Ο κόσμος, ο λαός και οι λαϊκιστές

Οι λαϊκιστές καπηλεύονται συστηματικά την έννοια λαός, που κανονικά θα έπρεπε να αποδοθεί με τις λέξεις «κάτοικοι» ή «πληθυσμός» ή το πολύ, πολύ «εκλογικό σώμα», αν περί αυτού πρόκειται. Είναι προφανές ότι, όταν μιλάμε για τον λαό, προϋποθέτουμε ότι κάποιοι είναι έξω από τα πλαίσια που χαράζει αυτή η φορτισμένη λέξη και συγκροτούν μια αντιλαϊκή ομάδα, τους εκμεταλλευτές ή απλοϊκότερα τους εχθρούς του λαού. Βέβαια, συνήθως, μένει απροσδιόριστη η νομιμοποίηση που διαθέτει ο λαϊκιστής, που επικαλείται τον λαό ως φορέα των δικών του αντιλήψεων ή πεποιθήσεων ή καμαρώνει για λαϊκές κινητοποιήσεις, που δεν έχει ποτέ υποκινήσει ένα κόμμα ή μια παράταξη, αλλά αυθορμήτως δημιουργούνται και διογκώνονται, ως εκ θαύματος, πάντα προς την κατεύθυνση που οι λαϊκιστές δημαγωγοί επιθυμούν.
Βέβαια αυτή η προσέγγιση δεν αντέχει ούτε ένα πεντάλεπτο σε οποιαδήποτε σοβαρή κριτική. Ο «λαός», με την έννοια που χρησιμοποιούν τον όρο οι κάπηλοι, απλούστατα δεν υπάρχει. Ο πληθυσμός μιας οποιασδήποτε χώρας, επομένως και της Ελλάδας, αποτελείται από αλληλοσυμπληρούμενες ομάδες πολιτών, που έχουν πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και διαθέτουν ή διαμορφώνουν ποικιλία μορφών οργάνωσης, στάσεων απέναντι στην εξουσία, μορφές κινητικότητας ή αδράνειας, ιδιαίτερες πολιτιστικές αξίες και ευαισθησίες. Όταν ένα επαρκές σύνολο από όσα προαναφέραμε κατευθυνθεί προς την επιδίωξη κοινού πολιτικού αποτελέσματος, τότε έχουμε πολιτικό ρεύμα, πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα και σημαντικές αλλαγές στην πολιτική ζωή του τόπου.
Οι πονηροί, όμως, λαϊκιστές επειδή, ακόμα και στην Ελλάδα, όπου η συνενοχή με την εξουσία έχει καταστεί παράδοση, αργά ή γρήγορα διαμορφώνονται αντιρρήσεις και αμφισβητήσεις, έκαναν ένα βήμα παραπέρα. Αντικατέστησαν την μαρξιστικής προέλευσης έννοια λαός με την ακόμα πιο απροσδιόριστη έννοια κόσμος. Ο «κόσμος» στην επικοινωνιακή μας δημοκρατία διεκδικεί και κάποια αναφορά σε μια αντικειμενική πραγματικότητα: στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, που τακτικά δημοσιεύονται στον τύπο.
Είναι καταπληκτική η ευχέρεια, που δημιουργείται, κυρίως από τα τηλεοπτικά προγράμματα, προεξόφλησης των τάσεων της κοινής γνώμης. Σήμερα είναι ιεροσυλία η αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων μιας δημοσκόπησης, που έκανε κάποιος, κάποτε για λογαριασμό κάποιου και δεν αμφισβητήθηκε την κρίσιμη στιγμή της δημοσιοποίησης. Κατά τρόπο εντελώς αντιφατικό και ανακόλουθο η κοινή γνώμη εμφανίζεται αιχμάλωτη των λαϊκιστών και ιδίως των πιο ολοκληρωτικών τάσεων, που υφίστανται στην κυβέρνηση και στο κυβερνών κόμμα. 70, 80 και 90 τοις εκατό είναι τα απίστευτα ποσοστά αποδοχής των κατά τα άλλα αμφιλεγόμενων, εξαιρετικά σύνθετων και δυσνόητων, μερικές φορές, δεδομένων του νέου μνημονίου (προγράμματος), που θα αξιολογηθεί σε μερικούς μήνες από τους εκπροσώπους της τρόικα (των τριών θεσμών). Για τον τρόπο που έχει τεθεί η ερώτηση και τα κριτήρια συγκρότησης του δείγματος, λίγο πολύ όλοι πλέουμε στα σκοτεινά νερά της σύγχυσης και της άγνοιας.
Τίποτα δεν είναι πιο επώδυνο απ’ την απότομη πτώση. Όσο κανείς ανεβαίνει, στηριζόμενος σε απλοποιήσεις, κακοποιήσεις εννοιών και χειραγώγησης της κοινής γνώμης, τόσο πιο δυσθεώρητο είναι το μέγεθος της απαξίωσης που δημιουργεί η απώλεια της λαϊκής εμπιστοσύνης.
Όταν διαλυθούν οι τεχνητοί ατμοί της επικοινωνιακής σκοτοδίνης «λαός», «κόσμος» και τελικά το εκλογικό σώμα θα επιστρέψουν στην κοινή λογική. Οι μαθητευόμενοι μάγοι του εθνικοσοσιαλισμού θα εξαφανιστούν στην άβυσσο από την οποία προέκυψαν.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Uncategorized

Το Έθνος στον ολοκληρωτικό λόγο

Είναι εξοργιστικό και απογοητευτικό με πόση ταχύτητα απαράδεκτες στρεβλώσεις εννοιών και νοημάτων ισχυροποιούνται, εγκαθίστανται στον καθημερινό λόγο, επαναλαμβάνονται και τελικά υποκαθιστούν το σωστό χειρισμό των ίδιων λέξεων. Η διαδικασία αυτή δεν είναι ποτέ αθώα. Στο «1984» ο Όργουελ μας έδειξε πως διαμορφώνεται από τη διεστραμμένη ομάδα ιδεολόγων ενός απολυταρχισμού, που είναι ένα μίγμα χιτλερισμού και κομμουνισμού, η «νέα σωστή γλώσσα» και πως η χρήση αυτής της γλώσσας με τη σειρά της διαμορφώνει κυρίαρχη ιδεολογία και γίνεται ουσιαστικό θεμέλιο του τυραννικού καθεστώτος.
Τελευταία συνηθίζεται ο Πρωθυπουργός, υπουργοί και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να περιγράφουν την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν με το επίθετο «εθνική». Ο νεολογισμός είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Εθνικό μπορεί να είναι το κράτος ή οποιαδήποτε από τις επί μέρους δραστηριότητες και λειτουργίες του, καθώς και το προσωπικό που τις υπηρετεί. Η χρήση του όρου «εθνικός» στις περιπτώσεις αυτές, ορθώνει τείχος στην προσπάθεια κομματικής εκμετάλλευσης των μηχανισμών του κράτους και οικειοποίησης της γραφειοκρατίας του. Υπάρχει, λοιπόν, εθνικό κράτος, εθνικός στρατός, εθνική οικονομία και εθνική παιδεία, γιατί όχι και εθνική Ελλάδος στα αθλήματα. Δεν υπάρχει όμως εθνική κυβέρνηση. Σύμφωνα με το Σύνταγμα και με βάση την ετυμηγορία των τελευταίων εκλογών η κυβέρνηση είναι του κόμματος που πλειοψήφησε ή της συμμαχίας κομμάτων που συσπειρώνεται για να συγκροτήσει μια κυβερνητική πλειοψηφία. Το κράτος είναι εθνικό. Η κυβέρνηση είναι κομματική και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ομολογουμένως είχε μια επιτυχημένη διαδρομή. Με τη βοήθεια της συγκυρίας και της αβελτηρίας των ηγεσιών των άλλων παρατάξεων κατάφερε να πρωτεύσει στις εκλογές με μια εξαιρετική διαφορά από τη ΝΔ, να αποσπάσει το δώρο των 50 εδρών, που προέβλεπε το τρισάθλιο εκλογικό σύστημα και για λόγους, που κάποτε η ιστορία θα εξηγήσει με τη βοήθεια ενδεχόμενα και άλλων επιστημών, κατάφερε να συμπήξει μια ετερόκλιτη συμμαχία, η οποία προς το παρόν κυβερνά και δείχνει ότι είναι έτοιμη να συνεχίσει να το κάνει.
Δεν σέβομαι τις δημοσκοπήσεις και τους δημοσκόπους, ούτε εκτιμώ τους πολιτικούς οποιουδήποτε επιπέδου, που έχουν μονίμως κολλημένο το ένα τους μάτι στους τελευταίους πίνακες αποτελεσμάτων πρόβλεψης των διαθέσεων της κοινής γνώμης. Θεωρώ, όμως, ότι οι δημοσκοπήσεις, όταν γίνονται με τρόπο άρτιο και δεν είναι κατευθυνόμενες, είναι σημαντικό όργανο στα χέρια όσων ασχολούνται με την πολιτική και κανείς στην εποχή μας δεν μπορεί να αδιαφορεί για αυτές. Θα είχα πολλά να πω για τον τρόπο που έγινε μια τελευταία δημοσκόπηση, που δείχνει ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζεται θετικά από μια μερίδα της κοινής γνώμης, που μπορεί να φτάσει το 80 ή το 90 τοις εκατό, ανάλογα με την περίσταση. Επειδή η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που μας κυβερνά με πολλή αυταρέσκεια, επιμένει ότι έχει μαρξιστική προέλευση, θα ήθελα να τους θυμίσω ότι υπήρξαν και άλλες κυβερνήσεις, μερικές στα σύνορά μας, που συγκέντρωναν σε τακτά χρονικά διαστήματα ανάλογα ποσοστά επιδοκιμασίας και που διαλύθηκαν και εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα ή δύο εικοσιτετράωρα, μόλις ο καταναγκασμός και οι μηχανισμοί του δεν μπορούσαν πια να λειτουργήσουν.
Το πρόβλημα, όμως, εδώ δεν είναι αν 80 ή 90 στους 100 Έλληνες έχουν λατρέψει τον κ. Τσίπρα και την πολιτική του. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς οι υπόλοιποι 10, που συνεχίζουμε να αρνούμαστε την προσέγγιση όλων των προβλημάτων ή των περισσότερων από αυτά, που κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, έχουμε το δικαίωμα να εκφράζουμε την άποψή μας; Αν υπάρχουν, δηλαδή, ακόμα στη χώρα μας περιθώρια όπου μια μειοψηφία, όσο μικρή και αν είναι αυτή, θα μπορεί να μιλάει, να γράφει, να διαδηλώνει ελεύθερα; Ή μόλις τολμήσεις να φέρεις οποιαδήποτε αντίρρηση στην κυβέρνηση των εθνικοσοσιαλιστών κάποιος θα σου λέει με όλα τα μέσα, που διαθέτει, να το βουλώσεις και θα κινεί τα τάγματα των αγανακτισμένων για να καταλάβουν για πολλοστή φορά την πλατεία της πόλης όπου ζεις και διεκδικείς το δικαίωμα της ελευθερίας κινήσεων;

Posted in Uncategorized, Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ο κίνδυνος του ολοκληρωτισμού

Όταν η HannahArendtκαι άλλοι θεωρητικοί ανέπτυξαν, κυρίως στα αμερικάνικα πανεπιστήμια, μια ενιαία θεωρία για τον ολοκληρωτισμό στις πρώτες δεκαετίες μετά το τέλος της μεγάλης παγκόσμιας σύρραξης, η προσπάθειά τους θεωρήθηκε από πολλούς σαν μία ιδεολογική προέκταση του ψυχρού πολέμου. Όλες οι προσπάθειες να αναδειχθούν τα κοινά σημεία μεταξύ του φασισμού και του ναζισμού από τη μια πλευρά και της σταλινικής δικτατορίας του προλεταριάτου από την άλλη, συνάντησαν επιφυλάξεις και αντιδράσεις που προέρχονταν, όχι μόνο από στρατευμένους κομματικούς διανοούμενους, αλλά και από άλλους, που προέκτειναν με τον τρόπο αυτό την αντιφασιστική συμμαχία στον άπειρο χρόνο. Ξέρουμε, λοιπόν, ότι η επισήμανση ολοκληρωτικών στοιχείων στην κυρίαρχη ιδεολογία και η αναζήτηση των σημείων σύγκλισης και συχνά ταύτισης άκρας αριστεράς και άκρας δεξιάς στην Ελλάδα και μάλιστα στην κυβερνητική πλειοψηφία θα συναντήσει αντιδράσεις και απαιτεί τόλμη.

Το θέμα μας είναι ότι η συγκυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, περιλαμβάνει εκτός από τη νεοκομμουνιστική συνιστώσα του και κάθε είδους αναρχοκομμουνιστές και άλλα ακραία αριστερά στοιχεία και τους Ανεξάρτητους Έλληνες, των οποίων και ο αρχηγός και τα βασικά στελέχη εκφράζουν με συνέπεια τις πιο ακραίες δεξιές θέσεις, που είναι δυνατόν να βολευτούν στα πλαίσια μιας ενιαίας κυβερνητικής πρακτικής, ώριμο προϊόν μιας διαδικασίας σύγκλισης. Ο οπορτουνισμός και η αρχομανία της ηγεσίας των Ανεξάρτητων Ελλήνων από τη σκοπιά μας δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αντίθετα στον λόγο και την πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ τα στοιχεία ολοκληρωτισμού που αναφύονται είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτα.

Κατ’ αρχήν συστηματικά, με ιδιαίτερη κορύφωση στις προγραμματικές δηλώσεις, χρησιμοποιείται το επιχείρημα ότι όσοι στη Βουλή και στην δημόσια ζωή γενικότερα δεν υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα το αλαλούμ, που εμφανίζεται από τους τυχάρπαστους υπουργούς ως κυβερνητική πολιτική, είναι όχι απλώς ηλίθιοι και ανίκανοι, αλλά και πράκτορες μεγάλων συγκροτημάτων ενδεχόμενα δε και υπονομευτές της «εθνικής πολιτικής». Με άλλα λόγια όσοι διαμόρφωσαν και υπηρέτησαν την πολιτική των μνημονίων στην περίοδο που προηγήθηκε της 25ης Ιανουαρίου 2015 το έκαναν όχι γιατί είχαν μια άλλη αντίληψη της πραγματικότητας ή έστω μια άλλη ιεράρχηση αξιών, αλλά γιατί ήταν «πουλημένοι», «πράκτορες ξένων δυνάμεων» ή για να χρησιμοποιήσουμε έναν παλιό και δοκιμασμένο όρο «εχθροί του λαού».

Για να μην υφίστανται οι ίδιοι και οι οικογένειές τους την κτηνώδη σταλινική επίθεση του κ. Τσίπρα και των συντρόφων του, πρέπει να ομολογήσουν τα «εγκλήματά» τους, να κάνουν «αυτοκριτική» και να εναποθέσουν με ευχαριστίες τον γυμνό τράχηλό τους στο βωμό όπου ιερουργεί η αβυσσαλέα πρόεδρος της Βουλής κ. Κωνσταντοπούλου με το σαρκαστικό της χαμόγελο.

Οι εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές είναι βέβαια τρόπος για να αναδειχθεί η αλήθεια. Η Βουλή αναλαμβάνει και φέρει εις πέρας έρευνα γύρω από ένα συγκεκριμένο γεγονός, με όλα τα μέσα που η νομιμότης παρέχει και αποφασίζει εάν θα αρκεστεί στη διατύπωση πολιτική ψόγου και αποδοκιμασίας ή θα προχωρήσει περαιτέρω στην αναζήτηση ποινικών ευθυνών. Οι εξεταστικές επιτροπές του κ. Τσίπρα, ποιόν από τους δύο σκοπούς εξυπηρετούν;

Αν πρόκειται μόνο για την εκ των υστέρων διατύπωση πολιτικής αποδοκιμασίας, τότε είναι τελείως περιττές. Το κατηγορητήριο με χίλιους δυο τρόπους – αληθείς, αληθοφανείς ή ψευδέστατους – έχει διατυπωθεί σε όλους τους τόνους μέχρι το σημείο του κορεσμού από τον κ. Τσίπρα τα φερέφωνά του και τα μέσα ενημέρωσης της διαπλοκής, που όλα χωρίς εξαίρεση, είναι στην υπηρεσία της σημερινής κυβέρνησης.

Αν πρόκειται πάλι για την περιθωριοποίηση μιας πολιτικής, αυτό όπως κατά κόρον μας θυμίζει ο κ. Τσίπρας έχει ήδη συμβεί. Στις εκλογές, ο ίδιος και το κόμμα του επελέγησαν από το 36% του εκλογικού σώματος, δηλαδή από έναν ψηφοφόρο στους τρεις, πράγμα που επέτρεψε, χάρη στις 50 έδρες του καλπονοθευτικού νομοσχεδίου και τη βοήθεια του «συντρόφου» Παν. Καμμένου να σχηματιστεί κυβερνητική πλειοψηφία.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για νέες δίκες της Μόσχας. Για τη θέση του Βισίνσκι πολλοί από τους σημερινούς «γλυψιματίες» θα είναι πρόθυμοι έναντι κάποιου ανταλλάγματος. Έχει γίνει και η «πρόβα τζενεράλε» το 1989.

Με τη διαφορά ότι η ιστορία την πρώτη φορά γράφεται ως τραγωδία, τη δεύτερη ως κωμωδία και την τρίτη… «κλαφ’ τα Χαράλαμπε».

Posted in Uncategorized

Ζητείται επειγόντως κέντρο

Αγγίξαμε πάτο. Ο σχολιασμός κατάντησε να αφορά τις ενδυματολογικές προτιμήσεις, τις τσαχπινιές και τα τσαλίμια των νεότευκτων υπουργών της ακραίας – από τα αριστερά και από τα δεξιά – Κυβέρνησής μας. Δεκατρείς φορές εκλέχτηκα στο Κοινοβούλιο ως βουλευτής της συμπολίτευσης συνήθως ή της αντιπολίτευσης σπανιότερα. Ποτέ δε θυμάμαι να απασχολεί τις εγκυρότερες και ευρύτερης κυκλοφορίας εφημερίδες, για μια εβδομάδα, η εξωτερική εμφάνιση κάποιων από τους νέους υπουργούς.

Ίσως να πρόκειται απλώς για μια εξέλιξη που άνθρωποι της ηλικίας μου – οι «παππούδες» που δεν θα έπρεπε να αφεθούν ελεύθεροι να ψηφίσουν, με βάση τις διαμορφωμένες πεποιθήσεις τους, κατά τον κύριο Υπουργό Εθνικής Αμύνης – δυσκολεύονται να αφομοιώσουν. Η εικόνα κυριαρχεί. Έτσι δημιουργείται ένα πεδίο υστέρησης, ακόμα και σε σύγκριση με τον επιφανειακό και επιπόλαιο πολιτικάντικο λόγο. Η χειρονομία, το χαμόγελο, το στυλ, η συνοφρύωση, δημιουργούν αφορμές για ψυχαναλυτικού τύπου αναλύσεις. Διαμορφώνουν έναν αυτόνομο, σε σχέση με την πολιτική ανάλυση ή έστω με τα κληρονομημένα στοιχεία της περιοχής όπου ο εκπρόσωπος πολιτεύεται.

Όπως συνήθως στις ανθρώπινες καταστάσεις και ιδιαίτερα στις εξελίξεις που εξαρτώνται από την τεχνολογική πρόοδο είναι δύσκολο να διαμορφώσει κανείς ξεκάθαρα θετικό ή αρνητικό ισοζύγιο και εν πάση περιπτώσει, κάτι τέτοιο αξίζει μια άλλη συζήτηση. Εδώ θέλουμε να θέσουμε το ερώτημα: Καλύπτεται η κοινωνία με τους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς; Παραδοσιακά ο δικομματισμός είχε ως κύριο χαρακτηριστικό ένα κεντροδεξιό και ένα κεντροαριστερό κόμμα. Διαδέχονταν το ένα το άλλο είτε για να διαφοροποιηθούν, είτε για να επαναληφθούν. Συνηθέστερα όμως η επανάληψη, που εξασφάλιζε τη συνέχεια, συνυπήρχε με τη διαφοροποίηση. Και οι δύο σχηματισμοί έτειναν προς τη λεηλασία του μη εκπροσωπούμενου πολιτικά κεντρώου χώρου. Σήμερα, μετά τον εκμηδενισμό και την περιθωριοποίηση του ΠΑΣΟΚ και τη στροφή της Νέας Δημοκρατίας προς ακόμα δεξιότερους ορίζοντες απ’ ότι την εποχή του κ. Καραμανλή και την ήττα αμφοτέρων, ο κεντρώος χώρος μένει ακάλυπτος πολιτικά.

Έχουμε κατά καιρούς επισημάνει, το αναμφισβήτητο για εμάς, γεγονός ότι η Ελλάδα, χώρα μικρή και εξαρτημένη από ένα ισχυρό κρατικό μηχανισμό ενισχυμένο με εκατοντάδες χιλιάδες άχρηστους και μη παραγωγικούς δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί ως αποτέλεσμα μιας ιστορικά ριζωμένης και πανίσχυρης πρακτικής πολιτικής πελατείας, δεν μπορεί να αλλάξει και να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις μιας σύγχρονης οικονομικής ζωής που στηρίζεται στον ανταγωνισμό.

Η Ελλάδα είναι επίσης μια χώρα διάπλατα ανοιχτή στο διεθνές εμπόριο και τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων και πάντα ήταν έτσι. Ελάχιστη είναι η επίδραση της παγκοσμιοποίησης και της συμμετοχής στην ευρωζώνη πάνω σε αυτή τη μοιραία πραγματικότητα.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να επέλθει μια αντιστοιχία ανάμεσα στο κράτος και την κοινωνία. Τα συμβολικά κόμματα που δεν εκφράζουν τίποτε άλλο από τις αρχηγικές υπεροψίες των μελών πρέπει σιγά, σιγά να αντικατασταθούν από νέα πλαίσια ταξικής έκφρασης συμφερόντων. Η πολιτική μας ζωή δεν θα είναι υγιής όσο δεν υπάρχει η φυσιολογική έκφραση της κοινωνικής πλειοψηφίας των ελλήνων, που είναι ένα κεντρώο κόμμα.

Κάποτε τα συνονθυλεύματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ θα χάσουν την ενότητα και επομένως και την αντιπροσωπευτικότητά τους. Η Νέα Δημοκρατία βαδίζει αργά, αλλά σταθερά στο δρόμο της περιθωριοποίησης που άνοιξε ως πρόσκοπος το ΠΑΣΟΚ. Όταν η Ένωση Κεντρώων του κ. Βασίλη Λεβέντη απέσπασε 100.000 ψήφους, πολλοί είπαν ότι ο πολίτης ήθελε να κάνει «πλάκα». Το βρίσκω άδικο. Όσο και αν μου αρέσουν οι πλακατζήδες, δεν υπάρχουν τόσοι Έλληνες που να κινούνται σε μέρες σαν και αυτές που ζούμε με τόση ελαφρότητα. Μήπως η λέξη κεντρώος έπαιξε κάποιο ρόλο; Και πόσοι άραγε να είναι οι κεντρώοι που αναγκάστηκαν να ψηφίσουν Σαμαρά για να μη μείνει ανοιχτή η πόρτα στις δυνάμεις του χάους; Πόσοι άραγε να είναι οι κεντρώοι στα ποσοστά, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θέλανε να συμμετάσχουν θετικά, αλλά δεν τους το επέτρεψε η διαμόρφωση του πολιτικού χάρτη;

Είμαστε σαφείς. Άμεσα ας ξεκινήσει η ανοικοδόμηση του κεντρώου χώρου χωρίς τους λιπαρούς ισχυρισμούς ότι δεν ήρθε η ώρα, όσων τρέχουν να ανακαλύψουν ίχνη κεντρώας πολιτικής φυσιογνωμίας και δυνατότητες προσέγγισης με τους εθνικοσοσιαλιστές, που προέκυψαν από το καλπονοθευτικό σύστημα και την εγκατάλειψη κάθε έννοιας ιδεολογικής συνέπειας και ηθικής ευαισθησίας και κυβερνούν σήμερα την Ελλάδα.

Posted in Uncategorized

Τα μυαλά στα κάγκελα

Από το τέλος των γυμνασιακών μου χρόνων, με βασάνισε η αδυναμία να επιλέξω καθοριστικά και μια για πάντα ανάμεσα σε δυο ρεύματα ιδεών. Ήταν ρεύματα αμφισβήτησης και από μια άποψη θα μπορούσαν να θεωρηθούν συμπληρωματικά. Από την άλλη, ήταν έντονες οι αντιφάσεις που ζούσα εξαιτίας αυτής της διπλής αφοσίωσης στο μαρξισμό και παράλληλα στην ατομική αμφισβήτηση, δηλαδή τον υπαρξισμό και τον σουρεαλισμό.
Όσο προχωρούσε η επιστημονική μου κατάρτιση, μπροστά στα γεγονότα που η ζωή με ανάγκαζε να αντιμετωπίσω εγκατέλειπα την ατομική αμφισβήτηση για να προσχωρήσω σε οργανωμένες συλλογικές μορφές αγώνα για την κοινωνική αλλαγή. Έγινα κομμουνιστής την εποχή που αυτό ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο για την ελευθερία του ατόμου και καμιά φορά για την επιβίωσή του.
Το 1968 το ΚΚΕ διεσπάσθη στην περιβόητη δωδέκατη Πλατιά Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του στη Βουδαπέστη, όπου μετείχα. Ακολούθησαν κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονότα όπως ο Μάης του ’68 στο Παρίσι, η πολιτική επανάσταση στην Κίνα και η Άνοιξη της Πράγας. Η δεύτερη εισβολή των σοβιετικών και των άλλων «σοσιαλιστικών» τανκς στην Τσεχοσλοβάκικη πρωτεύουσα με οδήγησαν οριστικά στην προσπάθεια αναθεώρησης του μαρξιστικού – λενινιστικού δόγματος.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια για να καταλάβω ότι οι συναγωνιστές μου δεν είχαν πολιτικές πεποιθήσεις αλλά κάποιου είδους φανατισμό θρησκευτικού χαρακτήρα. Δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τη βία ως «μαμή της ιστορίας», τη δικτατορία του προλεταριάτου, τη μοναδικότητα του «Κόμματος» και το δόγμα του αλάνθαστου της εκάστοτε ηγεσίας. Ενώ στην Ελλάδα η δικτατορία έμοιαζε να έχει για τα καλά σταθεροποιηθεί, εμείς περνάγαμε ατελείωτες ώρες προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι είμαστε οι πιο καλοί, οι πιο σύγχρονοι και οι πιο συμπαθητικοί κομμουνιστές…
Όταν το ’74 ο Ανδρέας Παπανδρέου μας κάλεσε να συσπειρωθούμε γύρω από τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη ήμουν από τους πρώτους που προσήλθαν. Ήμουν ευτυχής. Επιτέλους μπορούσα να αναπτύξω την πολιτική μου δραστηριότητα μέσα σε ένα πλαίσιο ριζοσπαστικής κατεύθυνσης, αλλά ταυτόχρονα να αγωνίζομαι για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την πλήρη εφαρμογή ενός προχωρημένου συστήματος προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο μαρξισμός έγινε απλώς ένα εργαλείο ανάλυσης και το «ντουφέκι» αράχνιασε στην τρίτη πόρτα του διαδρόμου προς την κουζίνα μαζί με διάφορα οικιακά εργαλεία. Ουδέποτε το φανταζόμουν ότι μετά από δεκαετίες εναλλαγής σοσιαλδημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού – ευρωπαϊκής ομαλότητας δηλαδή – στη μοναδική αυτή χώρα θα προέκυπτε από ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές, με ακραία καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα ίσως, αλλά αναμφισβήτητα ως πρωτεύουσα επιλογή, ένα μίγμα μαρξισμού και σουρεαλισμού με αξιώσεις.
Το κείμενο αυτό γράφεται τη στιγμή που η νέα κυβέρνηση καταλαμβάνει τις θέσεις που της εξασφάλισε η έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας. Το πανηγύρι μόλις έχει αρχίσει. Παρά τη μακρά μου θητεία στον υπαρξισμό που είχε ξεκινήσει από την παράγκα του Σίμου την δεκαετία του ’50, παρακολουθώ αποσβολωμένος πράξεις και δηλώσεις. Εάν δεν ήξερα ότι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και φτωχοί παρακολουθούν ακόμα με αγωνία και ελπίδα αυτά τα καμώματα θα σκεφτόμουν απλώς ότι ανοίγει σε λίγο το Τριώδιο και θα φώναζα πικρόχολα όπως ο πρωταγωνιστής του θεάτρου σκιών: «Ε, ρε γλέντια!»

Posted in Άρθρα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος κατά Βαρουφάκη: Με είπε τροφαντό το άθλιο αυτό ...Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος αποκάλεσε τον κ. Βαρουφάκη «άθλιο υποκείμενο» απαντώντας με αυτόν τον τρόπο στη χθεσινη ατάκα του υπουργού Οικον [...]

SKAIΠάγκαλος κατά Μπαλτά: Είναι εθνικοσοσιαλιστής, απερίγραπτα ...SKAIΠάγκαλος κατά Μπαλτά: Είναι εθνικοσοσιαλιστής, απερίγραπτα κομπλεξικός. «Πάσχουμε από ελίτ, μάς λείπει η ξεχωριστή άρχουσα ομάδα.. [...]

iefimeridaΠάγκαλος για Βαρουφάκη: Είναι αγενής, άθλιος, να πάει σε ψυχίατρο ...iefimeridaΠυρ και μανία με τις στυλιστικές επιλογές του Γιάνη Βαρουφάκη, εμφανίστηκε ο Θόδωρος Πάγκαλος ο οποίος «στόλισε [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΟ Θεόδωρος Πάγκαλος «επέστρεψε» το ξίφος του Εσάτ Πασά στα ...Πρώτο ΘΕΜΑΜε αφορμή την επέτειο της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων (21 Φεβρουαρίου 1913) βρέθηκε απόψε στα Ιωάννινα ο Θεόδωρος Πάγκ [...]

In.grΠάγκαλος: Γελοιοποιήθηκε ο Βαρουφάκης, να αντικατασταθείIn.grΝα απαλλαγεί από τον υπουργό Οικονομικών, όσο το δυνατόν πιο σύντομα, καλεί τον πρωθυπουργό ο Θεόδωρος Πάγκαλος. «Γελοιοποιήθηκε. Ήταν [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish