«Φιλοσοφούμεν μετά μαλακίας»

Κάποτε ο Παναθηναϊκός, είχε έναν Λατινοαμερικάνο αρμένικης καταγωγής προπονητή, τον κύριο Μαρκαριάν. Αυτός δεν ήξερε πολύ καλά τα ελληνικά, αλλά έκανε φιλότιμες προσπάθειες να τα μιλήσει. Μια μέρα, μπροστά σε ένα ξεχασμένο μικρόφωνο, είπε «τι μαλάκα είσαι». Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, γνωστοί για τους καλούς τους τρόπους, τον εξύβριζαν από τότε φωνάζοντας σε κάθε ματς «η μαλάκα είσαι».

Αυτό τώρα με οδηγεί στο σχολιασμό της άποψης του αγαπημένου μου φίλου Κώστα Ζουράρι, ο οποίος δήλωσε ότι όποιος νομίζει ότι, ο μακαρίτης πια, Κάστρο είναι δικτάτωρ είναι «η μαλάκα». Στην πραγματικότητα και ο Ζουράρις και όλοι, με σπάνιες εξαιρέσεις, όσοι συμμετείχαν στις αξιολογικές συζητήσεις για το θάνατο και την κηδεία του Φιντέλ Κάστρο συγκρότησαν μια «μεγάλη μαλάκα» εφάμιλλη των καλύτερων παραδόσεων του λαού και της διανόησής μας. Η συζήτηση καλούσε να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο όρους, «επαναστάτης» ή «δικτάτωρ». Οι περισσότεροι από όσους πήραν μέρος θεωρούσαν ότι δεν είναι δυνατόν να είσαι και το ένα και το άλλο. Οπωσδήποτε, χάσαμε για μια ακόμη φορά την ευκαιρία να δούμε ένα κοινωνικό φαινόμενο με τις πραγματικές του διαστάσεις και τις φυσιολογικές συνέπειές του.

Καταρχήν, ποιος είπε ότι ένας επαναστάτης δεν μπορεί να γίνει δικτάτωρ μετά την κατάληψη της εξουσίας ή ότι ένας δικτάτωρ δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα επαναστάτης. Αυτά τα δύσβατα μονοπάτια της λενινιστικής ημιμάθειας, μας οδήγησαν σε μια επιφανειακή και χωρίς περιεχόμενο συζήτηση. Ο Κάστρο ήταν ένα πολύ κλασικό παράδειγμα δικτάτορα. Άσκησε απόλυτη και ανεξέλεγκτη εξουσία, επί 50 χρόνια δεν έκανε εκλογές ούτε επέτρεψε οποιαδήποτε κριτική. Εκεί τον οδήγησε μια λαμπρή επαναστατική πορεία. Αυτός και τα άλλα γενειοφόρα παιδιά, που μπήκαν στην Αβάνα την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1959 και έτρεψαν σε φυγή το διεφθαρμένο κατεστημένο της δικτατορίας Μπατίστα με αντιστάσεις, με ρήξεις, με θυσίες (Γκεβάρα) κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν ένα καθεστώς.

Είναι πολλές οι περιπτώσεις και θα αδικήσω αν μία, μία αρχίσω να τις αναλύω. Ένας δικτάτωρ δε βγαίνει από ένα μαγικό σωλήνα αλχημιστή. Συνήθως διαμορφώνεται, ασκώντας την εξουσία, με την πάροδο του χρόνου και πολλές φορές με τη συνενοχή του λαού είτε ως υποστηρικτή είτε ως αντιστεκόμενου.

Αυτό που δεν αναφέρθηκε και εξηγεί ίσως την αφοσίωση ενός μεγάλου τμήματος του λαού σε ένα καθεστώς ελλείψεων και στέρησης, ήταν η τεράστια επίπτωση του επαναστατικού καθεστώτος πάνω στην οικονομία και την κοινωνία της Κούβας. Για μια ακόμη φορά ο υπαρκτός σοσιαλισμός απέδειξε ότι δεν είναι σύστημα για ανεπτυγμένες κοινωνίες αλλά πλαίσιο για να διευκολύνει την ανάπτυξη. Αλφαβητισμός, προληπτική ιατρική, περιφερειακή ανάπτυξη δικτύου μικροβιομηχανιών άλλαξαν τη μορφή αυτής της χώρας, που ήταν καθιερωμένη ως τόπος αναπαύσεως και διασκέδασης των πλουσίων και διεφθαρμένων «θείων» από την απέναντι ακτή. Κοινωνικό περιθώριο υπήρχε πάντοτε και αναγκαστικά δημιουργούσε την ανάγκη κάποιας καταπίεσης. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο Φιντέλ Κάστρο υπήρξε μεγάλος κοινωνικός αναμορφωτής και άλλαξε την προοπτική της ηπείρου ολόκληρης, έχοντας χθες στην κηδεία του πέντε μαθητές, λιγότερο ή περισσότερο λαοπρόβλητους ηγέτες χωρών της Λατινικής Αμερικής.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Συζήτηση και διαπραγμάτευση

Σταθερός άξονας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ήταν η αποφυγή διμερών διαπραγματεύσεων με την τουρκική ηγεσία. Αισθάνομαι σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο και ιδιαίτερα σε μέρη αναψυχής και πολυτελούς διαβίωσης να υψώνονται τα φρύδια των προοδευτικών οπαδών της ειρήνης, που σε ένα επίπεδο επιφάνειας έχουν άποψη για όλα.

«Μα δε θα συζητούμε τώρα με τους γείτονές μας; Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια πανίσχυρη χώρα με μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης και όταν εργάτες, αγρότες και φοιτητές είναι όπως είναι γνωστό «αδέλφια» πάνω από τα σύνορα». Συζητήσεις και επαφές, βέβαια, όχι απλώς πρέπει να γίνονται αλλά να επιδιώκονται. Εγώ ο ίδιος, πέραν των διπλωματικών μου υποχρεώσεων, είχα και έχω φίλους από την άλλη μεριά των συνόρων και έκανα επισκέψεις εκεί με σκοπό την ανάπτυξη των σχέσεων στη Σμύρνη με πρόσκληση του εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου, δύο ή τρεις στην Κωνσταντινούπολη για να δώσω συνεντεύξεις σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης και για μια διάλεξη/συζήτηση στο περίφημο «PeraClub» και στην Άγκυρα για να χαιρετήσω το συνέδριο του λαϊκού (κεμαλικού) κόμματος. Άλλο όμως οι συζητήσεις όταν γίνονται ελεύθερα και απρογραμμάτιστα και δεν δεσμεύουν πέραν της εκφοράς συγκεκριμένου λόγου και άλλο η διαπραγμάτευση όταν γίνεται από τον Πρωθυπουργό ή τον Υπουργό Εξωτερικών ή επιμέρους Υπουργό για συγκεκριμένο θέμα. Τότε, στην περίπτωση δηλαδή της διαπραγμάτευσης, τα αποτελέσματα της συζήτησης δεσμεύουν τη χώρα και πρέπει να μετουσιωθούν σε συγκεκριμένες πραγματικότητες με ανάλογες νομοθετικές πρωτοβουλίες.

Για να τα κάνω ακόμα πιο ευνόητα τα πράγματα, η διαπραγμάτευση προϋποθέτει:

  1. Πλήρη κοινά, εγκεκριμένα δηλαδή από την άλλη πλευρά, πρακτικά, που δεσμεύουν για το μέλλον
  2. Παρουσία αντιπροσωπειών που τυπικά, εκ της θέσεώς των ή ουσιαστικά, γιατί εφαρμόζουν αποφάσεις κυριαρχικού οργάνου όπως η εθνοσυνέλευση ή η Βουλή, έχουν τη δυνατότητα να αναλάβουν δεσμευτικές υποχρεώσεις για το μέλλον
  3. Πρόβλεψη πριν από την έναρξη της συνάντησης γενικού νομικού πλαισίου, το οποίο λειτουργεί δεσμευτικά π.χ. Χάρτης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ή του Συμβουλίου της Ευρώπης, Διεθνής Σύμβαση περί του Δικαίου της Θαλάσσης
  4. Πρόβλεψη προσφυγής σε συγκεκριμένη διαιτησία, αν και όταν υπάρξει διαφωνία ή διαφορετική ερμηνεία των συμφωνηθέντων

Η συζήτηση με τον κ. Ερντογάν είναι ελεύθερη δυνατότητα για τον Έλληνα Πρωθυπουργό. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα της ανθρώπινης επαφής. Η διαπραγμάτευση με την Τουρκία είναι από την πλευρά του Συ.Ριζ.Α και της κυβέρνησης Τσιπρανέλ καθεστωτική ανατροπή, η οποία μπορεί ευκολότατα να ερμηνευτεί ως εσχάτη προδοσία, γιατί η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός γνωρίζουν ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας διαπραγμάτευσης και εν πάσει περιπτώσει, αν δε γνώριζαν, όφειλαν να ενημερωθούν μελετώντας τους σχετικούς φακέλους και ρωτώντας τα εξειδικευμένα και υψηλοτάτου επιπέδου στελέχη του Υπ.Εξ και τους συναδέλφους τους, οι οποίοι είναι διαθέσιμοι και εν ζωή.

Οι χαριεντισμοί και άνευ λόγου τουριστικές μεταβάσεις στη χώρα, που απειλεί εμπράκτως και κατ’ επανάληψη τα σύνορά μας, μόνο για εσωτερική επίδειξη και δημαγωγία, καθιστούν τον μετακινούμενο γελοίο πρόσωπο. Επ’ αυτού δε φοβόμαστε τίποτα. Ο βρεγμένος τη βροχή δε φοβάται.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Κράτος εν κράτει

Το 2000 ο Κώστας Σημίτης μου έκανε την τιμή να με συμπεριλάβει στην Κυβέρνησή του ως Υπουργό Πολιτισμού. Έκανα πολλά σχέδια και μερικά από αυτά είχα την ευτυχία να τα δω να ολοκληρώνονται (αν και εγκαινιάστηκαν συνήθως από άλλους). Το γραφείο μου στη Μπουμπουλίνας είχε μια ταράτσα διαβόητη για τα εκεί διεξαγόμενα βασανιστήρια, όταν το κτίριο είχε ως κέντρο δράσης η αστυνομία. Επειδή οι καιροί αυτοί είχαν περάσει, στην ταράτσα υπήρχε μια υπέροχη διαρρύθμιση και όταν ο καιρός ήταν καλός μπορούσε ο υπουργός το βράδυ να παρασύρει έναν ή περισσότερους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών και να περάσουν ώρες πνευματικής αναζήτησης.

Την αρμονία του αττικού τοπίου τη διέκοπτε μόνο το συνωστισμένο κτίριο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Ήταν κοινό μυστικό ότι συλλογές ολόκληρες αρχαιολογικών θησαυρών κατατάσσονταν ανάμεσα στα υπάρχοντά του και γι’ αυτόν το λόγο ήταν αναγκασμένο το μουσείο να τις φυλάει σε αποθήκες, μια και δεν υπήρχε χώρος για αξιοπρεπή έκθεσή τους.

Διακρίνομαι για τη φαντασία και την αποφασιστικότητά μου. Έτσι, μερικές μέρες μετά την εγκατάστασή μου, κάλεσα στο γραφείο μου την ηγεσία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Ήξερα, βέβαια, τον διακριθέντα και επιστημονικά και για τη γενναιότητά του, τότε πρύτανη του Πολυτεχνείου, αρχιτέκτονα Γιάννη Πολύζο. Τους άλλους δύο δεν τους θυμάμαι πια. Διαθέτω μια φυσική ικανότητα να αποβάλω από τη μνήμη μου παν ότι δεν είναι στοιχειωδώς ανεκτό. Τους πρότεινα να αγοράσω το κτίριο του πρώην χημείου, που ήταν εγκαταλελειμμένο, αφού η σχολή και οι δραστηριότητές της είχαν μεταφερεθεί στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του πολυτεχνείου στου Ζωγράφου. Τους είπα ότι θα είμαι κατ’ ανάγκην αρκετά γενναιόδωρος σε ότι αφορά την τιμή της αγοράς και τους έδειξα ένα σκαρίφημα που μου είχαν ετοιμάσει τεχνικοί του υπουργείου μου, δηλαδή την πεζοδρόμηση της οδού Τοσίτσα και τη μετατροπή της σε κλειστή τη νύχτα αυλή του μουσείου, όπου θα υπήρχε και αναψυκτήριο και παγκάκια και χώρος για συναυλίες. Το χημείο, αφού επισκευαζόταν, θα ενωνόταν με το μουσείο και εκεί θα μεταφερόταν διοικητικές υπηρεσίες, εργαστήρια συντήρησης και επεξεργασίας αρχαιολογικών ευρημάτων και τέλος αίθουσες στα κάτω πατώματα όπου θα έβρισκε θέση μόνιμη η περίφημη συλλογή κεραμικών (η καλύτερη στον κόσμο) του αρχαιολογικού μουσείου Αθηνών.

Προς μεγάλη έκπληξή μου, ο Πολύζος και οι άλλοι δύο Καππαδόκες απέρριψαν την πρόταση με αρκετά συνοπτικό ύφος. Χαρακτηριστικό ήταν ότι οι άλλοι δύο εγκάθετοι των επαναστατικών δυνάμεων δεν άφησαν τα μάτια τους να διασταυρωθούν με τα δικά μου και αποχώρησαν με εμφανή δυσφορία.

Η κατάπληξή μου ελύθηκε όταν μετά από λίγη ώρα πήρα τηλέφωνο από τον Πολύζο, ο οποίος με επέπληξε, γιατί έκανα τέτοιες προτάσεις και με ενημέρωσε ότι ήδη από τότε τα υπόγεια και το πρώτο πάτωμα της σχολής χημικών μηχανικών είχαν καταληφθεί από τους αναρχικούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν τα εργαστήρια για να παρασκευάζουν κοκτέιλ μολότοφ, τις οποίες είχαν αποθηκεύσει σε χώρους φρουρούμενους νυχθημερόν από αντιεξουσιαστικές, όπως τις λέμε τώρα πια, δυνάμεις.

Έκτοτε έχουν περάσει τουλάχιστον μισή ντουζίνα κυβερνήσεις από τη χώρα και δε βρέθηκε ο Πρωθυπουργός που θα επέβαλε τη νομιμότητα σε αυτό το κεντρικό, μεγάλης πολιτιστικής σημασίας, μέρος της Αθήνας.

Posted in Uncategorized

Ο Ομπάμα στη Λιλιπούτη

Στη δεκαετία του ‘80, σε κάποια αμερικανικά πανεπιστήμια, ορισμένοι προοδευτικοί ακαδημαϊκοί είχαν εφεύρει την ιδέα ότι η κλασική Αθήνα κατοικείτο από Αφρικανούς. Η σχετική μυθοπλασία υπερεκτιμούσε την επιρροή της Αιγύπτου, που είχε αρχίσει από τους μινωικούς χρόνους και ανθίσει στην ελληνιστική εποχή, όταν θρησκευτικές και άλλες επιρροές, είχαν αγγίξει την κυρίως Ελλάδα. Το πρώτο βιβλίο, που άνοιξε τον δρόμο αυτόν της επιστημονικής αρλουμπολογίας, είχε τίτλο, θυμάμαι, Black Athena: The Afroasiatic Roots of Classical Civilization (Μαύρη Αθήνα: Οι Αφροασιατικές ρίζες του Κλασικού Πολιτισμού) με συγγραφέα κάποιον MartinBernal.

Ο κ. Ομπάμα είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός Πρόεδρος των ΗΠΑ. Σ’ όλη τη διάρκεια της πολιτικής σταδιοδρομίας του, έφερε υπερηφάνως το γεγονός ότι ο πατέρας του είχε γεννηθεί και είχε μεγαλώσει στην Κένυα. Εκεί εξάλλου ζούσαν και πολλοί στενοί συγγενείς του. Αργότερα, ο ίδιος έβαλε το ταλέντο του και την εργατικότητά του στην υπηρεσία διαφόρων δράσεων, που αφορούσαν την αφρικανικής προέλευσης κοινότητα των ΗΠΑ, όπως με πολλή υπερηφάνεια περιγράφει στα αυτοβιογραφικά κείμενά του. Το γεγονός ότι μόνο ελάχιστα ψώνια σεμνύνονται, γιατί φαντάζονται ότι ανακάλυψαν ρίζες, που φθάνουν μέχρι τους πρώτους πουριτανούς Άγγλους εποικιστές αυτών των περιοχών, δεν καθιστά τον πολυεθνικό λαό των ΗΠΑ μοναδική περίπτωση στον κόσμο. Φαντάζομαι ότι ο κ. Ομπάμα δε θα θεωρεί εαυτόν απ’ ευθείας απόγονο των επιβατών του «Μέιφλάουερ».

Θεωρώ προσβολή το γεγονός ότι ήρθε να μας καταδημαγωγήσει παριστάνοντας ότι νομίζει ότι όλοι εμείς, που συγκροτούμε την νεοελληνική εθνότητα είμαστε απ’ ευθείας απόγονοι του Περικλή. Βεβαίως, από όλους όσοι προσπάθησαν να απευθυνθούν στα χειρότερα ένστικτα και στη μεγίστη έλλειψη κατανόησης της ιστορίας του μέσου Έλληνα πολίτη, ο Πρόεδρος Ομπάμα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Του αξίζει μια «σπανακόπιτα» και ένα σφηνάκι «ούζο».

Βέβαια, η αρχαία Αθήνα δεν είχε μόνο Περικλή. Από την ίδια οικογένεια προερχόταν ο ανεύθυνος, αλλά άπειρα γοητευτικός και ικανός Αλκιβιάδης και τελικώς αυτός που επικράτησε ήταν ο ακατανόμαστος Κλέων. Όλα αυτά συνέβησαν μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού πολιτεύματος με την πλειοψηφία όλων όσων είχαν τότε δικαίωμα ψήφου. Ο Ομπάμα πήρε από την Αθήνα τα πάντα. Όλα όσα δηλαδή αναζητούσε στο τέλος της λαμπρής σταδιοδρομίας του να αποκομίσει από μια επίσκεψη στο εξωτερικό το καταπληκτικό επιτελείο του, που περιλαμβάνει και πολλούς και ευφυέστατους Ελληνοαμερικάνους. Μπορούσε να μας δώσει μόνο ένα πράγμα. Κάποια ενθάρρυνση υπό όρους στην αναζήτησή μας για διεθνή στηρίγματα στην υπόθεση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Και αυτό το έκανε. Όμως όλοι όσοι συζητάνε για το ζήτημα αυτό, ιδιαίτερα τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, ξεχνάνε ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν απευθύνεται προς τους Αμερικανούς αλλά προς τους Ευρωπαίους. Εκατομμύρια Γερμανοί είναι μέτοχοι σε τράπεζες ή ασφαλιστικά ταμεία, που μας έχουν δανείσει και η απόφαση να χαριστεί μέρος αυτής της οφειλής τους θίγει άμεσα. Ο Σόιμπλε είναι δανειστής μας. Ο Ομπάμα μας χαρίζει λεφτά, που ούτως ή άλλως δεν του χρωστάγαμε. Ο θαυμασμός μας μπορεί να είναι απεριόριστος αλλά η ευγνωμοσύνη μας είναι ανάγκη να γίνει λιγότερο θορυβώδης.

Η ιστορία κάποτε θα μιλήσει για το μεγάλο έγκλημα της «Αραβικής άνοιξης». Όλη η εγγύς Ανατολή είδε να εξαπλώνεται ο θρησκευτικός φανατισμός, ο εμφύλιος πόλεμος και τελικά η γενοκτονία της μιας ή της άλλη ομάδας, αφού ανατράπηκαν, με άμεση ή έμμεση, παρέμβαση της δύσης υφιστάμενα καθεστώτα. Μπορεί να ήταν ειδεχθή. Μπορεί να ήταν εντελώς απαράδεκτα για της δημοκρατικές και αισθητικές μας αξιώσεις από την εξουσία. Μπορεί, τέλος, η διατήρησή τους να απαιτούσε ανθρωποθυσίες περιορισμένης έκτασης.

Σίγουρα όμως αυτό που ακολούθησε είναι χειρότερο. Για τη Μέση Ανατολή και την πυρπόλησή της, για τους ανέστιους πρόσφυγες και τα χιλιάδες παιδάκια που πεθαίνουν από την αρρώστια, την πείνα και τους βομβαρδισμούς οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και η πολιτική της ηγεσία έχουν βαρύτατες ευθύνες.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Νέοι βάρβαροι

Διαβάζοντας την ιστορία της ανθρωπότητας διαπιστώνεις, ότι όλοι οι πολιτισμοί διαμορφώθηκαν με τη συμβολή και την επικράτηση εξωγενών στοιχείων. Αυτοί οι «βάρβαροι» είχαν, συνήθως, κατώτερες γνώσεις και λιγότερο απαιτητικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Οι περισσότεροι πολιτισμοί υποδοχής, αφού αμύνονταν απεγνωσμένα για να διατηρηθούν τα πράγματα όπως είχαν, υπέκυπταν και μέσα από ποικίλες περιπέτειες προσπαθούσαν να αφομοιώσουν τους νεοφερμένους, με όπλο κυρίως την υπεροχή τους στην τεχνολογία του πολέμου και τις τρέχουσες παραγωγικές γνώσεις, αγροτικές ή αστικές.

Ο καπιταλισμός επιτάχυνε την ιστορική εξέλιξη. Ταυτόχρονα, παρά τον εποικισμό και την εκμετάλλευση ολόκληρων περιοχών της Ασίας, της Άπω Ανατολής, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής, απαιτούσε όλο και νέες εργατικές δυνάμεις. Το αδηφάγο αυτό σύστημα δεν μπορούσε να ζήσει παρά μόνο μέσα από την αύξησή του. Δεν μπορούσε να συσσωρεύσει παρά μόνο με την επένδυση του πλούτου που είχε το ίδιο βοηθήσει να παραχθεί. Δεν μπορούσε να ανεχθεί για καιρό αποκλεισμούς από την ενιαία αγορά προϊόντων και εργασίας όσων ανήκαν σε διαφορετικό φύλο, θρησκεία ή καταγωγή.

Το νέο αυτό εξαιρετικά δυναμικό σύστημα αφομοίωνε, όχι μόνο δούλους ή άλλες μορφές κατώτερης σε ποιότητα εργασίας, αλλά και τους ίδιους τους κατοίκους του, που έχαναν βαθμιαία την εργασία τους, δεν ήξεραν ή δεν μπορούσαν να αντιδράσουν όπως θα έπρεπε και μετά από όλα αυτά έκαναν το άλμα να ζητήσουν την ενσωμάτωση. Αυτή η διαδικασία είχε μια τυπική και μια ουσιαστική πλευρά. Η τυπική πλευρά, ιδίως στις ΗΠΑ και στις άλλες χώρες υποδοχής μεταναστών, είχε εξελιχθεί σε μια μέτριας προσοχής εξέταση των προσόντων του υποψηφίου. Η ουσιαστική πλευρά ήταν πολύ πιο μακροχρόνια και βασανιστική. Ο εσωτερικός ή εξωτερικός μετανάστης πληρωνόταν πάντοτε φθηνότερα και έκανε πολύ μεγαλύτερο χρόνο για να καταλάβει θέση ευθύνης όπως πχ εργοδηγός.

Μετά τον τελευταίο πόλεμο, βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στη ραγδαία και αγοραία εφαρμογή ανακαλύψεων, που έκρυβαν με ζήλο τα επιτελεία αμύνης. Πολλές από αυτές τις εφευρέσεις είχαν σχέση με τις τηλεπικοινωνίες και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση.

Έχουν γίνει χιλιάδες αναλύσεις της επίδρασης όσων προαναφέρονται πάνω στον τρόπο ζωής, στην οικονομική ανάπτυξη, στη δημιουργία τελικά μιας νέας ιστορικής περιόδου, που στηρίζεται στα λογισμικά, στην επικοινωνία και στο διαδίκτυο. Αυτό που μας χρειάζεται να τονίσουμε εδώ είναι η διάσταση εκδημοκρατισμού όλης αυτής της τεχνολογικής εξέλιξης. Ο κάθε ένας, κυριολεκτικά ο κάθε ένας, μπορούσε να χρησιμοποιήσει τεράστιες ποσότητες γνώσεων, να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει ως ίσος προς ίσον με κολοσσιαίες φυσιογνωμίες του ιστορικού γίγνεσθαι και ενδεχομένως να τις επηρεάσει με τις απόψεις του αν αυτές ήταν πρωτότυπες και εφαρμόσιμες.

Όπως η βιομηχανική επανάσταση χαρακτηρίζεται από την εισβολή στο ιστορικό γίγνεσθαι του βιομηχανικού προλεταριάτου, των ιδεών του, της πολιτικής του οργάνωσης και τελικά των καθεστώτων του, έτσι και η σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης και η κοινωνία των πληροφοριών και της ταχύτητας καθιερώνει και στηρίζεται πάνω στην εισβολή των μικροαστών στη σφαίρα της πολιτικής ηγεμονίας παίζοντας με το twitterο κάθε ένας μπορεί να αποκτήσει αυτά τα δύο ή τρία λεπτά διασημότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Ποια είναι η ποιότητα αυτού του γαλαξία πληροφοριών που ανταλλάσσονται είναι ένα άλλο ζήτημα. Σημασία έχει ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, με όχημα το διαδίκτυο εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι απέκτησαν φωνή.

Αυτήν την εβδομάδα, όσοι ακόμα διατηρούμε την ψυχραιμία μας, εκφράζουμε την απορία που μας δημιουργεί η εκλογή του DonaldTrumpστην υψίστη θέση της παγκόσμιας ιεραρχίας, σ’ εκείνη του πλανητάρχη. Στις δημοκρατίες κανείς δεν έχει δικαίωμα να απεμπολήσει την ευθύνη του. Είμαστε όλοι συνένοχοι. Οι πολιτικοί αντιπρόσωποι, είτε προορίζονται για τη στελέχωση της εκτελεστικής εξουσίας είτε πρέπει να καθίσουν στα έδρανα της νομοθετικής, είναι εικόνα και ομοίωση της εκάστοτε ενεργού πλειοψηφίας. Οι ιεραρχίες αναπλάθονται. Αυτοί που είναι κάτω υποδεικνύονται από τους ανεύθυνους λαϊκιστές, που επικρατούν μέσα στη γενικευμένη ηλεκτρονική φλυαρία, ως υπεύθυνοι για κάθε κακό. Ο Γκέμπελς θα ήταν ευτυχής αν μπορούσε στην εποχή του να έχει ένα ή περισσότερα μπλογκ, ανώνυμα, που αποκλείουν το διάλογο, δημιουργούν ανευθυνότητα για το συκοφάντη και απλοποιούν τις ιδέες, αποκλείουν τις λέξεις ή τις κουτσουρεύουν για να χωρέσουν στον ορυμαγδό των μηνυμάτων που επιτρέπουν οι σημερινές συνθήκες να ανταλλαγούν.

Η μετανάστευση είναι ένα από τα στοιχεία που συγκροτούν την αβεβαιότητα του αύριο. Κανείς δεν ξέρει ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της κινητικότητας μεγάλων μικροαστικών μαζών με αρκετές γνώσεις, που θα διεκδικήσουν στο μέλλον καλύτερες συνθήκες ζωής. Το λογικό θα ήταν για πέντε χρόνια τις τύχες του κόσμου και της Αμερικής πάνω από όλα να τις έχει στα χέρια του ο τραγικωμικός λαϊκιστής, που νίκησε στην αρχή της εβδομάδας την πρώτη γυναίκα που θα μπορούσε να γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ. Αν δεν εξαφανιστεί όπως εκείνος ο Nixon, αν τον θυμάστε ακόμα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

CNN GreeceΌταν ο δικτάτορας Πάγκαλος απαγόρευσε τις κοντές φούστεςCNN GreeceΟ αστικός μύθος λέει ότι ο Θεόδωρος Πάγκαλος πήρε την απόφαση για τη συγκεκριμένη διάταξη, σε μια προσπάθεια να... ηρεμήσει [...]

NewsBombΠάγκαλος κατά Τσίπρα: Πήγε στην Κούβα για ψυχοθεραπείαNewsBombΝέα επίθεση κατά του Αλέξη Τσίπρα εξαπέλυσε μέσω διαδικτύου ο Θεόδωρος Πάγκαλος, διερωτώμενος, μεταξύ άλλων, αν δεν είναι κομμουνι [...]

Όταν ο Πάγκαλος ήθελε να πάρει και την Πόλη!Cretalive.grΗ εποχή του στρατηγού Παγκάλου είναι γνωστό ότι έμεινε στην ιστορία για το μήκος της γυναικείας φούστας που έπρεπε σύμφωνα με το νόμο να καλύπτε [...]

iefimeridaΠάγκαλος: Είναι καραγκιόζης ο νέος υπουργός ΟικονομίαςiefimeridaΕιδικότερα, ο πρώην υπουργός με δηλώσεις του στον Βήμα FM χαρακτήρισε «καραγκιόζη» τον κ. Παπαδημητρίου και «απατεώνα» τον κ. [...]

Liberal (Δελτίο Τύπου) (Εγγραφή)The Borjans: Syriza vs Papandreou Genimatas PagalouLiberal (Δελτίο Τύπου) (Εγγραφή)Με μια ματιά στο πρωτοσέλιδό της ο παράτυπος αναγνώστης (δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωπ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish