Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αξιοπρέπεια

Αξιοπρέπεια: οι αριστεροί είναι περίεργοι άνθρωποι. Από κοινού με τους φασίστες έχουν την τάση να γίνονται οι ίδιοι θύματα της ιδεολογικής προπαγάνδας, που έχουν κατασκευάσει. Αποδέχομαι εδώ τον ορισμό της ιδεολογίας που έχει δώσει ο Γκεοργκ Λούκατς: «Σύνολο ψευδών παραστάσεων, που σκοπό έχουν να παραποιήσουν ή να αποκρύψουν την πραγματικότητα».

Μεταξύ των άλλων μυθευμάτων, που συγκροτούν την ιδεολογία τους ήταν και ο ισχυρισμός ότι μόνο η δικτατορία τους μπορούσε να εξασφαλίσει την «αξιοπρέπεια» του λαού, που καταδυνάστευαν έχοντας υφαρπάσσει την εξουσία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Η απολυταρχική προσέγγιση της πραγματικότητας προϋπόθετε έναν εξωτερικό εχθρό και μία εσωτερική 5η φάλαγγα. Ο πρώτος βυσοδομούσε για να περιορίσει την πολιτική επιρροή της χώρας και να την οδηγήσει σε παρακμή και διάλυση. Η δεύτερη αποτελείτο από όργανα του εξωτερικού εχθρού, που ύπουλα πρακτόρευαν και προωθούσαν τους στόχους του, διαδίδοντας φήμες ή υποστηρίζοντας ανοιχτά απόψεις αντίθετες με το εθνικό συμφέρον, όπως το εξέφραζε κάθε φορά η απόλυτη εξουσία. Τα κίνητρα και των μεν και των δε ήταν απροσδιόριστα και πολλές φορές εξόχως μυστηριώδη.

Για παράδειγμα στη Γερμανία του μεσοπολέμου ο Χίτλερ θεωρούσε, παρά πάσα λογική, ότι οι πρώην εχθροί της χώρας του προτιμούσαν την οικονομική καταστροφή της Γερμανίας από την ανάδειξη μιας επιτυχούς μεταβιομηχανικής οικονομίας, που με το εμπόριο και τις επενδύσεις θα προσέθετε στον πλούτο της εποχής. Θεωρούσε επίσης ότι για κάποιο λόγο, που είχε σχέση με το χαρακτήρα τους, οι Γερμανοί Εβραίοι, των οποίων η κοινότητα ανθούσε και πρόκοβε σε όλους τους τομείς, μισούσαν και ζήλευαν τους υπόλοιπους Γερμανούς, που ήταν «ξανθοί με γαλανά μάτια» και ήθελαν να τους οδηγήσουν στην ανεργία , τη δυστυχία και την πείνα. Το μίσος εναντίον του εσωτερικού εχθρού, της «5ης φάλαγγας» οδήγησαν στην εξόντωση του 10% περίπου του Γερμανικού πληθυσμού, την οικονομική στασιμότητα της Γερμανίας, τη μείωση των ενόπλων δυνάμεών της και τελικά στην ήττα.

Το ίδιο ακριβώς σενάριο γίνεται με τον Στάλιν, την επομένη της νίκης του Ρωσσικού λαού εναντίον του χιτλερισμού. Σιγά, σιγά αλλά σταθερά Ρώσσοι Εβραίοι, που είναι γιατροί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, κάθε είδους επιστήμονες και ήρωες του πολέμου οδηγούνται στα εκτελεστικά αποσπάσματα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί υπονομεύουν το σταλινικό καθεστώς και οδηγούν σε αδιέξοδο την οικονομία.

Και στη μία και στην άλλη περίπτωση η εκστρατεία εξόντωσης ενός τμήματος του πληθυσμού γίνεται από τους φασίστες ή τους κομμουνιστές με πανομοιότυπη αναφορά στον εξωτερικό εχθρό και την εσωτερική 5η φάλαγγα. Είναι εξαιρετικά ανησυχητικό ότι εδώ και μερικές βδομάδες η σοσιαλοφασιστική κυβέρνησή μας, ανακάλυψε ότι υπάρχει μια 5η φάλαγγα και στην Ελλάδα. Καταγγέλλονται συνήθως αυτοί οι πράκτορες του εχθρού των οποίων τα ονόματα δεν δίδονται βέβαια (γιατί υπάρχει ακόμα και λειτουργεί η αστική δικαιοσύνη και δεν έχει αντικατασταθεί από λαϊκούς κομισάριους) στη δημοσιότητα, διότι υποσκάπτουν την αυτόματη στήριξη του ελληνικού λαού προς τη στάση της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται με τους φίλους, εταίρους και προνομιούχους δανειστές μας, οι οποίοι είναι βέβαια ο εχθρός.

«Στα τέσσερα» υψώθηκε μέσα στο Κοινοβούλιο η φωνή των κόκκινων τραμπούκων. Απέναντί τους είχαν ήρωες του αντιφασιστικού αγώνα την επταετή περίοδο της δικτατορίας. Άνδρες και γυναίκες, που είχαν πληρώσει με το αίμα τους την αξιοπρεπή στάση της εμμονής στις βασικές αρχές της δημοκρατίας. Απέναντί τους είχαν, εν πάσει περιπτώσει, πάνω από το μισό ελληνικό λαό και του φώναζαν αυτοί οι εκφραστές της «αξιοπρέπειας» αλά Χίτλερ και αλά Στάλιν: «Στα τέσσερα».

Γιατί αυτοί υπεράσπιζαν την Ελλάδα, που για πρώτη φορά επαιτούσε πενταροδεκάρες για να κλείσει το μήνα, για να μη μπουκάρουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στα προπύλαια του κοινοβουλίου, για να μη λεηλατηθούν πολυκαταστήματα από πεινώντες, δικαιούχους του λαπαβίτσειου δελτίου τροφίμων, για να μας πετάξει καμιά πενταροδεκάρα ο Αμερικάνος, ο Ρώσσος, ο Κινέζος και γιατί όχι αύριο ο Κογκολέζος, ο Βραζιλιάνος ή ο Τούρκος.

Καημένη αριστερά, καημένη πατρίδα! Είχες ήρωά σου τον Άρη Βελουχιώτη και έχεις σημερινή προσωποποίησή σου τον Αλέξη Τσίπρα.

 

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αξιολόγηση

Αξιολόγηση: τα ισοδύναμα μέτρα, που πρότεινε η Κυβέρνηση στους συνομιλητές της, που με όλο και μεγαλύτερο μίσος και πάθος ονομάζει συλλήβδην δανειστές, έχουν δύο χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι ότι πρόκειται συνήθως για εντελώς αφηρημένες βουλησιαρχικές προβολές στο μέλλον επιθυμιών των ερασιτεχνών, που στελεχώνουν τα οικονομικά υπουργεία: «πάταξη της φοροδιαφυγής», «φορολόγηση του λαθρεμπορίου καυσίμων», «άμεση απόδοση του εισπραχθέντος ΦΠΑ» αποτελούν πάγιους στόχους των εισπρακτικών μηχανισμών του κράτους, που χάνονται στα βάθη των δεκαετιών. Από τις προσπάθειες γενεών φιλότιμων και έντιμων δημοσίων υπαλλήλων και συχνά εμπνευσμένων υπουργών οικονομικών δεν έχει προκύψει κανένα απτό αποτέλεσμα. Μερικές φορές μάλιστα η φορολογική αναρχία και ασυδοσία έχει επιδεινωθεί.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η συστηματική απουσία οποιασδήποτε προσπάθειας περιορισμού των δαπανών ενός σπάταλου κράτους. Όλα τα βάρη πέφτουν πάνω στους ραγιάδες του ιδιωτικού τομέα. Στην πραγματικότητα η εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει, μετά την κατάληψη του κράτους από τους πραξικοπηματίες δημοσίους υπαλλήλους, την απόλυτη ακινησία και την έλλειψη κάθε μορφής απόπειρας αναθεώρησης και ανασυγκρότησης του δημόσιου τομέα. Οι συνδικαλιστικές εξουσίες των δημόσιων υπαλλήλων που ελέγχουν την κοινοβουλευτική ομάδα και το εκλογικό σώμα που σήμερα νομιμοποιεί την Κυβέρνηση Τσίπρα έχουν θριαμβεύσει και αρνούνται οποιαδήποτε αμφισβήτηση των κακώς κειμένων.

Πρώτος και βασικός τους εχθρός είναι η αξιολόγηση, που την καταδιώκουν με «βαθυστόχαστες» δήθεν θεωρητικές αναλύσεις και την καθημερινή τους προπαγάνδα ως αριστοκρατική επιλογή. Την καταργούν με την πρακτική τους όπου εργάζονται και μισθοδοτούνται από το δημόσιο από τον παιδικό σταθμό μέχρι τα συμβούλια, των κατεχόμενων από τους κόκκινους τραμπούκους, Πανεπιστημίων. Όλοι ίσοι, όλοι ανεπαρκείς, όλοι ασύδοτοι. «Όλοι, όλα, παντού για πάντα» είναι το σύνθημά τους, που σιγά, σιγά καταλαμβάνει το σύνολο της κοινωνίας και δημιουργεί ένα νέο πρότυπο τον σύγχρονο ζαμανφουτιστή.

Αν δεν ανατραπεί αυτού του είδους η ιδεολογία η Ελλάδα θα κατολισθήσει στην παγκόσμια κλίμακα των Εθνών και θα γίνουμε Έθνος ιδιόμορφο, κατάλληλο μόνο για χρήσεις που θα επιτρέπει αυτή μας η ιδιομορφία. Παθητικοί, μοιραίοι και άβουλοι θα περιμένουμε μοιρολατρικά μια νέα παροχή του δημοσίου που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε μέσα στη γενικευμένη κακομοιριά της ισότιμα διανεμόμενης πενίας.

Το τραγικό είναι ότι αυτού του είδους οι επιλογές είναι ξένες, όχι απλώς με το πνεύμα της εποχής, όπως διαμορφώθηκε μετά την οριστική συντριβή του κομμουνισμού παγκοσμίως, αλλά και με τα ιδιαίτερα ιστορικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας όπως υπάρχουν και προβάλλονται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Από εκείνα τα προϊστορικά και εν μέρει μυθικά ταξίδια του Οδυσσέα μέχρι τη σύγχρονη με εμάς επιστημονική και επιχειρηματική περιπέτεια των Ελλήνων που διαπρέπουν σε όλες τις χώρες, αφού εκπατρίστηκαν σε όλα τα πλάτη και μήκη της υφηλίου.

Πως είναι δυνατόν τα παράσιτα της κοινωνίας, οι αδαείς, οι ημιμαθείς και οι αποτυχημένοι να αναρριχήθηκαν και να κατέλαβαν την εξουσία «δημοκρατικά» με κάποια πλειοψηφία, όπως και αν προέκυψε αυτή στη χώρα των Αργοναυτών; Η απάντηση είναι νομίζουμε απλή. Κατέλαβαν την παιδεία, την μετέτρεψαν σε κράτος εν κράτει και κατάργησαν το κυρίαρχο συστατικό της. Αυτό που εξασφάλιζε την κοινωνική κινητικότητα, τη ζωή και την ανάσα της δημοκρατίας. Κατάργησαν οι νεκροθάφτες του ολοκληρωτισμού και οι βρυκόλακες της μετριότητας την προϋπόθεση της αριστείας, δηλαδή την αξιολόγηση.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Ανατροπές

Ανατροπές: Ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι τρεις είναι οι πυλώνες της Δημοκρατίας: η Βουλή, η τοπική αυτοδιοίκηση και ο συνδικαλισμός. Σε αυτούς τους θεσμοποιημένους πυλώνες, που προϋπόθεταν μιαν εσωτερική δημοκρατική λειτουργία (με την πρόβλεψη κριτηρίων για τους συμμετέχοντες, διαδικασιών για την άσκηση της εξουσίας από τις πλειοψηφίες και την προστασία των μειοψηφιών και πάνω από όλα την αντιπροσωπευτικότητα ως απαραίτητο προσόν των εκάστοτε εκλεγμένων) προστέθηκε από την αναρχούμενη αντίληψη, που επηρεάζει τον τρόπο σκέψης της σημερινής ακροαριστεράς και ακροδεξιάς και η λαϊκή κινητικότητα. Ο «κόσμος στις πλατείες» έγινε ισότιμος, εξωσυνταγματικός παράγων του πολιτεύματος. Και το ισότιμος δεν ίσχυε βέβαια για μακρές χρονικές περιόδους π.χ. κατάληψης της Πλατείας Συντάγματος από τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ στην κάτω πλατεία και τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής στην πάνω πλατεία, την προέκταση της Λεωφόρου Αμαλίας και τον χώρο μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη.

Όλοι αυτοί είχαν καταλύσει το Σύνταγμα και τους Νόμους και ιδιαίτερα τα άρθρα που αφορούσαν τις ατομικές ελευθερίες των συμπολιτών τους. Όποιος αποτολμούσε να περάσει, έστω και από τις παρυφές της πλατείας και αναγνωριζόταν (καμιά φορά και από λάθος) ως οπαδός και υποστηρικτής του μνημονίου, απομακρυνόταν αμέσως μετά από κοινή και συνεννοημένη πολλές φορές παρέμβαση κόκκινων και μαύρων φασιστών, που τους συνέδεε ο «πατριωτισμός». Λοιδορίες, γκεσταπίτικες συκοφαντίες, προπηλακισμοί και σε τελευταία ανάλυση ξυλοδαρμός συγκροτούσαν την καθημερινότητα της πλατείας. Την ίδια ώρα μαύροι και κόκκινοι αγανακτισμένοι έβγαιναν από τις τρύπες τους για να ρίξουν το σύνθημα που αποτελούσε την πεμπτουσία αυτών των ημερών.

«Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή»

Και επειδή «στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα», όπως λέει ο κ. Δραγασάκης ή «δε συγχωρείται κενό» όπως αναφωνεί προσφάτως ο κ. Βαρουφάκης, η εξουσία στο κέντρο της πόλεως, με την ανοχή του τότε υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου, που είχε απαγορέψει στην αστυνομία να επέμβει, πέρασε στα χέρια των αλητών, που σήμερα προσποιούνται ότι μας κυβερνούν.

Την Τετάρτη 17 Ιουνίου έγινε μια κακόγουστη και απέλπιδα προσπάθεια νεκρανάστασης του φαινομένου της πλατείας.

Γιατί να ασχοληθεί κανείς με μία αποτυχημένη επανάληψη, που είναι πρόδηλο ότι έχει σκοπό να ενοποιήσει το χώρο του παραλογισμού και να ανακόψει τη φθορά και την πτώση της Κυβέρνησης; Γιατί έχουν πάρει τον κατήφορο. Λίγο, λίγο τώρα στην αρχή. Πιο ραγδαία όταν θα αποκαλυφθεί κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο πόσο μεγάλα ήταν τα ψέματα που είπαν, πόσο κολοσσιαία η ζημία που έκαναν στον τόπο και πόσο τυχάρπαστη και περιστασιακή η παρουσία τους στο προσκήνιο. Νομίζουμε για δύο λόγους: πρώτον γιατί είναι η πρώτη φορά που κυβέρνηση στην Ελλάδα οργανώνει διαδήλωση υπέρ του εαυτού της. Ομολογεί δηλαδή ότι δεν κυβερνά η ιδία, αλλά το πεζοδρόμιο. Δεύτερον, γιατί τη συγκέντρωση της Τετάρτης την ακολούθησε συγκέντρωση «της κατσαρόλας» εχθρών της φορομπηχτικής πολιτικής του Τσίπρα και οπαδών της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Είναι η πρώτη φορά που οι χειμαζόμενοι και σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες του ιδιωτικού τομέα τολμούν να αμφισβητήσουν τη δικτατορία των δημοσίων υπαλλήλων. Να το κάνουν μάλιστα με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι αντίπαλοί τους.

Άκουσα διάφορα μορμολύκεια να καλούν τον ελληνικό λαό σε Τρίτο Γύρο. Ας έχουν υπόψη τους ότι στους δρόμους και στις πλατείες δε θα είναι πια μοναχοί και ότι τη θανατολατρεία τους θα μπορέσουν να την ικανοποιήσουν πολύ ταχύτερα από ότι νόμιζαν.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αναγέννηση

Αναγέννηση (1): η λέξη έχει διαφορετικό περιεχόμενο όταν χρησιμοποιείται στα πλαίσια μια συζήτησης που αφορά αντιπολιτευόμενο κόμμα από τη χρήση που γίνεται για να προσδιοριστεί ένας μελλοντικός αισιόδοξος ορίζοντας με βάση τις πολιτικές της «πρώτης φοράς αριστερά» κυβέρνησης. Στα πλαίσια της αντιπολίτευσης, άλλη είναι η εμβέλεια του όρου όταν χρησιμοποιείται από την ηγεσία ή από στελέχη της ΝΔ και άλλη όταν χρησιμοποιείται στα πλαίσια ενός μικρότερου κόμματος.

Σήμερα θα σχολιάσουμε το γεγονός ότι τρεις, συμπαθέστατοι κατά τα άλλα, υποψήφιοι για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ διεκδικούν την ψήφο όσων βούλονται προσέλθειν με δηλώσεις, άρθρα και συνεντεύξεις, όπου κύριο ρόλο παίζει η λέξη «αναγέννηση». Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Όποιος μιλάει για αναγέννηση θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει και τη λέξη νεκρανάσταση. Για να αναγεννηθεί κάτι πρέπει, κατά την άποψή μας, να έχει πεθάνει. Σ’ ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ είναι κοινό μυστικό ότι η αγωνιώδης προσπάθεια του τελευταίου τετραγώνου της παλιάς φρουράς έχει ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχει την εκ νέου είσοδό του στο Κοινοβούλιο. Όλο και περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι σε ενδεχόμενες νέες εκλογές, όποια και αν είναι η ηγεσία του, είναι απίθανο να πετύχει το μαγικό 3%, που σε μεταβάλλει από ΜΚΟ σε πολιτικό κόμμα. Γι’ αυτό ίσως ο μέχρι τώρα μαχητικός και ριψοκίνδυνος, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορείας, Πρόεδρός του εγκατέλειψε το πεδίον της μάχης. Επήλθε το Βατερλώ. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι απλώς μια άχαρη, χωρίς προοπτικές, ανάμνηση του πάλαι ποτέ πλειοψηφικού κινήματος των μη προνομιούχων.

Δεν έχουμε την αλαζονική πρόθεση να γράψουμε εδώ μια σύντομη ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Χωρίς τον Ανδρέα Παπανδρέου, της ελπίδας που δημιούργησε και την ακούραστη και πολλές φορές ανιδιοτελή προσφορά χιλιάδων στελεχών του, η Ελλάδα θα ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση.

Χωρίς τα λάθη και τις αδυναμίες του ΠΑΣΟΚ η Ελλάδα θα ήταν πιο μπροστά και θα είχε αποφύγει ίσως μερικά από τα οδυνηρά στοιχεία της κρίσης που ζούμε σήμερα. Βέβαια, κενό εξουσίας δεν νοείται σε ένα οργανωμένο κράτος δικαίου. Κάποιος θα κυβερνούσε. Όμως, αν κάνει κανείς μια καλόπιστη κριτική των θέσεων που δηλώνονταν σε όλες ανεξαίρετα τις μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ, είτε από τη ΝΔ είτε από την κάθε μορφής Αριστερά, θα διαπιστώσει ότι όλες τους οι θέσεις και προτάσεις ήταν έντονα προσανατολισμένες προς την κατεύθυνση της φαυλοκρατίας, της ρουσφετολογίας και της πολιτικής πελατείας. Η αντιπολίτευση ήταν πάντα χειρότερη από το ΠΑΣΟΚ και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα κάθε φορά που δόθηκε από το εκλογικό σώμα η ευκαιρία σε μια άλλη πλειοψηφία να κυβερνήσει.

Τα μεγάλα κόμματα ιστορικής σημασίας όπως το ΠΑΣΟΚ συνήθως δεν οδηγούνται στο περιθώριο από λανθασμένες επιλογές που αφορούν την πράξη ή από τις αδυναμίες της εκάστοτε ηγεσίας τους. Χάνουν την επαφή με την κοινωνική συμμαχία, που αρχικά τα στήριζε, από θεμελιώδεις επιλογές τους όταν πέσουν στη δίνη μιας γενικότερης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι θεμελιώδεις αδυναμίες του ΠΑΣΟΚ;

Ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ όσο ζούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ακόμα και όταν είχε κλονιστεί η υγεία του και είχε φθαρεί η ιδεολογική και προσωπική του καθαρότητα από μια σειρά από συγκεκριμένα σκάνδαλα, ήταν αναμφισβήτητα αυτός. Το ΠΑΣΟΚ ήταν δικό του. Το είχε δημιουργήσει, το είχε προσανατολίσει. Εκατοντάδες στελεχών τον είχαν για παράδειγμα. Όταν ήρθε η ώρα της διαδοχής, όλοι οι υποψήφιοι εκπροσωπούσαν ένα μέρος μόνο από την επιρροή αυτής της ιστορικής προσωπικότητας. Οικονομικά συμφέροντα, προσωπικές φιλοδοξίες, οργανωμένες συντεχνίες και παρεξηγημένες ελπίδες έπαιξαν ρόλο για να διαμορφωθεί η καλύτερη δυνατή τότε πλειοψηφία γύρω από τον Κώστα Σημίτη. Αργότερα, κάθε φορά που τα πράγματα χειροτέρευαν, ο ηγέτης του χώρου εγκατέλειπε το πεδίο της μάχης και παρέδιδε την ηγεσία – έδινε το δαχτυλίδι – σε κάποιον που ήταν σαφώς ανεπαρκέστερος. Το κόμμα ήταν φυσικό να ακολουθήσει μια πορεία απομάκρυνσης από τις βασικές αρχές και ιδέες, που είχαν διαμορφώσει την ιδιαιτερότητά του. Όλοι οι διάδοχοι του Ανδρέα Παπανδρέου, με την εξαίρεση ίσως του Κώστα Σημίτη, εκλέχτηκαν ως πρόσωπα και όχι γιατί εξέφραζαν τη μια ή την άλλη άποψη για το μέλλον του κόμματος και της χώρας. Πρώτα ψηφίζαμε το Γιώργο ή το Βαγγέλη και μετά περιμέναμε να δούμε τι έχουν να μας πουν. Αυτό επαναλαμβάνεται και σήμερα στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο.

Για να ξεπεραστεί αυτός ο παθολογικός αποπροσανατολισμός, πρέπει στο μέλλον στα συνέδρια οποιουδήποτε σχηματισμού θέλει να διεκδικήσει την πλειοψηφική εκπροσώπηση του ευρύτατου χώρου της δημοκρατικής παράταξης, να εμφανίζονται συγκροτημένες, θαρραλέες και όσο γίνεται πιο πλήρεις θέσεις και να ψηφίζονται αυτοτελώς. Πρόεδρος του φορέα αυτού θα είναι αυτός που υιοθετεί και εκφράζει τις συγκεκριμένες απόψεις που πλειοψήφησαν στο συνέδριο.

Είναι σαφές ότι η διαδικασία που περιγράφουμε θα γίνεται ενιαία και μ’ αυτήν τη σειρά: θέσεις, μέλη της κεντρικής επιτροπής, πρόεδρος στον πιο υποψιασμένο και πολιτικοποιημένο χώρο έκφρασης απόψεων, που είναι το συνέδριο. Είναι δημαγωγία, λαϊκίστικη παρεκτροπή και επικοινωνιακή ευκολία να ψηφίζουμε ονόματα που σε συνθήκες παρακμής εκφράζουν απλώς την καταγωγή και όχι την αξία του συγκεκριμένου ατόμου. Είναι απαράδεκτο η πιο υπεύθυνη πράξη ενός συνεδρίου, που είναι η επιλογή της ηγεσίας να γίνεται από ένα εκλογικό σώμα στο οποίο ο καθένας μπορεί να συμμετέχει. Όποιοι στο μέλλον φιλοδοξούν να εκπροσωπήσουν τον φορέα που θα εκφράσει τη Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, που αντιστοιχεί στην κοινωνική πλειοψηφία, που εκφράζει το λαό αυτής της χώρας και που είναι το Κέντρο και η Δημοκρατική Αριστερά θα πρέπει να υιοθετήσει αυτές τις θέσεις. Ως τότε αρχαιρεσίες όπως η σημερινή θα έχουν απλώς κωμικό χαρακτήρα και όσοι συμμετέχουν θα είναι συνένοχοι στην αβελτηρία που αφήνει το χώρο αδέσποτο για να λεηλατηθεί από τη μια και την άλλη πλευρά.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας

BRICS

Email

Αμερικάνοι: κάτοικοι των ΗΠΑ, πάσης δυνατής προελεύσεως. Ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίσματα. Γενικώς αντιπαθούνται. Έχουν διαπράξει μια σειρά από εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως είναι η απόβαση στις Φιλιππίνες και στην Κούβα, η ανατροπή του Άρμπενθ στη Γουατεμάλα, η δολοφονία του Αλιέντε, ο πόλεμος στο Βιετνάμ και το πραξικόπημα του 1967 στην Ελλάδα. Μετά διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία και πρόσφατα ατύχησαν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο και στη Συρία με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σοβαρό πρόβλημα ισλαμικού τζιχαντισμού και επιστροφής στο Μεσαίωνα.

Επειδή, ως γνωστόν, το πραξικόπημα του ‘67, η επτάχρονη δικτατορία, η εισβολή στο Πολυτεχνείο, τα βασανιστήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Ασφάλειας καθώς και η απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου και ό,τι ακολούθησε στην Κύπρο έγιναν με αποκλειστική ευθύνη των Αμερικανών χωρίς την ανάμειξη κανενός Έλληνα (εμείς είμαστε όλοι δημοκράτες και αντιστασιακοί) η ετήσια διαδήλωση του Πολυτεχνείου τελειώνει στην Πρεσβεία τους όπου και κυριαρχεί το βροντερό σύνθημα: «Αμερικάνοι, φονιάδες των λαών». Πρόσφατα όμως φαίνεται ότι άλλαξαν χαρακτήρα. Ίσως επειδή ο Πρόεδρός τους είναι μαύρος (συγγνώμη Αφροαμερικάνος είναι πολιτικά ορθότερο). Κάθε τρεις και δέκα παρεμβαίνουν στα εσωτερικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προτρέπουν τους άθλιους δανειστές μας, που δεν δέχονται να μας χαρίσουν τα δανεικά σε μεγαλύτερη κατανόηση. Τηλεφωνούν επίσης συχνά πυκνά στον «πρώτη φορά Αριστερό» Πρωθυπουργό μας και ενθαρρύνουν την αδιαλλαξία του. Όλο αυτό είναι τόσο συγκινητικό, που χωρίς να μας το ζητήσουν στείλαμε τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης να τους χαρίσει την Κάρπαθο για βάση (δες παρακάτω Αξιοπρέπεια και Βάσεις). Για τη διαδήλωση του Πολυτεχνείου προτείνουμε τα δύο ακόλουθα νέα συνθήματα:

«Ζήτω οι Βάσεις του Θανάτου» και «Αμερικάνοι γερά, με τσαμπουκά, δώστε μας κι εμάς λεφτά»

Αναβολή/αναμονή: ως γνωστόν το καλύτερο δάνειο είναι το «κουρεμένο». Με άλλα λόγια ο δανειστής σου χαρίζει και τους τόκους και μέρος ή καλύτερα όλο το ποσό. Αν αυτό δεν το πετύχεις τότε πρέπει να αγωνιστείς για ένα άτοκο δάνειο με άδηλη ημερομηνία λήξης και περίοδο χάριτος, ας πούμε, δέκα ετών. Αν όμως, οι δανειστές είναι καθάρματα, φασίστες μισέλληνες και θέλουν να πιουν το αίμα του λαού και να υπονομεύσουν την πρώτη μετά την κατάρρευση του Σοσιαλισμού (υπαρκτού και μη) γνήσια Αριστερή Κυβέρνηση στην Ευρώπη και διατηρούν χωρίς καμία τροποποίηση τις ημερομηνίες καταβολής όσων οφείλεις, τότε πρέπει να βιαστείς να λύσεις όλα τα προβλήματα που επιδεινώνουν τη θέση σου. Γιατί μπορεί να επιζητεί να κερδίσει ο οφειλέτης χρόνο;

Γιατί δεν γνωρίζει το θέμα και προσπαθεί να το μάθει αποφεύγοντας, στο μεταξύ, δηλώσεις και έκθεση στη δημοσιότητα; Γιατί ελπίζει να δανειστεί από αλλού με ευνοϊκότερους όρους; Γιατί προσπαθεί στο σύνολο που τον νομιμοποιεί να δημιουργήσει συμφωνία ή εν πάσει περιπτώσει να αμβλύνει τις διαφωνίες; Ή γιατί δεν ξέρει τι του γίνεται και τρέχει πάνω κάτω πανικόβλητος θεωρώντας ότι η καρέκλα της εξουσίας είναι, προς το παρόν, μια κάποια λύση.

Μια τέτοια στάση παθητικής αναμονής πως μπορεί να συνδυάζεται με το αίτημα της Αξιοπρέπειας και να υπηρετεί Διαπραγματεύσεις.

Αξιολόγηση

Αξιοπρέπεια

Αριστεία

Βαρούφες

Βάσεις

Γλείψιμο

Δημοσιονομική προσαρμογή

Δημοψήφισμα

Διάλεξη

Διαπραγματεύσεις

Διαρκής επανάσταση

Δραχμή

Εκλογές

Ελπίδα

Έντιμος συμβιβασμός

Θεσμοί

Καταλήψεις

Κουκούλες

Λαός

Μετανάστες

Παπαδήμος

Πολιτική λύση

Σκίσιμο

Συνιστώσες

Σύνταγμα

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Newsbeast.grΠάγκαλος: Ο Τσίπρας μπορεί να γίνει ένας Χαρίλαος ΤρικούπηςNewsbeast.grΠάγκαλος άσκησε και κριτική στον Αλέξη Τσίπρα, σημειώνοντας: Άκουσα τις προάλλες των πρωθυπουργό, πήγε στο Στρασβούργ [...]

Newsbeast.grΠάγκαλος: Ο Τσίπρας θέλει να κάνει κομμουνισμό στην ΕλλάδαNewsbeast.grΔριμύτατη επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνηση για την αιφνίδια απόφαση του δημοψηφίσματος εξαπέλυσε σήμερα ο Θ [...]

Sport 24Ανακοινώθηκε ο Πάγκαλος από τον ΠλατανιάSport 24Παίκτης του Πλατανιά και επίσημα είναι από την Τρίτη (14/7) το μεσημέρι ο Ντίνος Πάγκαλος. Ο 30χρονος άσος ο οποίος έχει αγωνιστεί και στο παρελ [...]

Sport 24Υπέγραψε και προπονήθηκε ο Πάγκαλος στον ΠλατανιάSport 24Κάτοικος Χανίων και παίκτης του Πλατανιά θα είναι τη νέα σεζόν ο Χανιώτης Ντίνος Πάγκαλος με τον Έλληνα άσο να βάζει την υπογραφή του τ [...]

iefimeridaΠάγκαλος: Η σοσιαλοφασιστική κυβέρνησή μας ανακάλυψε 5η ...iefimeridaΜε τίτλο «Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας – Αξιοπρέπεια», o Θεόδωρος Πάγκαλος εξαπολύει νέα επίθεση στην κυβέρνηση με αιχμηρ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish