Η ευρωπαϊκή ενοποίηση άμυνα κατά της παγκοσμιοποίησης

Οι αναθεωρητές του 1968 είχαν συσπειρωθεί γύρω από την ιδέα μιας δημιουργικής και μαχητικής συμμετοχής της Ελλάδας στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Έτσι, μπορούσαν να γίνουν δεκτοί στις παρυφές τουλάχιστον της σοσιαλδημοκρατίας, που ήταν και είναι στο σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού φεντεραλισμού. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά υποστήριζε πάντα την, όσο το δυνατόν ταχύτερη, δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Δηλαδή τη δημιουργία κοινού νομίσματος και συνακόλουθα κοινής οικονομικής πολιτικής, κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, τη δημιουργία δηλαδή όλων των στοιχείων μιας νέας υπερεθνικής κυριαρχίας, που θα είχε προτεραιότητα απέναντι στην εθνική κυριαρχία των κρατών – μελών – περιοχών, που θα την αποτελούσαν.

Η επιλογή αυτή δεν είχε καθαρά ιδεολογικό χαρακτήρα. Δεν ήταν απλώς ένα όραμα ούτε καν μία μέθοδος για να διαιωνιστεί η πρωτοφανής σε διάρκεια περίοδος ειρήνης ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ενταγμένες στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά προϊόντων και κεφαλαίου, θα αποτελούσαν υποσύνολο, δηλαδή σύστημα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τους λαούς μέσα από αντιπροσωπευτικές διαδικασίες για να αποτραπούν οι δυσμενείς επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης.

Ο Κάρολος Μαρξ ανάμεσα στον μερκαντιλισμό, που είχαν επιλέξει οι εθνικιστές και τον φιλελευθερισμό, είναι σαφές ότι προτιμάει τον φιλελευθερισμό. Είναι χαρακτηριστικά τα άρθρα του στην αμερικανική εφημερίδα HeraldTribune, που αντιμετωπίζουν το ανατολικό ζήτημα με τρόπο χαρακτηριστικά επηρεασμένο απ’ την υπόλοιπη ανάλυσή του. Ο Μαρξ δηλαδή επιθυμούσε να ενισχυθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία και να μεταρρυθμιστεί ώστε να αποτελεί άξιο λόγου πλαίσιο για την καπιταλιστική ολοκλήρωση. Τα μίζερα εθνικά κράτη και πρώτο το ελληνικό, δεν είχαν τέτοιες δυνατότητες και απλώς θα καθυστερούσαν τη σοσιαλιστική επανάσταση. Αλλά και έναν αιώνα περίπου αργότερα δυο βιβλία που έκαναν αίσθηση, «Η συσσώρευση του κεφαλαίου» της Ρόζας Λούξεμπουργκ (1913, Βερολίνο) και «Η παγκόσμια οικονομία και ο ιμπεριαλισμός» του Νικολά Μπουχάριν (1917, Ρωσία), αποδεικνύουν ότι η μαρξιστική ανάλυση δεν έχει καμία επιείκεια για τη διατήρηση στη ζωή μικρών εθνικών οικονομιών, που μπορούσαν ίσως να επιβιώσουν με πολλές προσπάθειες.

Η βιωσιμότητα των επιτευγμάτων, κάθε βήμα που κάνει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, προϋποθέτει την εγκατάλειψη τμημάτων εθνικής κυριαρχίας οικειοθελώς από τους πολίτες του συνόλου και κάθε μιας ευρωπαϊκής χώρας εθνικά προσδιορισμένης. Η εξέλιξη αυτή επιδεινώνεται από το γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση οφείλεται στην εξέλιξη της τεχνολογίας. Η παγκοσμιοποίηση προχωράει ακάθεκτη. Δεν υπάρχει πια γαλατικό χωριό. Τουλάχιστον όχι αυτό που είχε φράχτες και πόρτες από μεγάλους κορμούς δέντρων. Η παγκοσμιοποίηση αξιοποιεί όλα τα περιθώρια ανταγωνιστικότητας που διαθέτει μια οικονομία κάτω από τη δεδομένη εξέλιξη σε τεχνολογικό επίπεδο.

Είναι γνωστά από τις φωνές που εξαπολύουν οι κάθε είδους Κασσάνδρες, που είναι άφθονες στην Αριστερά και στην Κεντροαριστερά, ότι η παγκοσμιοποίηση έχει επώδυνες συνέπειες για όσους δεν μπορούν να προσαρμοστούν και να αξιοποιήσουν τον ανταγωνισμό. Υπάρχουν όμως βεβαίως και οι αγαθές συνέπειες. Η μείωση παραδείγματος χάριν του κόστους παραγωγής και επομένως της τιμής όλων των βιομηχανικών προϊόντων και ιδιαιτέρως των προϊόντων προχωρημένης τεχνολογίας. Έτσι το καταναλωτικό πρότυπο, που προβάλει η παγκόσμια κοινωνία της πληροφόρησης, γίνεται προσιτό σε μεγάλο αριθμό κατοίκων του τρίτου κόσμου.

Αντιλαμβάνομαι ότι εδώ αρχίζω να συγκεντρώνω την ανυπομονησία των Ελληναράδων που με διαβάζουν: «άσε ρε φίλε τη θεωρία και πες μας τι κερδίζουμε εμείς από την παγκοσμιοποίηση και την ύπαρξη του υποσύνολου που λέγεται Ενωμένη Ευρώπη».

Είναι πολύ απλό. Ας εξετάσουμε το κεφάλαιο της αγροτικής παραγωγής όπου το κόστος σε μεγάλους τομείς ειδών βασικής διατροφής για τους ανθρώπους και τα ζώα έχει καταρρεύσει με την εισαγωγή μηχανικών μέσων καλλιέργειας σε τεράστιες φάρμες, που αντιμετωπίζονται ως αποδέκτης προϊόντων αιχμής των βιομηχανιών λιπασμάτων. Στον τομέα αυτό, η αποκοπή από την παγκόσμια αγορά των ευρωπαϊκών δραστηριοτήτων με την κοινή αγροτική πολιτική (ΚΑΠ) προστατεύει το εισόδημα των αγροτών και την ποιότητα των προϊόντων που καταναλώνει ο κάτοικος των μεγάλων πόλεων. Εάν δεν υπήρχε η ΚΑΠ, οι αγρότες της Ευρώπης θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν το στάρι της Ρωσίας και του Καναδά, βοδινό κρέας από την Αργεντινή, κρέας αιγοπροβάτων από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, κρασιά Καλιφόρνιας και άλλα ων ουκ έστι αριθμός. Είναι αυτονόητο ότι τα ευρωπαϊκά προϊόντα, που δεν θα μπορούσαν να διαφοροποιηθούν αισθητά, θα αντιμετώπιζαν ως ομοειδή αυτά των τρίτων χωρών και σιγά, σιγά θα έχαναν τον έλεγχο της αγοράς.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Η ιστορία της Αναθεωρητικής Αριστεράς και η νίκη του Μακρόν

Με τον Νικόλαο Λιούση δημοσιεύσαμε το 2005 ένα βιβλίο: «Εφήμεροι προφήτες. Αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού και κοινωνικά κινήματα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης». Είχε προηγηθεί από τους ίδιους συγγραφείς το 2001: «Παγκοσμιοποίηση και Αριστερά. Η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και ο νέος ρόλος της Αριστεράς». Οι δυο αυτές ερευνητικές προσπάθειες ξεχάστηκαν μέσα στη δίνη της ενεργού πολιτικής.

Για λόγους που έχουν σχέση με τα προσωπικά βιώματά μου, ξεχάστηκε και μια από τις πλευρές της διάσπασης του ενιαίου ΚΚΕ, το 1968, στη 12η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του. Η ηγεσία του κόμματος, που είχε πιαστεί κυριολεκτικά στον ύπνο, με τις πιτζάμες όπως λέγαμε τότε, από τη χούντα του Παπαδόπουλου, διοργάνωσε μία αντεπίθεση, θέτοντας σε αμφισβήτηση τις κομματικές αρμοδιότητες τριών μελών του Πολιτικού Γραφείου, των Παρτσαλίδη, Δημητρίου και Ζωγράφου και δύο μελών της Κεντρικής Επιτροπής, των Καρρά και Τζεφρώνη. Πιο πολύ απ’ την αντεπίθεση, παρά από τον υπερασπιστικό και αμυντικό λόγο των αναθεωρητών (ή «ρεβιζιονιστών» επί το υβριστικότερον) μπορεί κανείς να επισημάνει, ανατρέχοντας στα αρχεία, πόσο πρωτοποριακή ήταν, για την εποχή εκείνη, η θέση τους αν και το 1968 είχε δοκιμάσει σκληρά τις πολιτικές αναφορές του ΚΚΕ.

Οι Αναθεωρητές συσπειρώθηκαν γύρω από τρεις βασικούς άξονες:

-        την αναφορά στην ευρωπαϊκή ενοποίηση

-        την κατάργηση του μύθου της ένοπλης εξέγερσης και της δικτατορίας του προλεταριάτου

-        την κατάργηση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού ως τρόπου λειτουργίας του κόμματος

Το πνεύμα της 12ης ολομέλειας, η αναθεώρηση του δόγματος, κατέρρευσε με την πάροδο των ετών. Τα στελέχη των διάφορων σχηματισμών (ΚΚΕ Εσωτερικού, Συμμαχία και Συνασπισμός) ήταν βασικά διανοούμενοι. Τους απέκοψαν από τις ρίζες, που είχε αναπτύξει η ηγεσία του ΚΚΕ με τις εργατικές δυνάμεις και ορισμένες εαμικές αγροτικές περιοχές της χώρας τα παλιά και πεπειραμένα στελέχη της κομματικής νομενκλατούρας. Αυτοί μιλούσαν κυρίως στο συναίσθημα. Αξιοποίησαν ακόμα και τις θυσίες αγωνιστών, που είχαν καταγγελθεί από την ηγεσία του κόμματος και μερικές φορές είχαν παραδοθεί στον εχθρό ως προδότες και χαφιέδες.

Από την άλλη μεριά το ΚΚΕ συναντούσε ανυπέρβλητα εμπόδια στην επέκταση της εκλογικής επιρροής του. Η περιχαράκωση έγινε ο βασικός του πολιτικός σκοπός και το όλο πλέγμα σχέσεων περιεπλάκη επί το χειρότερον όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση και οι Λαϊκές Δημοκρατίες και μαζί τους κάθε προοπτική για μια μελλοντική εξέλιξη του συστήματος.

Η ιστορία όμως εκδικείται. Τη διώχνεις απ’ την πόρτα και σου μπαίνει από το παράθυρο. Κλείνεις την αυλαία της τραγωδίας και το έργο μεταβάλλεται σε κωμωδία. Η νέα πολιτική, που εκφράστηκε από τον Εμμανουέλ Μακρόν, που, με κάποια συστολή, ονόμασε: «ουσιαστική αλλαγή του συστήματος» δεν είναι τίποτα άλλο από τη νέα πολιτική τάξη του σύμπαντος.

Σε αυτήν δεν έχουν θέση όσοι δεν μπορούν να απαντήσουν ουσιαστικά και ειλικρινά σε μια σειρά από ερωτήματα. Εδώ θα τα ανακοινώσουμε απλώς. Η λεπτομερειακή συζήτησή τους θα γίνει σε επόμενο άρθρο μας.

  1. Η παγκοσμιοποίηση έχει ολοκληρωθεί ή θα προχωρήσει;
  2. Η παγκοσμιοποίηση ωφελεί ή βλάπτει τους εργαζόμενους και κατ’ επέκταση μικρές και αδύνατες χώρες όπως η Ελλάδα;
  3. Τι ρόλο παίζουν στην εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης τα υποσύνολα όπως π.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Δεύτερη ομάδα ερωτήσεων.

  1. Υπάρχει σήμερα στις ανεπτυγμένες κοινωνίες Δεξιά και Αριστερά;
  2. Αν ναι, ποιος είναι ο λειτουργικός τους ρόλος;
  3. Ποιος ο ρόλος της προσωπικότητας στην κοινωνία της πληροφορίας, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του θεάματος;

Πέρα από το ιστορικό και θεωρητικό ενδιαφέρον, που νομίζουμε ότι έχει αυτού του είδους η συζήτηση, ίσως μας δώσει και το κλειδί για να κατανοήσουμε ορισμένες ανεξήγητες συμπεριφορές των τελευταίων ημερών σε σχέση με τις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Έχω τη δυσεξήγητη ιδιοτροπία να παρακολουθώ τα κομματικά φερέφωνα στις πρωινές εκπομπές της ΕΡΤ. Αναγνωρίζω ότι πρόκειται για ψυχική ανωμαλία. Οι τρισάθλιοι αυτοί, που έχουν εγκαταλείψει και το τελευταίο ίχνος ντροπής και αξιοπρέπειας, ενώ πανηγύριζαν τα 2/3 του γαλλικού λαού και σύσσωμη η κοινή γνώμη της Ευρώπης τη συντριπτική νίκη των ενωμένων δυνάμεων της δημοκρατίας και της ευρωπαϊκής προοπτικής, που έβαλε στο περιθώριο της γαλλικής πολιτικής ζωής τη φασίστρια Λε Πεν και τα χρυσαυγίτικα τσιράκια της, είχαν κηρύξει πένθος. Μια ματιά στις φάτσες τους, πριν παρακολουθήσει κανείς την επιχειρηματολογία τους και τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούσαν να παραποιήσουν τα γεγονότα, σε έπειθε γι’ αυτό. Γιατί όμως ο κανακάρης του «Ολαντρέου» και των Γάλλων σοσιαλιστών, Τσίπρας, είχε ταυτιστεί με τους Γάλλους ρατσιστές, εθνικιστές και αντιευρωπαϊστές;

Νομίζουμε ότι το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με τον Τσίπρα επικεφαλής ανήκουν στην ίδια παράταξη, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει πια Αριστερά και Δεξιά όπως τις είχαμε συνηθίσει.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ιβάν ο τρομερός

Γνώρισα τον κύριο Σαββίδη στη Μόσχα. Ήμουν τότε ο μεγάλος και τρανός Εισηγητής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία. Είχα εκλεγεί σε αυτή τη σημαντικότατη θέση παρά πάσαν ελπίδα. Η θέση ανήκε, με βάση τον καταμερισμό αξιωμάτων και ευθυνών, στη Σοσιαλιστική Ομάδα. Προκάτοχός μου ήταν ένας Γερμανός Σοσιαλδημοκράτης, ο οποίος ένα βράδυ στο μπαρ του ξενοδοχείου μου εξομολογήθηκε δακρύζοντας ότι μισεί τους Ρώσους, όποιο και αν είναι το πολιτικό και κοινωνικό τους καθεστώς, γιατί ο πατέρας του είχε χάσει τη ζωή του στο Στάλινγκραντ. Δεν ήμουν τόσο μεθυσμένος όσο αυτός αλλά είχα πιεί αρκετά ώστε να του παρατηρήσω ότι ο πατέρας του δεν είχε καμιά δουλειά, εν πάσει περιπτώσει, στο Στάλινγκραντ και ότι δεν έπρεπε να περιμένει ότι θα τον έραιναν με άνθη οι Σοβιετικοί. Δεν ξέρω πως του φάνηκε η τετράγωνη λογική μου αλλά έκτοτε δεν μου ξαναείπε καλημέρα.

Τέλος πάντων, το SPDείχε χάσει ψήφους και ο ορφανός αλλά πιστός στη μνήμη του πατέρα του Σοσιαλδημοκράτης δεν επανεξελέγη και έπρεπε να αντικατασταθεί. Έβαλα υποψηφιότητα χωρίς να το συζητήσω με κανέναν και αμέσως συνάντησα κάθε είδους πιέσεις, γιατί “η θέση αυτή δεν ταίριαζε σε Έλληνα”, “είμαστε Ορθόδοξοι”, “έχουμε αδυναμία στους Ρώσους” και άλλα προσβλητικά. Αντίπαλός μου ήταν ένας Ολλανδός Σοσιαλδημοκράτης, καθηγητής του διεθνούς δικαίου στο πανεπιστήμιο της Χάγης, στιλπνός, ακέραιος και ΝΑΤΟϊκός όσο δεν παίρνει. Οι προβλέψεις έδειχναν ότι ο Ολλανδός θα κέρδιζε με μεγάλη πλειοψηφία, αφού θα τον ψήφιζαν οι μισοί σοσιαλδημοκράτες και όλοι οι χριστιανοδημοκράτες και παραπέρα οι δεξιοί πάσης φύσεως. Ως Έλλην κέρδισα εγώ. Συνεργάστηκαν ο Ήλιος με τον Μπερίσα. Στο Στρασβούργο εκείνη την ημέρα της ψηφοφορίας, μετά από πολλές μέρες ανοιξιάτικου ψιλόβροχου, έλαμπε ένας υπέροχος Ήλιος και πολλοί συντηρητικοί βουλευτές θεώρησαν δεδομένη την εκλογή του Ολλανδού και προτίμησαν τις υπαίθριες καρέκλες των καφενείων. Ο Μπερίσα πάλι είχε δώσει εντολή να ψηφίσουν και οι τέσσερις βουλευτές του κόμματός του, δύο τακτικοί και δύο αναπληρωματικοί, τον Έλληνα υποψήφιο, γιατί εκτός που είμαστε “αδέλφια” (ή ξαδέλφια εν πάσει περιπτώσει) με θεωρούσε ως ένα είδος άκρως επιτυχημένου Αλβανού, που κάποια στιγμή (προ 1000 ετών) μετανάστευσε προς το νότο.

Ο Ιβάν Σαββίδης όταν τον γνώρισα ήταν αντιπρόεδρος της επιτροπής διεθνών σχέσεων της Δούμα. Από την πρώτη στιγμή διαπίστωσα ότι ήταν αγνός πατριώτης, πιστός στην υπεράσπιση των συμφερόντων του ελληνισμού αν και κάπως πρωτόγονος. Τον ρώτησα πως καταφέρνει να εκλέγεται στο Αικατερίνεμπουργκ, μεγάλη βιομηχανική πόλη στα πρόθυρα της Σιβηρίας, όπου δεν υπήρχαν αξιοσημείωτες ομάδες Ελλήνων. Μου απάντησε ότι είναι μεγάλης σημασίας επιχειρηματίας και ότι οι Ρώσοι πολίτες ψήφιζαν αυτόν που έκανε κάτι για αυτούς πριν από τις εκλογές. Μετά από αυτό, σε ένα του ταξίδι στην Ελλάδα, μου ζήτησε να δει τον Κώστα Σημίτη. Όπως καταλαβαίνετε κάτι τέτοιο ήταν εξαιρετικά δύσκολο και δεν έγινε ποτέ. Με ρώτησε εάν θα έβλεπα θετικά την πρόθεσή του να χρηματοδοτήσει τους δύο Ποντίους υποψηφίους που είχαμε στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ της Περιφέρειας Αττικής και μετά πρότεινε ένα εξωφρενικά υψηλό ποσό για τον καθένα. Του τόνισα ότι από τον εκλογικό νόμο οι δαπάνες των υποψηφίων είναι περιορισμένες και ότι οποιαδήποτε ενίσχυση θα πρέπει να είναι μέσα στα πλαίσια του νόμου. Έκτοτε προσπάθησα να τον δω δύο ή τρεις φορές, όταν μάθαινα ότι ήταν στην Αθήνα, αλλά δεν κατέστη δυνατόν.

Συμπεράσματα από την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή. Ο κύριος Σαββίδης δεν ευθύνεται γιατί υποστηρίζει το κόμμα που είναι στην εξουσία. Έτσι έκανε πάντα στη ζωή του και κατά πάσα πιθανότητα έτσι θα συνεχίσει να πράττει. Μετά τον κύριο Σημίτη αγάπησε τον κύριο Καραμανλή και τώρα τον κύριο Τσίπρα. Υιοθέτησε την Μποδοσάκειο ρήση «Ο επιχειρηματίας οφείλει να είναι με αυτόν που κερδίζει τις εκλογές. Αν προβλέπει το μέλλον λανθασμένα, τότε η ζημία θα είναι δική του και όχι κανενός άλλου».

-        Ο κύριος Σαββίδης δεν ευθύνεται για τον κατεξευτελισμό της Βουλής και του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση της περασμένης εβδομάδας. Εισπράττει ως επιχειρηματίας όσα του απέφερε ήδη η σχέση του με τον κύριο Τσίπρα. Γιατί ναι μεν το λαθρεμπόριο έγινε από την προηγούμενη διοίκηση της ΣΕΚΑΠ αλλά ο Σαββίδης αγόρασε τη ΣΕΚΑΠ ξέροντας ή ελπίζοντας ότι θα του χαριστεί το πρόστιμο.

-        Ο κύριος Σαββίδης κάνει ότι κάνουν όλοι οι Έλληνες επιχειρηματίες. Προσπαθεί να είναι ενταγμένος θετικά μέσα σε ένα ισχυρό και αποτελεσματικό σύστημα διαπλοκής, που του αποφέρει κέρδη.

Δεν είναι δικιά του ευθύνη αν ο κύριος Τσίπρας, ο κύριος Καμμένος και συμπαγώς οι κοινοβουλευτικές τους ομάδες έχουν υιοθετήσει ως πολιτικό επιχείρημα το δόγμα «Είμαστε εξίσου διεφθαρμένοι με τους προηγούμενους. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο». Ομολογούν σήμερα ότι με τα φληναφήματα περί «αλλαγής», «ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς», «τέλους της διαπλοκής» στόχος τους ήταν η χρήσιμοι ηλίθιοι, που τους βοήθησαν, με τον τρόπο του ο καθένας, να υφαρπάξουν την εξουσία.

Οι βλάκες είναι πάντα πολλοί σε όλους τους τόπους και όλες τις εποχές. Οι ιδιοτελείς βουλευτές, προπαγανδιστές και ψευτοδιανοούμενοι έχουν κολοσσιαία ευθύνη και καλό θα ήταν τα πρόσωπα και τα ονόματά τους να μην τα ξεχάσει κανείς.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το χεράκι του Μεγάλου Αδελφού

Όταν το 1984 πέρασε και όλοι διαπιστώσανε ότι ήταν μια χρονιά χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, είχα γράψει κάπου ότι οι προφητείες του Τζωρτζ Όργουελ δεν είχαν επαληθευτεί. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας ήταν πιο αποτελεσματικός όταν περιέγραφε από τροτσκιστική σκοπιά το τερατώδες σταλινικό σύστημα παρά όταν με την έμφυτη απαισιοδοξία του προσπαθούσε να προβλέψει το μέλλον. Διαπιστώνω σήμερα ότι έκανα λάθος. Ο Όργουελ είχε δίκιο. Το «1984» είναι πάντα ζωντανό και απειλεί το μέλλον μας.

Στην Ελλάδα του Τσίπρα πολλά από τα χαρακτηριστικά του δικτατορίας του Μεγάλου Αδελφού είναι καθημερινώς αντιληπτά. Λέξεις μετατοπίζονται, καινούργιοι όροι εμφανίζονται και με τη βοήθειά τους καινούργιες καταστάσεις και σχέσεις γίνονται γενικά και αδιαμαρτύρητα αποδεκτές. Τελευταία αφομοιώσαμε τον όρο «ολοκλήρωση», που αναφερόταν στο δυσπρόσιτο πλέγμα σχέσεων, που περιέγραφε την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ της χώρας μας και των δανειστών της. Λίγοι συνειδητοποίησαν το γλίστρημα νοήματος που είχε συντελεστεί τους τελευταίους μήνες. Είχε σχεδόν ξεχαστεί το περιεχόμενο ενός συμβιβασμού, είχαν υιοθετηθεί μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας οι απαιτήσεις των δανειστών μας, η Ελλάδα είχε παραδώσει όλα τα θέματα που κάποτε αναρρίπιζε ο αέρας της επανάστασης αλλά δυστυχώς για τους κρατούντες Τσιπραίους δεν υπήρχαν καν σημαίες για να συνεχιστεί η εθνική αντίσταση.

Η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων είχε καταντήσει αυτοσκοπός. Το περιεχόμενο του συμβιβασμού, εντός των πλαισίων του οποίο θα καλούμαστε να ζήσουμε επ’ άπειρον είχε εντελώς ξεχαστεί. Ο εργαζόμενος και φορολογούμενος Έλλην, θύμα και κορόιδο των εκμεταλλευτών και των καταφερτζήδων, είχε μπει για μια ακόμη φορά στο περιθώριο.

Δεν είναι σημειολογικό μόνο το πρόβλημα. Είναι η μετάθεση μιας ολόκληρης πολιτικής πρακτικής. Δεν είναι ο Καμένος και οι εθνικολαϊκιστές του, που ωρίμασαν και μετά προσαρμόστηκαν προς την κεντροαριστερά. Είναι η εξευτελισμένη «αριστερά» του Τσίπρα, που προσαρμόστηκε στα χούγια της εξουσίας και στον άγονο και άνυδρο αυτόν δρόμο εγκατέλειψε ένα, ένα τα πιστεύω της και τις διαπραγματευτικές της θέσεις. Το πρόβλημα είναι ότι στους άγονους δρόμους της εξουσιαστικής εμμονής και της πνευματικής αυτάρκειας αργά ή γρήγορα έρχεται η ώρα που οι υπόλοιποι σε θεωρούν μια λεπτομέρεια της Ιστορίας και με μία κίνηση του καρπού του χεριού σε στέλνουν από εκεί που ήρθες.

Εδώ και πολύ καιρό υποστηρίζουμε ότι το θέμα δεν είναι που θα διατεθεί το πλεόνασμα ούτε καν το λογιστικό ύψος του. Το θέμα είναι από πού προέρχεται το πλεόνασμα και αν οι κινήσεις που το δημιουργούν είναι θεμιτές κινήσεις καλού διαχειριστή. Υποστηρίξαμε πάντα ότι μια οικονομία σε ύφεση, χωρίς καμία επένδυση, δεν μπορεί να δημιουργήσει πλεόνασμα. Κάναμε μια μικρή έρευνα. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων ανα το πανελλήνιο πληρώνονται πια με δύο ημέρες καθυστέρηση. Οι υπερωρίες, επιδόματα και επικουρικές συντάξεις με 5 έως 10 ημέρες καθυστέρηση. Επτάμισι δισεκατομμύρια τουλάχιστον είναι ο εσωτερικός δανεισμός. Ποσά δηλαδή που χρωστάει το κράτος στον εαυτόν του ή σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ή σε Έλληνες ιδιώτες ή σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που έχουν έδρα την Ελλάδα. Αυτά συγκροτούν ένα δεύτερο χρέος, που σιγά, σιγά τείνει να γίνει βαρύτερο από το εξωτερικό χρέος του κράτους και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου.

Με τη συνενοχή των χαμερπέστατων συνδικαλιστικών ηγεσιών και διαφόρων άλλων οι κοινωνικές αντιδράσεις είναι εντελώς δυσανάλογες σε σχέση με τη σημασία αυτού του φαινομένου. Κολοσσιαία είναι, βέβαια, τα οφέλη της υφεσιακής πολιτικής διόρθωσης των κακώς εχόντων με τη χρησιμοποίηση μπαλωμάτων και την απουσία προσφυγής στο μεγάλο ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο.

Αν είστε μισθωτός ή δανειστής του δημοσίου, βάλτε την ημέρα που θα ‘ρθει η ωριμότητα της απαίτησής σας το χέρι στην τσέπη. Θα βρείτε εκεί να ψαχουλεύει ένα γλοιώδες μαλακό χεράκι τριχωτό και ευκίνητο. Είναι το χεράκι του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Σας φαίνεται παράξενο; Το 1984 είναι πίσω μας 33 χρόνια. Το χεράκι αυτό ανήκει στον «Μεγάλο Αδελφό».

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Άλλη μια χαμένη ευκαιρία

Αναλύσαμε, την περασμένη Κυριακή, γιατί οι γνήσιες δημοκρατικές δυνάμεις μιας χώρας οφείλουν να απορρίψουν ή εν πάσει περιπτώσει να βλέπουν με σχετική δυσπιστία την προσφυγή στα δημοψηφίσματα. Είχαμε αναφέρει δύο λόγους συμμετρικά αντίθετους:

-        Τον εκβιαστικό καταναγκασμό του πολίτη ψηφοφόρου να πάρει συνολική θέση, με ένα «ναι» ή ένα «όχι», πάνω σε σύνθετα ερωτήματα, που περιέχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία και που πολλές φορές είναι δύσκολο να τα κατανοήσει ο μέσος πολίτης χωρίς να έχει προηγηθεί καλόπιστη και εμπεριστατωμένη συζήτηση

-        Την απόσπαση έγκρισης για μεταβολή των θεσμών υποκαθιστώντας άλλες διαδικασίες, οι οποίες απαιτούν αυξημένες πλειοψηφίες, χρονικές περιόδους μελέτης και λήψη αποφάσεων από διαφορετικά αντιπροσωπευτικά όργανα (π.χ. Αναθεώρηση του Συντάγματος).

Ο κύριος Τσίπρας ετόλμησε το πρώτο και εδικαιώθηκε προσωρινά, γιατί αμέσως μετά κέρδισε και τις εκλογές με τους απερίγραπτους συμμάχους του. Νομίζω ότι πια είμαστε σε θέση να πούμε ότι η ποιότητα των αναμετρήσεων προδήλωνε και την ποιότητα της διακυβέρνησης που ακολούθησε.

Θεωρώντας ότι είχαμε το δικαίωμα, εζητήσαμε προ του Ιουλίου του 2015 , από τον τότε αρχηγό της αντιπολίτευσης να δηλώσει ότι ο ίδιος και το κόμμα του απέχουν από την ψηφοφορία. Ως γνωστόν μια συμμετοχή της τάξης του 50% είναι απαραίτητη για να θεωρηθούν έγκυρα τα αποτελέσματα ενός δημοψηφίσματος. Το πρωτοφανές ποσοστό αποχής απέδειξε ότι αν απείχε η Νέα Δημοκρατία, ακόμα και αν δεν την ακολουθούσαν άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, θα υπήρχε ακυρότητα του δημοψηφίσματος και ο Τσίπρας θα έπεφτε ο ίδιος στην παγίδα, που είχε στήσει στους αντιπάλους του και σε όλο τον ελληνικό λαό και θα γινόταν καταγέλαστος.

Συζητήσιμα είναι, για άλλους λόγους και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος της περασμένης Κυριακής στην Τουρκία. Ο κύριος Ερντογάν επέτυχε ασθμαίνων, ασκώντας συστηματική βία και τρομοκρατία και με προφανή δείγματα νοθείας ένα ποσοστό της τάξης του 51%. Ας σημειωθεί ότι δυο χρόνια πριν τα κόμματα που υποστήριζαν το «ναι» στο δημοψήφισμα (το μουσουλμανικό του κυρίου Ερντογάν και οι εφάμιλλοι της «Χρυσής Αυγής», ακροδεξιοί «Γκρίζοι Λύκοι») είχαν πάρει 62% στις εθνικές εκλογές. Σε σχέση με το σημερινό ποσοστό, η πολιτική επιρροή του κυρίου Ερντογάν και των συμμάχων του έχει πέσει κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ακόμα, μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι οι εφτά μεγαλύτερες πόλεις και οι περιοχές όπου συγκεντρώνεται πλειοψηφία των οικονομικών και εμπορικών δραστηριοτήτων, καθώς και η πρωτεύουσα Άγκυρα περνάνε στην αντιπολίτευση.

Με μια φυσιολογική κυβέρνηση, όχι ιδιαίτερα ικανή αλλά που θα απολάμβανε αναγνώριση ενός στοιχειώδους κύρους από τους εταίρους μας, θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε εκβιασμούς και το συστηματικό «μπούλινγκ» από τον ισχυρότερο γείτονα. Δυστυχώς, όπως και άλλες φορές συνέβη στην ιστορία μας, χάσαμε την ευκαιρία διότι φροντίσαμε να πάμε όσο πιο κοντά στον πάτο γίνεται.

Ας αφήσει λοιπόν ο απελπισμένος κύριος Τσίπρας τους πειρασμούς μιας νέας καταδολίευσης του λαϊκού αισθήματος και οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης ας κάνουν επιτέλους το καθήκον τους. Μαζική αποχή σε οποιαδήποτε απόπειρα προκήρυξης δημοψηφίσματος και άμεση προσφυγή σε εθνικές εκλογές.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

iefimeridaΠοιόν αποκαλεί μ@λ@κα και τσογλάνι ο Θεόδωρος ΠάγκαλοςiefimeridaΠάγκαλος έκανε λόγο για «χουνταίους που κυβερνούν σήμερα» και κατήγγειλε τις απειλές του κ. Τσίπρα προς υπουργούς του ΠΑΣΟΚ (ό [...]

Η ΑυγήΡ. Σβίγκου: Ο αξιολύπητος Θ. Πάγκαλος εκπρόσωπος του παλιού ...Η Αυγή«Ο αξιολύπητος Θ. Πάγκαλος παραμένει, δυστυχώς, αυθεντικός εκπρόσωπος του ύφους και του ήθους του παλιού πολιτικού κατεστημέν [...]

ZouglaΡ. Σβίγκου: «Ο αξιολύπητος Θ. Πάγκαλος παραμένει, δυστυχώς ...ZouglaΣε υψηλούς τόνους σχολίασε η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Ράνια Σβίγκου, σχετικά με τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς στους οποί [...]

Candia NewsΟ οχετός του "μαζί τα φάγαμε" Πάγκαλου: "Μαλάκας και τσογλάνι" ο ...Candia NewsΟ Θεόδωρος Πάγκαλος μίλησε σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και τον Άρη Πορτοσάλτε, ε [...]

Πάγκαλος για Τσίπρα: «Μ@λ@κ@ς είναι,μ@λ@κίες λέει το τσογλ@νι»CorfuVoice (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Ο πρώην υπουργός κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ κλήθηκε, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, να σχολιάσει την απάντηση του κ. [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish