Ανομία και μηδενική ανοχή

Συγκινητικές είναι οι προσπάθειες των επιχειρηματιών του τουριστικού τομέα αυτής της πόλης, που κατοικούμε όλοι. Όταν το γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε τους Γάλλους τουρίστες να προσέχουν, αισθανθήκαμε βαρύτατα προσβεβλημένοι και τους καλέσαμε να το βουλώσουν, γιατί η πόλη μας μυρίζει γιασεμί και εσπεριδοειδή σε πλήρη άνθιση όταν δεν τα υπερκαλύπτει, αυτά τα αρώματα, η υπέροχη τσίκνα της ψησταριάς, που αναπέμπει προς τους θεούς σεβάσματα, που έχουν μια ιστορία 5000 ετών. Σύμφωνα με τον Αθηναίο λοιπόν, έπρεπε ο Γάλλος τουρίστας, αφού στηθεί μερικές ώρες στην ουρά για να δει από κοντά την Ακρόπολη ή κάποιο άλλο αξιοθέατο, να κλειστεί στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και να παρακολουθήσει στην τηλεόραση του τις μάχες που γίνονταν εκεί κοντά όταν «τα παιδιά» εγκατέλειπαν την φιλόξενη στέγη του πανεπιστημιακού ασύλου για να επεκτείνουν το βασίλειό τους στους πέριξ δρόμους και να «απελευθερώσουν», κατάσχουν δηλαδή, μερικά κτίρια ακόμη που δεν χρησιμοποιούνται.

Η κυβέρνηση, που ήρθε στην εξουσία καταδικάζοντας την αστυνομική βία και προτείνοντας διάλογο μέχρις εσχάτων και συμβιβασμό με τους παραβιάζοντες τους νόμους, προτείνει κάθε τόσο ένα κονκλάβιο. Στο μεταξύ, η βία επεκτείνεται, διεισδύει στα γήπεδα και βρίσκει φιλόξενη στέγη σε εκκλησιαστικά κηρύγματα Μητροπολιτών, που δικαιολογούνται ότι οι προσκλήσεις τους για την άσκηση ενεργού βίας δεν αφορούσαν τους κακόμοιρους ομοφυλόφιλους αλλά τους πολιτικούς, που είναι καλό να τους βαράει κανείς κάθε τόσο για να στεγνώσουν γρηγορότερα από τα φτυσίματα.

Είχα πάει το 1982, για πρώτη φορά στις ΗΠΑ. Επί σειρά ετών, το αμερικανικό δημόσιο δεν έβρισκε ικανοποιητικές τις απαντήσεις μου στο απαράδεκτο έντυπο που σε αναγκάζανε να συμπληρώσεις. Θεωρώντας, με πραγματικά αξιοζήλευτο ρεαλισμό, ότι η ίδια απάντηση από το ίδιο πρόσωπο αλλάζει σημασία όταν αυτός που τη δίνει είναι Βουλευτής, μου χορήγησε την πολυπόθητη βίζα. Έμεινα 15 μέρες με ένα πλαίσιο ανταλλαγής σπουδαστών στο Stuyvesantστο Manhattan. Το νεαρό ζεύγος πανεπιστημιακών, με τους οποίους είχαμε ανταλλάξει κατοικία, πριν φύγουν με προειδοποίησαν να μη διασχίσω ποτέ το δρόμο, γιατί από την άλλη μεριά, σε λίγων μέτρων απόσταση, ομιλείτο η ισπανική, ήταν δηλαδή ένα απ’ τα φοβερά και τρομερά «Μπάριο», που κατοικούσαν οι λατινοαμερικάνικες μειονότητες της πόλης με την αντίστοιχη εγκληματικότητα και ότι άλλο θέλετε. Απ’ το παράθυρό μου έβλεπα ένα απ’ τα τμήματα της Νέας Υόρκης που δεν επέτρεπαν την παρουσία λευκών ήταν δηλαδή άβατο, όπως είναι σήμερα για τον Αθηναίο τα Εξάρχεια, τα Άνω Λιόσια και άλλες συνοικίες της πόλης.

Τα χρόνια πέρασαν και στη Νέα Υόρκη βγήκε για πρώτη φορά ένας Ρεπουμπλικάνος Δήμαρχος ο Τζουλιάνι. Είπε στην αστυνομία ότι το δικό του δόγμα ήταν η «zerotolerance» (μηδενική ανοχή). Επιδείνωσε όλες τις ποινές, ακόμα και για τα πιο μικρά παραπτώματα, όπως το να πετάξεις μια γόπα τσιγάρου από το παράθυρό σου και προχώρησε στη δια της βίας απελευθέρωση ολόκληρων συνοικιών όπου επικρατούσε η ανομία, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος. Σήμερα στο Χάρλεμ, το παλιό γκέτο των μαύρων, κυριαρχεί μια μικτή κατηγορία κατοίκων που σέβονται το νόμο και τον εφαρμόζουν προς κάθε κατεύθυνση. Ανά πάσα στιγμή της μέρας και της νύχτας μπορείς να περάσεις τον καιρό σου σε αυτήν την κοσμοπολίτικη συνοικία χωρίς ιδιαίτερους κινδύνους.

Αν ο Τσίπρας ήταν μεγάλος πολιτικός, θα έκανε δύο πράγματα: Θα έκλεινε το σκοπιανό, που χρόνια μαστίζει την ελληνική διπλωματία και θα επέβαλε το νόμο και την τάξη, πράγμα που θα δημιουργούσε προϋποθέσεις για ξένες επενδύσεις και τουριστική ανάπτυξη. Τότε δεν θα ήταν ανάγκη και οι Γάλλοι να ειδοποιούν τους συμπολίτες τους ότι πρέπει να αποφεύγουν την Αθήνα, αν δεν έχουν διαθέσεις και δυνατότητες Ράμπο. Δυστυχώς όμως ο Τσίπρας είναι ανθρωπάκι και ως ανθρωπάκι δεν μπορεί να κάνει μεγάλες πολιτικές. Θα ασχοληθεί με τη μείωση του πολιτικού κόστους και θα επιστρέψει στα αζήτητα της ιστορίας και αυτός και η συμμορία του.

Δυστυχώς επίσης τις συνέπειες αυτής της περιπέτειας, που επιλέξαμε να ζήσουμε όλοι μαζί, άλλοι με την υποστήριξή τους και άλλοι με την αποχή τους θα τις πληρώσουμε συλλογικά. Μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά.

 

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Η παραλία

Λίγο μετά την εμφάνισή μου στα ΝΕΑ, εξασφάλισα την ανοχή της διεύθυνσης για να δημοσιεύσω τέσσερα απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας (Κατανάλωση, Αποταμίευση, Επένδυση, Απασχόληση). Πρόθεσή μου ήταν να αποδείξω πως και τα τέσσερα με την ορθή αντίληψη για το καθένα ήταν απαραίτητα και ότι αρκούσε η καταστρατήγηση της μιας επιταγής «ή η ζαβολιά», για να εξελιχθεί ο αγαθός κύκλος σε «φαύλο κύκλο» και η οικονομία να αντιμετωπίσει στασιμότητα και περαιτέρω επιδείνωση. Πολλοί μέχρι τώρα μου έγραψαν για να με ρωτήσουν: «πως είναι δυνατόν να ελπίσουμε; Υπάρχει διέξοδος για να γυρίσουμε τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση;». Απαντάω σήμερα «Ναι». Όπως όμως σε όλες τις μεγάλες ιστορικές αλλαγές στη βάση μιας αλυσιδωτής εξέλιξης πρέπει να υπάρχει μια πολιτική ανατροπή. Όταν οι Άγγλοι καταναυμάχησαν την ισπανική αρμάδα δεν γνώριζαν ότι θα κυριαρχούσαν και θα οδηγούσαν τεράστιες ποσότητες λεηλατημένου χρυσού στα Αγγλικά λιμάνια, ότι ο κουρσάρος Ντρέικ, εραστής της Ελισάβετ Α’, θα κυριαρχούσε στα πέλαγα, ότι αυτό με τη σειρά του θα άφηνε ένα χώρο για τη μαζική δουλεμπορία, ότι το Πλύμουθ θα γινόταν το υπ’ αριθμόν ένα λιμάνι για την εξαγωγή δούλων προς την Αμερική και φθηνών βαμβακερών προς την Ινδία και ότι εκεί θα στηριζόταν η επιστημονική και η βιομηχανική επανάσταση, που έκανε την Αγγλία πρωτοπορία στην Ευρώπη.

Ούτε μπορούσαμε, για να ‘ρθουμε σε κάτι πολύ πιο κοντινό σε εμάς, να φανταστούμε πριν από 30 χρόνια ότι ήταν απαραίτητη η ανατροπή και η εκτέλεση του δικτάτορος Τσαουσέσκου για να γίνει η ληθαργική Ρουμανία πρωταγωνίστρια της ανάπτυξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση με 7% οικονομική αύξηση το χρόνο. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι απλά. Η νέα τεχνολογία δεν εξασφαλίζει, ακόμα και αν υπάρξουν επενδύσεις, θέσεις απασχόλησης για να καλύψει την εξειδικευμένη και τεχνολογικά ικανή νεολαία μας. Το κεφάλαιο, ακόμα και αν υπάρξουν κέρδη, θα τείνει να εκπατριστεί και να επενδυθεί στο εξωτερικό. Κέρδος λοιπόν στον ιδιωτικό τομέα δεν σημαίνει επενδύσεις. Δημόσιες επενδύσεις για μισό αιώνα δεν θα υπάρχουν γιατί το κράτος είναι χρεωμένο. Ξένες ιδιωτικές επενδύσεις δεν θα έρχονται, γιατί, μέχρι στιγμής, η γραφειοκρατία και τα κατάλοιπα του υπαρκτού σοσιαλισμού, που κυριαρχούν στον ιδεολογικό χώρο είναι ισχυρά εμπόδια.

Αυτά είναι τα άσχημα νέα. Τώρα τα καλά νέα. Η φύση και η ιστορία μας έχουν προικίσει με δυο τεράστια οικονομικά επιχειρήματα. Μια από τις πιο ωφέλιμες δραστηριότητες στο σημερινό κόσμο είναι ο τουρισμός. Ο τουρισμός δημιουργεί ανάγκες απασχόλησης του είδους που χρειαζόμαστε. Για να υπάρξει όμως τουρισμός, πρέπει να υπάρξει τάξη και ασφάλεια και ευθυγράμμιση με τα «ξεπερασμένα», όπως νομίζουν μερικοί, πολιτικά πιστεύω της συντριπτικής πλειοψηφίας των επισκεπτών μας. Η ελληνική κυβέρνηση δεν διώχνει τους τουρίστες, γιατί είναι γελοία. Εάν πίστευε κανείς σε όλα όσα λένε και όλα όσα επιτρέπουν να συμβούν και η τελευταία μας δραστηριότητα θα είχε από καιρό στερέψει σαν πηγή προοπτικής για το μέλλον. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει πάσει θυσία να συντομέψει τον βίο της. Πρέπει να συντριβεί. Όχι απλώς να ηττηθεί. Πρέπει να αποκατασταθούν όλα θα θύματά της και να τιμωρηθούν βαρύτατα τα μέλη της συμμορίας. Τότε και μόνον τότε θα μπορεί να γίνει σύνθημά μας η φράση της χαριτωμένης Μελίνας Μερκούρη προς τον ερωτευμένο Ντασέν στο «Ποτέ την Κυριακή»: «Andtheneverybodygoestothebeach» (Και τότε όλοι πάνε στην παραλία).

 

Posted in Νεα

Προεκλογική ατμόσφαιρα

Υπάρχουν ορισμένοι και δεδομένοι μηχανισμοί επηρεασμού της κοινής γνώμης στην προεκλογική περίοδο. Μια κυβερνητική πλειοψηφία μπορεί να διατηρηθεί στην εξουσία αν:

  1. Βελτιώσει την οικονομική κατάσταση σε ότι αφορά όχι τη λειτουργία της οικονομίας αλλά την ευημερία των πολιτών.
  2. Εξασφαλίσει την τάξη και την ασφάλεια.
  3. Με πρωτοβουλίες και χρησιμοποιώντας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα επιτύχει την ενίσχυση της επιρροής της χώρας στο εξωτερικό.
  4. Αν έχει φοβερή τύχη π.χ. αθλητές πρωτεύουν στα αγωνίσματά τους, ομάδες καταλαμβάνουν τίτλους, ταλαντούχοι καλλιτέχνες κερδίζουν διεθνείς διαγωνισμούς.

Τι από αυτά τα επιχειρήματα διαθέτει η ελληνική κυβέρνηση;

Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο: Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια επικοινωνιακού επηρεασμού. Όχι μόνο είχε πολύ καλή τύχη αλλά κατεξοχήν εξυπηρετήθηκαν οι σκοποί της από μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι χρησιμοποιούσαν χωρίς ενδοιασμό όλα τα μέσα ψηφοθηρίας και παλιότερα και τώρα. Η κυβέρνηση Τσίπρα είχε εξαιρετική τύχη. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έχει μεγάλες ικανότητες έκφρασης και γοητείας. Γνωρίζει πώς να χρησιμοποιεί την τεχνητή bodylanguage, τη γλώσσα του σώματος, κατά τρόπο ιδιαίτερα επωφελή. Μιμείται, ίσως άθελά του αλλά δεν έχει σημασία αυτό, τον πιο μεγάλο ρήτορα της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Κανενός είδους ψευτοϋπερηφάνεια δεν τον εμποδίζει από την επίδειξη ταπείνωσης όταν κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο, για να γίνει η προσαρμογή των δεδομένων της πολιτικής του πλατφόρμας στην πραγματικότητα. Ο κ. Τσίπρας είναι ένας και ανεπανάληπτος. Έχει όμως εξαντλήσει το πλεονέκτημά του αυτό. Δεν πρόκειται να επηρεάσει με αυτές τις μεθόδους κανέναν ή σχεδόν κανέναν στο μέλλον. Τα νούμερά του έχουν εξαντληθεί. Δυστυχώς για το κυβερνητικό επιτελείο η τριετία που περάσαμε ήταν μάλλον τυχερή από την άποψη των εθνικών επιδόσεων. Θα είναι πολύ απίθανο να συνεχίσει να μας ευνοεί η τύχη το ίδιο ή περισσότερο. Οι Έλληνες έχουν κακομάθει. Η θεά τύχη έχει στρέψει αλλού το πρόσωπό της και ως γνωστόν μπορεί να την πιάσει κανείς απ’ τα μαλλιά μόνο αν την αντιμετωπίσει κατά μέτωπο.

Σε ότι αφορά τώρα τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Η κυβέρνηση Τσιπρανέλ αντιμετώπισε κατ’ αρχήν τη σχέση με τον εξωτερικό δανεισμό, που καθιστούσε δυνατή την επιβίωση του ελληνικού κράτους, ως ένα είδος παιχνιδιού και αποπειράθηκε να τρομοκρατήσει τους ξένους «τοκογλύφους», οι οποίοι μας δάνειζαν με επιτόκια αισθητά χαμηλότερα από εκείνα της αγοράς. Όταν διαπιστώθηκε ότι οι κυριότεροι δανειστές μας αδιαφορούσαν για την παρουσία μας ή μάλλον ότι ευχαρίστως αντιμετώπιζαν την απαλλαγή απ’ αυτή τη μικρή χώρα με την ιδιόρρυθμη κυβέρνηση και την παράδοξη οικονομία, ο Τσίπρας δεν είχε πρόβλημα: βάλθηκε αμέσως να γλύφει με κέφι εκεί που προηγουμένως έφτυνε.

Το θέμα, όμως, δεν είναι πια αν ο Πρωθυπουργός θα μπορέσει να διατηρήσει κάποια ίχνη σοβαρότητας και αξιοπρέπειας. Η κυβέρνηση έχει ξεφτιλιστεί και από κοντά της όλοι εμείς χάσαμε και το τελευταίο ίχνος εθνικής αξιοπρέπειας. Το πρόβλημα δεν είναι πια το μεγάλο ψέμα, η ιδεολογική μυθοποίηση. Το θέμα είναι οι συγκεκριμένες υποσχέσεις που δόθηκαν σε δύσκολες στιγμές της μνημονιακής πραγματικότητας να εκπληρωθούν πριν από το τέλος του 2019. Δηλαδή, να ξεπεράσει ο κατώτατος μισθός τα 751 ευρώ, να ευθυγραμμιστούν οι παροχές προς τους ανέργους με το διπλάσιο των σημερινών, να ξαναεισπράξουν οι σημερινοί μισθωτοί τον 13ο και 14ο μισθό, να σταματήσουν οι εισφορές αλληλεγγύης και τα capitalcontrol και άλλα τέτοια, που κατά καιρούς είχε υποσχεθεί το κυβερνών κόμμα και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.

Μένει η τάξη και η ασφάλεια από την άποψη των εσωτερικών χειρισμών. Είχα, πριν από 20 χρόνια, σε άρθρο μου στο ΒΗΜΑ επισημάνει τον άνοδο και τον πολλαπλασιασμό μιας κατηγορίας περιθωριακών ανθρώπων, οι οποίοι ήταν προϊόν της κατάρρευσης των παραδοσιακών δομών. Το φαινόμενο, που είχα ονομάσει τότε «μοναξιά της μεγάλης πόλης», οδηγούσε στη δραστηριοποίηση ενός τύπου ανθρώπου, ο οποίος δεν ήθελε για διάφορους λόγους να είναι πολίτης. Ως ψηφοφόρος, σε μια σειρά εκλογικών αναμετρήσεων, ο περιθωριακός είχε εμφανιστεί με την αύξηση της αποχής, τον πολλαπλασιασμό των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων και τα μικρά ποσοστά που συγκέντρωναν πολλοί γραφικοί κομματικοί σχηματισμοί, που στο σύνολό τους άγγιζαν και ξεπερνούσαν μερικές φορές το 10%. Ο Τσίπρας με την εξουσιαστική μεγαλοφυΐα του συνέπηξε ένα μέτωπο όπου ένα τρίτο ήταν τα κουρασμένα παλικάρια της πρώην κομμουνιστικής Αριστεράς ένα άλλο τρίτο τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ, που δεν είχαν ικανοποιητικά αξιοποιήσει την εξουσία στο παρελθόν και το τελευταίο τρίτο οι πάσης φύσεως περιθωριακοί. Αυτούς τους έχει ανάγκη ο Τσίπρας. Δεν είναι απλώς φίλοι του, είναι όρος για την ύπαρξη της σημερινής πλειοψηφίας. Δεν θα τους ακουμπήσει ποτέ ότι και να κάνουν ότι και να πουν. Θα τους αφήσει ελεύθερους να χρησιμοποιούν τη βία ως προνομιακό μέσο επιβολής και προβολής των απόψεών τους.

Ο Τσίπρας είχε την τύχη να μην τον απασχολήσουν δοκιμασίες διεθνών σχέσεων, που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες για τη σταθερότητα μιας κυβέρνησης. Με μια γραφειοκρατική νωθρότητα κατασπατάλησε την ευκαιρία που του δίνονταν να λύσει όλα τα ζητήματα, που ήταν ενοχλητικά για τις σχέσεις μας με τα μικρά κράτη των Βαλκανίων. Έτσι βρεθήκαμε κατάπληκτοι και ανυπεράσπιστοι στα νύχια του ασιατικού τίγρη, που λέγεται Τουρκία και συνεχώς δυναμώνει.

Τις εκλογές θα τις χάσει ο κ. Τσίπρας. Όχι μόνο δεν θα είναι πρώτο κόμμα αλλά έχει ήδη αυτοαποκλειστεί από την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος, έχει αυτοκαταγγελθεί ως επαναστατική δύναμη. Κάθε συμμαχία με αυτόν και το κόμμα του είναι αδύνατη. Γι’ αυτό, από εδώ και μπρος, είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Όπως εκείνος ο μοιραίος Λουδοβίκος XV, ο Τσίπρας έχει ήδη υιοθετήσει το σύνθημα: «Μετά από μένα ο κατακλυσμός».

Ας συντομέψουμε με τις κατάλληλες μαχητικές λαϊκές κινητοποιήσεις τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου. Η κυβέρνηση Τσιπρανέλ με την ξεδιάντροπη εγκατάλειψη βασικών πολιτειακών κανόνων έχει δώσει το σύνθημα του «Τρίτου Γύρου». Ας τον κερδίσουμε και αυτόν. Ο καθ’ εις και τα όπλα του.

Posted in Νεα

Συνθήματα και πραγματικότητα

Μου είχε κάνει πάντα εντύπωση η πολεμοχαρής διάθεση των μη αξιόμαχων συμπολιτών μας. Ένα βράδυ στη Θεσσαλονίκη – ήμουν τότε Υπουργός Εξωτερικών – σηκώθηκα από το παλιό «Ντορέ» (νυν «Ζύθος») και πήγα να αγοράσω κάτι στο περίπτερο. Ο περιπτεράς ήταν ένας αρειμάνιος τύπος με μουστάκι, που αφού με κοίταξε καλά, καλά, μου είπε με μεγάλη οικειότητα «ο Πάγκαλος είσαι εσύ ή του μοιάζεις;» Όταν ομολόγησα την ήττα μου, μου αποκάλυψε τη συμπάθεια και την εκτίμησή του παρά το γεγονός ότι διαφωνούσε ριζικά με την εξωτερική μας πολιτική. Τελείωσε το λογύδριό του λέγοντας: «εγώ, ρε παιδί μου, θέλω να πάρουμε την Πόλη και να κάνουμε λειτουργία μες στην Αγιά Σοφιά».

Ο φίλος μου Μεχμέτ Αλή Μπιράντ έλεγε με χιούμορ ότι έπρεπε η ιθύνουσα τάξη της Τουρκίας να ομολογήσει ότι ήταν λάθος το 1453 η κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως. Να μας επιστρέψει την Πόλη και τον πληθυσμό της όλο, όχι δηλαδή μονάχα τους χριστιανούς. «Έτσι», μου έλεγε αυτός ο παλιό Κωνσταντινοπολίτης, «θα υπάρχει ένα Βυζαντινό κράτος μέλος της Ευρώπης, που θα το κατοικούν 20 περίπου εκατομμύρια Τούρκοι, ο σημερινός πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης και μαζί με τον ελλαδικό χώρο 10 εκατομμύρια χριστιανοί πάσης φύσεως».

Ο Μεχμέτ Αλή Μπιράντ δε ζει πια. Και είμαι σίγουρος ότι έτσι είναι καλύτερα. Από τους ελάχιστους Τούρκους, που είχαν υιοθετήσει τον ευρωπαϊκό τρόπο του σκέπτεσαι θα υπέφερε φρικτά βλέποντας την παρακμή και τη ισλαμική διαστροφή να κυριαρχούν στο μυαλό του Ερντογάν και των επιτελείων του. Ο λόγος που δεν χρησιμοποίησα τη λογική του Αλή Μπιράντ για να συνεχίσω τη συζήτηση με τον περιπτερά της Θεσσαλονίκης ήταν ότι δεν ήμουν πεπεισμένος για τη δυνατότητά του να κατανοήσει ένα ιστορικό παράδοξο. Οι 7.000 Βυζαντινοί, που υπερασπίστηκαν τη Βασιλεύουσα απέναντι στις αμέτρητες ορδές του Μωάμεθ του Κατακτητή, είχαν αυξηθεί γύρω στο ένα εκατομμύριο επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη σύγχρονη Τουρκία έχουν μειωθεί σε 2500 υπερήλικες, ενώ οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της πάλαι ποτέ Βασιλεύουσας αυξάνονται συνεχώς για να είναι σήμερα γύρω στα 20 εκατομμύρια. Του απάντησα λοιπόν ως εξής: «Με αδικείς και εγώ ονειρεύομαι την Πόλη και όταν έβλεπα όνειρα, φανταζόμουν συχνά τον εαυτό μου να μπαίνω καβάλα σε ένα άσπρο άλογο με το σπαθί στο χέρι στην Αγιά Σοφιά και στα αυτιά μου να ηχούν βυζαντινά τροπάρια. Δυστυχώς δεν βλέπω πολλά όνειρα. Έχουν περάσει τα χρόνια. Άρα για να το κάνουμε αυτό που λες πρέπει να διπλασιάσουμε τους φόρους που πληρώνουμε και τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας». Ο συνομιλητής μου περιπτεράς, μου απάντησε αμέσως: «Για τη στρατιωτική θητεία συμφωνώ. Εγώ έκανα 24 μήνες και τα κωλόπαιδα τώρα κάνουν 16 μήνες. Αλλά για τους φόρους διαφωνώ. Ξέρεις αδερφάκι μου πόσους φόρους πληρώνω εγώ; Με έχουν ταράξει και θέλουν να μας βάλουν τώρα και αυτόματες ταμειακές μηχανές. Να φορολογείσαι δηλαδή για κάθε κίνηση του ταμείου σου». Ήταν φανερό ότι η πατριωτική πλειοδοσία μας είχε συναντήσει τα όριά της.

Από παλιά λοιπόν θαύμαζα την ικανότητα των Ελλήνων, ιδιαίτερα όσων δεν κινδύνευαν από τις άμεσες ή τις έμμεσες οικονομικές συνέπειες μιας έντασης, να πλειοδοτούν. Η λογική εδώ επιβάλλει, όπως το 1912, την αποδοχή θυσιών και την αναζήτηση συμμαχιών. Ο αντίπαλος γείτονας έχει τρομερές δυνατότητες και συνεχώς θα τις αυξάνει. Ζει σε έναν κόσμο όπου το κράτος διακαίου δεν κυριαρχεί και οι θυσίες σε ανθρώπινες ζωές δεν αποτιμώνται το ίδιο. Το 1912 η Ελλάδα άγγιξε σχεδόν τα φυσικά της σύνορα, γιατί πάλευε ενάντια σε έναν μόνο εχθρό, κάθε φορά, σε συμμαχία με όλες τις άλλες Βαλκανικές χώρες και με την αποδοχή των σχέδιών μας από τις μεγάλες δυνάμεις. Σήμερα έχουμε ψυχρές σχέσεις με τους Αλβανούς, τους ακατανόμαστους των Σκοπίων και τους Βούλγαρους. Ο Ερντογάν αλωνίζει πανευτυχής αναπτύσσοντας το μουσουλμανικό τόξο. Καλό θα ήταν επίσης, βάσει των αρχών που διαπρύσια διακηρύττουν οι μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι στο πλευρό μας τουλάχιστον ιδεολογικά. Έτσι έχουμε κάποια ελπίδα. Οι παλιμπαιδικοί φανφαρονισμοί και οι επιδείξεις με στολή εκστρατείας είναι εξευτελιστικές για το στράτευμα και γελοιοποιούν την πολιτική ηγεσία της χώρας. Ας σταματήσουν αμέσως και αν χρειάζεται να αλλάξουν ηγεσίες φθαρμένες και ξοφλημένες, ας αλλάξουν. Ο πραγματικός πατριωτισμός μπορεί να είναι μόνο ρεαλιστικός. Τα εθνικά συμφέρονται είναι συγκεκριμένα.

Posted in Νεα

Τα Ίμια και η αλήθεια

Ήταν πρωί εκείνης της αποφράδας ημέρας – ή μάλλον νύχτας – που είναι γνωστή από τότε ως νύχτα των Ιμίων. Στο πρωθυπουργικό γραφείο της Βουλής γύρω από τον Κώστα Σημίτη σιωπηλές και τραγικές φιγούρες ο τότε Υπουργός Εθνικής Άμυνας – μακαρίτης σήμερα – Γεράσιμος Αρσένης, ο Υπουργός Εσωτερικών – σήμερα κρατούμενος – Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Πρωθυπουργικός Σύμβουλος – επίσης μακαρίτης σήμερα – Νίκος Θέμελης, ο ΑΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Λυμπέρης και ασφαλώς δεν τους θυμάμαι όλους. Ήταν 02:30 το πρωί όταν χτύπησε την πόρτα η γραμματέας του Πρωθυπουργού και μας είπε ότι ζητάει να μιλήσει σε κάποιον από την σύσκεψη η Πρεσβεία της Άγκυρας. Ο Σημίτης με αυτό το ύφος που δεν σήκωνε συζήτηση μου είπε, θέλοντας προφανώς να διατηρήσει τη μυστικότητα της επαφής, «Θόδωρε πήγαινε να πάρεις το τηλέφωνο». Βγήκα στο μικρό χολάκι όπου βρισκόταν μόνο η γραμματέας και ο Ναύαρχος Λεωνίδας Βασιλικόπουλος, Διοικητής της ΕΥΠ, που περίμενε μήπως τον χρειαστούμε. Στο τηλέφωνο ήταν ο διευθυντής του γραφείου τύπου. Πριν από δέκα λεπτά, μου είπε, έκανε δηλώσεις η Τανσού Τσιλέρ, Πρωθυπουργός της Τουρκίας και είπε ότι πριν από μισή ώρα κατέλαβαν Τούρκοι βατραχάνθρωποι τη μικρότερη νήσο «Καρντάκ» (έτσι ονομάζουν τα Ίμια οι Τούρκοι) και ανύψωσαν την τουρκική σημαία. Η κυρία Τσιλέρ πρόσθεσε ότι είχε δώσει αυστηρή εντολή προς τους Τούρκους πεζοναύτες αν γίνει προσπάθεια ανακατάληψης από τους Έλληνες, να μην πυροβολήσουν με κανέναν τρόπο πρώτοι και να προσπαθήσουν να λυθεί το πρόβλημα με διαπραγματεύσεις.

Όπως ήταν φυσικό, η ατμόσφαιρα στο πρωθυπουργικό γραφείο πάγωσε. Ο Σημίτης γύρισε προς τον Ναύαρχο Λυμπέρη και του είπε: «Αρχηγέ, δεν σου ζήτησα να περιφρουρήσεις και τα δύο νησιά;». Ο Ναύαρχος, που είχε φαιό χρώμα, απάντησε: «Δεν μου είπατε τίποτα για το μικρότερο νησί κ. Πρόεδρε. Το θεώρησα ακατοίκητο. Έλληνες πεζοναύτες υπάρχουν στο άλλο νησί, το μεγαλύτερο». Ο Σημίτης μουρμούρησε κάτι μέσα από τα δόντια του, που προφανώς δεν είχε ξαναπεί και ο Λυμπέρης αντεπετέθη: «Εάν δεν έχω την εμπιστοσύνη σας κύριε Πρόεδρε, η παραίτησή μου είναι στη διάθεσή σας». Είπα τότε στον αξιολύπητο Αρχηγό με έντονο ύφος: «Κύριε Αρχηγέ, επειδή προέρχομαι από στρατιωτική οικογένεια, ξέρω ότι επιτελικός αξιωματικός ο οποίος παραιτείται σε ώρα επιχειρήσεων θεωρείται ότι λιποτακτεί και εκτελείται επί τόπου. Αυτό που προτείνετε, η παραίτησή σας δηλαδή, είναι στην πραγματικότητα πράξη εσχάτης προδοσίας». Μετά από λίγο χτύπησε το τηλέφωνο από την Ουάσιγκτον. Ήταν ο παλιός καλός μου φίλος Ντικ (Ρίτσαρντ Χολμπρουκ). Έχουμε μια προφορική συμφωνία, μου είπε. Να αποσυρθούν όλες οι δυνάμεις και από τα δύο νησιά, να απομακρυνθούν τα πολεμικά πλοία, αρχίζοντας από τα βαρύτερα (φρεγάτες επί του προκειμένου) και να επιστρέψουν τα νησιά στο statusquoante (ήδη υπάρχον καθεστώς).

Το statusquoanteήταν ακριβώς αυτό που είναι τώρα. Οι Έλληνες διεκδικούσαν τα μικρά ακατοίκητα νησιά της περιοχής ως κατάλοιπα της ιταλικής κυριαρχίας. Οι Τούρκοι τα διεκδικούσαν με βάση το σκεπτικό ότι δεν ονομάζονταν στη συνθήκη παραχώρησης της Δωδεκανήσου και κατά τη λογική τους δεν είχαν παραχωρηθεί. Σημαία πριν ενεργήσει προβοκατόρικα ο δημοσιογράφος και μετέπειτα Βουλευτής της ΝΔ κ. Α. Ντινόπουλος με τη συνεργασία του Δημάρχου Καλύμνου, ο οποίος ήταν γνωστός πολιτικός φίλος του Γεράσιμου Αρσένη, δεν υπήρχε σε καμία βραχονησίδα από το πλέγμα των Ιμίων. Η συμφωνία με τον Χόλμπρουκ ήταν προφορική (“noarmedelements, nomilitaryboatsandguns, noflags”): «όχι στρατιωτικές δυνάμεις, όχι στρατιωτικά πλοία και πυροβόλα όπλα, όχι σημαίες».

Μερικοί με κατηγορούν έκτοτε γιατί υπεστάλη η ελληνική σημαία, που είχε ανεβάσει ο Ντινόπουλος, ο Δήμαρχος και ο παππάς της Καλύμνου. Θυμίζω στους υπερπατριώτες ότι οι σημαίες ήταν δύο. Στη μικρή Ίμια υπήρχε η τούρκικη σημαία. Ή έφευγαν και οι δύο ή έμεναν και η γκρίζα ζώνη είχε πια καθιερωθεί. Θυμίζω επίσης ότι το προϋφιστάμενο καθεστώς, πριν από το επεισόδιο δηλαδή, περιλάμβανε μια defactoελληνική παρουσία στην Ίμια, ένας Καλύμνιος κτηνοτρόφος είχε ένα κοπάδι από πρόβατα πάνω στο μεγαλύτερο νησί και πήγαινε τακτικά εκεί για να τα ποτίσει ή να ενισχύσει τη διατροφή τους. Επίσης, γύρω από τα Ίμια ψάρευαν αποκλειστικά Έλληνες παράκτιοι ψαράδες από την Κάλυμνο και ενίοτε μεγαλύτερα αλιευτικά συγκροτήματα.

Έχω σιωπήσει τόσα χρόνια για λόγους εθνικού συμφέροντος. Θρασύτατα εξυβρίστηκα και συκοφαντήθηκα διαρκώς από πάσης φύσεως πολιτικούς αντιπάλους. Καμιά απόφαση από όσες πήρα και εφάρμοσα δεν ήταν προσωπική μου επιλογή. Είχαμε Πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη και Υπουργό Άμυνας τον Γεράσιμο Αρσένη. Ο ΑΓΕΕΘΑ Λυμπέρης έχει γράψει ολόκληρο βιβλίο το οποίο παραποιεί τα γεγονότα για να μειώσει την ευθύνη του για τη δυσμενή εξέλιξη εκείνης της βραδιάς. Δεν έχει ποτέ απαντήσει πειστικά γιατί δεν είχε εγκαταστήσει μια τυπική, έστω, φρουρά στη μικρότερη βραχονησίδα χρησιμοποιώντας δυνάμεις αλεξιπτωτιστών του στρατού που βρίσκονταν λίγο παρακεί. Ούτε γιατί ο στόλος βγήκε από το ναύσταθμο στις 10πμ, δηλαδή πέντε ώρες αφού είχε επιτευχθεί η συμφωνία απαγκίστρωσης, με τη συνοδεία ελικοπτέρου και σε ζωντανή σύνδεση στα κανάλια.

Με φανφαρονισμούς δεν υπηρετούνται τα εθνικά συμφέροντα. Χρειάζονται ατσάλινα νεύρα και ηθικό ανάστημα.

 

 

Posted in Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

kathimerini.com.cy#PoliticsBlog Το φλαντζίν του Συνεργατισμού, ο Πάγκαλος και η ...kathimerini.com.cy-Διαχρονικό το του Πάγκαλου επιφώνημα "μαζί τα φάγαμε";. Πολιτικός που συμμετείχε στο προ [...]

Athens Magazine (Ιστολόγιο)Σοκάρει ο Πάγκαλος: «Καλά έκαναν οι Τούρκοι με τους 2 ...Athens Magazine (Ιστολόγιο)Ο Θεόδωρος Πάγκαλος πρώην ΥΠΕΞ και κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μιλώντας σε τηλεοπτική εκ [...]

ΑΝΑΤΟΛΗ (Ιστολόγιο)Γ. Πάγκαλος: «Δεν σταματούμε στο Γαργαδόρο, πρέπει να δούμε ...ΑΝΑΤΟΛΗ (Ιστολόγιο)Γ. Πάγκαλος: «Δεν σταματούμε στο Γαργαδόρο, πρέπει να δούμε όλες τις παραλίες από Καλό Χωριό μέχρι [...]

Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΟι χρυσοθήρες του ΠολιτισμούΗ Εφημερίδα των ΣυντακτώνΠάγκαλος ανέστειλε επ' αόριστον τα συγκεκριμένα "χρέη" (2 δισ. 681 εκατ. δρχ.) και ο καβγάς γενικεύτηκε. Η [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish