Νοβοσιμπίρσκ Ι

Ήμουν τότε εισηγητής στη Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, υπεύθυνος για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Ρωσία, που είχε το καθεστώς της «επιτηρούμενης χώρας».

Είχα τις αγαθότερες των προθέσεων και έδειχνα κατανόηση για πολλές παρατυπίες. Ίσχυε, παραδείγματος χάριν, η ποινή του θανάτου, που είχε καταργηθεί σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αν και οι κυβερνήσεις Πούτιν και Μεντβέντεφ δεν είχαν εφαρμόσει ποτέ τη σχετική διάταξη. Μεγάλο πρόβλημα ήταν ότι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, μια συντριπτική πλειοψηφία (πέραν των δύο τρίτων) του ρωσικού λαού ήταν υπέρ της διατήρησης της εσχάτης των ποινών. Ένα άλλο ζήτημα σοβαρό ήταν η ύπαρξη, από την εποχή του Τσάρου, της φοβερής και τρομερής «Προκουρατούρα», ιδιόμορφης εισαγγελικής αρχής, που είχε ένστολους και οπλοφορούντες υπαλλήλους, δικά της κρατητήρια και φυλακές και ήταν «καβάλα» στη διάκριση των εξουσιών, ταυτόχρονα δηλαδή δικαστική αρχή και εκτελεστική εξουσία.

Μου είχε έρθει η πληροφορία ότι στην πόλη Νοβοσιμπίρσκ, που βρισκόταν στα έσχατα όρια της Ρωσίας, κοντά στα σύνορα της Κίνας, του Καζακστάν και της Μογγολίας, υπήρχε μια φυλακή γυναικών όπου οι συνθήκες κράτησης ήταν εξαιρετικά οδυνηρές για τις κρατούμενες. Ερώτησα πως μπορούσε να πάει κανείς στο Νοβοσιμπίρσκ. Ο ταχύτερος και φθηνότερος τρόπος ήταν μια απ’ ευθείας πτήση που ξεκινούσε από την Φρανκφούρτη. Η εταιρία λεγόταν SiberiaAirlinesκαι μου ήταν εντελώς άγνωστη. Ερώτησα τον φίλο μου, Στέλιο Γκολέμη, γνωστό για τη δράση του στις εναέριες συγκοινωνίες από και προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και πληροφορήθηκα αυτό που δεν γνώριζα και ίσως και εσείς να αγνοείτε ότι από την άποψη της ασφαλείας σημασία έχει το αεροδρόμια από το οποίο απογειώνεσαι και όχι η εταιρία. Επί του προκειμένου η απογείωση από τη Φρανκφούρτη καθιστούσε ασφαλή την πτήση της SiberiaAirlines.

Επιβιβάστηκα λοιπόν σε αυτήν την πτήση και ήταν πραγματικά μια αποκάλυψη. Ολοκαίνουργιο αεροπλάνο, αναπαυτικότατα καθίσματα, εξαιρετικό φαγητό, μόνο οι αεροσυνοδοί ήταν κάπως σιτεμένες αλλά εγνώριζαν τη δουλειά τους άριστα. Μιάμιση ώρα μετά την άφιξή μου στο ξενοδοχείο ειδοποίησα ότι θέλω να επισκεφθώ τις γυναικείες φυλακές της πόλης. Όταν έφτασα εκεί μια έντονη μυρωδιά λαδομπογιάς με υποδέχθηκε. Στο ψυγείο της καντίνας υπήρχαν πλήθος εδέσματα και μου προτάθηκε να ανοίξουμε ένα κελί, που κανονικά δεν έπρεπε να έχει πάνω από τέσσερις τροφίμους αλλά εστέγαζε 12 κρατούμενες σε αλλεπάλληλα κρεβάτια. Εζήτησα να μου ανοίξουν το ακριβώς απέναντι κελί. Μετά από μια μικρή καθυστέρηση γιατί… είχαν χαθεί τα κλειδιά, το κελί άνοιξε και μέσα σε συνθήκες απερίγραπτες ανακαλύψαμε στριμωγμένες 32 κρατούμενες.

Τους είπα λοιπόν πως έχω κάνει σε φυλακή, ότι είναι περιττό να μετακινούν κρατούμενες από κελί σε κελί, να φρεσκοβάφουν με λαδομπογιές τους τοίχους των διαδρόμων και να γεμίζουν την καντίνα με πρωτοφανή τρόφιμα για να δείξουν πόσο καλά περνάγανε οι κρατούμενες, ως επί το πλείστον έμποροι ναρκωτικών από τις συνοριακές περιοχές της Κίνας και του Καζακστάν. Τους είπα ακόμη ότι δεν είχα έρθει για να τους δυσκολέψω αλλά για να τους βοηθήσω να προωθήσουν τα αιτήματά τους για τη βελτίωση του θεσμού.

Πήρε το λόγο τότε ο βασικός συνομιλητής μου, ένας αξιοπρεπέστατος συνταγματάρχης της «Προκουρατούρας». Μου είπε ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με το συνεχώς αυξανόμενο εμπόριο ναρκωτικών, που είχε κατακλύσει την πόλη και ότι αλλεπάλληλα αιτήματά τους για τη δημιουργία νέων κτιρίων και πρόσληψη προσωπικού είχαν μείνει αναπάντητα από τις κεντρικές αρχές της Μόσχας. Τους διαβεβαίωσα τότε, ακόμη μία φορά, για τις καλές μου προθέσεις. Τους είπα ότι αντιλαμβάνομαι πλήρως τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Τέλος τους υποσχέθηκα ότι η φωνή μου θα λειτουργούσε ως πίεση απέναντι στην αδιαφορία και τη γραφειοκρατική ραστώνη των αρχών του κεντρικού κράτους. Έμεινα με την εντύπωση ότι είχε προκύψει μια win – winκατάσταση, όπως θα έλεγε και ο ανεκδιήγητος αυτός Βαρουφάκης.

Συνεχίζεται…

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

ΟΜΕΡΤΑ

Μια μέρα στο Παλέρμο δραπέτευσα από το ισχυρά φρουρούμενο ξενοδοχείο μου. Είχαν προηγηθεί διάφορα εγκλήματα και απαγωγές της Μαφίας η οποία έπνεε τότε τα λοίσθια και οι Ιταλοί φρουρούσαν τους δέκα υπουργούς εξωτερικών της τότε πολύ μικρότερης ΕΟΚ ως κόρην οφθαλμού. Γύρω από το ξενοδοχείο υπήρχαν τανκς και αντιαρματικά όπλα του στρατού, ακολουθούσε μια γραμμή από τεθωρακισμένα της αστυνομίας και πυροσβεστικά και μετά τα αναπόφευκτα νοσοκομειακά φορεία και εκατοντάδες πεζοί αστυνομικοί.

Ως γνήσιος απόγονος του Οδυσσέα κατέβηκα στο υπόγειο, πέρασα απ’ τις κουζίνες, κάνοντας ότι τις επιδεικνύω στη σύζυγό μου και βρέθηκα έξω από τον χώρο επιτήρησης από μια πόρτα που έδινε απευθείας στην πόλη. Λόγο ύπαρξης είχε τη διαμετακομιδή των τροφίμων και άπλυτων ρούχων που εξασφάλιζαν την καθημερινή λειτουργία του ξενοδοχείου.

Πήραμε ένα ταξί και επισκεφθήκαμε πρώτα το κόσμημα της μεταβατικής περιόδου, την εκκλησία Μαρτοράνα, όπου αναμιγνύονται βυζαντινοί και δυτικοί μεσογειακοί ρυθμοί αρχιτεκτονικής και διακόσμησης. Υπάρχουν μάλιστα και μωσαϊκές επιγραφές που ξεκινάνε στα ελληνικά και τελειώνουν στα λατινικά.

Μετά ανεβήκαμε μια κοιλάδα, φτάσαμε σε ένα αρχαίο ελληνικό θέατρο και ζητήσαμε από τον οδηγό να μας μεταφέρει στην PianadegliAlbanesi, χωριό που κατοικείται από απόγονους Αρβανιτών του Μωρηά, που μεταφέρθηκαν εκεί από το 1000 έως το 1300 για να γλιτώσουν από τη μανία του Οθωμανού κατακτητή και κέρδισαν το σεβασμό όλων χάρη στην εργατικότητα και την πολεμική τους αρετή. Είχαν μία εκκλησία βυζαντινού ρυθμού με παπάδες ντυμένους όπως οι δικοί μας και γενειοφόρους, που ήταν όμως Ουνίτες, δηλαδή Καθολικοί ενταγμένοι στο παπικό σύστημα. Μια και είχαμε φτάσει τόσο κοντά πρότεινα στη γυναίκα μου να επισκεφθούμε ένα χωριουδάκι που ο χάρτης έδειχνε λίγο παρακεί και που είναι πασίγνωστο σε όλους όσους αγαπούν τον Μάρλον Μπράντο: το Κορλεόνε. Το χωριό όπου γεννήθηκε η Μαφία, αρχικά ως σύστημα αλληλεγγύης των καταπιεσμένων χωρικών απέναντι στους άπληστους φεουδάρχες. Εξαχρειώθηκε αργότερα σαν γενικευμένο στη Σικελία και τη Νότιο Ιταλία σύστημα εγκληματικής αλληλεγγύης και να μεταφερθεί ατόφιο και στην Αμερική, κυρίως στη Νέα Υόρκη και στο Σικάγο.

Όταν το μαφιόζικο σύστημα αναπτύχθηκε σαν μεταστατικός καρκίνος και άγγιξε το κέντρο διοικήσεως, δηλαδή τη Ρώμη και το οικονομικό κέντρο, δηλαδή το Μιλάνο, οι άρχουσες τάξεις της χώρας εξαγριώθηκαν και μετά από σκληρό αγώνα κατάφεραν να φτάσουν μέχρι την άγνωστη αλλά πανίσχυρη ηγεσία του συστήματος και να το πατάξουν. Η δύναμη της Μαφίας ήταν κυρίως η διαστρέβλωση της έννοιας της αλληλεγγύης σε ολοκληρωμένη συνενοχή. Όχι μόνο όρκοι και ηθικοί κανόνες σε εξανάγκαζαν στη σιωπή, στην «ομερτά» αλλά το ηθικό αυτό σύστημα παράλληλης κοινωνικής οργάνωσης είχε φοβερές μεθόδους επιβολής, ώστε κανείς να μην τολμά να αψηφήσει τους άγραφους νόμους του.

Στο διπολικό πολιτικό σύστημα, που λειτούργησε στη χώρα μας μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, η «ομερτά» ήταν κανόνας απαράβατος. Όσο και φαύλος ή διεφθαρμένος ή διαπλεκόμενος με ισχυρά συμφέροντα να ήταν ο συνάδελφος, όσο μακριά από τους πειρασμούς αυτούς κι αν βρισκόσουν εσύ δεν υπήρχε πιθανότητα να ξεπεράσεις το φραγμό που όρθωναν φίλοι και συνεργάτες εν ονόματι της εσωτερικής αλληλεγγύης των στελεχών του κόμματος. Μπορούσες να προβάλεις κάθε είδους επιχείρημα. Ο νόμος της «ομερτά» ήταν καταλυτικός. Έτσι διαλύθηκαν οι δομές της κοινωνίας και φτάσαμε στο απίστευτο σημείο που είμαστε τώρα.

Έζησα την περιπέτεια του ΠΑΣΟΚ. Συμμετείχα στην ηγεσία του επί 27 χρόνια και 19 χρόνια ήμουν υπουργός σε κυβερνήσεις του. Πολλές φορές αναγκαζόμουν να ξεφύγω. Ποτέ δεν άκουσα την προτροπή: «γιατί δεν τα λες, γιατί δεν τα καταγγέλλεις». Αντιθέτως όλοι και όλες πέφταν απάνω μου για να με υποχρεώσουν σε σιωπή, σε αλληλεγγύη, σε συνενοχή τελικά, σε «ομερτά».

Το ΠΑΣΟΚ ήταν ένα μεγάλο κίνημα φορτωμένο με ελπίδες. Άλλαξε τη μορφή του τόπου. Εξίσου όμως αξιόλογες δυνάμεις έκρυβε και η ΝΔ με τις αντιφάσεις και τα προβλήματά της. Η ελληνική κοινωνία ήταν ζωντανή και ο λαός μας πρωτοπόρος. Η «ομερτά» μας εμπόδισε να δημιουργήσουμε ένα πολιτικό σύστημα αντίστοιχο με τις πραγματικές δυνάμεις. Τώρα έγιναν, μέσα σε λίγους μήνες, πρωτοφανείς δάσκαλοι της «ομερτά» οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ικανοί να υιοθετήσουν συμπαγώς οποιαδήποτε βλακώδη προπαγάνδα.

Posted in Νεα

Η απομόνωση

Σε ένα υπέροχο, μέσα στην απλοϊκότητά του, ποίημά του ο Ζακ Πρεβέρ περιγράφει έναν Σουλτάνο, που έχει πάντα στο πλευρό του έναν υπερμεγέθη και δυσοίωνο δήμιο. Κάθε φορά που κάποιος ερεθίζει τον φιλύποπτο Σουλτάνο, υπακούοντας σε ένα νεύμα, ο δήμιος κάνει ένα βήμα μπροστά και με μια κίνηση γρήγορη σαν αστραπή παίρνει το κεφάλι του κακότυχου. Με αυτά και με αυτά περνούν οι μέρες και τα χρόνια και μια μέρα ανακαλύπτει ο Σουλτάνος ότι έχει σκοτώσει όλο το περιβάλλον του και δεν υπάρχουν άλλα διαθέσιμα κεφάλια για να κοπούν. Σε αδιέξοδο ο Πατισάχ παρακαλεί τότε τον δήμιο να κόψει το δικό του κεφάλι.

 

Τα παιδία παίζει. «Παίζει» το παλιό τους αξέχαστο παιχνίδι, τη Νοεμβριανή Επανάσταση. Δεν είναι όμως μόνο ότι δεν λέγονται Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Κίρωφ και Καμένεφ αλλά Τσίπρας, Σκουρλέτης, Παππάς και Τσακαλώτος. Είναι επίσης ότι τους λείπουν δυο βασικά πράγματα.

Η Ρωσία του 1917 ήταν μια χώρα σε πλήρη ανάπτυξη, οι δουλοπάροικοι αγρότες έπρεπε να «απελευθερωθούν» για να μεταβληθούν, σπρωγμένοι από την πείνα, σε εξαθλιωμένους βιομηχανικούς εργάτες. Η Ελλάδα του 2017, εκατό χρόνια μετά, είναι μια καταναλωτική κοινωνία βασισμένη στις υπηρεσίες (κυρίως τουρισμός και ναυτιλία) και στις αγροτικές εξαγωγές, που έχουν ως προϋπόθεση την κοινή αγροτική πολιτική και το ενιαίο νόμισμα (το ευρώ). Ένα καθυστερημένο, διεφθαρμένο και ανεπαρκές κράτος δημιουργεί τεράστια ελλείμματα, που καλύπτονται από μία συνεχή αύξηση του εξωτερικού χρέους. Η Ρωσία του 1917 ήταν μια ανερχόμενη ιμπεριαλιστική δύναμη. Η Ελλάδα του 2017 είναι περιφερειακή και αναξιόπιστη. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι επαναστάσεις επέρχονται όταν υπάρχει αισιοδοξία και προοπτική. Όχι όταν μαθητευόμενοι μάγοι δημιουργούν εξαθλίωση και απελπισία όπως στο Καράκας και στην Αθήνα.

Η άλλη μεγάλη διαφορά είναι ουσιώδους σημασίας. Έχουμε ξανατονίσει σ’ αυτές εδώ τις γραμμές ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της ενόπλου βίας. Ο έλεγχος αυτού του μονοπωλίου αποτελεί την πεμπτουσία της πολιτικής και βάθρο της λαϊκής κυριαρχίας. Πιστεύω ότι, αν προέκυπτε τέτοιο θέμα, οι σημερινοί κυβερνώντες δεν θα είχαν καμιά αντίρρηση να παραλάβουν τα κλειδιά των ενόπλων δυνάμεων, όπως σήμερα παραλαμβάνουν με πιθηκοειδείς χαριεντισμούς πλακέτες και άλλα καθρεφτάκια και χάντρες, με τα οποία τους κατακλύζουν οι ατυχείς υφιστάμενοί τους, που είναι καταδικασμένοι, όσο κρατάει αυτή η κολόνια, να κρύβουν τις πραγματικές τους σκέψεις.

Η υπονόμευση του κύρους της δικαιοσύνης, η διάλυση του συστήματος υγείας και της ανωτάτης παιδείας, οι αφελείς επιθέσεις για να βγάλουν τα απωθημένα τους εναντίον της αριστείας, η ρουσφετολογία και η πωρωμένη αναίδεια στο δημόσιο λόγο δεν είναι επαρκή επαναστατικά όπλα.

Όσον καιρό η οικονομία θα τραβάει, κακήν κακώς, τον δρόμο της σφυρίζοντας αδιάφορα. Όσον καιρό οι ένοπλες δυνάμεις δεν θα ανακατεύονται στην πολιτική ακολουθώντας πιστά και κατά γράμμα το Σύνταγμα της χώρας η επανάσταση δεν θα γίνει. Η σημερινή παρέα έχει κατακτήσει κάτι παραπάνω από το μίσος και την αντίθεση του λαού. Δεν έχει σημασία πως οι νοικοκυραίοι δεν βγήκαν ακόμη στους δρόμους χτυπώντας κατσαρόλια και τηγάνια όπως στη Βενεζουέλα του Μαδούρο. Ο Τσίπρας κατάφερε να ξεπεράσει με τις τελευταίες εμφανίσεις του αυτό το στάδιο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Πανικόβλητος προσπαθεί να αποφύγει την τρομακτική προοπτική των εκλογών και έτσι κερδίζει το τελικό στάδιο μιας παρακμής, που είναι ο γενικευμένος χλευασμός.

Από το νέο έτος αρχίζει η προεκλογική περίοδος. Τον «χαρισματικό» Αλέξη τον έχει ξεχάσει ήδη ο λαός. Όταν θα έρθει η ώρα της κάλπης Καμμένος, Πολάκης, Γαβρόγλου και Κουρουμπλής θα είναι τα πρόσωπα της εξουσίας. Ας αποδείξει η Αξιωματική Αντιπολίτευση από τώρα ότι έχει αξιόπιστες λύσεις για τα μεγάλα προβλήματα του έθνους και το αντίστοιχο αξιόπιστο προσωπικό για να τις εφαρμόσει.

Posted in Νεα

Η μολυσμένη πηγή

Στις 8 Ιανουαρίου 2017, είχα γράψει ένα σύντομο άρθρο, που είχε τίτλο «το αφήγημα». Με είχε κινητοποιήσει η χρήση και η κατάχρηση αυτής της σπάνιας λέξης από την πλευρά της κυβέρνησης και των φερέφωνών της. Όπως το περίμενα, σήμερα, μερικούς μήνες αργότερα, όλοι οι πίθηκοι του δημόσιου λόγου έχουν υιοθετήσει το «αφήγημα». Το χρησιμοποιούν δε κατά τυχαίο και ευκαιριακό τρόπο, μέσα στο πλαίσιο της NovSpeak, που έχει καθιερωθεί από τον BigBrother, που κυβερνά σήμερα τη χώρα.

Τι είχε γίνει ανάμεσα στο αισιόδοξο αυτό «λεφτά υπάρχουν» του 2009 και το Καστελόριζο του 2011; «Έγινε κατολίσθηση κι έπεσε κάνας βράχος», που λέει κι ο Σαββόπουλος; Απλά είχαμε αντιληφθεί σε αυτήν την ευτυχισμένη και ανέμελη χώρα ότι το χρήμα και ο χρόνος έχουν μια στενή και λειτουργική σχέση. Ο Γιωργάκης Παπανδρέου δεν εννοούσε ποτέ ότι τα κεφάλαια είναι είδος σε υπερεπάρκεια. Εννοούσε ότι αυτό που γινόταν μέχρι εκείνη τη στιγμή θα μπορούσε να συνεχίσει να γίνεται. Δηλαδή ότι το κράτος, ο δημόσιος τομέας γενικότερα, θα μπορούσε να ξοδεύει περισσότερα από όσα εισέπραττε και στον ενδιάμεσο χρόνο να δανείζεται από ιδιώτες, ξένους κρατικούς οργανισμούς και τράπεζες πάσης φύσεως. Έτσι γίναμε ανεξάρτητοι το 1823, έτσι συνεχίσαμε να ζούμε, πτωχεύοντας κάθε τόσο και οδηγώντας την οικονομία μας στην εξαθλίωση και το νόμισμά μας στην υποτίμηση, έτσι προδιαγραφόταν και το μέλλον μας. Δεν είχαμε αντιληφθεί ότι το νόμισμά μας δε λεγόταν πια δραχμή αλλά ευρώ. Το ευρώ δεν μπορούσε να υποτιμηθεί ή να δεχθεί την αμφισβήτηση από την κακή συμπεριφορά ενός κράτους – μέλους όταν μάλιστα αυτό το κράτος ήταν ασήμαντο από οικονομική άποψη. Ενώ η παγκόσμια αγορά μας εξασφάλιζε ρευστότητα με πολύ υψηλό κόστος (επιτόκιο 7 – 8%) η Ευρώπη μας δάνεισε στα ανώτατα όρια του ανεκτού (επιτόκιο 3,5%) αλλά βεβαίως, μόνο αν δεχόμασταν να διασφαλίσουμε την εντός των κανόνων, που είχαμε αποδεχθεί, συμπεριφορά της οικονομίας και αυτό σήμαινε δύο πράγματα: πλεόνασμα αντί ελλείμματος στην ετήσια πρόβλεψη για τη συμπεριφορά του δημόσιου τομέα και ως εκ τούτου πτωτική τάση του ποσοστού του δημόσιου χρέους επί του συνολικού ΑΕΠ.

Ο Τσίπρας είχε μια μεγαλοφυή σύλληψη: αντέστρεψε απλώς τη σχέση αιτίου και αιτιατού. “Μανιπουλάροντας”, όπως στα αμφιθέατρα, την πραγματικότητα έκανε πιστευτό ότι το μνημόνιο δημιούργησε την κρίση και όχι ότι η κρίση έκανε αναγκαίο το μνημόνιο. Από εκεί και πέρα δυο άλλες κολοσσιαίες παραποιήσεις της πραγματικότητας ήταν εφικτές. Ο λαός υποτίθεται ότι δεν είχε καταλάβει πόσο εσπευσμένα ερχόταν η κρίση, γιατί είχε υποστεί πλύση εγκεφάλου από την πολιτική ηγεσία των μεγάλων κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και τα εκδοτικά συμφέροντα. Οι ξένοι που μας βοηθούσαν χρηματοδοτώντας τις άμεσες ανάγκες μας με ζημία έναντι της ελεύθερης διάθεσης των αποταμιεύσεών τους στην αγορά, ήταν τοκογλύφοι. Η παγίδα έκλεινε με την αισχρή επίθεση εναντίον όσων μας βοηθούσαν, την κατασυκοφάντησή τους, την ανάπτυξη μετά από χρόνια, κινήματος αντιευρωπαϊσμού και τέλος την κατατρομοκράτηση και τη χυδαία απόπειρα εξοβελισμού όλων όσων τολμούσαν να διαφωνήσουν στη χώρα.

Έχω απευθύνει στον Τσίπρα ένα ερώτημα. Μονάχα ένα. Δεν είμαι ασφαλώς ο μόνος. Η αντιπολίτευση έχει ή δεν έχει ευθύνες για την εξέλιξη της χώρας; Αν δεν έχει, τότε γιατί υπάρχει; Αν έχει, μπορεί ο Τσίπρας να μας δώσει ένα παράδειγμα, ένα μόνο, όπου η αντιπολίτευση στην οποία μετείχε, η αριστερή αντιπολίτευση δηλαδή, να έχει ασκήσει κριτική και να έχει προσπαθήσει να περιορίσει τις ζημίες. Υπήρξε έστω μία φορά, που μπροστά στις ανεύθυνες παροχές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ η αριστερή αντιπολίτευση υπεύθυνα να μην υπερθεματίσει; Ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχει ούτε μία.

Τα σημερινά καθάρματα δεν έχουν καμία βέβαια σχέση με την κοινωνία, εκτός αν θεωρήσουμε κοινωνία το αμφιθέατρο και τα πολιτικά γραφεία. Δεν έγιναν, βέβαια, εν μία νυκτί και μόνοι τόσο εγκληματικά ανεύθυνοι. Τώρα που έχουν αρχίσει να κλαψουρίζουν σε διάφορες γωνιές της πόλης και της Βουλής, τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, χρειάζεται η αποκάλυψή τους.

Posted in Νεα

Συγγνώμη Λάμπρο Ντόκα

Ο Λάμπρος Ντόκας είχε γεννηθεί σε ένα τρισάθλιο χωριό της ορεινής Αιτωλοακαρνανίας, σε ένα πάμπτωχο σπίτι μιας πολυμελούς οικογένειας κτηνοτρόφων. Το σπίτι του, ένα ορθογώνιο δωμάτιο, χωριζόταν στη μέση με έναν πρόχειρο τοίχο από σανίδωμα. Από εδώ ζούσαν οι άνθρωποι, από εκεί τα μεγάλα ζώα. Ο ίδιος μου είχε διηγηθεί πως, όταν έκανε κρύο, τα παιδιά έπαιρναν τα στρωσίδια και κοιμόντουσαν κολλητά στον τοίχο, που τα χώριζε από το στάβλο, για να επωφεληθούν από τη θερμοκρασία των ζώων. Όμως ο Λάμπρος Ντόκας, από μια ιδιοτροπία του Θεού ή της φύσης, ήταν μια μαθηματική μεγαλοφυΐα. Από τα Γκράβαρα βρέθηκε στο Παρίσι με υποτροφία, για να κάνει μεταπτυχιακό στα μαθηματικά και προχωρούσε ακάθεκτος εφευρίσκοντας νέες λύσεις σε παλιά προβλήματα. Έπαιζε τους «Ιησουΐτες» στα δάχτυλα.

Έμενε απέναντι από το ελληνικό περίπτερο στο μεγαλειώδες ενδιαίτημα, που φιλοξενούσε κυρίως φοιτητές της μαύρης Αφρικής, της υπερποντίου Γαλλίας, όπως ονόμαζαν τότε οι Γάλλοι τις πρώην αποικίες τους (FranceoutreMer – FOM). Ο Λάμπρος τα είχε χάσει από τους ακαδημαϊκούς επαίνους, την ελευθεριότητα των Γαλλίδων και τον απέραντο επιστημονικό ορίζοντα που ανοιγόταν μπροστά του. Ήταν, λόγω καταγωγής, αριστερούλης. Δεν τον ενδιέφερε ιδιαίτερα η πολιτική. Υπόγραψε όμως το 1972 μια κοινή δήλωση των Ελλήνων Πανεπιστημιακών της Δυτικής Ευρώπης ότι δεν θα διδάξουν, με οποιοδήποτε τρόπο, ούτε θα συνεργαστούν ερευνητικά με ελληνικά πανεπιστήμια, όσον καιρό υπήρχε στη χώρα μας η Δικτατορία των Συνταγματαρχών. Τον Αύγουστο του 1973 θα λειτουργούσε στη Γενεύη το «θερινό ελεύθερο πανεπιστήμιο των Ελλήνων του εξωτερικού». Στο πρόγραμμα υπήρχε βεβαίως και μάθημα του Λάμπρου Ντόκα. Δυστυχώς αυτός δεν εμφανίστηκε, ούτε δικαιολογήθηκε με οποιονδήποτε τρόπο.

Μερικά εξάμηνα αργότερα, το νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Πατρών, που είχε συγκεντρώσει εξαιρετικούς επιστήμονες στις θετικές επιστήμες, αποπλάνησε τον Λάμπρο. Υπογράφοντας μια δήλωση ότι δεν ενδιαφέρεται και δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική απέκτησε μια έδρα στο χουντικό Πανεπιστήμιο και έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά.

Δυο χρόνια αργότερα το στρατιωτικό καθεστώς κατέρρεε και μερικά χρόνια μετά από αυτό ο Λάμπρος Ντόκας πέθανε ξαφνικά. Είχε επανειλημμένα ενδιάμεσα επιχειρήσει να με συναντήσει αλλά εγώ δογματικός στην απόρριψή μου όλων όσων είχαν αναγνωρίσει τη χούντα, απέφευγα να τον συναντήσω και να του μιλήσω. Είμαι βέβαιος ότι θα τον πίκρανα πολύ. Για λόγους απροσδιόριστους, είχα μια αδυναμία στο Λάμπρο Ντόκα και αυτός μου το ανταπέδιδε αφειδώλευτα.

Γιατί θυμήθηκα τώρα τον Λάμπρο; Γιατί τον ίδιο χρόνο που αυτός αποδεχόταν τον διορισμό από την χούντα διάβασα προ ημερών ότι ο μυστακιοφόρος αγωνιστής υπουργός της Παιδείας είχε έρθει σε συναλλαγή με τις στρατιωτικές αρχές, για να μην υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Η γραμμή της Αριστεράς ήταν τότε όλα τα στελέχη να στρατεύονται και να προσπαθούν να διαβρώσουν το στρατιωτικό καθεστώς από το εσωτερικό του καταπιεστικού μηχανισμού. Γνωρίζω πολλούς, που με τα τραύματα των βασανιστηρίων του ΕΑΤ-ΕΣΑ ορατά ακόμη στο κορμί τους, πήγαιναν να θέσουν τον εαυτό τους στη διάθεση του πρώτου τυχόντα φασίστα, που ήθελε να τους βασανίσει ή να τους κάνει απλώς καψόνι.

Δεν έχω την αξίωση να είναι όλοι ήρωες. Η ζωή με έχει διδάξει ότι όσο τα χρόνια απομακρύνονται και η ομαλότητα θεωρείται αυτονόητη, κάθε είδους νταήδες καταλαμβάνουν το προσκήνιο και μιλάνε για αγώνες και θυσίες. Ακόμα και όταν υπάρχουν πραγματικοί ήρωες, που πλήρωσαν ακριβά την αγωνιστική τους δραστηριότητα εκείνης της εποχής, σήμερα εξαργυρώνουν τις δάφνες τους με κάθε είδους τίμημα. Όλοι αυτοί όμως δεν πρέπει να γίνονται υπουργοί παιδείας, γιατί αυτός ο υπουργός λειτουργεί ως πρότυπο για τη νεολαία. Μπορεί να είναι παλαβούτσικος, μπορεί να είναι άσχετος και ημιμαθής αλλά δεν μπορεί να είναι κουραμπιές λιποτάχτης. Εδώ που καταντήσαμε, μπορεί να έχει διάφορα και ποικίλα ελαττώματα αλλά όχι δεν πρέπει να έχει τη φωλιά του λερωμένη.

Posted in Uncategorized
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

Ελεύθερος ΤύποςΘεόδωρος Πάγκαλος: Από το «μαζί τα φάγαμε» στο «Καλός Τούρκος ...Ελεύθερος ΤύποςΟ Θεόδωρος Πάγκαλος από την εποχή του «μαζί τα φάγαμε» είναι από τος ανθρώπους που κάθε του δημόσια δήλωσ [...]

Capital.grΑς όψεται ο Πάγκαλος...Capital.gr​Αναρωτιέμαι αν ο Θόδωρος Πάγκαλος πριν από έξι χρόνια όταν είπε το "όλοι μαζί τα φάγαμε", είχε συναίσθηση για το τι θα ακολουθούσε. Ποιες θα ήταν [...]

ZouglaΠρωτοσέλιδο ο Πάγκαλος με το «καλός Τούρκος είναι ο νεκρός ...ZouglaΜε καθυστέρηση 24 ωρών ο τουρκικός Τύπος ανακάλυψε τον Θεόδωρο Πάγκαλο και τις δηλώσεις του σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή όπου [...]

parapolitika.grΠαραπολιτικά | Καταπέλτης ο Πάγκαλος: Οι Τούρκοι δεν έχουν ...parapolitika.grΚαταπέλτης για μια ακόμα φορά ο πρώην υπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος στα Παραπολιτικά 90,1 FM με φόντο τις τουρκ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish