Η πολιτεία και το κράτος

  

Δεν θα αναφερθώ στην ετυμολογία αυτών των δύο υπέροχων λέξεων της ελληνικής γλώσσας, που ακούστηκαν ασφαλώς για πρώτη φορά πριν 3000 χρόνια τουλάχιστον. Θέλω απλώς να τονίσω ότι σημαίνουν ή τουλάχιστον θα έπρεπε να σημαίνουν τελείως διαφορετικές έννοιες και σχέσεις. Στη σημερινή, κυριαρχημένη από τους αγράμματους και ημιμαθείς, τηλεοπτική κοινωνία μας χρησιμοποιούνται εναλλάξ και αδιάκριτα για να περιγράψουν το ίδιο πράγμα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ότι έτσι το κέντρο βάρους των σχέσεων που υποβόσκουν μετατίθεται αισθητά.

Κράτος ήταν και πρέπει να είναι ένας θεσμός, που επιβάλλει κανόνες και συμπεριφορές με το μονοπώλιο της ένοπλης βίας, όποια και αν είναι η φύση του ή το σύστημα που υπηρετεί. Κανείς δεν δικαιούται να αμφισβητήσει τον πυρήνα της ύπαρξής του αλλά, παράλληλα, στις σύγχρονες κοινωνίες, κανείς δεν είναι ανεύθυνος για τον τρόπο που οι μηχανισμοί του συμπεριφέρονται και αναπαράγονται.

Η πολιτεία είναι αντίθετα μια διαδικασία, που αφορά το σύνολο όσων συμμετέχουν στη λειτουργία της. Η συμμετοχή αυτή διέπεται από την αρχή της ανισότητας, που είναι εγγύηση της προόδου και της αποφυγής της εντροπίας. Με άλλα λόγια, όλοι οι πολίτες έχουν διαφορετική ευθύνη για τις συνέπειες των ασκουμένων πολιτικών ή της έλλειψης πολιτικής. Δεν υπάρχει και αυτό θέλω να το τονίσω, αμέτοχος πολίτης.

Όταν, λοιπόν, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας υποκαθιστά το Δήμο και αποφασίζει να κλείσουν τα σχολεία, γιατί οι δρόμοι του Πύργου έχουν γεμίσει σκουπίδια, ευθύνεται ασφαλώς ο Δήμαρχος και η παράταξή του, ευθύνεται μέχρι ενός σημείου η Περιφέρεια, ευθύνεται ίσως και το Κράτος, που φερόμενο συγκεντρωτικά, γιατί έτσι επέβαλλαν οι συνθήκες, δεν κατάργησε αυτοδιοικήσεις και τοπικές κοινωνίες για να παρέμβει υπέρ των βασικών αγαθών, που είναι η εκπαίδευση και η υγεία. Η πολιτεία δεν είναι δυνατόν να αναζητηθεί ως αιτία του προβλήματος. Συγκροτείται από όλους τους προαναφερόμενους και από τον πολίτη, που με την ελεύθερη και κυρίαρχη γνώμη του τους κατέστησε εντολοδόχους του. Η πολιτεία αποτελείται και από θεσμούς, αλλά και από πολίτες. Κριτική στην πολιτεία είναι σωστό να ασκούν μόνο όσοι θέλουν να την αντικαταστήσουν με κάποια άλλη μορφή πολιτικής οργάνωσης, ένα είδος αριστοκρατίας δηλαδή και γιατί όχι, μια και μόλις πέρασε η 21η Απριλίου, με κάποιο είδος χούντας.

Όσα προηγούνται γραφτήκαν εν θερμώ. Μου έχει προκαλέσει αναστάτωση, όπως πιστεύω σε όλους τους πολίτες, η αίσθηση ότι οι τελευταίες εκλογές έφεραν στην πρωτοπορία δυνάμεις αμφισβήτησης ενός παρακμασμένου, παραδοσιακού πια, συστήματος διακυβέρνησης, για να το αντικαταστήσουν με το κράτος των καθαρμάτων, των παραφρόνων και των μπαχαλάκηδων. Δεν έχουμε πολλές ελπίδες ότι οι αστέρες της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας ή όσοι διαπρέπουν στην μπλογκόσφαιρα θα λάβουν υπόψη τους όσα γράφουμε και θα αρχίσουν να προσέχουν ποιες λέξεις είναι σκόπιμο να χρησιμοποιούνται.

Ο μικροαστικός καθωσπρεπισμός, που προσπαθεί να δημιουργήσει μια γλώσσα πολιτικώς ορθή προτιμάει, προφανώς, τον όρο πολιτεία από τη λέξη κράτος, που θυμίζει κάτι το αυταρχικό. Πριν από χρόνια, σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, ένας ημιμαθής και αβελτίωτος πιθηκοειδής αστήρ εψέλλισε τη λέξη «κόντρα». Τι ήταν να το πει; Με αυτή τη λέξη, αντικλείδι για κάθε είδους φράσεις αντικαταστάθηκαν, μέχρι την κατάργησή τους, η διαφωνία, η διχόνοια, η αντίρρηση, η σύγκρουση, η διαίρεση, η όξυνση, η αντιπαράθεση και σταματάω για να μην κουραστούμε. Το πρόβλημα είναι βέβαια, ότι τα έξι γράμματα της λέξης «κόντρα» σημαίνουν κάθε φορά, που λέγονται, το ίδιο πράγμα και απαλλάσσουν τον εκφέροντα από τον κόπο να ψάξει να βρει και να χαρακτηρίσει τι είδους αντίθεση ή αντίρρηση έχει προκληθεί από την κατάσταση που περιγράφει. Κόντρα, λοιπόν, ένας και κόντρα ο άλλος και επειδή η γλώσσα διαμορφώνει το μυαλό με μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι το μυαλό διαμορφώνει τη γλώσσα, χιλιάδες πιθηκοειδείς γυρνάνε και επαναλαμβάνουν στα κανάλια μας κόντρα, κόντρα, κόντρα… Είναι περίπου οι ίδιοι, που κάθε φορά, που πρέπει κανείς να αναζητήσει κάποιον υπεύθυνο σε κεντρικό επίπεδο, καταγγέλλουν την πολιτεία, χωρίς να καταλαβαίνουν πως με τον τρόπο αυτό καταγγέλλουν και τον ίδιο τον εαυτό τους.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Ο παππούς μου Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος | Ελλάδα | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  Η ΚαθημερινήΓια τον παππού του γράφει ο Θόδωρος Πάγκαλος... Δεν βάζεις έναν παλιό και δοκιμασμένο συνωμότη να ελέγχει όλη την ένοπλη δύναμη [...]

Η φούστα, ο Πάγκαλος και ο Μυριβήλης | Η Εφημερίδα των Συντακτών  Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΟ Μυριβήλης εμπνέεται και την απαγόρευση την κάνει θέμα σε έξι χρονογραφήματα, δημοσιευμένα από τις αρχές Δεκ [...]

Για πρώτη φορά οι Κούρδοι παίρνουν θέση: «Σημίτης & Πάγκαλος Πρόδωσαν τον Οτσαλάν, εκτελούσαν εντολές  DiferNewsΑπό τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Φεβρουαρίου του 1999 στα διεθνή μέσα ενημέρωσης [...]

Πολιτικά τραπεζώματα που έμειναν στην ιστορία  HuffPost GreeceΜε αφορμή το τραπέζι που έκανε στο Μαξίμου ο Αλέξης Τσίπρας για τους υποψήφιους ευρωβουλευτές του... [...]

100 χρόνια «Κ»: Ιστορικά πρωτοσέλιδα - Το στρατιωτικό κίνημα Παγκάλου  Η ΚαθημερινήΜε τρία άρθρα του στην εφημερίδα «Ο Ελεύθερος Τύπος», στις 7, 14 και 18 Ιουνίου 1925, ο Θεόδωρος Πάγκαλος προανήγγειλ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish