Αρβανίτες και Αλβανοί

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι, που η αρβανίτικη καταγωγή έδινε σε όλους και ιδιαίτερα στα παιδιά κολοσσιαία υπερηφάνεια. «Είμαστε Αρβανίτες». Αυτή η ένδοξη καταγωγή παρέσυρε στο ημίφως άλλες προελεύσεις εξίσου σημαντικές για την ιστορία της οικογένειας, όπως μια προγιαγιά Χιώτισσα με δαντέλλες, κοσμήματα και φράγκικη κόμμωση ή έναν προ-προπάππου, που έφυγε για να γλιτώσει τη ζωή του από το Αϊβαλή, τις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας και συνδέθηκε σε όλη τη Βαλκανική με τις επαναστατικές κινήσεις των Ελλήνων. Τι κι αν αυτός, ο Πάγκαλος, είχε βυζαντινής προέλευσης όνομα. Τι κι αν ήταν ήδη, πριν ξεκινήσει ο 19ος αιώνας γιατρός. Εμείς, τα αγόρια, λατρεύαμε τους φουστανελοφόρους προγόνους από τα ορεινά της Πάρνηθας, που σκαρφάλωναν με τα μυώδη πόδια τους τις κορυφές, ντυμένοι με δέρματα ζώων και ζωσμένοι με μπαρούτια, εμπροσθογεμή τουφέκια και κάθε λογής χατζάρες, που τα είχαν αφαιρέσει από τον πατροπαράδοτο και μισητό εχθρό και δυνάστη, αφού τον είχαν σφάξει, όπως τα ζυγούρια πάνω σε μια πέτρα αυτής της γης, που ούτε στιγμή δε σταμάτησε να πολεμάει τους τυράννους. Όταν μεγάλωσα και έμαθα αγγλικά, κάποιος μου χάρισε το μυθιστόρημα «Ο τελευταίος των Μοϊκανών». Αισθάνθηκα βαθιά συγκίνηση. Από τις λεπτομερείς περιγραφές του Κούπερ έβγαινε ένα αναμφισβήτητο συμπέρασμα: ο τελευταίος των Μοϊκανών, με το ξυρισμένο κεφάλι και την κοτσίδα, ήταν ίδιος με τους Αρβανίτες προγόνους μου.

Οι Αρβανίτες αποτελούν συστατικό στοιχείο του σημερινού ελληνικού λαού. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κυκλοφορούν στο πλευρό μας φέροντας υπερήφανα και αξιότιμα οικογενειακά ονόματα, που είναι αρβανίτικης προέλευσης. Καμιά φορά και χωρίς υποψία για την πραγματική σημασία τους. Θυμάμαι κάποτε έναν εξαιρετικό υπάλληλο του Υπουργείου Τύπου, που ετοιμαζόταν να πάει στην Αλβανία, συνοδεύοντας τον Κωστή Στεφανόπουλο, Πρόεδρο της Δημοκρατίας τότε και δεν είχε ιδέα ότι το αρβανίτικης προέλευσης επώνυμό του σήμαινε κάτι, που θα δημιουργούσε περίπλοκα προβλήματα, αν το έλεγε σε ανυποψίαστους Αλβανούς.

Οι Αρβανίτες της Αττικής και της υπόλοιπης Στερεάς Ελλάδας, της Πελοποννήσου, της Ηπείρου, της Θεσσαλίας ακόμη και στο Νομό Έβρου υπάρχουν δύο χωριά και στην Κάσο το υπέροχο Αρβανιτοχώρι, καθώς και πλήθος αρβανίτικα επώνυμα σε νησιά όπως η Κέα, που κανείς δε μιλάει αρβανίτικά, ήταν πάντα συστατικό στοιχείο της διαμόρφωσης του σύγχρονου ελληνισμού. Ασύγκριτοι πολεμιστές, σκληροί αγρότες, δημιουργικοί κτηνοτρόφοι και παρά τη διγλωσσία, παρόντες πέραν της αναλογίας τους στο γενικότερο πληθυσμό, στην επιστημονική, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας.

Τα αρβανίτικα μιλήθηκαν, όπως και οι άλλες διάλεκτοι, μέχρι να υποκαταστήσει η τηλεόραση τη γιαγιά. Η μάνα της μάνας μου μίλαγε στην κόρη της αρβανίτικα πάντα. Η κόρη δασκάλα και Αρσακειάς απαντούσε στα ελληνικά και αυτό κράτησε μια ζωή χωρίς ποτέ να δημιουργηθεί ανάμεσά τους το οποιοδήποτε πρόβλημα. Οι Χειμαρριώτες δεν ήταν Αρβανίτες. Δε μίλησαν ποτέ αρβανίτικα. Στο βαθμό που αυτό τους επιβλήθηκε από τις εμπορικές και κοινωνικές τους σχέσεις ή από την ωμή κρατική βία, μίλησαν αλβανικά. Οι σημερινοί μετανάστες δεν καταλαβαίνουν τους Αρβανίτες της Αττικής, ενώ οι τελευταίοι καταλαβαίνουν σε γενικές γραμμές τους μετανάστες κάπως όπως οι Βραζιλιάνοι δυσκολεύονται να καταλάβουν τους Πορτογάλους, ενώ οι κάτοικοι της Μητρόπολης καταλαβαίνουν άνετα την απλουστευμένη κρεόλικη γλώσσα. Οι Σουλιώτες ήταν Αρβανίτες, πολλοί απ’ αυτούς δεν ήξεραν ελληνικά ή τα μαθαίνανε κοντά στην εκκλησία. Ούτε καν η θρησκεία δεν μπορεί να ξεδιαλύνει τη σχέση των δύο λαών. Στους πολέμους κατά του Αλή Πασά ένα μεγάλο διάστημα, πριν λιποταχτήσουν, βασικοί σύμμαχοι των αρβανιτοφώνων χριστιανών Σουλιωτών ήταν οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας.

Όταν ξεκίνησε η ελληνική επανάσταση ολόκληρη η Αττική, καθώς και μεγάλο μέρος της Κορινθίας, της Αργολίδας, της Βοιωτίας, της Φθιώτιδας και της Εύβοιας κατοικείτο από Αρβανίτες. Οι μόνοι που δε μίλαγαν αρβανίτικα στην Αττική ήταν οι Μεγαρίτες. Αυτοί οι αλλόγλωσσοι ελευθέρωσαν την Αθήνα. Ήταν ο βασικός κορμός της ένοπλης δύναμης του Καραϊσκάκη, που και ο ίδιος μίλαγε αρβανίτικα. Αλλά και ο Κολοκοτρώνης ήταν γνωστός σε μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου με το αρβανίτικο όνομα της οικογενείας του, δηλαδή Μπιθιγκούρας. Εκτός αν δεν ήμασταν ανεπανόρθωτα καθαρευουσιάνοι, προσφέρουμε στην αγαπημένη μας ένα λουλούδι και όχι άνθος, από το αρβανίτικο «λούλε» και την Κυριακή στο σπίτι θα φάμε ένα μπούτι κατσικίσιο από το αρβανίτικο «κάτσε», που θα πει δύστροπο, απείθαρχο (μόνο αν είμαστε προγονόπληκτοι ή Κρητικοί θα παραγγείλουμε κάτι από αίγα ή ερίφιο).

Το πρόβλημα του κ. Ράμα είναι ότι συντάχθηκε με τους εχθρούς των Ελλήνων για να κρατήσει το κόμμα του τις ψήφους, που τα ελληνόφωνα στελέχη του κομμουνιστικού καθεστώτος του εξασφάλιζαν. Οι Αρβανίτες μετακινήθηκαν στην Ελλάδα, όπως μπορεί να διαβάσει κανείς στο θαυμάσιο βιβλίο του Κώστα Μπίρη «Αρβανίτες – Οι Δωριείς του νεώτερου ελληνισμού» μεταξύ του 12ου και 14ου αιώνα. Τότε δεν υπήρχαν Αλβανοί όπως δεν υπήρχαν και Γερμανοί, Ιταλοί, Άγγλοι, Γάλλοι ή Τούρκοι. Η αλβανική εθνική συνείδηση είναι η τελευταία, που εμφανίστηκε στα Βαλκάνια, το 1878 με τη Λίγκα της Πριζρένης – Κοσσυφοπεδίου και με ακόμα μεγαλύτερη σαφήνεια με τα κείμενα των χριστιανών ορθοδόξων Αλβανών ή Βλάχων της Κορυτσάς. Αφού, λοιπόν, δεν υπήρχαν Αλβανοί, πως ήταν Αλβανός ο Δεσπότης των Αθηνών, αν υπήρχε και αν λεγόταν πράγματι Δούσμανης; Δε γνωρίζει, επίσης, ο κ. Ράμα ότι ο Μοροζίνι κατέστρεψε τελικά, με τα κανόνια του, την Ακρόπολη;

Οι λαοί μας έχουν συμφέρον στην ανανέωση της συνήθειας της κοινής συμβίωσης. Ιλιγγιώδη είναι τα μηνύματα που μας έρχονται από την πλευρά της οικονομίας. Είναι κρίμα ότι αντί να κοιτάξει αυτά τα στοιχεία ο κ. Ράμα και να επιδιώξει μια πορεία προόδου, συνεργασίας και συναδέλφωσης για το μέλλον, πιέζει για να δημιουργηθούν εξωπραγματικές αντιθέσεις από ένα παρελθόν, που δεν υπάρχει παρά μόνο στη φαντασία του.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Μετά το περιβάλλον, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι

Η ΜΒ ήταν έφορος αρχαιοτήτων εις τον τόπο καταγωγής της, τα Χανιά της Κρήτης, σχεδόν ισοβίως. Κυβέρνηση τότε ήταν σχεδόν πάντα το Πα.Σο.Κ και η ΜΒ ήταν γνωστή για τα «πράσινα» φρονήματά της.  Εκτός των άλλων είχε προτάξει με επιτυχία τα στήθη της, αν τολμώ να είπω, στις προσπάθειες του πρώην Πρωθυπουργού κ. Κ. Μητσοτάκη να χαρίσει στο δημόσιο μέρος της αρχαιολογικής του συλλογής. Ενώ το περιβάλλον του πρώην Πρωθυπουργού είχε βρει και τον κατάλληλο χώρο για τη δημιουργία αυτόνομου μουσείου (ένα τμήμα ερειπίων από την ενετική εποχή, που μπορούσε θαυμάσια να επισκευαστεί) η ΜΒ, εν ονόματι της Πασοκαρίας και της αγέρωχης αντιμετώπισης των θεμάτων, εξεδικείτο τον «επάρατο» Μητσοτάκη εμποδίζοντάς τον να κάνει κτήμα του δημοσίου ένα πολύτιμο, μεγάλης αξίας αρχαιολογικό θησαυρό. Τέλος πάντων, βρέθηκε άνθρωπος, ο οποίος λογάριαζε λιγότερο από τους άλλους τη φήμη του και όταν ήμουν Υπουργός Πολιτισμού έγινε δεκτή η συλλογή, δρομολογήθηκε η επισκευή του ενετικού ερειπίου, διαμορφώθηκε ο χώρος και αργότερα ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που με διαδέχθη, έκανε τα εγκαίνια. Σήμερα η συλλογή Μητσοτάκη και το μουσείο στο οποίο στεγάζεται αποτελεί ένα από τα βασικά αξιοθέατα της πόλης των Χανίων.

Η ΜΒ στο μεταξύ, πικραμένη ίσως, έγινε αναπληρώτρια γενική διευθύντρια όταν Υπουργός Πολιτισμού ήταν ο κ. Α. Σαμαράς το 2009. Δύο χρόνια αργότερα, υπουργούντος του κ. Π. Γερουλάνου , έγινε Γενική Διευθύντρια. Το 2013 άρχισε τη συστηματική αντιπολίτευση ως στέλεχος ή συμπαθούσα του Συ.Ριζ.Α και βεβαίως από το 2015 επιβραβεύτηκε για αυτήν της την ευελιξία όταν ονομάστηκε Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού.

Στις Σκουριές της Χαλκιδικής είναι γνωστό τι έχει συμβεί. Η μεγαλύτερη επένδυση που έγινε στη χώρα, υφίσταται τεράστιες καθυστερήσεις και ο μέχρι πρότινος Υπουργός Περιβάλλοντος Π. Σκουρλέτης έχει ορκιστεί ότι μόνο πάνω από το πτώμα του θα περάσει το έργο, που παρέχει, όπως αποφάνθηκε το Συμβούλιο της Επικρατείας, όλα τα εχέγγυα. Επειδή, λοιπόν, το περιβαλλοντικό επιχείρημα αδυνάτισε, αυτοί, που έχουν αποφασίσει να οδηγήσουν τον τόπο στον οικονομικό μαρασμό και στην ενίσχυση της ανεργίας, ανακάλυψαν κάτι αρχαία. Τα ανέσκαψαν από το 2012 έως το 2014 και κατέληξαν σε απόφαση της αρμοδίας εφορίας για τη μεταφορά αυτών των ευρημάτων έξω από το χώρο εκμετάλλευσης. Έκτοτε και κυρίως από το Νοέμβριο του 2015 ως τον Οκτώβριο του 2016 έχει συνέλθει τέσσερις φορές το ΚΑΣ, η εταιρία «Ελληνικός Χρυσός» έχει απαυδήσει και η τελική απόφαση της κ. ΜΒ είναι ότι θα περιμένει την απόφαση του κ. Σκουρλέτη.

Έχω μεγάλη αγωνία. Ποιο είναι άραγε το κύρος της για την άσκηση πανελλήνιας και διεθνούς απήχησης πολιτικής επενδύσεων; Η μέχρι τώρα πολυπραγμοσύνη της, η ευελιξία της περί την εκάστοτε κομματική εύνοια και τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει παρέχουν εχέγγυα ότι θα διαχειριστεί το εξαιρετικά ευαίσθητο πολιτικά θέμα της επένδυσης στις Σκουριές με την απαιτούμενη αντικειμενικότητα; Τι θα γίνει αν φύγει ο Σκουρλέτης απ’ την κυβέρνηση; Θα περιμένουμε επ’ άπειρο να αποφασίσει ο Σκουρλέτης ως αρμόδιος για την ταξική πάλη στο θέμα των Σκουριών;

Το μπάχαλο, που σας περιγράφουμε, από μόνο του αρκεί για να εικονογραφήσει τη σειρά προτεραιοτήτων στο θέμα των επενδύσεων. Ασφάλεια επενδυτική και απομάκρυνση της κυβέρνησης Τσιπρανέλ είναι αλληλένδετες. Αλλά πρώτα πρέπει να φύγουν ο Τσίπρας και ο Καμμένος και μετά να δούμε πως θα οικοδομήσουμε πολιτική σταθερότητα και ευνοϊκό κλίμα για μακροχρόνιες επενδύσεις.

Υποσημείωση

Μετά από ένα κοτσύφι, που τρέφεται στο μπαλκόνι μου, χθες ανακάλυψα μια καρακάξα, που με ξυπνάει κάθε πρωί στο φωταγωγό μου. Μένω πολύ κέντρο. Πιο κέντρο δε γίνεται. Όμως το κοτσύφι και η καρακάξα δεν επαρκούν. Οι τράπεζες της περιοχής με διαβεβαιώνουν ότι, όχι μόνο η δική μου αλλά και της πλειοψηφίας των πελατών τους η ταμειακή κατάσταση θα φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο στην αρχή του επόμενου έτους.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Η αυτοκρατορία νεκραναστήθηκε

Οι αυτοκρατορίες είναι μεγάλες πολυεθνικές οντότητες, που στηρίζονται στη στρατιωτική βία, στην οικονομική και εμπορική δύναμη και στην πολιτιστική επιρροή. Δεν είναι αιώνιες. Συνήθως διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν. Είναι πολύ δύσκολο, όμως, να εξαφανιστούν. Στις πρωτεύουσες των αυτοκρατοριών διατηρείται άσβεστη η μνήμη τους και διαιωνίζεται, όχι μόνο με μνημεία αλλά και με έναν τρόπο σκέψης και μελέτης του παρελθόντος, που οδηγεί στη διαμόρφωση μίας νέας ελίτ.

Όταν ως υπουργός εξωτερικών, που ασκούσε την προεδρία της τότε ΕΟΚ, διηύθυνα τις διαπραγματεύσεις με την Ισπανία και την Πορτογαλία, που ήθελαν να μπούνε στην Ευρώπη, το διαπίστωσα αυτό με πολλούς τρόπους. Λισσαβώνα και Μαδρίτη είχαν όλα τα χαρακτηριστικά μιας ξεπεσμένης αυτοκρατορίας. Το κατά κεφαλήν εισόδημα της Ελλάδας ήταν ελάχιστα μεγαλύτερο από αυτό της Ισπανίας και αισθητά ανώτερο από της Πορτογαλίας. Όμως και οι πρωτεύουσες και η ύπαιθρος χώρα ήταν σημαδεμένες από τα κατάλοιπα μιας αυτοκρατορικής περιπέτειας αποικισμού, κυρίως στην Αμερική και η Αθήνα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Βαυαρών νεορομαντικών, θύμιζε δίπλα τους το αρβανιτοχώρι, που ήταν μερικές δεκάδες χρόνια πριν. Η δημόσιά τους διοίκηση, η σχέση τους με την παγκόσμια αγορά ήταν τελείως διαφορετική από τη δικιά μας. Έτσι και η Τουρκία. Εκληρονόμησε στην πραγματικότητα το Βυζάντιο. Ενώ η επικρατούσα γλώσσα, ο ήλιος, η σχέση με τη φύση διαμόρφωναν πλαίσιο για την ενσωμάτωση της βυζαντινής παράδοσης στο δικό μας παρελθόν, στην πραγματικότητα ιστορικά κτίρια, νομικό πλαίσιο, διοίκηση, ακόμα και η σχέση της θρησκείας και κράτους από το Βυζάντιο πέρασε στους Οθωμανούς αφέντες, οι οποίοι βλέποντας την ωφέλεια, που μπορούσε να προκύψει, εθίστηκαν στη διαδοχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Έτσι, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει ότι κατά καιρούς εμφανίζεται ένας Πρωθυπουργός ή κάποιος άλλος υψηλά ιστάμενος στην Τουρκία και θυμίζει αυτόν τον ομφάλιο λώρο, που οι Τούρκοι τουλάχιστον, δε διανοήθηκαν ποτέ να αποκόψουν. Η μια από τις επίσημες θεωρίες των Τούρκων, που ανασύρουν οι στρατιωτικοί τους ή ορισμένοι πολιτικοί είναι ότι η κυριαρχία, που ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχει περάσει στο τουρκικό κράτος. Όσα όμως εδάφη, κατά τους θεωρητικούς αυτούς, περιβάλλονται πανταχόθεν από θάλασσα (οι διαβόητοι «γεωγραφικοί σχηματισμοί», που ενοποιούν βραχονησίδες και κατοικημένα νησιά) ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, σήμερα ανήκουν στο τουρκικό κράτος, που είναι ο διάδοχός της. Εξαιρείται – λένε οι Τούρκοι – ότι ρητά αναφέρεται σε κείμενο συνθήκης ως παραχωρηθέν έδαφος σε άλλη χώρα, άρα και στην Ελλάδα.

Γενεές Τούρκων πολιτικών και στελεχών της κρατικής μηχανής έχουν διαπαιδαγωγηθεί με αυτές τις θεωρίες. Για να γίνει κατανοητό τι σημαίνει αυτός ο τρόπος σκέψης ας υποθέσουμε ότι θα υπήρχε ελληνική κυβέρνηση, που θα είχε την αφροσύνη να δεχθεί μια διμερή συντεταγμένη διαπραγμάτευση χωρίς αναφορά στους γενικά ισχύοντες κανόνες δικαίου, όπως το δίκαιο της θαλάσσης. Οι Τούρκοι διαπραγματευτές θα έλεγαν τότε: «3570 γεωγραφικοί σχηματισμοί, που υπάρχουν στο Αιγαίο, μας ανήκουν. Σας εγκαταλείπουμε ως ένδειξη καλής θέλησης 3500. Ας δεχθείτε τώρα ότι υπάρχει θέμα κυριαρχίας για τους 70 που απομένουν και ελάτε να το συζητήσουμε». Φανταστείτε να πρέπει να υποστηρίξεις τη σύνθετη και νομική επιχειρηματολογία με βάση την οποία αυτό το απλοϊκό τέχνασμα πρέπει να πάει στα σκουπίδια. Όχι μόνο οι κακοπροαίρετοι «σύμμαχοί» μας αλλά και πολλοί καλοπροαίρετοι θα επαινούσαν τη γενναιοδωρία των Τούρκων και θα θεωρούσαν δυστροπία από την πλευρά μας την αμφισβήτηση της όλης προσέγγισης.

Είχα αναλύσει σε άλλο άρθρο μου – πριν από το τουρκικό πραξικόπημα – πως ο Ερντογάν προωθεί βαθμιαία την υποκατάσταση του Κεμάλ και τη σύγχυση πολιτικής και θρησκευτικής ιδιότητας του ηγέτη. Πως δηλαδή προωθεί την επανίδρυση του χαλιφάτου.

Αυτό που μας συνέβη στο τελευταίο πραξικόπημα είναι ότι χειρότερο μπορούσε να φανταστεί κανείς. Γιατί ένα θρησκευτικό λαϊκό κίνημα, που στηρίζει τον Ερντογάν απέκτησε ηγέτη και ταυτόχρονα επετεύχθη η εκκαθάριση της κεμαλικής ηγεσίας, που με τόσους κόπους είχε δημιουργηθεί στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Εθνικισμός και ισλαμισμός ενώθηκαν στην Τουρκία και αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για την εθνική μας ανεξαρτησία και την παγκόσμια ειρήνη.

Ας ξυπνήσουν επιτέλους από το λήθαργό τους οι κυβερνώντες. Ας αφήσουν τα κανάλια να λειτουργήσουν ελεύθερα με όρους ιδιωτικής επιχείρησης. Ας αφήσουν την καταρράκωση της δικαιοσύνης και την προσπάθεια οικειοποίησής της. Ούτως ή άλλως είναι πολύ μικροί για τέτοια παιχνίδια ενηλίκων. Και η αντιπολίτευση ας κοιτάξει έγκαιρα, με μια κυβέρνηση που θα περιλαμβάνει όλες τις δυνάμεις που υπερασπίζονται τον δυτικό και ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, να αποτρέψουν το νέο κίνδυνο αποσταθεροποίησης, που αντιπροσωπεύει η σημερινή τουρκική ηγεσία.

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Εθνικός Δημοκρατικός Συναγερμός

Τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί οι φωνές, που καλούν τους πρωταγωνιστές της δημόσιας ζωής μας, να κατεβάσουν τους τόνους. Πράγματι, η υπερβολή, η ακρότητα και η λεκτική πλειοδοσία είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα, που πολλές φορές υποκαθιστούν την ουσία των πραγμάτων. Πέρα όμως απ’ αυτό, υπάρχει ένας ευρύς κύκλος, που θεωρεί ότι μια ομαλή και καρποφόρα συζήτηση είναι απλώς ζήτημα καλών τρόπων, ψυχραιμίας, και αντικειμενικότητας. Για αυτούς όλους λυπόμαστε πολύ. Δεν θα βρουν σε τούτη εδώ τη ζωή, σ’ αυτήν τη γωνιά των Βαλκανίων αυτό που η αγγλοσαξονική τους ψυχή επιθυμεί. Γεγονός είναι ότι δεν υπήρξε ποτέ πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας που να μην πάρει μορφή ακραία. Ποτέ δεν αντηλλάγησαν επιχειρήματα χωρίς να συνοδεύονται από δίκη προθέσεων, ύβρεις και συκοφαντίες, γιατί όχι και απειλές.

Αν επρόκειτο μόνο για αυτό δε θα άξιζε τον κόπο να συνεχίσουμε. Είναι τόσες οι φορές που τις κατάρες και το ανάθεμα ακολούθησαν αγαστές συνεργασίες και συμμαχικές κυβερνήσεις… Δε χρειάζεται να πάμε μακριά. Δεν μας κυβερνά σήμερα ο εθνικολαϊκισμός που, για την αγάπη της εξουσίας και της υπουργικής καρέκλας, κάνει συμβατή τη συμπαιγνία του χρυσαυγίτικου τρόπου σκέψης του κυβερνητικού εταίρου με την κομμουνιστική, παρακομμουνιστική ή αναρχική αντίληψη των πραγμάτων της τσιπρικής «συλλογικότητας»;

Το πρόβλημα είναι ότι η οξύτητα και η ένταση της πολιτικής ζωής είναι σήμερα απόλυτα δικαιολογημένες. Όπου και αν πέσει η ματιά μας, στη χειραγώγηση του συντάγματος (με την ανοχή και τη συνεργασία βέβαια της Προεδρίας της Δημοκρατίας), στην αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας και του διακριτού ρόλου των τριών εξουσιών, στην προσπάθεια εξαγοράς των ανωτάτων δικαστών, στο πραξικόπημα της δημιουργίας κρατικού μονοπωλίου στην πληροφόρηση κ.ο.κ, ο κίνδυνος για το πολίτευμα είναι εμφανής.

Το πρόσφατο συνέδριο του Συ.Ριζ.Α ήρθε να θυμίσει, σε όσους το είχαν ξεχάσει, ότι αυτοί που κρατάνε τα πραγματικά ηνία της εξουσίας, είναι εχθροί της «αστικής» δημοκρατίας, των δημοκρατικών ελευθεριών και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, της ελευθεροτυπίας και της ανεξάρτητης δικαιοσύνης.

Αν όμως αυτή η διαπίστωση είναι σωστή, τότε οι ηγεσίες μεγάλων και μικρών κομμάτων της αντιπολίτευσης υστερούν φοβερά στην αντιμετώπιση του κινδύνου, που αντιπροσωπεύει η κυβέρνηση Τσιπρανέλ για τις ελευθερίες του ελληνικού λαού και το μέλλον του τόπου. Με χίλια δυο προσχήματα οι μεν και οι δε διατηρούν το παράθυρο ανοιχτό για μικροαστικού τύπου επαφές και ανταλλαγές με την εξουσία.

Οι καιροί ου μενετοί. Όπως στον εμφύλιο, δεν μπορεί κανείς να κάτσει στο κέντρο και να λυπάται για την ακρότητα και τον φανατισμό όσων συμπλέκονται. Το μέτωπο των αναρχοκομμουνιστών, των φασιστών, των πάσης φύσεως αποβλήτων της δημόσιας ζωής και των κατσαπλιάδων έχει σχηματιστεί. Πρέπει, όσοι έχουν την τόλμη και τη βούληση να υπερασπιστούν τη δημοκρατία, να δημιουργήσουν τώρα μια νέα εκλογική συμπαράταξη. Έναν «Εθνικό Δημοκρατικό Συναγερμό». Οι προσωπικές μωροφιλοδοξίες ηγετών και ηγετίσκων πρέπει να μετατεθούν για μετά τις εκλογές. Όταν μετά τη νίκη της δημοκρατίας θα μπούμε στην ομαλότητα, τότε οι κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων ή των διαφόρων τάσεων, που θα έχουν συγκροτήσει τη συμπαράταξη, θα είναι σε θέση να επιλέξουν τον κοινό υποψήφιο Πρωθυπουργό. Ως τότε η ηγεσία της κοινής προσπάθειας ανήκει εκ των πραγμάτων στον μόλις εκλεγέντα αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη. Σε αυτόν ανήκει η ευθύνη της πρόσκλησης προς όλους, ώστε να ξεκινήσουν οι επαφές σε ανώτατο επίπεδο για τη συγκρότηση αυτού του «Εθνικού Δημοκρατικού Συναγερμού».

Posted in Καθημερινή

Η κατάλυση του πολιτεύματος

Είχαμε από καιρό επισημάνει από αυτές εδώ τις σελίδες τον κίνδυνο κατάλυσης του πολιτεύματος, που συνιστούσε η παρά φύσιν συμμαχία Τσιπρανέλ και η αδυναμία επίτευξης, έστω και μιας προσωρινής βάσης συνεννόησης με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Το αμάλγαμα ημιφασιστικών, λαϊκίστικων, θρησκοληπτικών και τύχης που συγκροτούσε την ιδεολογική πλατφόρμα του κόμματος του Καμμένου, παραμένει αναλλοίωτο, τσιμεντωμένο από τη λατρεία της εξουσίας. Το συνονθύλευμα παλαιοκομμουνιστικών στρατηγικών, με όλες τις ενδιάμεσες προσαρμογές τους και του πάλαι ποτέ μεταρρυθμισμού της αναθεωρητικής πτέρυγας του ΚΚΕ, έχει στρατολογήσει ευρύτατα και έχουν συρρεύσει κατά κόρον στις τάξεις της πλειοψηφίας λαμόγια του Πα.Σο.Κ, άτυχα ή κατά τη γνώμη τους παραγνωρισμένα, εκπρόσωποι του κοινωνικού περιθωρίου, που διαμορ΄φωθηκε στις μεγάλες πόλεις τα τελευταία χρόνια και βεβαίως αδαείς, ρυπαροί και θρασύτατα ανεύθυνοι αναρχικοί.

Πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας το κοινωνικό περιθώριο πήρε τόσο ογκώδεις διαστάσεις. Πρώτη φορά η αποχή χρησιμοποιήθηκε σε τόσο μεγάλη έκταση ως όπλο αμφισβήτησης των κρατούντων. Πρώτη φορά υπήρξε τέτοιας έντασης οικονομικό αδιέξοδο και συνεπακόλουθά του: οργή, αγανάκτηση και βαθύ αίσθημα αδικίας.

Υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις ιδεολογικές, προσωπικές για να έρθουν στην επιφάνεια αυτοί που δε γνωρίζουν που να σταματήσουν και να ελπίζουν, ως εκ τούτου, ότι τα πιο τρελά τους όνειρα έγιναν πραγματικότητα.

Με μεθοδικότητα, χωρίς συστολή και απαλλαγμένοι από κάθε έννοια ήθους, επιδόθηκαν συστηματικά στη διάλυση της ελληνικής πολιτείας. Ό,τι με τους αγώνες του λαού μας και τις θυσίες τόσων γενεών είχε οικοδομηθεί, εκμηδενίστηκε, ελοιδωρήθηκε και κατεδαφίστηκε από τους ανθρώπους του ψεύδους και της προπαγάνδας.

Η κατάληψη του κράτους, δηλαδή των δημόσιων υπηρεσιών, ήταν εύκολη υπόθεση. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές από τη φαυλοκρατία, που είχε προηγηθεί. Έμενε να εφευρεθούν και νέες μορφές κομματισμού όπως η περιβόητη πια αδειοδότηση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Δυσκολότερη ήταν η διάβρωση της βασικής αρχής πάνω στην οποία στηρίζεται ένα σύγχρονο κράτος δηλαδή της αρχής της διακρίσεως των εξουσιών. Μία κυβέρνηση ολοκληρωτική πέρασε πάνω από τα όρια, που είχαν σεβαστεί ακόμα και δικτατορίες και πολιτικές αρχές ξένης στρατιωτικής κατοχής. Όταν όμως έχει αλωθεί ο τύπος, η διοίκηση και η δικαιοσύνη, τότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για το μέλλον της χώρας και πρέπει όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, απλοί εργαζόμενοι, άνθρωποι με θέσεις κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό, που δεν είναι έτοιμοι να υποκύψουν ή να εξωνηθούν, πρέπει να αναλάβουν αμέσως τις ευθύνες τους.

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Πρώτο ΘΕΜΑΚαμμένος για Προανακριτική: Δεν τα φάγαμε μαζί, όπως έλεγε ο κ ...Πρώτο ΘΕΜΑΔεν φοβάται αυτή η κυβέρνηση, διαμήνυσε ο Πάνος Καμμένος από το βήμα της Βουλής, υποστηρίζοντας ότι η σημερινή συζ [...]

Periodista.gr (Δελτίο Τύπου)Στο δρόμο που χάραξε ο Πάγκαλος: Ο Σημίτης στις επόμενες εκλογές ...Periodista.gr (Δελτίο Τύπου)Στο δρόμο που χάραξε ο Θόδωρος Πάγκαλος, φαίνεται να κινείται και ο πρώην πρ [...]

CNN GreeceΟ Πάγκαλος στο πλευρό της Γιάννας Αγγελοπούλου: Λυπάμαι...CNN GreeceΟ Πάγκαλος στο πλευρό της Γιάννας Αγγελοπούλου: Λυπάμαι... Newsroom , CNN Greece. 19:13 Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017. Ο Πάγκ [...]

iefimeridaΠάγκαλος για Αγγελοπούλου: Πρόσφερε εξαιρετικές υπηρεσίες στη ...iefimeridaΕπίθεση στην κυβέρνηση για το θέμα της Γιάννας Αγγελοπούλου εξαπέλυσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, σημειώνοντας ότι πρόσφερ [...]

Cretalive.grΟ Πάγκαλος ήθελε να γίνει…Γουίλσον!Cretalive.grΟ στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος ονειρευόταν πάντα να γίνει ένας…Γούντρωου Γουίλσον. Από την στιγμή που εγκαθίδρυσε τη δικτατορία του στη χώρα ο [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish