Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Χούντα

«Χούντα» σημαίνει στα ισπανικά ένωση. Στο πολιτικό λεξιλόγιο, κυρίως της Λατινικής Αμερικής, έτσι ονομαζόταν ο προσωρινός συνασπισμός στρατιωτικών δυνάμεων για την παράνομη κατάληψη της εξουσίας. Οι δικτατορίες, που ακολουθούσαν, δεν είχαν συνήθως καλό τέλος είτε γιατί ανατρέπονταν από νεότερους φιλόδοξους ηγετίσκους, είτε γιατί κατέρρεαν κάτω από τη λαϊκή πίεση και λόγω των εσωτερικών τους αντιφάσεων και έριδων.

Χούντα ονομάστηκε και η τριανδρία που επέβαλλε τη δικτατορία στη χώρα μας μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Αυτό το γεγονός μας οδήγησε σε κάποια οικειότητα με τον όρο και παραπέρα στον εξευτελισμό του μέσα από την κατάχρηση. Θυμάμαι διαδήλωση των δικηγόρων της Αθήνας, με επικεφαλείς προσωπικότητες της νομικής και πολιτικής ζωής, να κραυγάζουν το σύνθημα «χούντα είναι, θα περάσει» εναντίον της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου. Αιτία του θυμού τους και της μαχητικής κινητοποίησης ήταν η άρνηση της μεταφοράς των δικαστηρίων από το υπό κατάρρευση κτίριο της Σανταρόζα στα υπέρλαμπρα νέα πρωτοδικεία της σχολής Ευελπίδων, όπου και σήμερα λειτουργούν.

Έτσι και προχθές άκουσα από κάποιους διαμαρτυρόμενους για κάποιο οικονομικό λόγο να χαρακτηρίζουν «χούντα» την κυβέρνηση Συριζανέλ. Το βρήκα ταυτοχρόνως άδικο και ανεπαρκές. Καταρχήν γιατί είναι προφανές ότι το Συριζανέλ σούργελο δεν θα αποκτήσει ποτέ τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων όσα φτερά και αν βάλει στο καπέλο του ο περιστασιακός Ντούτσε που κατοικοεδρεύει στο οικείο υπουργείο. Αλλά ενώ από αυτήν την άποψη είναι υπερβολικό να κατηγορεί κανείς την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα ως χούντα, από μια άλλη πλευρά ο χαρακτηρισμός είναι ανεπαρκής.

Η δημοκρατία, βλέπετε, δεν είναι απλώς η δυνατότητα κατά καιρούς να προσφεύγει κανείς ελεύθερα σε μια εκλογική αναμέτρηση. Είναι αντίθετα μια συνεχής και επίπονη πρακτική ομαλής λειτουργίας των θεσμών της πολιτείας. Και αυτό αφορά πάνω από όλα, αν θέλουμε να είμαστε κράτος δικαίου, την αρχή της διακρίσεως των εξουσιών. Αν η εκτελεστική εξουσία μετατρέπει τη βουλή σε άβουλο χώρο εγγραφής σε νομοθετήματα της πολιτικής της βούλησης, τότε έχει καταλυθεί η καλώς εννοούμενη αυτονομία της νομοθετικής εξουσίας. Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα αν η εκτελεστική εξουσία, επί του προκειμένου ο Τσίπρας και η παρέα του, προσπαθούν με διάφορους τρόπους να μετατρέψουν τη δικαστική εξουσία σε όργανο πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε χώρες όπως η Ρωσία, που κληρονόμησαν ένα τεράστιο ολοκληρωτικό πείραμα που διήρκεσε περίπου μισό αιώνα, ακόμα δυσκολεύονται να απαλλαγούν από τα δικαστικά κατάλοιπά του. Μόνιμες αιτίες ελέγχων της Ρωσίας από το φύλακα των ατομικών ελευθεριών, που είναι το Συμβούλιο τη Ευρώπης, είναι η συνέχιση της επιβολής της θανατικής ποινής καθώς και η διαιώνιση της τσαρικής και μετέπειτα κομμουνιστικής «προκουρατούρας», δηλαδή μιας ένστολης εισαγγελίας, που διαθέτει δικές της δυνάμεις επιβολής της τάξης και του νόμου, μεταξύ των οποίων και φυλακές και μετέχει ταυτοχρόνως και στην εκτελεστική και στη δικαστική εξουσία.

Στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστική της λενινιστικής νοοτροπίας των κυβερνώντων η προσπάθεια άλωσης και κατάργησης της αυτονομίας χώρων όπου μόνο η λαϊκή πρωτοβουλία ακομμάτιστη και αυτόνομη πρέπει να εκδηλώνεται στα πλαίσια, βέβαια, μιας αυστηρής δεοντολογίας. Αλλεπάλληλες και κραυγαλέες είναι οι παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, στον αθλητισμό, στην υγεία, στην τοπική αυτοδιοίκηση και κυρίως στην ενημέρωση και στον τύπο. Χούντα δεν είναι βέβαια η γελοία παρέα που μας κυβερνάει οδηγώντας τη χώρα στον ολισθηρό δρόμο της παρακμής. Παράλληλη, όμως, εξουσία που μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της στη λαϊκή κυριαρχία, έχει τον πειρασμό να διαμορφώσει. Ας γρηγορούμε. Οι αποτυχίες τους σε όλους σχεδόν τους τομείς ασφαλώς τους γελοιοποιούν και τους περιθωριοποιούν, αλλά για αυτό ακριβώς το λόγο τους κάνουν πιο επικίνδυνους.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Χαλιφάτο

Στη δεκαετία του ’80, ο τότε πανίσχυρος, πολιτικά και ιδεολογικά, Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου είχε ικανοποιήσει την εθνική φιλαυτία με το έκτοτε περίφημο «Βυθίσατε το Χώρα». Στο ρεύμα εθνικής έξαρσης, που είχε δημιουργηθεί έσπευσε να επιπλεύσει και ένας βουλευτής Πειραιώς, πρώην στρατιωτικός, που διαπίστωσε με άρθρο στο ΒΗΜΑ ότι δεν έπρεπε να φοβόμαστε τους Τούρκους, οι οποίοι ήταν πάμπτωχοι, αναλφάβητοι και ως εκ τούτου ανίκανοι να χειριστούν όπλα σύγχρονης τεχνολογίας τα οποία αντίθετα, με μεγάλη άνεση, μπορούσαμε να χειριζόμαστε εμείς, ανατρέποντας έτσι το πληθυσμιακό πλεονέκτημα της γείτονος.

Τότε είχα σπεύσει και εγώ να αναλύσω τα ίδια στατιστικά δεδομένα για να συντρίψω τα επιχειρήματα του γενναίου στρατηγού. Έλεγα ότι οι Τούρκοι, που ήταν εκείνη την εποχή 50 εκατομμύρια, μπορούσαν άνετα να διαθέτουν ένα ποσοστό με μεσαία και υψηλά εισοδήματα, που αν τα υπολογίσει κανείς γύρω στο 10% ήταν 5 εκατομμύρια άτομα και αν προχωρούσε σε λίγο πιο λεπτομερή δημογραφική εξειδίκευση έδιναν περίπου 1 εκατομμύριο εξειδικευμένους χειριστές συγχρόνων οπλικών συστημάτων και παραπέρα γύρω στα 5 εκατομμύρια στρατευσίμους και άλλα τόσα εκατομμύρια εφέδρους. Άστα να παν στο διάολο, δηλαδή. Και κατέληγα ότι η Ελλάδα είχε συγκριτικό πλεονέκτημα μόνο όταν εκινείτο στο χώρο του διεθνούς δικαίου και της διπλωματίας και ότι έπρεπε με κάθε τρόπο να αποφεύγει να μπει σε μια λογική συσχετισμού δυνάμεων και ιδιαίτερα στρατιωτικών δυνατοτήτων.

Νομίζω ότι σήμερα οι εξελίξεις – η Τουρκία έχει πια 70 εκατομμύρια πληθυσμό και το κατά κεφαλήν τους εισόδημα συνεχώς πλησιάζει το δικό μας παρά το γεγονός ότι ο δικός μα πληθυσμός σταδιακά μειώνεται – δικαιώνουν τη δικιά μου απαισιοδοξία. Έχει σημασία να δούμε πως στην εθνική μας συνείδηση είχε χαραχθεί η εικόνα του πορθητή, κατακτητή και κυριάρχου, αφέντη του έθνους μας γειτονικού τουρκικού εθνικισμού. Η πρόσφατη ιστορία έχει δημιουργήσει σύγχυση σε αυτόν τον τομέα. Πότε νικητές, πότε ηττημένοι και οι Τούρκοι και εμείς αναμετρόμαστε, πέρα από την προπαγάνδα, ως εάν είμαστε ισοδύναμοι. Εμείς ενταγμένοι στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αλλά με συνείδηση παγκόσμιας υπευθυνότητας για μια σειρά από πράγματα, οι Τούρκοι με την αίσθηση μιας περιφερειακής ιστορικής αποστολής την οποία δυσκολεύονται από «δυνάμεις του κακού» να εκπληρώσουν.

Από την εποχή της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το πολιτικό σχέδιο της ενοποίησης διάφορων λαών της ανατολής επανεμφανίζεται κατά καιρούς με διαφορετικές μορφές. Μετά τον πόλεμο το Μπααθ, εθνικιστικό κίνημα που επηρεαζόταν από τη Σοβιετική Ένωση και το Ισλάμ αποπειράθηκε να ενώσει το Ιράκ και τη Συρία με φιλόδοξα σχέδια για τον περίγυρο. Η αποτυχία υπήρξε παταγώδης και οι δικτατορίες του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ και της οικογένειας Άσαντ στη Συρία ήταν κατάλοιπα εκείνης της εποχής. Άλλη προσπάθεια συνένωσης, που είχε γίνει και απέτυχε, ήταν εκείνη μεταξύ της Νασερικής Αιγύπτου, της Συρίας και της Κανταφικής Λιβύης. Τώρα η δάδα έχει περάσει στα χέρια των ημιπαραφρόνων Σουνιτών, φονταμενταλιστών, οι οποίοι με τη Σαρία ως νομικό σύστημα και την πιο μεσαιωνική μορφή τρομοκρατίας έχουν σκοπό να ιδρύσουν το κράτος του Θεού, το Χαλιφάτο του Ισλάμ.

Όποιος όμως μιλάει για χαλιφάτο πρέπει να αντιμετωπίσει αργά ή γρήγορα και το θέμα του χαλίφη, του εκπροσώπου δηλαδή του Θεού και του προφήτη του Μωάμεθ επί της γης. Και αυτός μπορεί να είναι μόνο ένας: ο Ρετζέπ Ερντογάν. Καταρχήν γιατί επικαλείται την ιστορική συνέχεια. Χαλίφης ήταν ο Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά δεύτερο λόγο γιατί ο χαλίφης πρέπει να είναι κάποιο γνωστό πρόσωπο, νομιμοποιημένο δημοκρατικά και όχι κάποιος απ’ τους μαλλιαρούς δολοφόνους της σημερινής παράνομης και αυτοκτονικής δραστηριοποίησης. Τρίτο θα πρέπει να έχει τη σχετική υπεροπλία καθώς και τη δυνατότητα ανανέωσης του οπλισμού και των πυρομαχικών και κάποια οικονομική άνεση.

Βέβαια η Τουρκία έσπασε τα μούτρα της στην Κεντρική Ασία όταν αναζήτησε τα όρια της επιρροής της στις νεότευκτες δημοκρατίες που είχαν εγκαταλείψει τη Σοβιετική Ένωση. Πολιορκείται πανταχόθεν από εχθρούς και αμφισβητίες πανίσχυρους. Τέλος, υφίσταται σοβαρή αμφισβήτηση της εθνικής της κυριαρχίας από δύο τουλάχιστον μειονότητες την μία ένοπλη και εξεγερμένη στο συμπαγές έδαφος του Κουρδιστάν και την άλλη, τους Αλεβίτες, στο επίπεδο της ιδεολογίας και της οικονομικής επιρροής στα πλαίσια της ευρωπαϊκής προσέγγισης. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να στραφεί εναντίον του αδύναμου κρίκου της αλυσίδας που την περιβάλλει και να χρησιμοποιήσει, με όλη τη δολιότητα και τη διαπραγματευτική παράδοση της Ανατολής και της ξεπεσμένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την καινούργια φωνή του χαλιφάτου χάρη στο προσφυγικό ρεύμα που οι ίδιοι οι Τούρκοι δημιούργησαν και τροφοδοτούν.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Φαύλος

Όταν είμαστε νέοι και εκπαιδευόμαστε, διαβάζοντας τον τύπο, για να γίνουμε πολίτες, κάθε τόσο ξεσπούσε ένα σκάνδαλο διαφθοράς. Τα σκάνδαλα ήταν υπόθεση κυρίως της δεξιάς παράταξης, όπως ισχυριζόμαστε τουλάχιστον εμείς τότε και σπανιότερα, του κέντρου. Οι αριστεροί είχαν ηθικό πλεονέκτημα. Αυτό εξάλλου επιβεβαίωνε και η διεθνής ενημέρωση: οικονομικά σκάνδαλα που αφορούσαν πολιτικούς συνέβαιναν στη Δυτική Ευρώπη, στις ΗΠΑ αλλά σπανιότατα, σχεδόν ποτέ στη Σοβιετική Ένωση και τις χώρες που είχαν καταλάβει τα στρατεύματα του Στάλιν. Βέβαια η πραγματικότητα ήταν διαφορετική από την κατάσταση που περιέγραφαν τα μέσα ενημέρωσης.

Τα ελληνικά σκάνδαλα διαφθοράς ήταν συχνά φημολογίες και αρκετές φορές σατανικά κατασκευασμένες προσπάθειες εξόντωσης του ενός ή του άλλου μέσω της συκοφάντησης. Η δεξιά είχε στενότερες, συχνά οικογενειακές, σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο. Ήταν πιο εύκολο λοιπόν να κατασκευαστεί η εις βάρος τους κατηγορία. Από την άλλη πλευρά, η μόλις ηττηθείσα στον εμφύλιο πόλεμο αριστερά, ζούσε κάτω από αυστηρή αστυνομική επιτήρηση και βεβαίως ήταν πολύ λιγότερο διατεθειμένη να διακινδυνεύσει τη φήμη της και την ελευθερία της. Όσο δε για την έλλειψη σκανδάλων στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού η εξήγηση είναι απλή: σκάνδαλα δεν υπήρχαν, γιατί θεωρητικά αποκλείονταν από το σύστημα. Ότι συνέβαινε, που δεν ήταν σύμφωνο με το δόγμα, αντιμετωπιζόταν με την εξόντωση των υπαιτίων. Σε εμάς αντιθέτως, η διαφθορά ήταν τότε σχετικά απλή υπόθεση. Για να επιτευχθεί ένα παράνομο αποτέλεσμα ή να επιταχυνθεί κάποια νόμιμη διαδικασία δινόταν σε χαρτονόμισμα ή χρυσές λύρες ένα ποσό, που αποτελούσε ποσοστό του συνολικού κέρδους που θα απεκόμιζε από την υπόθεση ο επισπεύδων.

Η φαυλότητα ήταν ένα γενικευμένο φαινόμενο, του οποίου η αντιμετώπιση από το μέσο Έλληνα πολίτη ήταν ανάλογη, κάθε φορά, με τα αναμενόμενα οφέλη. Υπήρχαν μορφές φαυλότητας παραδοσιακές: ανοχή αυθαιρέτων, διορισμός ημετέρων, αλλαγή σειράς αναμονής σε νοσοκομεία, παρεμβάσεις για ακύρωση μικροποινών από την αστυνομία κ.ο.κ. Υπήρχαν και μεγαλύτερες μορφές φαυλότητας, που πολλές φορές γεφύρωναν το χάσμα με τη διαφθορά, όταν κάποιος ως μεσάζων επιτύγχανε μια ρύθμιση της πολιτείας που ήταν απαραίτητο να γίνει για να λήξει κάποιο θέμα επενδύσεων, εισαγωγών ή εξαγωγών και των αντιστοίχων ρυθμίσεων και αδειών, που είχε επιφυλάξει επίμονα ως δικαιώματα της η γραφειοκρατία.

Το 1990 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εισήγαγε στο πολιτικό μας λεξιλόγιο τον όρο διαπλοκή. Αυτό ήταν η παρεχόμενη ευχέρεια σε επιχειρηματίες οι οποίοι έλεγχαν μέσα ενημέρωσης, να αποσπούν απ’ το κράτος ευνοϊκές ρυθμίσεις ιδιωτικού χαρακτήρα για τις εν γένει δραστηριότητές τους, που περιελάμβαναν και επενδύσεις σε άλλους τομείς, που δεν είχαν καμία σχέση με τον τύπο.

Όπως συμβαίνει και με άλλους όρους, οι ημιμαθείς που συγκροτούν την πλειοψηφία του πολιτικού μας κόσμου και του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, άρχισαν να χρησιμοποιούν τον καινούργιο όρο εική και ως έτυχε ως υποκατάστατο των παλαιών και δοκιμασμένων εννοιών διαφθορά και φαυλότητα.

Παρακολουθούσα προ εβδομάδων ομιλία του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα στη Βουλή. Διαπλοκή ανέβαζε, διαπλοκή κατέβαζε. Ήταν προφανές ότι τα φαινόμενα που περιέγραφε αφορούσαν περισσότερο άλλες έννοιες όπως τη διαφθορά, που επί των ημερών του ΣΥΡΙΖΑ έχει γενικευτεί. Έχει πάρει πρωτόγνωρες διαστάσεις η φαυλότητα, που επιβραβεύτηκε με την εκλογή στο ύπατο αξίωμα της πολιτείας – με τη συνεργασία της ΝΔ πλην του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη – του ανθρώπου, ο οποίος βαρύνεται με την «τακτοποίηση» εκατοντάδων χιλιάδων ημετέρων (μερικοί λένε 500.000, άλλοι 600.000 άλλοι πάλι 800.000) σε μόνιμες θέσεις του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή με τη μεγαλύτερη, ως προς την έκταση και τις συνέπειές της, πράξη φαυλότητας στην ελληνική πολιτική ιστορία.

Υποθέσεις διαπλοκής δεν έχουν εμφανιστεί στην Ελλάδα του κ. Τσίπρα. Αυτό είναι λογικό. Η διαπλοκή προϋποθέτει υποθέσεις ενός ορισμένου μεγέθους, δηλαδή μεγάλο κεφάλαιο. Προϋποθέτει ακόμα πρόθεση να παραμείνεις στον τόπο όπου επένδυσες με μακροχρόνιες προοπτικές ανάπτυξης της επιχείρησής σου. Τέλος προϋποθέτει ευλύγιστο αλλά αξιόπιστο και συνεπή διαπλεκόμενο εταίρο στη χώρα υποδοχής.

Ας μη μεγαλοπιάνεται λοιπόν ο κ. Τσίπρας. Για καμιά αρπαχτή τον βλέπω. Για διαπλοκή χλωμό.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Υποτέλεια

Δυστυχώς, στην πολιτική μας ζωή κάποιος ανεγκέφαλος, πότε από το δεξιό άκρο πότε από τ’ αριστερό, διατυπώνει την αξίωση του μονοπωλίου της «εθνικοφροσύνης». Συχνά οι αιτίες είναι συμμετρικά αντίθετες. Τελευταία, με την ανάπτυξη του ρεύματος του εθνικώς υπερήφανου αντιευρωπαϊκού παραλογισμού (ΕΥΑΠ, προσοχή χωρίς Δ), ακροδεξιοί και ακροαριστεροί συμμετέχουν, χωρίς περίσκεψη και αιδώ, ισότιμα στο κυρίαρχο ρεύμα ιδεολογίας. Οργανώνουν και διαχειρίζονται κοινές αντιευρωπαϊκές και αντικοινοβουλευτικές συγκεντρώσεις, όπως η Άνω και Κάτω πλατεία Συντάγματος, των «αγανακτισμένων». Σε τελευταία ανάλυση ακροαριστεροί και ακροδεξιοί συγκροτούν ενιαία κυβερνητική πλειοψηφία και με απερίγραπτες κωλοτούμπες προσπαθούν να τη διατηρήσουν για να μη χαθεί η εξουσία.

Η ισχυρότερη συγκολλητική ουσία του ανεκδιήγητου αυτού συνονθυλεύματος είναι η ξεδιάντροπη, ανηλεής επίθεση εναντίον όσων αντιπολιτεύονται ή απλώς τολμούν να ασκήσουν κριτική κατά της εξουσίας. Και εδώ έγιναν πρόοδοι εσχάτως. Ο χαριτόβρυτος νεαρός Πρωθυπουργός εισήγαγε στο κοινοβουλευτικό λεξιλόγιο τους όρους «μερκελιστές», «γερμανοτσολιάδες», «προδότες», «εχθροί του λαού» και απείλησε με τον υπαρκτό και αναπτυσσόμενο τραμπουκισμό των στελεχών και των οπαδών του όποιον αντιφρονούντα θα τολμούσε «να βγει από το σπίτι του». Στην πραγματικότητα, παρά την πλαδαρότητα της αντιπολίτευσης, στη χώρα μας διεξάγεται εδώ και τέσσερα χρόνια ένας ακήρυχτος εμφύλιος πόλεμος.

Τον παλιό καλό καιρό, όταν δεν υπήρχε Τσίπρας και οι τσιπριστές, ένας όρος αμφισβήτησης του πατριωτισμού του αντίπαλου ήταν η λέξη «υποτελής», που προκαλούσε συνήθως θύελλα αντιδράσεων. Η υποτελής άποψη ήταν δεσμευμένη από κάποια ανωτέρα βούληση, συνήθως των Αμερικανών. Τώρα όμως; Ποιοι είναι τα «κέντρα υποτέλειας»; οι «μητροπόλεις»; τα «αφεντικά»;

Οι «Αμερικάνοι, φονιάδες των λαών» έχουν γίνει κολλητοί μας. Υποστηρίζουν τη μείωση του χρέους και διευκολύνσεις κάθε είδους για την εξυπηρέτησή του. Καρφί δεν τους καίγεται αν θα μείνουμε ή όχι στο ευρώ και χρειάστηκε να επιστρατευθεί «ολάκερη» Περιστέρα για μια φωτογραφία μερικών δευτερολέπτων με κείνη ‘κει τη Μισέλ και τον Ομπάμα. Από τότε η προπαγανδιστική ΕΡΤ δεν παύει να επικαλείται τη σωφροσύνη, την αλληλεγγύη και γιατί όχι το διεθνισμό (ρε, που καταντήσαμε!) της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντί μας.

Με τη διευκόλυνση και της ιστορίας των γερμανικών επανορθώσεων, που βρικολάκιασαν, οι «μερκελιστές νεοναζί και Τρεχαγυρευόπουλος» διεκδίκησαν το κλέος νέου κέντρου υποτέλειας. Αυτή η επιλογή συμπαρέσυρε και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Είναι εξάλλου γνωστό ότι όλες οι άλλες πρωτεύουσες, εκτός απ’ το Βερολίνο και την Αθήνα, κάνουν ακριβώς ότι πει η Μέρκελ.

Θα ήθελα τώρα, για να μη σας κουράσω, να κάνετε την εξής άσκηση ψυχοσωματικής ανάπαυσης και εξισορρόπησης. Κλείστε τα μάτια σας, ξαπλωθείτε σε μια πολυθρόνα και αποφύγετε κάθε ενοχλητικό ήχο. Τη χώρα κυβερνάει το ΠΑΣΟΚ. Ο Πρωθυπουργός δεν έχει σημασία. Θα μπορούσε να είναι ο Γιώργος Παπανδρέου ή ο Κώστας Σημίτης ή ακόμα και ο ίδιος ο μακαρίτης Ανδρέας. Κάθε μέρα από την Τουρκία, με την προφανή συνεργασία της διοίκησης και υπό το σαρδόνιο ανατολίτικο χαμόγελο του Πρωθυπουργού έρχονται στην Ελλάδα εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες παράνομοι μετανάστες. Μερικοί απ’ αυτούς έχουν, ίσως, τα προσόντα για να ζητήσουν παροχή πολιτικού ασύλου, οπότε και θα απολαμβάνουν την προστασία των συμβάσεων για τους πρόσφυγες. Αρνούνται όμως να το κάνουν γιατί επιθυμούν τον παράδεισο της Γερμανίας ή της Σουηδίας και απορρίπτουν ως χώρα δεύτερης διαλογής την Ελλάδα όπου ζούμε εμείς οι υπόλοιποι και τα παιδιά μας. Αυτούς τους λαθραίους μετανάστες, που μόλις πατήσουν το πόδι τους στο έδαφός μας αποθρασύνονται, μας βρίζουν και μας προσβάλλουν ποικιλοτρόπως, το κράτος μας και η κυβέρνηση (του ΠΑΣΟΚ μην το ξεχνάτε) επέλεξε να τους αγνοεί και να τους δίνει δυνατότητες περίθαλψης, διατροφής, στέγης αλλά μόνο εφόσον οι ίδιοι καταδέχονται να τις αξιοποιήσουν, αλλιώς μπορούν να εγκαθίστανται κατά χιλιάδες σε συνοριακούς σταθμούς καταλαμβάνοντας αυθαίρετα και καταστρέφοντας ιδιοκτησίες των εκεί καλλιεργητών και αποκλείοντας δρόμους και σιδηροδρομικές τροχιές. Μπορούν ακόμα να βγαίνουν από τη χώρα αυθαίρετα σε συνεργασία με ξένες, ακαθορίστου προέλευσης Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις τις οποίες πιστεύουν και ακολουθούν, ενώ γράφουν στα παλιότερα των υποδημάτων τους την ελληνική κυβέρνηση (του ΠΑΣΟΚ μην το ξεχνάτε). Εικοσιτέσσερις ώρες αργότερα οι Φυρομίτες ανοίγουν αυθαιρέτως τα ελληνικά σύνορα που προηγουμένως εξίσου αυθαιρέτως είχαν κλείσει οι ίδιοι χωρίς καν να μας ειδοποιήσουν και τους ξαναβάζουν μέσα στο έδαφός μας.

Πλοία του ΝΑΤΟ συνοδεύουν πια τιμητικά τις λαστιχένιες βάρκες των Τούρκων διακινητών μέχρι να πιάσουν ελληνική ακτή, ενώ το γεγονός παρακολουθείται από Τούρκους παρατηρητές που έχουν εγκατασταθεί σε όλα τα νησιά μας, ακόμα και στη Χίο, που επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκε στη Σουλτάνα και είχε προνόμια. Και παραπέρα αντί να αρχίσει την παράξενη αυτή ανταλλαγή (ένας προς έναν) ο Νταβούτογλου, απαιτεί από την ΕΕ την εκταμίευση σοβαρού χρηματικού ποσού, ενώ εμείς από τα ελάχιστα χρήματα, που περιμένουμε, δεν έχουμε πάρει ούτε ένα ευρώ. Ε! Δεν υποφέρεται πια η υποτέλεια αυτών των άθλιων πουλημένων ΠΑΣΟΚΩΝ, που μας κυβερνούν. Ας κάνουμε στο Σύνταγμα μια συγκέντρωση αγανακτισμένων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και όλοι οι εθνικώς φρονούντες, χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Χωρίς ελπίδα Ανάστασης – Καθημερινή της Κυριακής 24-4-2016

Ο Γρηγόρης Γιάνναρος γεννήθηκε στις 29 Απριλίου του 1936 και πέθανε στις 5 Αυγούστου του 1997, στα 61 του. Υπήρξε ένα από εκείνα τα λαμπρά, φωτεινά μυαλά της γενιάς του 1960, που εδημιούργησαν την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, που περιείχε τους κομμουνιστές, ηττημένους του εμφυλίου πολέμου, σε μια ισότιμη θέση με τους υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς, δηλαδή με τους νικητές. Αυτή η Αριστερά οφείλει σε ένα μεγάλο βαθμό τις πολιτικές της επιτυχίες στην ύπαρξη και τη δράση του Γρηγόρη Γιάνναρου.

Η χαρισματική αυτή προσωπικότητα συνδύαζε μια έμφυτη, θα έλεγε κανείς κληρονομική, αφοσίωση στην παράταξη, την ιδεολογία της και την πρακτική της με ένα έντονα ανήσυχο πνεύμα και μια γοητευτική κοινωνική προσωπικότητα.

Στη δεκαετία του ’60 εμείς οι νέοι έπρεπε να ξεχάσουμε τη φρίκη και τις θυσίες του εμφύλιου πολέμου και παράλληλα να ανοίξουμε τις πόρτες και τα παράθυρα της χώρας για να μπουν μέσα τα νέα ρεύματα, που είχαν αρχίσει να δημιουργούνται στην Ευρώπη και στην Αμερική. Η αναθεώρηση του παρελθόντος διευκολυνόταν από τις εξελίξεις στην ίδια τη Σοβιετική Ένωση. Ο θάνατος του Στάλιν είχε οδηγήσει στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, που βασικά έθετε τις προϋποθέσεις, παρά τα επεισόδια και τις κρίσεις, όπως εκείνη των πυραύλων στην Κούβα, για το τέλος του ψυχρού πολέμου. Άνεμος ελευθερίας έπνεε επίσης στην Ανατολική Ευρώπη, που οδηγούσε σε πρόωρες εξεγέρσεις, όπως εκείνη της Ουγγαρίας ή σε ουσιαστικές και περίπλοκες διαδικασίες αναθεώρησης όπως στην Πολωνία και στην Τσεχοσλοβακία. Ανάλογα ρεύματα αναθεώρησης του δόγματος είχαν εκδηλωθεί και στα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης με πρωτεργάτες τους Ιταλούς.

Στην Ελλάδα ο άνεμος αυτός, που ερχόταν και από την Ανατολή και από τη Δύση, φυσούσε έντονα. Νέες ιδέες εμφανίζονταν και κυριαρχούσαν, ιδιαίτερα στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού. Τα έντυπα, που ήταν άμεσα ή έμμεσα συνδεδεμένα με την ΕΔΑ, είναι ζωντανός καθρέφτης και σήμερα αυτής της πραγματικότητας. Υπήρχε η «νέα οικονομία» που διεύθυνε ο παλιός υπουργός της Κυβέρνησης των Βουνών, ευπατρίδης, Καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος. Εκεί συχνά μετάφραζα και εγώ αιρετικά κείμενα που μας έρχονταν από τη Δύση. Υπήρχε η «Επιθεώρηση τέχνης», που διεύθυνε ο αείμνηστος Μίμης Δεσποτίδης. Και όπου έντονα ήταν παρών ο Δημήτρης Ραυτόπουλος. Στους «Δρόμους της Ειρήνης» περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας αποφασιστικό ρόλο έπαιζε ο γιατρός Μάρκος Δραγούμης, ο Μιχάλης Περιστεράκης του «Συνδέσμου Μπέρτραντ Ράσελ» που οργάνωνε την πρώτη μαραθώνια πορεία ειρήνης. Η «Πανσπουδαστική» (καμία σχέση με τη σημερινή) εγκάθετη φυλλάδα εκδιδόταν με ισχυρή παρουσία του Στέλιου Ράμφου, του Μανώλη Μυλωνάκη και του Γιάννη Γιαννουλόπουλου. Στην Ασκληπιού, αριθμός 3, στο οίκημα της αυλής συγκατοικούσαν οι ειρηνιστές του Περιστεράκη με τους δυναμικούς υπερασπιστές του Συντάγματος της «Δημοκρατικής Αντίστασης Σπουδαστών – 114». Στα επεισόδια που ήταν αναπόφευκτα με την ΕΚΟΦ  και άλλα κοινωνικά αποβράσματα έπαιζε σημαντικό ρόλο η νομική κάλυψη των φοιτητών με τους αείμνηστους Βαγγέλη Γιαννόπουλο και Γιάννη Σκουλαρίκη.

Δεν ήταν όμως μόνο οι κομμουνιστές που διαπίστωναν την ανάγκη ενός νέου πλαισίου σκέψης και εφάρμοζαν ήδη διαφορετικούς κανόνες ζωής. Στη μητρόπολη του καπιταλισμού Αμερική και άλλες προχωρημένες βιομηχανικά χώρες ομάδες νέων άφηναν να τους σαγηνεύει η ποίηση των Μπητνικς, το τραγούδι των νέων τροβαδούρων της Δύσης και του Νότου που μερικά χρόνια αργότερα θα έβρισκαν διέξοδο στα τεράστια φεστιβάλ ροκ εντ ρολ.

Η αναμέτρηση των δύο συστημάτων δεν είχε εκλείψει. Οι δαπάνες εξοπλισμού και μάλιστα παραγωγής πυρηνικών όπλων ξεπερνούσαν την πιο έξαλλη δημαγωγία για την ειρήνη και τον αφοπλισμό. Ανάμεσα σ’ αυτές τις συμπληγάδες πορευθήκαμε τότε και επιβάλαμε την παρουσία μας στην πολιτική ζωή του τόπου με επικεφαλείς φυσιογνωμίες όπως ο Γρηγόρης Γιάνναρος. Σχεδόν ταυτόχρονα με την εμφάνιση της δικτατορίας το ’67 ο Γιάνναρος έφυγε με μια υποτροφία από αυτές που είχε χορηγήσει στα κομματικά στελέχη της νεολαίας η Σοβιετική πρεσβεία των Αθηνών. Στη Μόσχα έχανε τον καιρό του. Το ζωηρό πνεύμα του είχε ξεπεράσει προ πολλού τους προβληματισμούς που εμφανίζονταν ζωντανοί στο εκεί πανεπιστήμιο. Λογικό ήταν να επιδιώξει να έρθει στη Δυτική Ευρώπη όπου αναπτυσσόταν τότε έντονα η πολιτική και ιδεολογική διαμάχη που είχε προκύψει από τη διάσπαση του ΚΚΕ στη 12η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής. Οι φιλικές μας σχέσεις προϋπήρχαν. Μας συνέδεαν όχι μόνο κοινοί πολιτικοί αγώνες αλλά και περιπέτειες προσωπικές. Ήμαστε ανήσυχα πνεύματα και – γιατί να το κρύβουμε τώρα πια άλλωστε – ανήσυχα παιδιά.

Βρεθήκαμε τότε στο ίδιο στρατόπεδο των αναθεωρητών όπου σε λίγο ήρθε να μας βρει, πράγμα απίστευτο πριν από μερικά χρόνια, ο ίδιος ο κομματικός μαντρόσκυλος της ΕΔΑ, μακαρίτης σήμερα, Αντώνης Μπριλάκης. Τα χρόνια περάσανε, η χούντα κατέρρευσε, εγώ ακολούθησα το δρόμο της απομάκρυνσης από το κομμουνιστικό δόγμα συμμετέχοντας στην ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, ο Γρηγόρης έμεινε πιστός στην ιδέα της αναθεώρησης των νεανικών του ιδανικών, στη δημιουργία δηλαδή αυτού που λεγόταν τότε «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο».

Δεν πάψαμε ποτέ να συναντιόμαστε και να συζητάμε. Το 1990 έγινε Υπουργός Αναπληρωτής Βιομηχανίας στην Κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα. Την ίδια περίπου εποχή αποφάσισε να χτίσει μαζί με τη γυναίκα του Σόνια ένα σπιτάκι στη Τζια, που κυριολεκτικά ήταν η πρώτη εμπειρία του για μια ήσυχη και ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή. Ο γιος του Γιώργος και ο δικός μου Λύσανδρος έγιναν πολύ στενοί φίλοι και συμμαθητές. Συνδεθήκαμε ακόμη περισσότερο από ότι στο παρελθόν. Κάναμε ατέλειωτους περιπάτους ή συζητήσεις στην ακρογιαλιά. Το 1990, λίγο μετά τη συγκρότηση της αμιγώς Νεοδημοκρατικής Κυβέρνησης Μητσοτάκη, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Θεμέλιο μια ολιγοσέλιδη πραγματεία του που είχε τίτλο: «Από τις αυταπάτες στην πραγματικότητα. Η Αριστερά μετά το ’89». Προ ημερών τακτοποιώντας τη βιβλιοθήκη μου έπεσα πάνω σε αυτό το πόνημα. Με απορρόφησε ο σφριγηλός και ευθύς του λόγος και μετά διαπίστωσα με κατάπληξη ότι οι ιδέες του Γρηγόρη Γιάνναρου το 1990 αμφισβητούνται ζωηρά από τη σημερινή ηγεσία της Αριστεράς και δυστυχώς και της χώρας 25 χρόνια μετά. Μετά από 25 χρόνια δηλαδή έχουμε οδηγήσει την Ελλάδα στην ανακάλυψη και αμφισβήτηση ιδεών που θεωρούντο δεδομένες το 1990.

Λέει ο Γιάνναρος (σελ. 17): «Όσο θα μένουμε έξω από τη νομισματική ένωση, δε θα μετέχουμε σε μια συγκεκριμένη κίνηση για την ευρωπαϊκή ενοποίηση, δε θα είμαστε τόσο πλήρες μέλος της ΕΟΚ όσο θα είναι κάποιες άλλες χώρες, δε θα ανήκουμε οργανικά σε αυτόν τον κεντρικό κύκλο, που πρέπει να αποτελεί τη σταθερή μας επιδίωξη». Και παρακάτω (σελ. 19): «Η Αριστερά θα γίνει αναχρονιστική δύναμη αν επιδιώξει να εκφράσει με τις πολιτικές της θέσεις το άθροισμα των δυσαρεσκειών που θα προκύψουν από αλλαγές που έχουν καταστεί αναπόφευκτες». Και στη σελίδα 20: «Για να είναι αποτελεσματική η αντιπολίτευση δεν μπορεί να έχει ως ιδεολογική αναφορά τη σχηματική, την αναχρονιστική, τη χρεωκοπημένη αντίληψη που θεωρεί ότι το κρατικό είναι οικονομικά αποτελεσματικότερο, κοινωνικά δικαιότερο και πολιτικά προτιμότερο από το ιδιωτικό». Και παρακάτω για όσους δυσκολεύονται να καταλάβουν (σελ. 21): «Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της συγκεκριμένης οικονομικής μονάδας δεν καθορίζει την οικονομικά αποδοτικότερη και κοινωνικά δικαιότερη μορφή οργάνωσης των παραγωγικών δραστηριοτήτων».

Έτσι έγραφε τότε ο οικονομολόγος αυτός, που γεννήθηκε μέσα στο κομμουνιστικό κόμμα στο τέλος του εμφυλίου πολέμου και θήτευσε σε όλες τις βαθμίδες του στελεχιακού δυναμικού. Αναφέραμε μερικά από τα θέματα, που σήμερα αποτελούν αιτίες εσωκομματικής διένεξης στην Αριστερά των σαλονιών, την αγράμματη και αστοιχείωτη, την ξένη προς την ιστορία του χώρου, που παριστάνει ότι εκπροσωπεί την κυβέρνηση Συριζανέλ, που θα μείνει μαζί με το δημαγωγό πλέον και τον Τζουμπέ στις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας.

Α, ρε Γρηγόρη! Έφυγες νωρίς; Έγκαιρα, θα έλεγα εγώ.

Posted in Uncategorized
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Πρώτο ΘΕΜΑΜέλος της Γαλλικής Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής ο Κωνσταντίνος ...Πρώτο ΘΕΜΑΤον διακεκριμένο ιατρό γενετιστή Κωνσταντίνο Γ. Πάγκαλο, ο οποίος έχει διατελέσει Αναπληρωτής Καθηγητής Ιατρικής Γεν [...]

Το Βήμα OnlineΘ. Πάγκαλος: «Αν δεν ήταν άρχοντας ο Ανδρέας, ο Μητσοτάκης θα ...Το Βήμα OnlineΘ. Πάγκαλος: «Αν δεν ήταν άρχοντας ο Ανδρέας, ο Μητσοτάκης θα έπρεπε να είναι φυλακή για τις ιδιωτικοποιήσε [...]

gazzetta.grΦεύγει ο Πάγκαλος!Prisma NewsΜια νέα αποχώρηση αποφασίστηκε στον Πλατανιά και η οποία αφορά τον Ντίνο Πάγκαλο. Ο 31χρονος Χανιώτης ποδοσφαιριστής μπορεί να θεωρείται ήδη παρελθόν για τους [...]

iefimeridaΠάγκαλος: Ολα τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ είναι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑiefimerida«Είναι γνωστό, ότι ο Τσίπρας, παριστάνει στον Ανδρέα Παπανδρέου και επειδή έχει ικανότητα να παριστάνει, είναι ηθοποιό [...]

Newsbeast.grΟ Πάγκαλος, οι Έλληνες που πεινάνε και οι ακαθαρσίεςNewsbeast.grΜε ένα αηδιαστικό θέαμα, ο Θεόδωρος Πάγκαλος θέλησε να σχολιάσει τι συμβαίνει με τους Έλληνες κι αν αυτοί πεινάνε ή όχι. Το [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish