Το πλεόνασμα και πώς να το αποφεύγεις

Δεν υπάρχει πιο δόλια παγίδα από αυτή που στήνουν οι οικονομικές επιστήμες στους αδαείς. Στις θετικές επιστήμες δεν είναι δυνατόν να παραστήσεις ότι ξέρεις κάτι που αγνοείς. Υπάρχουν πειραματικές αποδείξεις των ισχυρισμών σου και άλλοι πολλοί τρόποι που ξεχωρίζουν το υπαρκτό από το υποτιθέμενο. Εγώ παραδείγματος χάριν, ήμουν άσχετος στις θετικές επιστήμες. Στα Μαθηματικά κουτσά, στραβά κάτι έκανα. Στη Φυσική όμως τα πράγματα γίνονταν πολύ πιο επικίνδυνα. Αν πεις δε για τη Χημεία, ουδέποτε κατάλαβα περί τίνος πρόκειται.

Στις θεωρητικές επιστήμες αντίθετα οι ιδέες ισχύουν άνευ αποδείξεως. Καμιά φορά μπορεί να ισχύσει η ιστορική λεγόμενη απόδειξη που προϋποθέτει συχνά ότι οι υπεύθυνοι για έναν πόλεμο έχουν πεθάνει ή είναι κοντά στο θάνατό τους. Εξ’ ου και το μεγάλο πρόβλημα της αξιοπιστίας. Δηλαδή να πιστεύουν όσοι σ’ ακούνε ότι αυτά που λες είναι σωστά επειδή τα λες εσύ.

Τα οικονομικά έχουν ένα νόθο χαρακτήρα. Είναι ένα σύνολο παραστάσεων και προβλέψεων για το μέλλον, που δεν στηρίζονται σε ένα σύνολο αποδεδειγμένων υποθέσεων. Οικονομία όμως υπάρχει. Αλλά και αυτήν είναι δυνατόν να την κατανοήσεις όπως σε συμφέρει. Οι στατιστικές δεν έχουν καμία αυτονομία. Εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από υποκειμενικούς ή τυχαίους παράγοντες. Ακούω να γαυριούν οι κυβερνητικοί ημιμαθείς γιατί υπάρχει στον δημόσιο τομέα πλεόνασμα που προκύπτει από τη διαχείρισή τους. Η λογική τους είναι απλή:

-          100 γιδοπρόβατα, μεγάλο κοπάδι, αξιόλογος νοικοκύρης.

-          500 γιδοπρόβατα, μεγαλύτερο κοπάδι, τσέλιγκας με μισθωτούς τσοπαναραίους.

-          2000 γιδοπρόβατα μεγαλοτσέλιγκας. Μπορεί να συντηρήσει ληστοσυμμορία τύπου Γιαγκούλα

Κάπου εκεί σταματάει το παιχνίδι. Για να βρει ικανοποιητική βοσκή ένα τόσο μεγάλο κοπάδι χρειάζεται να μετακινείται σε μεγάλες αποστάσεις με φορτηγά αυτοκίνητα, να τρώει το χειμώνα μεγάλες ποσότητες ξηράς τροφής και να ποτίζεται (δημιουργούνται συνθήκες ενσταβλισμένης κτηνοτροφίας), να μπαίνει σε δημόσια δάση, ίσως και να περνάει τα σύνορα της χώρας. Ακόμα και το κοπάδι των ψηφοφόρων της ακροδεξιάς συναντάει τα όριά του. Κάπου εκεί στο 10%. «Όσο μεγαλύτερο», δεν είναι απαραίτητα «τόσο καλύτερο».

Υπάρχουν και στις κοινωνικές επιστήμες άριστα μεγέθη. Αυτό ισχύει επίσης και για τη διαχείριση του δημοσιονομικού τομέα. Ένα 3% ορίστηκε ως ανυπέρβλητο έλλειμμα στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Ένα 1% είναι το λεγόμενο ποσοστό τριβής. Υποτίθεται ότι στις δημοκρατίες, που δεν τις κυβερνούν φασίστες και κομμουνιστές, η προσπάθεια των κυβερνώντων είναι η ανανέωση της λαϊκής εμπιστοσύνης. Όταν είναι απαραίτητες οι παροχές και όταν το δημοσιονομικό περιθώριο τις επιτρέπει, τότε παρέχονται προς το λαό όσα διεκδικούνται ως δικαίωμά του. Όχι ως κοινωνικές επεμβάσεις, αναδιανομή για λόγους ιδεολογικούς και ως επιβράβευση θυσιών του άμεσου παρελθόντος.

Η χώρα δε ζει μόνο με οράματα. Ζει με το σχεδιασμό του άμεσου και απωτέρου μέλλοντος. Από την εποχή του Φρανσουά Περρού, που ήταν φανατικός αντικομμουνιστής, έπαψε ο σχεδιασμός της οικονομικής πολιτικής να είναι πλεονέκτημα ενός σταλινικού, αιμοσταγούς καθεστώτος. Αργότερα έγινε αμφισβητήσιμο αν ήταν πλεονέκτημα καθόλου. Εμείς δεν είμαστε νεοφιλελεύθεροι. Δεν θα ακολουθήσουμε, λοιπόν, αυτούς που θεωρούν ότι η οποιαδήποτε παρέμβαση του κράτους στην οικονομία δημιουργεί στρεβλώσεις. Αλλά γνωρίζουμε στοιχειώδη οικονομικά και ξέρουμε ότι όταν έχεις 6% πλεόνασμα κάποιο λάθος έχεις κάνει.

Τα λάθη στην πολιτική πληρώνονται. Ήρθε η ώρα να πληρώσει και ο κ. Τσίπρας και η παρέα του τα δικά τους.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Τα μνημόνια: καταδίκη ή ευκαιρία;

Επιτρέψτε μου να κάνω καταρχήν μια σύντομη ιστορική αναδρομή. Από το 2010, όταν ανακάλυψε η χώρα ότι δεν μπορούσε να προσφύγει ούτε στην υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, γιατί το νόμισμά μας ήταν πλέον το ευρώ, οχτώ νέες σειρές Ελλήνων ψηφοφόρων είχαν προστεθεί στο εκλογικό σώμα. Ταυτόχρονα όμως στη χώρα με την παλαιότερη δημοκρατική παράδοση στον κόσμο δεν λειτουργεί η ιστορική μνήμη. Στη χώρα όπου «ανθεί φαιδρά η πορτοκαλέα» «Έλληνες αεί παίδες» καταδικάζουν τους ηγέτες τους όσο λαμπροί και αν ήταν και παρασύρονται από άθλιους δημαγωγούς.

Ο Μιλτιάδης του Μαραθώνα, ο Θεμιστοκλής της Σαλαμίνας, ο Αλκιβιάδης πέθαναν εξόριστοι και αδικημένοι. Ο Αριστείδης ο Δίκαιος εξοστρακίστηκε από κάποιον ανώνυμο πολίτη που είχε βαρεθεί να ακούει να επαινούν τον Αριστείδη και να λένε ότι είναι δίκαιος. Αν υπάρχει κανείς λόγος να είναι κάποιος υπερήφανος για τη σημερινή κατάντια της χώρας, που κυβερνάται από τον Τσίπρα και τον Καμμένο είναι αυτή η αναδρομή στο παρελθόν που υποδεικνύει ότι είμαστε γνησιότατοι απόγονοι των προγόνων μας.

Σύμφωνα με τους κυβερνητικούς απατεώνες τα μνημόνια έφεραν την κρίση και όχι η κρίση τα μνημόνια. Τι έγινε λοιπόν το 2010; Βγαίνοντας, όπως συνήθιζαν όλοι οι προκάτοχοί του να δανειστεί από τη διεθνή αγορά κεφαλαίων ο Υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανακάλυψε ότι δεν μπορούσε να εξασφαλίσει δάνεια παρά μόνο με τοκογλυφικά επιτόκια. Η κυβέρνηση τότε προσέφυγε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ) και παρακάλεσε εξευτελιστικά να μη ληφθεί υπόψιν το έλλειμμα του δημόσιου τομέα, που προσέθετε συνεχώς νέα βάρη στο παθητικό του εξωτερικού δημόσιου χρέους. Για να μας κάνουν αυτήν την πρωτοφανή κυριολεκτικά εξυπηρέτηση οι δανειστές μας ζήτησαν να εξαφανιστεί αμέσως το έλλειμμα και να σταματήσει να διογκώνεται το δημόσιο χρέος. Υπογράφτηκε το πρώτο μνημόνιο και ιδρύθηκε η τρόικα, τριμελής επιτροπή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η οποία είχε ως αποστολή τον έλεγχο της εφαρμογής των συμφωνημένων. Σε τέτοια αβυσσαλέα βάθη είχε κατρακυλήσει η αξιοπιστία των ελληνικών κυβερνήσεων.

Τα μνημόνια, τρία ή τέσσερα στο σύνολό τους, περιλαμβάνουν αυτονόητες μεταρρυθμίσεις, που οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν ήταν σε θέση να εφαρμόσουν επί δεκαετίες. Ήταν εξαρτημένες από ένα φαύλο πελατειακό σύστημα όπου νόμος δεν ήταν αυτό που ψήφιζε η Βουλή αλλά η συντεχνιακοί εκβιασμοί και οι αυθαιρεσίες. Το ΚΚΕ έβαζε τους διαδηλωτές του να κραυγάζουν «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» για να υποστηρίξει αιτήματα των φαρμακοποιών ή των ιδιοκτητών ταξί, που είχαν ηγεσίες, όπως ήταν φυσικό, πολύ κοντινές με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Τα «κεκτημένα» είχαν γίνει ένας άλλος παράλληλος τρόπος ζωής πέρα και έξω από την οικονομική πραγματικότητα μιας χώρας που δεν παρήγαγε τίποτα, που έκανε ελάχιστες εξαγωγές και αμέτρητες εισαγωγές πληρώνοντας την τεχνητή ευημερία με τα λεφτά των δανείων.

Χρειάστηκαν τα μνημόνια για να αποκτήσουν όσοι Έλληνες απέκτησαν συνείδηση της πραγματικότητας. Μετά από εμάς ανάλογη μεταχείριση είχαν και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Νομισματικής Ζώνης. Η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος υπέστησαν ανάλογη μεταχείριση. Σε όλες αυτές τις χώρες η χρηματοδότηση καταργήθηκε, γιατί δεν είναι πια απαραίτητη και μαζί με τη χρηματοδότηση καταργήθηκαν και τα μνημόνια. Οι μόνοι που έχουμε αναλάβει υποχρεώσεις μέχρι το 2022 είμαστε εμείς, που δεν τολμούμε ακόμη σήμερα να απευθυνθούμε στη διεθνή αγορά κεφαλαίων για να εξασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα μιας κοινωνίας που έχει κακομάθει.

Προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί όταν είχε αναλάβει να μας ξεφτιλίσει διεθνώς και να επιβαρύνει το χρέος ένας τόσο λαμπρός γελωτοποιός όπως ο κ. Βαρουφάκης, τον οποίο επέλεξε ο κ. Τσίπρας για να του αναθέσει την υπεύθυνη αυτή αποστολή;

 

Posted in Νεα

Αυτοδυναμία και διεύρυνση

Το 1990, μόλις είχε ορκιστεί πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πατέρας του σημερινού αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, έδινε συνέντευξη σε έναν διάσημο δημοσιογράφο της εποχής. Ο μεγάλος αυτός πολιτικός είχε καταλάβει ότι από τη στιγμή που είχε την πλειοψηφία της Βουλής είχε την υποχρέωση να είναι μετριοπαθής και ανοιχτός απέναντι στους αντιπάλους του και στις προτάσεις τους. Τον ρώτησε κάποια στιγμή ο δημοσιογράφος: «Αν δεν είχατε την ψήφο του Κατσίκη δεν θα είσαστε σήμερα πρωθυπουργός, θα πηγαίναμε για τέταρτες εκλογές ή θα συγκροτούσατε μια κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ;» Απάντησε ο Μητσοτάκης: «Αυτό εξαρτάται κυρίως από τη θέση που θα παίρναν οι αντίπαλοί μου. Εγώ θεωρώ και θεωρούσα πάντα ότι με το ΠΑΣΟΚ μπορούμε να έχουμε πολλά θέματα κοινής πολιτικής». Συνέχισε ο δημοσιογράφος: «Θα μπορούσατε να έχετε δηλαδή υπουργούς του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνησή σας;» και απάντησε ο Μητσοτάκης: «Γιατί όχι; Μπορώ να σας αναφέρω δύο σε κρίσιμα υπουργεία που θα μου προσέφεραν μεγάλη υπηρεσία αν δεχόταν να είναι σε μια κυβέρνηση δική μου. Τον υπουργό οικονομικών Αλέκο Παπαδόπουλο και τον υπουργό αναπληρωτή εξωτερικών Θεόδωρο Πάγκαλο».

Λίγοι, ακόμα και στο κόμμα του, κατάλαβαν την πραγματική ουσία της πρωτοφανούς αυτής άποψης για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα. Λίγοι ακόμα και στο κόμμα του κατανόησαν ότι ο μεγάλος αυτός πολιτικός εννοούσε ότι στα δύο αυτά υπουργεία ασκείτο πολιτική που ήταν ταυτισμένη με τα εθνικά συμφέροντα. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος πάλευε εκείνη την εποχή για να περιορίσει την κρατική σπατάλη και από την άλλη μεριά να αυξήσει τη φορολογική βάση, δηλαδή να μειώσει την φοροδιαφυγή και την φοροαποφυγή. Εγώ είχα παγώσει, με την έγκριση του Ανδρέα Παπανδρέου, την σχέση σύνδεσης της τότε ΕΟΚ με την Τουρκία, έχοντας ως στόχο την είσοδο της Κύπρου στο χώρο της ευρωπαϊκής ενοποίησης πριν λυθεί το πολιτικό πρόβλημα, που είχε δημιουργηθεί από την τουρκική εισβολή και κατοχή στο 1/3 της έκτασης του νησιού. Λίγοι τον εκτίμησαν ως ηγέτη της παράταξής τους ακόμη και αν ήταν ο μόνος μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που τους έφερνε στην εξουσία.

Θέλω να συνεχίσω την υπόθεσή μου για τα αποτελέσματα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Αν η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει μικρότερη εκλογική επιρροή από το 40%, θα χρειαστεί να συμμαχήσει με τρίτο κόμμα σε ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα περιορισμένης χρονικής διάρκειας. Θα είναι καλό για τα συμφέροντα της χώρας και του λαού, όχι όμως το καλύτερο. Το καλύτερο θα ήταν να αποκτήσει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία και να κάνει ο νέος πρωθυπουργός άνοιγμα προς την κοινωνία και κυρίως πολιτικά προς το κέντρο. Εκεί που βρίσκεται ο μεγαλύτερος αριθμός ψήφων και η πολιτική αδράνεια που στηρίζεται στην κοινωνική σύνθεση της χώρας μας.

Η Νέα Δημοκρατία επέδειξε ωριμότητα και σοφία εκλέγοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Κάτι ανάλογο με το αποτέλεσμα των δύο ψηφοφοριών – η πρώτη στην κοινοβουλευτική ομάδα, η δεύτερη στο συνέδριο – που έκαναν τον Κώστα Σημίτη αρχικά πρωθυπουργό και στη συνέχεια πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Θα έχει άραγε η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας τη δυνατότητα να επιλέξει πλειοψηφικά την πολιτική διεύρυνση επιστρατεύοντας γενναιόδωρα όλες τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας; Θα το δούμε αυτό. Ακόμα και αν κοινοβουλευτικά υπάρχει για ένα μόνο κόμμα η περιζήτητη απόλυτη πλειοψηφία, που εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα μια κυβέρνησης αλλά δεν εγγυάται την εφαρμογή μιας πολιτικής και τις συνέπειες για το μέλλον.

 

Posted in Νεα

Εκλογικές προοπτικές: πέρα από τις δημοσκοπήσεις

Στο προηγούμενο άρθρο μας είχαμε περιγράψει γιατί και πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα περιοριστεί σε ένα ποσοστό, στην καλύτερη εκδοχή 15%. Ο αγώνας όμως για το 15% δεν γίνεται με τον ίδιο τρόπο και με τα ίδια μέσα, γίνεται ένας αγώνας για την εξασφάλιση του 20% ή του 30%. Οι παρυφές εγκαταλείπονται και η διεύρυνση μπαίνει σε δεύτερο πλάνο. Κύριος στόχος της πολιτικής παράταξης γίνεται η αμυντική περιχαράκωση, η συσπείρωση του σκληρού πυρήνα.

Είχαμε αναλύσει παλιότερα τη σύνθεση του εκλογικού σώματος του ΣΥΡΙΖΑ κατά το 1/3 περίπου, συγκροτήθηκε από τρία ρεύματα. Το 1/3 είναι οι παλιοί κομμουνιστές, που περιπλανήθηκαν για λίγο σε Συνασπισμούς και άλλες Ευρωκομμουνιστικές καταστάσεις αλλά δεν έπαψαν ποτέ να είναι ηθικά και αισθητικά κομμουνιστές, με ότι συνεπάγεται μια τέτοια επιλογή. Το άλλο 1/3 είναι τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ, που δεν είχαν ικανοποιηθεί από τον υφιστάμενο μηχανισμό εκλογικής πελατείας ή δεν είχαν ικανοποιηθεί αρκετά, σύμφωνα με τις δικές τους επιλογές και εκτιμήσεις (κάποτε ο μεγάλος σοφός που ονομαζόταν Ανδρέας Παπανδρέου μου είχε πει το εξής για κάποιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, που μεταπηδούσε από κόμμα σε κόμμα, βρίζοντας χυδαία τον ευεργέτη του Ανδρέα Παπανδρέου, που τον είχε κάνει μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς ευνοιοκρατίας Υπουργό, Υφυπουργό και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου: «Σημασία δεν έχει τι έχεις κάνει εσύ για αυτούς. Σημασία έχει τι νομίζουν αυτοί ότι πρέπει να κάνεις για αυτούς»). Το τρίτο ρεύμα, που διευρύνεται συνεχώς, προέρχεται από τη διάλυση της αγροτικής οικονομίας και του ελληνικού χωριού και της πατριαρχικής ελληνικής οικογένειας. Πληθαίνουν οι άνθρωποι που συναντάνε καθημερινά στις ελεύθερες ώρες τους το φάντασμα «της μοναξιάς της μεγάλης πόλης» και καταφεύγουν σε λύσεις κοινωνικοποίησης με ιδεολογικό περίβλημα, που συνήθως είναι αριστερές.

Από αυτά τα τρία ρεύματα προσφέρεται για περιχαράκωση κυρίως το πρώτο, οι παλιοί κομμουνιστές. Κοντά τους πηγαίνουν πολλά λαμόγια του ΠΑΣΟΚ μήπως και κερδίσουν τίποτα με μια τελευταία κωλοτούμπα. Επίσης απολιτικοί νέοι και «συλλογικότητες» με τη μία ή την άλλη ιδιαιτερότητα καταφεύγουν κοντά τους βρίσκοντας στήριξη και παρηγοριά. Είναι περίεργο και αξιοθαύμαστο αλλά στην ιδιόμορφη ελληνική κοινωνία, 20 χρόνια μετά τη διάλυση του κομμουνισμού της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας, ενισχύεται, αντί να διαλυθεί όπως το κόμμα του Καμμένου, το ρεύμα των ετερόδοξων κομμουνιστών, που έχουν όλα τα ελαττώματα του σταλινισμού και καμία από τις αρετές του.

Τώρα αν προσθέσουμε 15% του ΣΥΡΙΖΑ, 10% στο σύνολο τους ποικιλώνυμους που δεν θα μπουν στη Βουλή, 12% το ΚΙΝΑΛ, 8% τη Χρυσή Αυγή και 7% το ΚΚΕ μας δίνει συνολικά 52%. Το υπόλοιπο 48% κάποιος πρέπει να το πάρει. Είμαι προφήτης. Αυτό έχει αποδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν όταν πρόβλεπα τάσεις στο εκλογικό σώμα πολλούς μήνες ή και χρόνια μερικές φορές πριν από τα γεγονότα. Για να μην καβαλήσω το καλάμι όμως σας καλώ να κάνουμε μια πολύ πιο απαισιόδοξη ανάγνωση των προβλέψεων. Πάλι μένει για τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη κάτι γύρω στο 40%. Γι’ αυτό φυσάει ο άνεμος της νίκης στα πανιά της Νέας Δημοκρατίας. Μπορεί ο άνεμος, όπως ξέρουν όλοι οι ιστιοπλόοι, να ανατρέψει το πλεούμενο ή να το επιταχύνει στη διαδρομή του. Εξαρτάται πως θα χειριστείς τα πανιά. Αλλά γι’ αυτό, στο επόμενο.

Posted in Νεα

Η επιστροφή στα Τζουμέρκα

Ένα θεμελιώδες θεώρημα της πολιτικής επιστήμης είναι ότι είναι σχεδόν αδύνατο να εμβαθύνει κανείς μια παράταξη και να τη διευρύνει ταυτοχρόνως. Έτσι η αποσαφήνιση των θέσεων, η συγκεκριμενοποίησή τους και η δημιουργία όρων επιτυχούς εφαρμογής μιας πολιτικής οδηγεί στην απογοήτευση και στην αποστασιοποίηση συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού που υιοθετούν την «μπούρδα απ’ όπου και αν προέρχεται» αλλά δεν είναι διατεθειμένες να χρηματοδοτήσουν συγκεκριμένες πολιτικές κάνοντας θυσίες που αφορούν το βιοτικό τους επίπεδο. Όλοι είμαστε υπέρ μιας κοινωνίας όπου θα υπάρχει δημοκρατία, ελευθερία του λόγου, ανάπτυξη, φορολογικές ελαφρύνσεις, κοινωνική δικαιοσύνη, ευταξία, πειθαρχία, ασφάλεια, ίσες ευκαιρίες και τέλος ισότητα οποιουδήποτε πολίτη μπροστά στην ασθένεια και στο θάνατο.

Αυτοί όμως οι στόχοι είναι βαθύτατα αντιφατικοί. Αν προχωρήσεις προς τη μία κατεύθυνση, πολύ συχνά πρέπει να αυξήσεις τις οικονομικές κυρίως επιβαρύνσεις που συνεπάγεται αυτή η επιλογή. Έτσι όμως ο πειρασμός είναι μεγάλος να μεταβληθείς σε φαύλο πολιτικάντη και να μένεις στο επίπεδο μιας γενικότητας που δεν σε υποχρεώνει σε καμία συγκεκριμένη πολιτική ή υλοποίηση υποσχέσεων μέχρις ότου τα γεγονότα σε πιάσουν από το λαιμό και ο λαός, ως εκλογική πλειοψηφία, απογοητευμένος σου δώσει προσωρινή άδεια ή σε αποβάλλει δια παντός από τη σφαίρα της διεκδίκησης της εξουσίας.

Εδώ βρισκόμαστε, όποια και αν είναι η ημερομηνία της διεξαγωγής των εκλογών στη χώρα μας. Κάθε μέρα και ένα νέο ατσάλινο χέρι γραπώνει τον ντελικάτο λαιμό του πρωθυπουργού. Μετά την καθίζηση της αμοιβής των χαμηλόμισθων και την αύξηση της ανεργίας, ήρθε ο εξανεμισμός των συντάξεων και μετά αμέσως ακολούθησε η περιθωριοποίηση και η καταστροφή της μεσαίας τάξης.

Τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν εξαιρετικά. Οι μεσαίες τάξεις είναι πλειοψηφία στη χώρα μας, κατεξοχήν χώρα μικροαστών. Όποιοι δεν το έχουν καταλάβει οδήγησαν σε εγκληματικές βιαιότητες, εν πάσει περιπτώσει σε περιπέτειες για τη χώρα και το λαό. «Για την λεύτερη πατρίδα», για να φύγουν δηλαδή οι κατακτητές και να νικήσουν οι σύμμαχοι στον πόλεμο υπήρχε μια ΕΑΜική πλειοψηφία. Για να προχωρήσουμε προς την ταξική επανάσταση και την «πανανθρώπινη λευτεριά» συρρικνώθηκε αυτή η επιρροή – όσο και αν έπαιξε ρόλο η Μακρόνησος και άλλες μέθοδοι καταστολής – στα πάγια δεδομένα, που έχουν ταξική προέλευση.

Το 1936, στις τελευταίες εκλογές που προηγήθηκαν της δικτατορίας Μεταξά, το ΚΚΕ είχε αποσπάσει 11% του εκλογικού σώματος. Αυτό είναι πάνω κάτω το όριο της επιρροής του και σήμερα. Η σημερινή δημοκρατία, η ενίσχυση της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων και η ελευθεροτυπία δημιούργησαν μια πορεία μετάδοσης ιδεών και ανταλλαγής απόψεων. Ήταν φυσικό όλα τα κόμματα, των οποίων πρώτο καθήκον είναι η στρατολόγηση μελών και στελεχών, να επωφεληθούν από αυτές τις νέες συνθήκες. Τα παραδοσιακά κόμματα εκφράζουν τη μεσαία τάξη. Ο μεγαλύτερος πολιτικός χώρος της χώρας είναι το κέντρο. Αυτό εξασφαλίζει και την εναλλαγή μιας συντηρητικής και μιας προοδευτικής αναδιανεμητικής πολιτικής που είναι η ουσία της δημοκρατίας.

Η κομμουνιστική αριστερά είναι αναλλοίωτη. Έχει βασικούς κανόνες λειτουργίας και ιδεολογικές ταυτίσεις που την τοποθετούν στο περιθώριο του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Δίνει διέξοδο σε άτομα με δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα συμπλέγματα, που οφείλονται στην ανισορροπία του ψυχισμού τους με τις δυνατότητες και ικανότητές τους. Το σύνθημα «προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε» πρέπει να γίνει στη χώρα του ΣΥΡΙΖΑ «αποτυχημένοι όλου του κόσμου ενωθείτε».

Βυσσοδομώντας για μακρά χρονικά διαστήματα οι χαρακτηριστικοί μαρξιστές διανοούμενοι δημιουργούν ενίοτε τις προϋποθέσεις μιας ευρύτερης εκλογικής επιρροής. Το 1941 – 1944 οικειοποιήθηκαν, με τη βία πολλές φορές, το όραμα της εθνικής απελευθέρωσης. Το αποτέλεσμα ήταν το ΕΑΜ και η επιρροή του. Το 1958 εξασφάλισαν την εκλογική συμμαχία και υποστήριξη του Σταμάτη Μερκούρη, του Ηλία Τσιριμώκου και άλλων εκπρόσωπων της κεντροαριστεράς, που είχε πλατιές προσβάσεις στην πλειοψηφία. Έτσι έγινε η ΕΔΑ και οι σύμμαχοί της το δεύτερο κόμμα της τότε Βουλής. Και το 2015 έως… ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνάει χάρις στο λαϊκίστικο συνονθύλευμα που συγκρότησαν με τον Πάνο Καμμένο χωρίς περιεχόμενο, χωρίς πνοή και χωρίς στόχους.

Οι καλές μέρες τελείωσαν. Κάθε μέρα η Ηρωδιάς του Μαξίμου χάνει και ένα πέπλο. Στόχος της δεν είναι πια η διεύρυνση αλλά η εμβάθυνση, η κατοχύρωση των κεκτημένων. Αυτές όμως οι διαδικασίες είναι αντιφατικές. Όσο συσπειρώνει ο Τσίπρας χάρις στα κομμουνιστικής προέλευσης συνθήματα, τόσο χάνει από την κεντρώα επιρροή. «Κακό χωριό τα λίγα σπίτια», λέει ο λαός και έχει δίκιο. Όσο βαίνει ο αμείλικτος χρόνος προς την τελεσίδικη ημερομηνία του 2019, τόσο αχνοφαίνεται η γραμμή του τέλους. Πάλευε για το 20% ο Τσίπρας εδώ και μερικούς μήνες μέσα στο φωτεινό ελληνικό καλοκαίρι ο μέγιστος στόχος του έγινε το 15%. Κάπου εκεί κοντά στο 36. Με το αποτέλεσμα του 11% πανελλήνια που έβγαλε βουλευτή στην Καβάλα τον Μήτσο Παρταλίδη.

 

Υ.Γ. Στις 17 Αυγούστου συμπλήρωνα 80 χρόνια ύπαρξης. Είχα διαλέξει να τα εορτάσω στη Τζια με φίλους. Με ξύπνησε στις 8 το πρωί το βασανιστικό κουδούνισμα του κινητού μου. Απάντησα με πολύ κακή προδιάθεση. Μες στα αυτιά μου ξέσπασε μια ισχυρή ανδρική φωνή με γνήσια ηπειρώτικη προφορά. «Είμαι ο Μ από το χωριό Χ στα Τζουμέρκα. Είχαμε συναντηθεί το 1990 όταν είχες έρθει να μιλήσεις προεκλογικά. Σου τηλεφωνώ από το Μανχάιμ για να σου πω χρόνια πολλά». Για λίγο τα έχασα. Αδυσώπητος ο Μ από το Χ στα Τζουμέρκα, που βρισκόταν στο Μανχάιμ επανήλθε. «Σήμερα δεν είναι τα γενέθλιά σου;» Αναγκάστηκα να απαντήσω. «Ναι φίλε». «Σύντροφε να με λες», απάντησε ο Ηπειρώτης από το Μανχάιμ. «Εγώ παραμένω στο ΠΑΣΟΚ ότι και να γίνει. Για πες μου τι νέα υπάρχουν. Πότε θα γίνουν οι εκλογές;». Δεν θα μεταφέρω την υπόλοιπη συζήτηση. Δεν ήμουν ποτέ κομματόσκυλο. Σαν τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου παραδείγματος χάριν και άλλους τέτοιους.

Posted in Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Ο Πάγκαλος μας... «αποκαλύπτει» τι θα ψηφίσει!  DocumentoΘεόδωρος Πάγκαλος: Μετά την κάλυψη του Τσίπρα στον Πολάκη θα ξαναψηφίσω Νέα Δημοκρατία  Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Θα ψηφίσω τρίτη φορά ΝΔ, Μητσοτάκη [...]

Θεόδωρος Πάγκαλος: Προτάσεις για την πάταξη της ανομίας στο κέντρο της Αθήνας, ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ*  Η ΚαθημερινήΑναρωτιέται κανείς σε ποια χώρα ζουν αυτοί που αναζητούν «δημοκρατικά» μέσω της ψήφου μας [...]

Πρόβλημα; Ο Πάγκαλος στη λίμνη της Βουλιαγμένης υποβασταζόμενος (video)  thepressroom.grΣτη λίμνη Βουλιαγμένης υποβασταζόμενος ο Θ. Πάγκαλος (video) [...]

Με κόκκινο μπουρνούζι και... υποβασταζόμενος ο Θ.Πάγκαλος στη λίμνη της Βουλιαγμένης (βίντεο)  PronewsΜεγάλωσε ο πρώην υπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος. Ο 80χρονος πολιτικός, εμφανίστηκε φορώντας κόκκινο μπ [...]

Μεγάλη Δευτέρα: Ποιος ήταν ο Πάγκαλος Ιωσήφ;  epilogesΤύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ που σήμερα επιτελούμε την ανάμνησή του.Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο ... [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish