Για μια κοινή συγκίνηση…

  

Πριν από έξι μήνες πήρα ένα γράμμα. Ο Πρόεδρος της Αλβανικής Δημοκρατίας Μπουγιάρ Νισάνι με καλούσε να μετάσχω ως «πρωτεργάτης εκείνων των γεγονότων» στον εορτασμό 25 ετών Αλβανικής Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι δεν με είχαν ξεχάσει, το αποδέχθηκα σαν μια αναγνώριση των προσπαθειών, που είχε κάνει τότε η Ελλάδα, για να στηθεί στα πόδια της όχι μόνο η νέα Αλβανική Δημοκρατία αλλά και μια νέα απελευθερωμένη αλβανική κοινωνία. Την ελληνική αυτή συνεισφορά είχαν υλοποιήσει με εκατοντάδες χιλιάδες πράξεις έμπρακτης αλληλεγγύης οι Έλληνες πολίτες.

Διακεκριμένο ρόλο είχαν, βέβαια, παίξει ορισμένοι δημόσιοι λειτουργοί, ιδιαίτερα η ομάδα που ασχολήθηκε προσωπικά με τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, ο αείμνηστος Γιάννος Κρανιδιώτης και οι διπλωματικοί υπάλληλοι Δ. Κυπραίος και άλλοι της ομάδας διαπραγμάτευσης της συνθήκης ειρήνης καθώς και τα διπλωματικά γραφεία του Κάρολου Παπούλια και το δικό μου.

Είχα 12 χρόνια να πάω στην Αλβανία. Η περιέργειά μου ήταν μεγάλη. Αποφάσισα να πάω στα Τίρανα. Κατ’ αρχήν με ευχαρίστησε, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε για έναν έπαινο πολιτεύεται κανείς, η σύμφυτη με το χαρακτήρα των Αλβανών φιλοτιμία, κάπως όπως στην παλιά Ελλάδα, που δεν την είχαν ακόμα ξεφτιλίσει οι νεομαρξιστές. Ήταν έκδηλη και στην συμπεριφορά του επίσημου κράτους και των απλών ανθρώπων στο δρόμο η αναγνώριση και η ευγνωμοσύνη. Οι Αλβανοί είναι πασίγνωστοι για τη «μπέσα» τους. Δεν ξεχνούν ποτέ και πάντα επιδιώκουν την ανταπόδοση. Δεν ξεχνούν το κακό που τους κάνεις αλλά ούτε τη συνδρομή και την αλληλεγγύη. Όχι σαν κι εμάς, που τρώμε και πίνουμε εκεί που μόλις πριν από λίγο φτύναμε ή δαγκώνουμε απροειδοποίητα τo χέρι, που μόλις απλώθηκε να μας χαιρετήσει.

Στα πλαίσια της επίσκεψης και στο περιθώριο των επίσημων εκδηλώσεων είχα την τύχη, ως Έλληνας και ως άνθρωπος, να συναντήσω τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων Αναστάσιο Γιαννουλάτο. Στο κέντρο των Τιράνων – πιο κέντρο δε γίνεται – έχει χτίσει το μνημειακό συγκρότημα εκκλησία και αρχιεπισκοπικό μέγαρο. Στα υπόγεια της εκκλησίας φωλιάζει μια αίθουσα εκδηλώσεων, που είναι η πιο σύγχρονη στην πρωτεύουσα της Αλβανίας. Μπροστά σε αυτήν την αίθουσα μου ήρθε η ιδέα μιας συναυλίας, που θα στόχευε στην αναβίωση των φιλελληνικών αισθημάτων και θα έδινε αυτοπεποίθηση στη μειονότητα και τους Έλληνες εξ Ελλάδος, που ζουν και προκόβουν στα Τίρανα. Με τη βοήθεια της κυρίας Ελένης Τσαλδάρη, Προέδρου του Λυκείου των Ελληνίδων, η εκδήλωση αυτή πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου και ως από τα παρασκήνια ιμπρεσάριος πήγα, με ένα θαυμάσιο λεωφορείο γεμάτο νεαρούς χορευτές και διάσημους ερμηνευτές και μουσικούς παραδοσιακών τραγουδιών και στα αλβανικά και στα ελληνικά καθώς και στην αρβανίτική διάλεκτο, στα Τίρανα, μέσω Αγίων Σαράντα και Αργυροκάστρου με επιστροφή από την Κορυτσά και έζησα τη συναυλία.

Εύχομαι σε όλους, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή σας, να ζήσετε μια τέτοια εμπειρία. Χωρίς τεχνολογικά εφέ, δημαγωγικές πατριωτικές εξάρσεις, ρητορικές αρλούμπες και άλλα παρόμοια, χίλιοι άνθρωποι έκλαιγαν από κοινού όταν χειροκροτούσαν όρθιοι το Νίκο Φιλιππίδη, ένα από τα καλύτερα κλαρίνα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Άξιζε τον κόπο και την προσπάθεια.

Δεν μπορώ όμως να μη θυμηθώ, με ευκαιρία αυτό το γεγονός, πως πριν από πολλά χρόνια ήμουν στο γήπεδο, ενώ η εθνική μας έπαιζε με την εθνική Αλβανίας. Εμείς είχαμε μόλις πάρει το πανευρωπαϊκό θριαμβεύοντας επί της παντοδύναμης Πορτογαλίας. Οι Αλβανοί ήταν άγνωστοι. Και αν δεν ήταν άφθονοι εκείνη την ημέρα οι συμπατριώτες τους μετανάστες, που είχαν πάει να τους συμπαρασταθούν, θα ήταν μόνοι και έρημοι μέσα στο γήπεδο. Έλα όμως που το ματς δεν πήγε καλά. Οι νεαροί και άγνωστοι Αλβανοί διεθνείς διέσυραν και συνέτριψαν την πρωταθλήτρια Ευρώπης Εθνική Ομάδα της Ελλάδας. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ήταν στο γήπεδο εκείνη την ημέρα. Εγώ ποτέ δε θα ξεχάσω τη ντροπή που αισθάνθηκα. Οι ελληναράδες «φίλαθλοι» μη μπορώντας να κερδίσουν εν τιμή, έχασαν την ευκαιρία να ηττηθούν εν τιμή. Άγρια ακούστηκε, μικρόνοη και εξευτελιστική, για όποιον την εκστομίζει, ιαχή: «δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ».

Σήμερα, που εκατοντάδες επιχειρήσεις εγκαταλείπουν την Ελλάδα των νεομαρξιστών, για να απολαύσουν στην ασταθή πολιτικά Αλβανία χαμηλότερους φόρους και πολλά άλλα επιχειρηματικά πλεονεκτήματα, πως θα μας φαινόταν άραγε αν μας τραγουδούσε ένα αλβανικό γήπεδο: «δε θα γίνεις Αλβανός ποτέ, Ρωμιέ, Ρωμιέ!»; Πότε θα μάθουμε επιτέλους ως άτομα και ως λαός να ανταγωνιζόμαστε προς τα πάνω και όχι για να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα; Όσο για το ποδόσφαιρο θα σας θυμίσω πως προ ολίγων μηνών χάσαμε από τις Νήσους Φερόε.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Με «παιδική κούκλα» μοιάζει ο Πάγκαλος… - Εφημερίδα Ημερήσια Ημαθίας  Ημερήσια - ΒέροιαΕίναι προφανές ότι οι δημοκρατικοί πολίτες της Βέροιας, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι κάθετα αντίθετο [...]

Θεόδωρος Πάγκαλος: Σαν είπαν ότι είμαι Χριστιανός; – Δεν είμαι Χριστιανός!  Athens MagazineΠρόσφατα ο Θεόδωρος Πάγκαλος προκάλεσε την κοινή γνώμη λέγοντας: Σαν είπαν ότι είμαι Χριστιανός; – Δεν είμαι [...]

Πάγκαλος για Τσίπρα: Μήπως δεν ήσουν κομμουνιστής, αλλά μπαχαλάκιας;  indicatorΣφοδρή κριτική στον Αλέξη Τσίπρα, σχετικά με το ιδεολογικό του στίγμα, εξαπέλυσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, χαρακτηρίζοντας τον [...]

Η φούστα, ο Πάγκαλος και ο Μυριβήλης | Η Εφημερίδα των Συντακτών  Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΟ Μυριβήλης εμπνέεται και την απαγόρευση την κάνει θέμα σε έξι χρονογραφήματα, δημοσιευμένα από τις αρχές Δεκ [...]

Για πρώτη φορά οι Κούρδοι παίρνουν θέση: «Σημίτης & Πάγκαλος Πρόδωσαν τον Οτσαλάν, εκτελούσαν εντολές  DiferNewsΑπό τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Φεβρουαρίου του 1999 στα διεθνή μέσα ενημέρωσης [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish