Ομιλία στο Εθνικό Συμβούλιο

  

Ομιλία στο Εθνικό Συμβούλιο, 7 Οκτωβρίου 2007

Σύντροφοι και συντρόφισσες, σήμερα είχαμε τρία θέματα στο πρόγραμμά μας. Το πρώτο ήταν η ανάλυση των αποτελεσμάτων των εκλογών. Το δεύτερο ήταν η νομιμοποίηση των υποψηφίων προέδρων στο βαθμό που θα προέρθει από το Εθνικό Συμβούλιο. Και το τρίτο ήταν η επικύρωση των διαδικασιών.

Δε θα αναφερθώ στο τελευταίο θέμα. Ελπίζω εκεί, να μην έχουμε προβλήματα.

Θεωρώ όμως ότι η ανάλυση του αποτελέσματος των εκλογών γίνεται με ατέλειες. Δεν έχουμε π.χ. στοιχεία που θα μας επέτρεπαν να ξέρουμε τι ακριβώς έχει γίνει. Ποιες ηλικίες ποιες επαγγελματικές κατηγορίες, η ύπαιθρος και η πόλη και σε τι βαθμό μας ψήφισαν ή μας καταψήφισαν. Άκουσα εδώ να λένε πολλοί ότι χάσαμε τη νεολαία. Φαίνεται ότι δεν έχουν δει ότι το υψηλότερο ποσοστό του ΠΑΣΟΚ είναι μεταξύ 18 και 25 ετών. Η νεολαία ψήφισε ΠΑΣΟΚ. Δεν ξέρω αν είχαμε το ποσοστό που θα έπρεπε να έχουμε στη νεολαία και δεν ξέρω ποιο θα ήταν αυτό το ποσοστό, αλλά ότι χάσαμε τη νεολαία είναι λάθος.

Φίλες και φίλοι ένα κόμμα χάνει τις εκλογές για τέσσερις βασικά αιτίες και θα τις ιεραρχήσω όπως εγώ τις αντιλαμβάνομαι. Η πρώτη αιτία είναι η οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας. Τίποτα δε λέει ότι ένα κόμμα μπορεί να κερδίσει τις εκλογές επειδή έχει καλό μηχανισμό, αφοσιωμένα στελέχη και υπέρλαμπρο πρόεδρο.

Μπορεί να υπάρχουν αντικειμενικές συνθήκες που καθιστούν την ήττα αναπόφευκτη. Όπως μπορεί να υπάρχουν και αντικειμενικές συνθήκες που καθιστούν την νίκη εύκολη.

Στο ΠΑΣΟΚ μιλάγαμε συχνότατα παλιότερα και ήταν μια έμμονη ιδέα του Ανδρέα Παπανδρέου, γι’ αυτή την κοινωνία των 2/3. Έχουμε ποτέ συντρόφισσες και σύντροφοι συζητήσει σοβαρά μήπως αυτή η κοινωνία των 2/3 έπαψε να είναι ένας φόβος και έγινε μια πραγματικότητα στη χώρα;

Γιατί τι συμβαίνει στην κοινωνία των 2/3; Μεγάλα τμήματα των μεσαίων τάξεων συμμετέχουν στη γενικότερη ευημερία και επομένως συντηρητικοποιούνται. Και τμήματα της κοινωνίας που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν την εξέλιξη μπαίνουν στο περιθώριο και επιλέγουν αδιέξοδες συμπεριφορές. Σας θυμίζει τίποτα αυτό; Δε σας θυμίζει το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών;

Και πώς δημιουργείται η κοινωνία των 2/3; Δημιουργείται όταν υπάρχει μεγάλη ανάπτυξη, υψηλοί ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ και ταυτόχρονα προσπάθεια εξυγίανσης των δημοσίων οικονομικών, περιορισμός των επενδύσεων, πτώση των ελλειμμάτων, έλεγχος του δημόσιου χρέους.

Αυτό ακριβώς κάναμε συντρόφισσες και σύντροφοι και δεν το κάναμε ως λάθος το κάναμε ως επιλογή γιατί βρισκόμασταν μπροστά σε μια ιστορική δυνατότητα. Τη δυνατότητα να οδηγήσουμε ή όχι τη χώρα στο σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Να είμαστε ή να μην είμαστε σήμερα μέλη της ΟΝΕ.

Καμιά όμως πολιτική δε γίνεται τσάμπα και χωρίς κόστος. Το κοινωνικό και πολιτικό κόστος της πολιτικής μας για την ΟΝΕ ήταν ότι συνδυάστηκαν οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, οι υψηλότεροι στην Ευρώπη, με μια από τις σκληρότερες προσπάθειες σε όλη την Ευρώπη για να εξυγιανθούν τα δημόσια οικονομικά.

Αποτέλεσμα, αυτοί που κερδίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις κέρδισαν πολύ. Διαχύθηκε το κέρδος στα μεσαία στρώματα ή τουλάχιστον σε μερικά από αυτά τα μεσαία στρώματα και περιθωριοποιήθηκαν αυτοί που δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν την εξέλιξη.

Βγάζω το συμπέρασμα εκτός αν κάνω κάπου λάθος ότι οι αντικειμενικές συνθήκες για μια νίκη του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν πρόσφορες ούτε το 2000 ούτε το 2004 ούτε το 2007.

Το δεύτερο θέμα που πρέπει να αναλύσουμε όταν αναλύουμε τις αιτίες της ήττας στις εκλογές είναι οι θέσεις μας. Ποιες είναι οι θέσεις και αν οι θέσεις αυτές ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας.

Ξέρετε ότι ο μέσος ψηφοφόρος για να μην πω τα 2/3 των ψηφοφόρων ουδέποτε διαβάζει και ουδέποτε ασχολείται με προεκλογικά προγράμματα κομμάτων. Αυτό το ξέρετε και όλοι εμείς έχουμε τεράστια εκλογική πείρα.

Αυτό όμως με το οποίο ασχολείται είναι η συγκεκριμένη προεκλογική θέση που αφορά την ομάδα την κοινωνική στην οποία ανήκει, την περιοχή του ή τον ίδιο και την οικογένειά του προσωπικά. Εκεί ισχυρίζομαι ότι είχαμε αδυναμίες.

Είχαμε αδυναμίες σε συγκεκριμένες θέσεις που έπρεπε να τις προχωρήσουμε περισσότερο και να τις εξειδικεύσουμε και ακόμα συντρόφισσες και σύντροφοι σε κάτι άλλο πολύ βαρύ. Δίναμε την εντύπωση ότι λέγαμε πράγματα στα οποία δεν πιστεύαμε πραγματικά.

Διατυπώναμε θέσεις γυρίζαμε πίσω βρίσκαμε αυτό το μέσο δρόμο τον οποίο όλοι καταριόμαστε τώρα, αλλά τότε μας βόλευε γιατί δε θέλαμε να τσακωθούμε μεταξύ μας και έτσι ο κόσμος θεωρούσε ότι δεν είμαστε αξιόπιστοι.

Και πρέπει να ξέρετε ότι οι εκλογές σε όλες τις χώρες που έχουν δημοκρατικό καθεστώς χάνονται και κερδίζονται κατά προτεραιότητα με βάση δύο μεγάλα πολιτικά ζητήματα. Την εντιμότητα γύρω από τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος και την αξιοπιστία. Αν δηλαδή ο κόσμος μπορεί να πιστέψει ότι αυτά που λες πράγματι κι εσύ ο ίδιος τα πιστεύεις και δεν τα λες απλώς για να πάρεις ψήφους.

Τρίτος λόγος που μπορεί κανείς να αξιολογήσει είναι το κόμμα. Ξέρετε συντρόφισσες και σύντροφοι ότι κόμμα δεν είχαμε. Δεν αποτελούμε κόμμα. Είμαστε μια ηγεσία που προέρχεται από ένα κόμμα και δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό έχει αποκλειστικά κομματική αναφορά.

Με την έννοια ότι όπως το είπε και άλλος σύντροφος προηγουμένως πολλοί από εμάς εργαζόμαστε στο κόμμα. Καταργήσαμε τα μόνιμα στελέχη του ΚΚΕ, αλλά τουλάχιστον αυτοί ήταν επαναστάτες. Θυσίαζαν τη ζωή τους και την ελευθερία τους για να είναι κομματικά στελέχη. Εμείς είμαστε κομματικά στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Αποσπασμένοι δημόσιοι υπάλληλοι πολλοί από εμάς. Ή αποσπασμένοι υπάλληλοι του ΟΤΑ ή άνθρωποι σαν κι εμένα που πολλά χρόνια τώρα είναι βουλευτές ή δήμαρχοι ή νομάρχες δηλαδή εκλεγμένοι από το λαό, αλλά που δεν κάνουν άλλη δουλειά και δεν είναι μέσα στην κοινωνία.

Τέτοιο κόμμα είμαστε. Και το κόμμα αυτό συντρόφισσες και σύντροφοι δεν ήταν σε θέση και το ξέρετε όλοι στις εκλογικές σας περιφέρειες, να βρει εκλογικούς αντιπροσώπους για να καλύψει όλα τα τμήματα την ημέρα των εκλογών.

Ουσιαστικά κάναμε εκλογές χωρίς κομματικό μηχανισμό. Ο κάθε υποψήφιος είχε τον προσωπικό του μηχανισμό. Επιδιώκοντας την προσωπική ψήφο ανέλυε και τις κομματικές θέσεις, αλλά αυτό ήταν όλο.

Τέλος βεβαίως, παίζει ρόλο η ηγετική φυσιογνωμία που το κόμμα προτείνει για υποψήφιο πρωθυπουργό ο πρόεδρός του. Εδώ θέλω να κάνω μια σκέψη.

Επικρατεί η άποψη ότι ένας ρήτορας τύπου Καραμανλή αποτελεί το καλύτερο όπλο εναντίον του Καραμανλή. Καραμανλής είναι κάποιος ο οποίος μιλάει πειστικά χωρίς να λέει τίποτα. (ακούγονται χειροκροτήματα)

Είναι πολύ απλό. Ευχαριστώ, αλλά νομίζω ότι σε αυτό μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι. Το λένε και οι δικοί του βουλευτές. (γέλια) Εδώ όμως σας θέτω ένα ερώτημα.

Είναι δυνατό διαφορετικές παρατάξεις να λειτουργήσουν εξίσου πειστικά μιμούμενη η μια παράταξη την άλλη; Δηλαδή αν εμείς βρούμε κάποιον αρχηγό ο οποίος δε λέει τίποτα, αλλά μιλάει με μεγάλη επάρκεια και με ωραίες χειρονομίες θα είναι καλή απάντηση εναντίον του Καραμανλή; Μπορεί να μην είναι.

Γιατί απλώς από εμάς και το έχετε διαπιστώσει σε πολλά θέματα, ο λαός ζητάει άλλα πράγματα από αυτά που ζητάει από τη Νέα Δημοκρατία. Και αυτός είναι τίτλος τιμής για μας ότι ο λαός ζητάει άλλα πράγματα από εμάς από αυτά που ζητάει από τη Νέα Δημοκρατία.

Συντρόφισσες και σύντροφοι η παρέμβαση του Βαγγέλη Βενιζέλου το βράδυ των εκλογών αντέστρεψε την ιεράρχηση αυτών των θεμάτων  που σας έθεσα και που υποχρεωτικά θα έπρεπε να αναλύσουμε.

Έθεσε σε πρώτο πλάνο το θέμα της προεδρίας. Θεωρώ ότι αυτό ήταν λάθος. Θεωρώ ότι μπήκαμε σε μια εσφαλμένη διαδικασία και γι’ αυτό αμέσως έθεσα το ζήτημα της προτεραιότητας της πολιτικής. Της ανάγκης της δημοκρατικής διαδικασίας. Της ανάγκης της τήρησης του καταστατικού.

Έχω την εντύπωση ότι ο Γιώργος Παπανδρέου με την ομιλία του έδωσε εγγυήσεις για την ενότητα του χώρου στο μέλλον. Δεσμεύτηκε για τη συλλογικότητα. Υποσχέθηκε να αναζητήσουμε τολμηρές ιδέες για το μέλλον με καθαρότητα. Και θεωρώ ότι δεν μπορεί παρά να έχει συνείδηση του γεγονότος ότι μπροστά μας πήρε μια συγκλονιστική ευθύνη να τηρήσει τις δεσμεύσεις του για το μέλλον. Θα μου ήταν αδιανόητο αν το περιεχόμενο της παρέμβασής του δεν ήταν το περιεχόμενο της μελλοντικής του πολιτικής παρουσίας.

Στη διάρκεια αυτών των ημερών είχα μια ευχάριστη εμπειρία. Γι’ αυτό δεν έσπευσα και να τη συντομεύσω. Χιλιάδες πολίτες απ’ όλη τη χώρα -έχω πάρει μερικές χιλιάδες e-mail, γράμματα και τηλεγραφήματα- καθώς και μερικοί από εσάς και τους ευχαριστώ ιδιαίτερα, μου ζητούσαν να είμαι υποψήφιος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Δε θεωρούσα ποτέ ότι πρέπει κανείς να διεκδικεί κομματικές ευθύνες αν δεν έχει κάτι να προτείνει διαφορετικό. Πολύ λίγα μπορώ να προτείνω διαφορετικά απ’ αυτά που προτείνει ο Γιώργος Παπανδρέου και αυτά που έχω να προτείνω φοβούμαι….

(Ακούγονται χειροκροτήματα)

Προσέξτε γιατί τώρα δε θα χειροκροτήσετε. Αυτά που έχω να προτείνω για ορισμένα θέματα φοβούμαι ότι θα συναντούσαν μεγάλες αντιθέσεις μέσα στο Εθνικό Συμβούλιο. Γι’ αυτό τα κρατάω για αργότερα. Ευχαριστώ πολύ.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Ομιλίες, ΠΑΣΟΚ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Ο παππούς μου Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος | Ελλάδα | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  Η ΚαθημερινήΓια τον παππού του γράφει ο Θόδωρος Πάγκαλος... Δεν βάζεις έναν παλιό και δοκιμασμένο συνωμότη να ελέγχει όλη την ένοπλη δύναμη [...]

Η φούστα, ο Πάγκαλος και ο Μυριβήλης | Η Εφημερίδα των Συντακτών  Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΟ Μυριβήλης εμπνέεται και την απαγόρευση την κάνει θέμα σε έξι χρονογραφήματα, δημοσιευμένα από τις αρχές Δεκ [...]

Για πρώτη φορά οι Κούρδοι παίρνουν θέση: «Σημίτης & Πάγκαλος Πρόδωσαν τον Οτσαλάν, εκτελούσαν εντολές  DiferNewsΑπό τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Φεβρουαρίου του 1999 στα διεθνή μέσα ενημέρωσης [...]

100 χρόνια «Κ»: Ιστορικά πρωτοσέλιδα - Το στρατιωτικό κίνημα Παγκάλου  Η ΚαθημερινήΜε τρία άρθρα του στην εφημερίδα «Ο Ελεύθερος Τύπος», στις 7, 14 και 18 Ιουνίου 1925, ο Θεόδωρος Πάγκαλος προανήγγειλ [...]

Θεόδωρος Πάγκαλος: Ζω με 370 ευρώ τον μήνα, θέλω να τους δω κρεμασμένους  Πρώτο ΘΕΜΑ«Θα ψηφίσω Νέα Δημοκρατία γιατί έχουμε εμφύλιο», δηλώνει ο πληθωρικός πολιτικός που σημάδεψε την Ελλάδα της Μεταπολί [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish