιμότητα

Η Γαλλική Επανάσταση δεν έγινε την ημέρα, που όπως φημολογείται (η ίδια το αρνήθηκε με πείσμα ως τη στιγμή της καρατόμησής της), η Μαρία Αντουανέτα είπε: «Αν δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι». Είχε ξεκινήσει, τουλάχιστον τρία χρόνια πριν, όταν ευγενείς, κλήρος και αστοί είχαν έντονα διαφωνήσει γύρω από θέματα αντιπροσωπευτικότητας και νομιμότητας που αφορούσαν αποφάσεις φορολογικού χαρακτήρα. Χρειάστηκε η αλαζονεία των ευγενών και η κουφότητα των κληρικών για να διαμορφωθεί η συμμαχία των αστών και του όχλου, που έριξε στους δρόμους του Παρισιού τους «ξεβράκωτους» (sansculottes), έστησε στην πλατεία Ομονοίας την ανθρωποφάγο καρμανιόλα και στο τέλος έστειλε σε όλα τα πεδία μάχης της Ευρώπης, τις τροπαιούχες στρατιές του Ναπολέοντα. Πολλά έμειναν ως κτήμα της ανθρωπότητας από τα συγκλονιστικά αυτά γεγονότα. Μερικές αρχές και αξίες είχαν ξεμυτίσει ήδη από τη βασανιστική και μακρόσυρτη περίοδο μεταρρυθμιστικών προσαρμογών της Αγγλίας και από τη γεμάτη αντιφάσεις αμερικανική επανάσταση.

Με την ολοκληρωμένη τους μορφή, ανάμεσα στις καθιερωμένες αρχές του δικαίου, θα ξεχωρίσουμε δύο: την απαγόρευση της αναδρομικότητας όταν καθιερώνονται διατάξεις, που μεταβάλλουν δυσμενώς τη θέση του αντισυμβαλλομένου (κυρίως για τις σχέσεις μεταξύ του ατόμου και του κράτους) και την αρχή της διακρίσεως των εξουσιών (νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής). Ανάμεσα στις τρεις αυτές ανεξάρτητες εξουσίες, που είναι ίσες κατά τα άλλα, προηγείται η νομοθετική εξουσία, διότι εκφράζει τη μεγαλύτερη αξία, δηλαδή τη λαϊκή ψήφο. Η νομοθετική εξουσία είναι η κιβωτός, ιδιαίτερα σε συνθήκες αμφισβήτησης και ανωμαλίας, της λαϊκής κυριαρχίας και γι’ αυτό η δημοκρατία προοδεύει στο βαθμό που κατοχυρώνει και διευρύνει τη συμμετοχή της Βουλής των Αντιπροσώπων, εκφραστών της λαϊκής κυριαρχίας, στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Είναι φυσικό να μην αρέσει σε συντηρητικούς και απολυταρχικούς κύκλους η αναφορά μας σε τόσο θεμελιώδεις αρχές του πολιτεύματος. Κάθε φορά που αυτόκλητοι εκφραστές του «έθνους», της «κοινωνίας», της μιας ή της άλλης κοινωνικής «τάξης» ή κάποιας «ανάγκης», που έχει προκύψει από έκτακτες περιστάσεις, στρέφονται εναντίον της μιας, ενιαίας και αναλλοίωτης Δημοκρατίας και προσπαθούν να την υπονομεύσουν ξεκινούν με την προσπάθεια υποβάθμισης της λαϊκής κυριαρχίας και των αντιπροσώπων που την εκφράζουν, δηλαδή του Κοινοβουλίου και συνεχίζουν με σκοτεινά σχέδια περιορισμού των αρμοδιοτήτων της και αυτονόμησης του ενός ή του άλλου κλάδου της εκτελεστικής ή της δικαστικής εξουσίας.

Έτσι, στα χρόνια που ακολούθησαν την 21η Απριλίου του 1967, σε μεγάλο βαθμό, εισήχθησαν διατάξεις που καθιέρωναν την αυτοδιοίκηση του στρατού και την αφαίρεση του ελέγχου της εσωτερικής εξέλιξης των αξιωματικών ή των αποφάσεων που αφορούσαν την εθνική άμυνα από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού, όποιοι και αν ήταν αυτοί και όπως και αν προέκυπταν.

Λυπάμαι που το διαπιστώνω και αναγκάζομαι να προβώ σε αυτήν την επισήμανση εν εσχάτοις. Από τον στόμα και τον λάρυγγα του αλά ΣΥΡΙΖΑ ξεμπρατσωμένου και φαινομενικά αυθόρμητου πρώην δικαστικού, που παριστάνει τον υπουργό δικαιοσύνης, πρόσφατα εξέφυγαν προτάσεις νόμου, ιδέες προς νομοθέτηση και απόψεις για τον κόσμο που συγκροτούν μια βάναυση και ύπουλη επίθεση κατά της αρχής της διακρίσεως των τριών εξουσιών.

Νομίζω ότι όλοι όσοι έχουν συναίσθηση των πραγμάτων πρέπει να προγραμματίσουν από τώρα μορφές αντίδρασης στις ρυθμίσεις που νομοθετήθηκαν ή επαπειλούνται και οι οποίες, με το πέπλο του εκδημοκρατισμού πάντα, μεταφέρουν το κέντρο βάρους της λειτουργίας της δικαιοσύνης στα τάρταρα των κομματικών «πάρε – δώσε», που είναι φυσικό να εμφανίζονται στα πλαίσια της εκτελεστικής εξουσίας για να εξυπηρετείται η πρακτική ανάγκη της ύπαρξης κυβερνήσεων με κυβερνητική πλειοψηφία.

Ουδέποτε μέχρι τώρα είχε υπάρξει υπουργός δικαιοσύνης ο οποίος να διεκδικεί αυτόνομη πειθαρχική εξουσία επί των δικαστικών. Γιατί όχι μεθαύριο να μην υπαχθούν και αποφάσεις που αφορούν την άμυνα της χώρας σε συμβούλια στρατηγών ή η εξωτερική πολιτική της χώρας σε μονίμους «καγκελαρίους», που θα προέρχονται από το διπλωματικό σώμα; Και ο λαός; Μα θα πληρώνει τους φόρους για να εξασφαλίζονται τα εισοδήματα όλων αυτών των αυτεξούσιων ιθυνόντων του συντεχνιακού κράτους σύμφωνα με το φορολογικό σύστημα που θα καταρτίζει Ανωτάτη Επιτροπή Εφοριακών (ΑΕΕΦ) υπό την προεδρία του Υπουργού Οικονομικών που θα είναι απαραιτήτως εξέχων συνδικαλιστής του κλάδου.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ένα άλλο Νταβός – Καθημερινή της Κυριακής, 10 – 1- 2016

«Όλοι οι οικονομολόγοι της υφηλίου περιμένουν με ανυπομονησία να τους εξηγήσει ο Τσίπρας πως κατόρθωσε μέσα σε 6 μήνες να καταστρέψει την οικονομία μιας χώρας, να κλείσει τις τράπεζες και στη συνέχεια να τις πουλήσει για πενταροδεκάρες, να μπει σε τρίτο μνημόνιο και να διαλύσει κάθε προοπτική ανάπτυξης.Κανένας άλλος ηγέτης χώρας δεν κατάφερε τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο. Όλα αυτά τον καθιστούν υποψήφιο για το Νόμπελ Οικονομίας!»

28/12/2015, Ανώνυμος στο διαδίκτυο

Την Πέμπτη 28 του Γενάρη του 1988 αργά το βράδυ μου τηλεφώνησε ο αείμνηστος Καθηγητής Χρήστος Μαχαιρίτσας, έμπιστος διπλωματικός σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου. Με ενημέρωσε ότι την επομένη ο Πρωθυπουργός θα έφευγε για το Νταβός όπου θα συναντιόταν με τον Τούρκο Πρωθυπουργό Τουργκούτ Οζάλ. Πιστεύω ότι η παγερή σιωπή μου ενώ άκουγα αυτές τις ειδήσεις, που την ίδια ώρα, όπως έμαθα, μεταδίδονταν απ’ τα μέσα ενημέρωσης, ώθησε τον εξαιρετικά ευαίσθητο αυτόν άνθρωπο στην απόφαση να προσθέσει ότι τηλεφωνεί εκ μέρους του Παπανδρέου για να με ενημερώσει και ότι μαζί του στην αποστολή θα συμμετείχε και ο Κάρολος Παπούλιας. Τον ευχαρίστησα τυπικά και την επομένη το πρωί πήγα στο γραφείο μου, ντυμένος με τα κατάλληλα ρούχα, ώστε να πάρω το βραδινό πλοίο για τη Τζια. Δύο ή τρεις δημοσιογράφοι κατά τη διάρκεια της ημέρας τηλεφώνησαν στο Γραφείο Τύπου μου για να πληροφορηθούν τι έλεγα για αυτήν την εξέλιξη, που είχε προκαλέσει αίσθηση. Επήραν την απάντηση ότι είχα ενημερωθεί όπως και αυτοί και δεν εγνώριζα τίποτα περισσότερο απ’ ότι μετέδιδαν τα μέσα ενημέρωσης. Στις έξι η ώρα, ενώ είχε ήδη σκοτεινιάσει, βρέθηκα πάνω στο πλοίο, που με ευθύνη του καπετάνιου, διέσχιζε τον Κάβο Ντόρο ενώ γύρω μας σφύριζε παγωμένος βοριάς πάνω από εφτά μποφόρ και η τρικυμία λυσσομανούσε.

Ανέβηκα στην αγροικία μου και πέρασα κάπου δυο ώρες για να δημιουργήσω στοιχειώδεις συνθήκες επιβίωσης. Ο αέρας είχε πέσει αλλά η παγωνιά ήταν αφόρητη. Άναψα όλες τις φωτιές τροφοδοτώντας τις με χοντρά ξύλα για να μη σβήσουν τη νύχτα. Έστρωσα στο δωμάτιο με το κρεβάτι μου τη χοντρή φλοκάτη, πρόσθεσα κουβέρτες και τελικά έπεσα να κοιμηθώ. Κατά τις επτάμισι το πρωί άκουσα θορύβους απ’ έξω και ανθρώπινες φωνές. Ρώτησα, μέσα από την πόρτα χωρίς να ανοίξω, για να μάθω ποιος είναι ο πρωινός επισκέπτης και μου απάντησε η φωνή του τοπικού σταθμάρχη της Αστυνομίας. Μετά τις καλημέρες μου είπε ότι με ζητάει από το πρωί γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου και της Κυβέρνησης επειγόντως και για πολύ σημαντικό λόγο. Ντύθηκα, όσο μπορούσα πιο γρήγορα και ακολούθησα το τζιπ της αστυνομίας ως το λιμάνι, όπου στο μπακάλικο του επίσης μακαρίτη φίλου μου Πέτρου Βρονταμίτη με περίμεναν καθισμένοι γύρω απ’ τη σόμπα πέντε ή έξι γνωστοί. Τα νέα, στην παγωμένη και έρημη το χειμώνα Τζια, ήταν σπάνια και ταξίδευαν γρήγορα. Πήρα στο τηλέφωνο τον «σύντροφο», ο οποίος αφού μου εκδήλωσε την ανυπομονησία του, μου είπε ότι μια εφημερίδα είχε ως πρωτοσέλιδο τίτλο την παραίτησή μου από την Κυβέρνηση και ότι ο Παπανδρέου του είχε αναθέσει να συντάξει μια διάψευση την οποία άρχισε να μου διαβάζει. Τον έκοψα στη μέση. Του είπα ότι είναι πολύ νωρίς. Ακόμα δεν έχω πιει καφέ και δεν είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω οτιδήποτε ή να μετάσχω στη σύνταξη οποιουδήποτε κειμένου. Με ρώτησε έντρομος: «Κατάλαβες ότι είναι εντολή του Προέδρου;». Απάντησα μονολεκτικά «Ναι». Ακόμα πιο ταραγμένος με ρώτησε τότε: «Δηλαδή υπάρχει περίπτωση να παραιτηθείς;». Του απάντησα: «Δεν γνωρίζω αυτή τη στιγμή, θα σου απαντήσω αργότερα». Με ρώτησε ακόμα πιο έντρομος: «Δηλαδή τι να πω στον Πρόεδρο;». «Ακριβώς όσα είπαμε», του είπα και έκλεισα, κάπως απότομα, τη συζήτηση μαζί του.

Στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου είχα ακούσει ότι μέσα σε άριστο κλίμα για δύο ώρες είχαν μιλήσει ο Παπανδρέου και ο Οζάλ και αποφασίσει μεταξύ άλλων τη συνεργασία Ελλάδας και Τουρκίας στους «Διεθνείς Οργανισμούς». Ήταν λογικό να συμπεράνω ότι η εξέλιξη αυτή αποδοκίμαζε την μέχρι τότε πολιτική που είχα ασκήσει σε συνεργασία με τον Παπανδρέου και την έγκρισή του για τη διπλωματική απομόνωση της Τουρκίας και το πάγωμα κάθε σχέσης της με την τότε ΕΟΚ.

Μια παράξενη ηρεμία με είχε καταλάβει. Κατέφυγα με τους κολλητούς μου νησιώτες στο διπλανό ταβερνείο όπου μετά τους πρωινούς καφέδες προχωρήσαμε σε ένα εξαίσιο γεύμα με κάτι υπέροχους λαχανοντολμάδες και άφθονο κρασί. Στις πέντε η ώρα είδαμε στην τηλεόραση τον Παπανδρέου να δίνει συνέντευξη τύπου με τον Παπούλια στο πλευρό του. Εξέθεσε, χωρίς ενθουσιασμό, την εξέλιξη των επαφών του με τον Οζάλ, με τη διπλωματική γλώσσα που βεβαίως ήταν απαραίτητο να χρησιμοποιήσει κάτω από αυτές τις συνθήκες και σε μια στιγμή ένας έγκριτος δημοσιογράφος των ρώτησε αν στους διεθνείς οργανισμούς που θα υπήρχε συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας περιλαμβανόταν και η ΕΟΚ. Ο Παπανδρέου χωρίς στιγμή δισταγμού απάντησε: «Βεβαίως, όχι. Η ΕΟΚ δεν είναι διεθνής οργανισμός με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Εκεί ισχύει η πολιτική που σας έχει επανειλημμένα εξηγήσει ο κ. Πάγκαλος και ο οποία θα συνεχίσει να εφαρμόζεται και στο μέλλον, διότι στηρίζεται στις βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Εθνών».

Όπως καταλαβαίνετε έσπευσα αμέσως να ειδοποιήσω το Γραφείο Τύπου μου να εκδώσουν ανακοίνωση η οποία διέψευδε όλα τα περί παραιτήσεώς μου. Λίγη ώρα αργότερα, στο ίδιο μπακάλικο, είδα τον μακαρίτη Πέτρο Βρονταμίτη να με πλησιάζει τρέμοντας με το τηλέφωνο στο χέρι και να μου λέει συγχυσμένος: «Eίναι ο Παπανδρέου στο τηλέφωνο και ζητάει να σου μιλήσει». Άκουσα τη ζεστή, βαθιά, συγκλονιστική φωνή του Ανδρέα: «Θόδωρε, με συγχωρείς που δεν επρόλαβα να συζητήσω μαζί σου πριν φύγω. Δυστυχώς πρόκειται για φιάσκο. Ο Οζάλ είναι άνθρωπος καλών προθέσεων, αλλά είναι χειροπόδαρα δεμένος από τους στρατιωτικούς. Έμεινε στις κλασικές τουρκικές θέσεις. Ιδιαίτερα για το Αιγαίο. Το πρόβλημά μου είναι ότι υπήρξε ενθουσιασμός αδικαιολόγητος και τώρα πρέπει κάτι να λεχθεί στον τύπο. Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης; Εσύ τι νομίζεις ότι πρέπει να πω;»

«Πρόεδρε», του απάντησα «νομίζω ότι πρέπει να επιμείνετε ότι η πρωτοβουλία της συνάντησης ήταν θετική και ότι εκτονώθηκε η μεταξύ μας ένταση. Επιτύχαμε μια κατάσταση «μη πολέμου»» και πρόσθεσα, επειδή ήξερα ότι πολλές φορές σκεφτόταν στα αγγλικά: «NonWarSituation» «Μη Πόλεμος», μου απάντησε, «Καλή ιδέα αυτή». Η ευτυχία μου ολοκληρώθηκε όταν αργότερα το βράδυ άκουσα τα μέσα να μεταφέρουν μια δήλωση του Πρωθυπουργού ότι επετεύχθη από τη συζήτηση με τον Οζάλ μια κατάσταση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «Μη Πόλεμος»

Τις επόμενες μέρες, σε μια συνάντησή μας, ο Παπανδρέου μου εκμυστηρεύτηκε ότι σε κάποια στιγμή της συζήτησής του με τον Οζάλ είχε θέσει το ζήτημα του «μυστικού διατάγματος του Νομάρχη Ιστανμπούλ (Κωνσταντινούπολης)», που εφάρμοζαν παραβιάζοντας τη νομοθεσία και το σύνταγμα της Τουρκίας και τις βασικές αρχές του ευρωπαϊκού δικαίου τα τουρκικά δικαστήρια. Στο διάταγμα αυτό, που ήταν πιστό αντίγραφο νομοθεσίας του χιτλερικού καθεστώτος, που ίσχυε από το 1936 για τους Εβραίους της Γερμανίας προβλεπόταν ότι Έλληνες υπήκοοι ή και Τούρκοι υπήκοοι ελληνικής καταγωγής και εθνικότητας δεν μπορούσαν να έχουν οποιουδήποτε είδους εμπράγματα δικαιώματα στην Κωνσταντινούπολη και την περιοχή της και ότι επομένως όλες οι πράξεις, που αφορούσαν εμπράγματα δικαιώματα είτε ήταν συμβάσεις είτε αποδοχές κληρονομιών κ.ο.κ ήταν άκυρες και ότι τα ακίνητα αυτά αποκτούσαν σχολάζοντα χαρακτήρα μέχρις ότου περιέλθουν με νεώτερες πράξεις της διοίκησης στην ιδιοκτησία του κράτους ή άλλων τουρκικών φορέων.

Ο Οζάλ δήλωσε έκπληκτος για την ύπαρξη μιας τέτοιας κατάστασης και δεσμεύτηκε μόλις επιστρέψει στην Άγκυρα να κάνει τις αναγκαίες ενέργειες για να καταργήσει τα σχετικά κείμενα. Πράγματι ήταν συνεπής σε αυτήν του τη δέσμευση. Τεράστιες περιουσίες Κωνσταντινουπολιτών ομοεθνών μας απελευθερώθηκαν. Αυτό ήταν και το μόνο απτό αποτέλεσμα από την επίσκεψη Παπανδρέου στο Νταβός, που αφορούσε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Βέβαια αποκλιμακώθηκε η στρατιωτική ένταση στο Αιγαίο και λίγο καιρό μετά ο Οζάλ μας επισκέφθηκε στην Αθήνα συνοδευόμενος από τον Υπουργό Εξωτερικών του Μεσούτ Γιλμάζ, οπότε και υπογράφηκε η Συμφωνία της Βουλιαγμένης, η οποία είχε θετική επιρροή πάνω στην εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα.

Βέβαια ο Παπανδρέου επήρε μέρος και σε ένα panelστο οποίο συμμετείχαν οι πιο διακεκριμένοι οικονομολόγοι αυτής της εποχής και ανάπτυξε με αριστοτεχνικό τρόπο δύο θέσεις που σχολιάστηκαν παγκοσμίως: τη θέση του για τον έλεγχο των χρηματιστηριακών συναλλαγών και της παγκόσμιας κερδοσκοπίας και την άποψή του για την ανάγκη παρέμβασης της παγκόσμιας κοινότητας ώστε να ελαφρυνθεί η συνεχώς επιδεινούμενη θέση των αναπτυσσομένων χωρών του τρίτου κόσμου, που είχαν γονατίσει κάτω από το βάρος των χρεών και των συσσωρευμένων, λόγω των υψηλών επιτοκίων, οφειλών τους προς τις πλούσιες χώρες και το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα.

Οι αρχαίοι έλεγαν «Ού παντός πλείν ες Κόρινθον». Αλλά ποιος να το σφυρίξει αυτό στα αυτιά του «προοδευτικού» σαραντάρη νεανίσκου, που παριστάνει τον Πρωθυπουργό της κακόμοιρης πατρίδας μας.

Posted in Uncategorized
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

NewsBombΠροκαλεί ο Πάγκαλος: Οι αγρότες να αντιμετωπιστούν με τη βίαNewsBombΠροκλητικός για ακόμα μια φορά εμφανίστηκε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, μιλώντας στο Βήμα FM. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο πρώην βουλευτής [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Η Περιστέρα άλλαζε νικάμπ για να δείξει ότι είναι ...Πρώτο ΘΕΜΑΤα βέλη του Θεόδωρου Πάγκαλου συγκέντρωσε η συχνή αλλαγή του χρώματος της νικάμπ που φόρεσε η σύζυγος του πρωθυπουργο [...]

Ant1NewsΠάγκαλος: Ο Τσίπρας είναι αναίσθητος και εγωιστήςAnt1News«Ο Τσίπρας θα κάνει εκλογές μέσα στη χρονιά» είπε ο Θ. Πάγκαλος σε συνέντευξή του σχολιάζοντας το ενδεχόμενο εκλογών. «Αναίσθητο και εγ [...]

parapolitika.grΠάγκαλος στον Παραπολιτικά 90,1: "Πολλοί μου λένε ότι είχα δίκιο ...parapolitika.grΣτην εκπομπή "Ο Εξαρχείων" του Παραπολιτικά 90.1 φιλοξενήθηκε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αναλ [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Αν είναι τόσο δημοφιλής ο Τσίπρας, γιατί φυλάνε νύχτα ...Πρώτο ΘΕΜΑΓια το μείζον θέμα που έχει προκύψει με τους αγρότες, τον πρωθυπουργό και τον Τούρκο επιχειρηματία που φέρεται να [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish