Ευρώπη δεν υπάρχει χωρίς αλληλεγγύη

  

Η μεγάλη περιπέτεια της ευρωπαϊκής ενοποίησης άρχισε αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η βασική ιδέα που κυριαρχούσε στο μυαλό των προδρόμων και προφητών ήταν η αποφυγή μιας μελλοντικής σύγκρουσης ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία που με ιδεολογικά και ιστορικά πέπλα θα κάλυπτε στυγνά οικονομικά συμφέροντα. Και στον Α’ και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο έλεγχος της βιομηχανικής ζώνης που αποτελούσαν στα γαλλογερμανικά σύνορα το Ρουρ, η Σααρλάνδη, η Λωρραίνη, ο Βορράς και τα παράλια της Μάγχης, τα ολλανδικά λιμάνια και τα ανθρακωρυχεία του Βελγίου, είχαν άμεση σχέση με τη βάση της βαριάς βιομηχανίας που ήταν εκείνη την εποχή ο άνθρακας και ο χάλυβας. Οποιος ήλεγχε αυτή την περιοχή, κυριαρχούσε στην ευρωπαϊκή βιομηχανία και έθετε υποψηφιότητα για την παγκόσμια ηγεμονία.

Ο Jean Monnet, ο Konrad Adenauer, ο Βέλγος Spaak και ο Ιταλός De Gasperi είχαν διαφόρων ειδών ιδεολογικούς προσανατολισμούς και κοινωνικές ευαισθησίες. Είχαν όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό: ήταν πραγματιστές. Δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν το όραμά τους με πρόωρες και παρακινδυνευμένες πρωτοβουλίες. Ηθελαν να προχωρήσουν με συγκεκριμένα επιτεύγματα, που κάθε φορά θα συγκέντρωναν την υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού κάθε χώρας.

Ετσι, στην Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα προστέθηκε η Ενιαία Αγορά και στον βαθμό που αυτή προχωρούσε έγινε αισθητή η ανάγκη μιας Ενιαίας Αγροτικής Πολιτικής. Δεν έχουμε εδώ τον χρόνο να περιγράψουμε όλες τις δραστηριότητες που τα κράτη-μέλη εγκατέλειψαν βαθμιαία ώστε να ασκηθούν σε υπερεθνικό επίπεδο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες. Ιστορικά, και θα έλεγα παγκόσμια, δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο εθελοντικής βαθμιαίας εγκατάλειψης εθνικής κυριαρχίας. Τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη προέρχονται βέβαια από συγχωνεύσεις, όργανο όμως αυτών των συγχωνεύσεων ήταν πάντα η ένοπλη βία. Απειρα είναι τα παραδείγματα που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε για να αποδείξουμε αυτόν μας τον συλλογισμό. Είναι η πρώτη φορά που η πολιτική ενοποίηση ενός αριθμού λαών είναι αποτέλεσμα συμβατικής υποχρέωσης που υπεγράφη ελεύθερα και χωρίς καταναγκασμό από εκπρόσωπους του κάθε έθνους, που έχουν εκλεγεί δημοκρατικά με ανοιχτές και διαφανείς διαδικασίες.

Ολα αυτά βέβαια αποτελούν σταθμό στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημιουργούν όμως παράλληλα υποχρεώσεις.
Κανένας λαός δεν έχει φτάσει σε σημείο αλτρουισμού που θα αποδεχόταν καθίζηση του βιοτικού επιπέδου του, ανατροπή των κοινωνικών ισορροπιών και κατάλυση της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας του πολίτη για να υπηρετήσει ένα φιλόδοξο πολιτικό σχέδιο υπερεθνικής πολιτικής ενοποίησης που μόνο στο μέλλον μπορεί να δικαιωθεί ή να κριθεί αυστηρά. Επιχειρήματα υπάρχουν πολλά υπέρ της ευρωπαϊκής ιδέας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, όπως λένε οι ανεπανόρθωτοι Αγγλοι, «η πουτίγκα αποδεικνύεται όταν αρχίζεις να την τρως». Πρέπει λοιπόν να υπάρχει πουτίγκα. Εμείς θα λέγαμε και να γίνεται συνεχώς μεγαλύτερη και καλύτερης ποιότητας.

Βασικό χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν μέχρι πρόσφατα – και πρέπει να ξαναγίνει – η συνοχή των κρατών-μελών. Χωρίς διορθωτικές κινήσεις σε θεσμικό επίπεδο, που θα οδηγήσουν στην ουσιαστική ανακατανομή του παραγόμενου πλούτου, το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης είναι δυσθεώρητο. Ισως πολύ πιο σύντομα από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε θα εμφανιστούν παλινδρομήσεις και ιδιαίτερα σοβαρά επεισόδια.

Η ελληνική κρίση λειτούργησε ως καταλύτης για την κατάσταση στην Κοινότητα, τώρα όμως πια η συζήτηση έχει γενικευτεί. Ως όφειλε, θα λέγαμε εμείς.

Εξάλλου η αλληλεγγύη είναι βασικό χαρακτηριστικό του ευρωπαϊκού πολιτισμού που μας ξεχωρίζει από άλλες μεγάλες ανθρώπινες κοινότητες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Ιαπωνία. Αυτή την ιδιαιτερότητα, χωρίς την οποία δεν υφίσταται λόγος ύπαρξης μιας Ενιαίας Ευρώπης, είναι ανάγκη να τη διακηρύξουμε πολιτικά ως αρχή μας, να την επιδιώξουμε συγκεκριμένα και να την καταστήσουμε στοιχείο της κυρίαρχης ιδεολογίας στις κοινωνίες μας.

Πηγή: ΤΟΒΗΜΑ

LinkedInShare/Bookmark
Posted in ΤΟΒΗΜΑ
  • Anarxos Eleutheros

    «η πουτίγκα αποδεικνύεται όταν αρχίζεις να την τρως»

    Εδώ και τρεις δεκαετίες τρώμε από την πουτίγκα των άλλων. Πόση ακόμη πουτίγκα πρέπει να φάμε (μαζί) για να είμαστε ευχαριστημένοι;

Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Ο παππούς μου Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος | Ελλάδα | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  Η ΚαθημερινήΓια τον παππού του γράφει ο Θόδωρος Πάγκαλος... Δεν βάζεις έναν παλιό και δοκιμασμένο συνωμότη να ελέγχει όλη την ένοπλη δύναμη [...]

Η φούστα, ο Πάγκαλος και ο Μυριβήλης | Η Εφημερίδα των Συντακτών  Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΟ Μυριβήλης εμπνέεται και την απαγόρευση την κάνει θέμα σε έξι χρονογραφήματα, δημοσιευμένα από τις αρχές Δεκ [...]

Για πρώτη φορά οι Κούρδοι παίρνουν θέση: «Σημίτης & Πάγκαλος Πρόδωσαν τον Οτσαλάν, εκτελούσαν εντολές  DiferNewsΑπό τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Φεβρουαρίου του 1999 στα διεθνή μέσα ενημέρωσης [...]

Πολιτικά τραπεζώματα που έμειναν στην ιστορία  HuffPost GreeceΜε αφορμή το τραπέζι που έκανε στο Μαξίμου ο Αλέξης Τσίπρας για τους υποψήφιους ευρωβουλευτές του... [...]

100 χρόνια «Κ»: Ιστορικά πρωτοσέλιδα - Το στρατιωτικό κίνημα Παγκάλου  Η ΚαθημερινήΜε τρία άρθρα του στην εφημερίδα «Ο Ελεύθερος Τύπος», στις 7, 14 και 18 Ιουνίου 1925, ο Θεόδωρος Πάγκαλος προανήγγειλ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish