Μακεδονική Δημοκρατία των Σκοπίων

Τίποτα δεν έλεγε εκείνη την ηλιόλουστη αθηναϊκή ημέρα ότι «θα μου έπεφτε ο ουρανός στο κεφάλι». Είχα διασχίσει την Βασιλίσσης Σοφίας με τα πόδια και έμπαινα στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου με περίμενε ο Υπουργός τότε Αντώνης Σαμαράς. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μου είχε αναθέσει το καθήκον να βλέπω τακτικά τον Σαμαρά και να ενημερώνω αυτόν και το Εκτελεστικό Γραφείο του ΠΑΣΟΚ για την εξωτερική πολιτική της χώρας. Ο Κάρολος (Παπούλιας) δεν είχε εκλεγεί στο Εκτελεστικό Γραφείο.

Είχαν προηγηθεί δύο ή τρεις συναντήσεις με τον Σαμαρά. Ήταν ευγενέστατος και εξηγούσε την πολιτική του με μεγάλο πάθος. Βασικά τα πράγματα έμεναν όπως είχαν. Για να ξεπαγώσουμε τις σχέσεις της Ευρώπης με την Τουρκία, ζητάγαμε ως αντάλλαγμα την είσοδο της Κύπρου στην ΕΟΚ, πριν λυθεί το πολιτικό ζήτημα της κατοχής από τον τούρκικο στρατό. Είχαμε κερδίσει περίπου το 1/3 των ψήφων αλλά αυτό δεν είχε καμιά σημασία, επειδή οι αποφάσεις για τη διεύρυνση λαμβάνονταν με ομοφωνία. Έτσι και μόνο το βέτο το δικό μας δημιουργούσε άριστες προϋποθέσεις για την είσοδο της Κύπρου και οδήγησε τελικά στη μοναδική επιτυχία της ελληνικής πολιτικής στα ελληνοτουρκικά μετά το 1974. Κάποτε ένας Κύπριος με ρώτησε: «Και τι κερδίσαμε με την είσοδο στην ΕΕ; Τα τουρκικά στρατεύματα παραμένουν ακόμα στα κατεχόμενα». Και του απάντησα: «Αγαπητέ μου, αν χρειαζόταν μια απόδειξη ότι είσαι Έλλην, αυτή σου η ερώτηση θα αρκούσε, γιατί σκέφτεσαι μόνο το κακό και το μη χειρότερο. Δεν σκέφτεσαι το χειρότερο. Αυτό που σε έκανε προηγουμένως να κοιμάσαι με το οπλοπολυβόλο κοντά στο κρεβάτι σου. Δηλαδή την επιθετική ενέργεια των Τούρκων, που θα προσπαθούσαν να καταλάβουν και την υπόλοιπη Κύπρο και που τώρα πια είναι αδύνατο να κάνουν».

Ο Υπουργός εκείνη την ημέρα ήταν εξαιρετικά ενθουσιώδης. Μου περιέγραψε το σύνολο των «ενοχλητικών» ενεργειών, που σχεδίαζε να αναλάβει εναντίον της Ανεξάρτητης Δημοκρατίας που επρόκειτο να εγκατασταθεί στα Σκόπια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας, για να τους εξαναγκάσει να υιοθετήσουν όνομα που δεν θα περιελάβανε τη λέξη «Μακεδονία». Του απάντησα τότε ότι η θέση κάποιου που προσπαθεί να επιβάλλει ένα όνομα σε κάποιον άλλον είναι εξαιρετικά αδύνατη στη σημερινή διεθνή σκηνή. Σήμερα, όταν 140 από τα 200 περίπου μέλη του ΟΗΕ έχουν αναγνωρίσει τους Σκοπιανούς σαν «Μακεδονία», νομίζω ότι έχω κάθε δικαίωμα να θεωρήσω ότι είχα δίκιο.

Είπα ακόμη, ότι με βάση την πείρα μου στα ευρωπαϊκά συμβούλια, δημιουργείται εξαιρετική ενόχληση όταν κάποιος έχει ένα αποκλειστικά «εθνικό» θέμα. Εμάς μας έχει επιβαρύνει η γεωγραφία και η ιστορία με το Κυπριακό και τις προκλήσεις και τις αμφισβητήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο. Θα ήταν εξαιρετικά ενοχλητικό για τη διαπραγματευτική μας δυνατότητα να δημιουργήσουμε μόνοι μας και άλλο «εθνικό» θέμα.

Τον ρώτησα, τέλος, γιατί μέχρι τότε όλη μας η αλληλογραφία για τη διευθέτηση των συνόρων γινόταν με την Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας και όχι με την Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία. Στο τελευταία μου απάντησε ότι η Ομόσπονδη Δημοκρατία δεν είχε διεθνή παρουσία και εν πάσει περιπτώσει δεν μπορούσαμε να επιτρέψουμε τη δημιουργία σύγχυσης.

Του πρότεινα τότε, πριν κάνει και πει οτιδήποτε, να πάει στα Σκόπια, που δεν είχαν ακόμα προκηρύξει την ανεξαρτησία τους, να συναντήσει τον Γκλιγκόρωφ και να του πει: Η Ελλάδα δεν έχει εδαφικές διεκδικήσεις έναντί τους, θεωρούμε την εθνολογική σύστασή τους δικιά τους υπόθεση, τους δίνουμε απεριόριστες πιστώσεις για την προμήθεια εμπορευμάτων και δη πετρελαίου από την Θεσσαλονίκη αν κάποιος αποπειραθεί εμπάργκο εναντίον τους, τους δίνουμε με ταχύτατες και ευκολότατες διαδικασίες εκατοντάδες χιλιάδες θεωρήσεις για να επισκέπτονται τη Βόρεια Ελλάδα και ιδιαίτερα τη Θεσσαλονίκη. Έναντι όλων αυτών των εκχωρήσεων τους ζητάμε να αποτρέψουν τη σύγχυση που θα δημιουργηθεί με την ελληνική Μακεδονία και τους προτείνουμε το όνομά τους να περιέχει έναν σαφή γεωγραφικό προσδιορισμό, να λέγονται δηλαδή επισήμως και έναντι παντός «Μακεδονική Δημοκρατία των Σκοπίων». Στην τρέχουσα πρακτική αυτό θα σήμαινε ότι εμείς θα μπορούσαμε να τους λέμε Δημοκρατία των Σκοπίων ξεχνώντας το Μακεδονική και αυτοί θα μπορούσαν να τονίζουν το Μακεδονική για να ξεχνάνε τη βουλγαρική και εθνική διεκδίκηση απέναντί τους εκφραστής της οποίας ήταν το κόμμα των κομιτατζήδων του Γκρουέφσκι.

Υπάρχει μια μοναδική ευκαιρία η Κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα να κλείσουν προς αυτήν την κατεύθυνση το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Προσωπικά δεν θα με ενοχλούσε όπως και να λέγονταν. Συνάντησα κάποτε στην επαρχία κάποιον ταβερνιάρη που είχε επιγραφή «ο Πάγκαλος», διότι ήταν υπέρβαρος και μου έμοιαζε λέει. Το θεώρησα εσχάτη φιλοφρόνηση. Γιατί δεν αφήνουμε λίγο από τον Μέγα Αλέξανδρο να ικανοποιήσουν και αυτοί τα ιστορικά απωθημένα τους. Πως γίναμε όλοι καθηγητές ιστορίας ακόμη και αυτοί που θεωρούν προγόνους των Σλάβων, που είναι η πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας αυτής, του προϊστορικούς Δάκες της βορειοανατολικής Ρουμανίας;

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Συνταγματική σταθερότητα – Διακριτοί ρόλοι Κράτους και Εκκλησίας

Ένα από τα θέματα που κατά καιρούς δημιουργούν έριδες είναι οι διακριτοί ρόλοι Εκκλησίας και Κράτους, που λανθασμένα, κατά την άποψή μας και αυθαίρετα, αναφέρεται ως «διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους». Το σύνολο των σχετικών διατάξεων πρέπει να ξανασυζητηθεί.

Είναι αναμφισβήτητο ιστορικό γεγονός ότι η τεράστια πλειοψηφία του ελληνικού λαού αισθάνεται αλληλεγγύη προς την Εκκλησία, γιατί η Ορθοδοξία εκφράζει μία σταθερή πλευρά της πολιτιστικής και ιστορικής μας ταυτότητας. Πολλοί Έλληνες πολίτες δεν είναι θρησκευόμενοι, γιατί δεν έχουν μεταφυσικές ανησυχίες και αγωνίες αλλά είναι Ορθόδοξοι με την έννοια ότι η εκκλησιαστική παράδοση συγκροτεί ένα από τα θεμέλια της προσωπικότητάς τους.

Υπάρχουν καταρχήν διατάξεις που πρέπει να πάψουν να αναφέρονται σε συνταγματικό κείμενο και να έχουν την ανάλογη προστασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Άρθρο 3, Παράγραφος 3 του Συντάγματος, που απαγορεύει τη μετάφραση της Αγίας Γραφής χωρίς την άδεια της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.

Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα είναι η μισθοδοσία των υπαλλήλων της Εκκλησίας και δη των ιερέων από το Κράτος. Ο νυν Αρχιεπίσκοπος το ανασύρει κάθε τόσο ως επιχείρημα και λέει «Ας μου δώσει το Κράτος όλα τα ακίνητα, που έχει κατάσχει ή απαλλοτριώσει και εγώ αναλαμβάνω τη μισθοδοσία των ιερέων και το σύνολο των δαπανών της Εκκλησίας». Ας δούμε επιτέλους για τι ποσά πρόκειται. Ας διεκδικήσει η Εκκλησία από το Κράτος όλα τα ακίνητα που νομίζει ότι της ανήκουν. Ας μετρηθούν αυστηρά και αντικειμενικά οι δαπάνες της Εκκλησίας και ας προβλεφθεί μηχανισμός ελέγχου. Και τότε θα μπορούμε να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα και να περικόψουμε ότι εξέχει ή να επιδοτήσουμε ότι είναι απαραίτητο να επιδοτηθεί από τον προϋπολογισμό.

Η Ελλάδα είναι λαϊκό κράτος. Χρειάστηκαν κάπου τέσσερις αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας για να αποτινάξουν τις προλήψεις οι πρωτοπόροι αγωνιστές του ’21 και να υιοθετήσουν τα διδάγματα της Γαλλικής Επανάστασης. Αντίθετα όμως με ότι συνέβη στη Δύση, η Εκκλησία δεν ήρθε ποτέ σε σύγκρουση με την οικοδόμηση του εθνικού συναισθήματος. Βοήθησε και πρωτοστάτησε στη διαμόρφωση του σύγχρονου Ελληνισμού. Αυτή η ιδιαιτερότητα, που υπάρχει και σε άλλες χώρες (η σχέση Ιρλανδίας και Καθολικής Εκκλησίας είναι χαρακτηριστική)δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους. Πολλές τυπικότητες και τσιριμόνιες, που προσβάλλουν και τους θεσμούς και την ποιμαντική αποστολή της Εκκλησίας πρέπει να καταργηθούν. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει ούτε από την πλειοψηφία του λαού, ούτε από την αποφασιστικότητα της εκτελεστικής εξουσίας. Χρειάζεται κοινή συναίνεση, διάλογος και πειστικά επιχειρήματα. Και αν ποτέ γίνει η Αναθεώρηση του Συντάγματος, η προετοιμασία για την αναθεώρηση του Άρθρου 3 πρέπει να αρχίσει πολύ χρόνο πριν. Όσο για το οικονομικό ζήτημα, τα νταηλίκια εκατέρωθεν καλό είναι να περιττεύουν. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Οι Γερμανοί, που διέπονται από πλήθος θρησκευμάτων και έχουν μεγάλη κοινότητα αγνωστικών, σκεπτικιστών και αθέων έχουν βρει ένα σύστημα καταβολής ισότιμης ενός χρέους αλληλεγγύης, που είναι στην πραγματικότητα το ίδιο ποσοστό για όλους επί του καταβληθέντος φόρου. Και οι Εκκλησίες ευημερούν και οι μηχανισμοί αλληλεγγύης του Κράτους ή των Ομόσπονδων Κρατιδίων είναι πανίσχυροι και οι πολίτες δεν έχουν την αίσθηση ότι αδικούνται. Ας κάνουμε και εμείς κάτι ανάλογο. Ας αντιγράψουμε επιτέλους τους Γερμανούς σε κάτι. Δεν μπορεί σε όλα να είμαστε εμείς οι έξυπνοι και χρεωκοπημένοι και αυτοί οι βλάκες να προοδεύουν ακάθεκτοι.

Posted in Νεα

Συνταγματική σταθερότητα – Τρόπος εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και η ίδρυση Γερουσίας

Οι χώρες που έχουν δοκιμασμένους θεσμούς υπερασπίζονται τη συνταγματική τους σταθερότητα. Δεν αναθεωρούν το Σύνταγμά τους για ψύλλου πήδημα και κυρίως ως δημαγωγική διέξοδο μπροστά στον πολλαπλασιασμό δύσκολων προβλημάτων, που απαιτούν κατά μέτωπο σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα.

Η Ελλάδα αντιθέτως έχει ήδη αναθεωρήσει, εικονικά βέβαια και για δευτερεύοντες λόγους και αιτίες, τρεις φορές το Σύνταγμα του 1975. Το πολίτευμά μας βέβαια – μετά την έκπτωση του Βασιλικού Οίκου – είναι εξόχως ανθεκτικό. Μετά από μισό αιώνα ισχύος το Σύνταγμα θα πρέπει να αντιμετωπίζει ορισμένες αγκυλώσεις και να χρειάζεται τελειοποίηση, Άλλο όμως αυτό και άλλο η επινόηση της αναθεωρητικής βουλής ως διεξόδου για τα πολιτικά αδιέξοδα. Επίσης άλλο είναι μία πραγματική στασιμότητα, γιατί έχει διαμορφωθεί συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή και στο λαό και άλλο η επιβολή ακινησίας στους θεσμούς για να συνεχίσουν μικρές συντεχνιακές μειοψηφίες να γεύονται τους καρπούς της μονοπώλησης της εξουσίας.

Τα λέμε όλα αυτά, γιατί η Αναθεώρηση του Συντάγματος επανήλθε στο προσκήνιο τελευταία. Την ανέφερε ο Μέγας Παπαρίων Πρωθυπουργός μας, ο οποίος δεν ξέρει πια τι είδους πλασματικές εξελίξεις να υποσχεθεί, για να ξεχάσει ο πολίτης την ανελέητη φτώχεια που τον δέρνει.

Τρεις μπορεί είναι κατά τη γνώμη μας οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο Σύνταγμά μας:

1. Η εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας απ’ ευθείας από το εκλογικό σώμα.

Η άμεση εκλογή εκ πρώτης όψεως φαίνεται δημοκρατικότερο από το σύστημα που έχουμε σήμερα, της εκλογής του Προέδρου από τη Βουλή. Ο κάθε πολίτης θεωρεί ότι αποκτά μια νέα εξουσία. Ότι έρχεται πιο κοντά σε διαδικασίες που οδηγούν σε αποφάσεις καθοριστικές για το μέλλον του. Δεν υπάρχει τίποτα πιο λανθασμένο από αυτό. Κατ’ αρχήν ένα πλήθος «ψωνίων» θα κατακλύσουν το εκλογικό σκηνικό και με βασικό όπλο το χρήμα, που μπορούν να διαθέσουν θα αποδυθούν σε ξέφρενη εκστρατεία δημοσίων σχέσεων. Δεύτερον ο Πρόεδρος δεν θα έχει μεγαλύτερες εξουσίες εκτός εάν αλλάξουμε πολίτευμα και αποκτήσουμε Προεδρική Δημοκρατία. Το να εκλέξεις όμως ένα πρόσωπο με τις σημερινές εξουσίες του Προέδρου, που θα στηρίζεται στη ίδια νομιμοποιητική βάση, δηλαδή αμέσως στη λαϊκή κυριαρχία και όχι εμμέσως όπως σήμερα γίνεται, είναι λάθος. Εξασφαλισμένη είναι, αργά ή γρήγορα, η δυαρχία. Τέλος η Προεδρία της Δημοκρατίας έχει περιορισμένο μεν, από ουσιαστική άποψη, αλλά σημαντικό από συμβολική άποψη ρόλο.

Επίσης είναι λάθος να μιλάμε για σύσταση Γερουσίας. Γερουσία έχουν δύο τύποι χωρών ανά τον κόσμο. Η μία είναι η περίπτωση συγκροτημένων πολιτικά τάξεων και κινημάτων που έχασαν τη βάση τους. Έτσι λειτουργεί πχ η Βουλή των Λόρδων στην Αγγλία και εν τίνι μέτρον το γαλλικό Senat, που εκφράζει τη ζωτικότητα και πολιτική ιδιαιτερότητα των τοπικών θεσμών στη Γαλλία. Επίσης Γερουσίες υπάρχουν σε εξισορροπητικό ρόλο σε μεγάλες χώρες όπως οι ΗΠΑ ή χώρες μικρότερες όπως το Βέλγιο όπου η Γερουσία εξασφαλίζει την ισορροπία. Η Ελλάδα, χώρα νέα με συμπαγή εθνική και θρησκευτικό πληθυσμό, δεν έχει καμία ανάγκη Γερουσίας.

Ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα πολιτικής αρμονίας είναι η εξισορρόπηση εξουσιών, που έχουν την ίδια νομιμοποιητική βάση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι εμφύλιοι πόλεμοι των Ελλήνων, που μετά το 1823 υποκαθιστούν τη σύγκρουση με τους Οθωμανούς και γίνονται κύριο περιεχόμενο της Επανάστασης. Το δικό μας πολιτικό σύστημα απέδειξε περίτρανα μετά το 1975 ότι λειτουργεί εξισορροπητικά. Αυτό είναι και το κύριο καθήκον του. Για ποιο λόγο να το σκαλίσουμε; Για να ικανοποιήσουμε κενές φιλοδοξίες ασήμαντων επαγγελματιών πολιτικών, που βλέπουν να πλησιάζει αμείλικτη η ώρα της συνταξιοδότησης; Για να βάλουμε το λαό να τσακώνεται για ανύπαρκτα θέματα;

Αφήστε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας εκεί που είναι. Την επόμενη φορά ας διαλέξουμε όμως, κανείς δεν το αποκλείει αυτό, κάποιον που να εκφράζει κάτι ουσιαστικότερο από Συριζανέλ με ολίγην από Μολυβιάτη.

Posted in Νεα

Τέσσερα στοιχειώδη μαθήματα οικονομικής επιστήμης: Κατανάλωση – αποταμίευση – επένδυση – ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

Όταν στις αρχές του 19ου αιώνα, στην κεντρική Αγγλία, εισήχθη μια σατανική μηχανή που κατασκεύαζε αυτόματα καρφίτσες, απολύθηκαν από τα τοπικά εργοστάσια περίπου τα 2/3 των εργατών που κοπανούσαν με σφυρί τις καρφίτσες για να τις κάνουν αιχμηρές και με δαγκάνες δημιουργούσαν το στρογγυλό τους κεφάλι. Οι βιομήχανοι κατέπνιξαν κάθε αντίδραση. Μερικές δεκάδες απεργοί διαδηλωτές έπεσαν κάτω από τα βόλια των αρειμάνιων highlandersΣκωτσέζων, που εκτελούσαν κυβερνητικές διαταγές, χωρίς να γνωρίζουν ίσως ότι ανάλογες διαδηλώσεις είχαν γίνει και στα προάστια της Γλασκώβης με την ίδια αιτία. Η Βρετανική Αυτοκρατορία στηρίχθηκε στην αυτοματοποίηση και την αντικατάσταση της ανθρώπινης δύναμης και δεξιοτεχνίας από τη μηχανή και έτσι κυριάρχησε στον κόσμο. Μερικά χρόνια αργότερα, χιλιάδες Ινδοί χειροτέχνες κλωστοϋφαντουργοί αντιμετώπιζαν με τα χέρια γυμνά το αγγλικό πυροβολικό που υπεράσπιζε την ελευθερία του εμπορίου, δηλαδή την εισαγωγή στις Ινδίες κλωστοϋφαντουργικών από την Αγγλία, που κατέστρεψαν τελικά την ινδική χειροτεχνία και οδήγησαν τη μεγάλη αυτή χώρα σε πρωτοφανή αθλιότητα.

Η επένδυση αυτή καθ’ εαυτή δεν δημιουργεί απασχόληση. Τώρα πια το ξέρουμε αυτό και είναι γραμμένο και σε πολλά βιβλία που διδάσκονται στα αγγλικά πανεπιστήμια όπου πολλοί από τους υπουργούς του κ. Τσίπρα έχουν συλλέξει τις ακαδημαϊκές τους δάφνες.

Απασχόληση δημιουργεί η μικρή και μεσαία επιχείρηση. Πολλαπλασιάζει τις ευθύνες και δημιουργεί τον πολυαπασχολούμενο τεχνίτη όπου μπορεί να αντικαταστήσει τρεις ή τέσσερις εξειδικευμένους και να διατηρήσει τη θέση του στην παραγωγή καμιά φορά για μια ολόκληρη ζωή μέχρι να έρθει η ώρα να πάρει την άθλια σύνταξη που του επιφυλάσσει η «πρώτη φορά Αριστερά». Το πρόβλημα της ανεργίας, λοιπόν, δεν μπορεί να λυθεί με προσλήψεις στο ύποπτο για σπατάλες, έλλειψη αξιοκρατίας και δακτυλοδεικτούμενο παγκοσμίως ελληνικό δημόσιο. Δεν μπορεί ακόμα να λυθεί στις μεγάλες αυτοματοποιημένες εγκαταστάσεις των διεθνικών επενδύσεων που αναφέραμε στο προηγούμενο κείμενό μας. Προσωρινά είναι δυνατόν να δοθεί κάποια ανάσα από την επανάληψη της επένδυσης στις οικοδομές. Βραχυπρόθεσμα πρέπει να αναπτυχθεί ένα δίκτυο μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, που θα λειτουργούν ως τροφοδότες και υπεργολάβοι των μεγάλων βιομηχανιών στρατηγικού χαρακτήρα. Όταν η ΠΕΣΙΝΕ άρχισε την παραγωγή αλουμίνας και αλουμινίου στην Ελλάδα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το δάσος μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων, που κατασκεύαζαν σκεύη και μηχανές από αλουμίνιο και απασχόλησαν στα έτη που ακολούθησαν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Στη νέα συνοικία που θα δημιουργηθεί στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, θα υπάρχουν καταστήματα και υπηρεσίες πάσης φύσεως. Είναι λογικό να φανταστούμε δεκάδες χιλιάδες απασχολούμενους που θα προσέρχονται τις ώρες εργασίας και αυτοί θα αναπτύξουν οικογενειακή ζωή με ανάγκες που θα αναζητήσουν μέσα για την κάλυψή τους και ούτω καθ’ εξής.

Αυτήν την εικόνα προσπαθεί να αποκρύψει με κάθε τρόπο η ρυπαρή, αναχρονιστική και ημιμαθής ομάδα, που ο Τσίπρας και ο Καμμένος κρατάνε ακόμα στην ηγεσία της χώρας. Πολλά προβλήματα που σήμερα μας φαίνονται βουνό, όπως η ενσωμάτωση των μεταναστών ή το ασφαλιστικό, θα βρουν αυτόματα λύση μέσα σε ένα κλίμα αυξημένης απασχόλησης. Αλλά η άρχοντες της σήμερον οφείλουν την ύπαρξή τους και την κοινωνική τους θέση στην κρίση και τις συνέπειές της. Η ανεργία είναι βάσανο για τον άνεργο που ψάχνει για δουλειά και για την οικογένειά του. Είναι όμως ευκαιρία μοναδική για τον ψευδοεπαναστάτη, που ζητάει να θολώσουν τα νερά. Μπαίνουμε στο τρίτο έτος αυτής της άθλιας διακυβέρνησης. Ο Ελληνικός λαός δεν μπορεί να αυτοδικήσει. Εξ’ ορισμού του ανήκει η άσκηση της λαϊκής κυριαρχίας. Ας χρησιμοποιήσει λοιπόν, όσο είναι καιρός, τις δυνατότητες που του δίνουν τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος.

 

Posted in Νεα

Τέσσερα στοιχειώδη μαθήματα οικονομικής επιστήμης: Κατανάλωση – αποταμίευση – ΕΠΕΝΔΥΣΗ – απασχόληση

Ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Οικονομικών όταν δεν εκδηλώνουν την ημιμάθειά τους με ακατανόητες ιστορίες για «φυματικές σαρανταποδαρούσες» και δεν λαϊκίζουν με πασίγνωστες λαϊκές παροιμίες, ανασύρουν τη μαγική λέξη «επένδυση». Και πράγματι για να περάσουμε από την ύφεση στην ανάπτυξη χρειάζονται μεγάλες επενδύσεις, που θα δραστηριοποιήσουν στον περίγυρό τους μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και θα αυξήσουν την απασχόληση.

Είδαμε, όμως, στα δύο πρώτα κείμενά μας, ότι η πραγματικά ασκούμενη οικονομική πολιτική είναι δέσμια της κομμουνιστικής προέλευσης ιδεοληψίας. Οι μεγάλες επενδύσεις μπορούν να γίνουν μόνο από πολυεθνικές, που διαθέτουν ρευστότητα ή μπορούν να την αποκτήσουν κινητοποιώντας τραπεζικά δάνεια και επενδυτικές διεθνοποιημένες εταιρίες του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτές δηλαδή ακριβώς που είναι ο ιδεολογικός και πολιτικός εχθρός της κυρίαρχης στον τόπο μας «πρώτη φορά Αριστεράς».

Η επανειλημμένη υπονόμευση της εξόρυξης χρυσού από την ElDorado στη Χαλκιδική και της αξιοποίησης του πρώην αερολιμένα Ελληνικού είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η υπονόμευση αυτή γίνεται από τα επί μέρους υπουργεία, προφανώς όμως με την ανοχή του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος που άλλα λέει και άλλα κάνει.

Αποδείξαμε στα προηγούμενα κείμενά μας ότι η «ταξική» οικονομική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης εξ’ ορισμού δεν μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες επενδύσεις. Αυτές μπορεί να γίνουν μόνο από το μεγάλο διεθνοποιημένο κεφάλαιο. Αλλά και ο έμμεσος και πιο αργόσυρτος τρόπος ανάπτυξης, που θα στηρίζεται σε παραδοσιακές πρακτικές της ελληνικής κοινωνίας, έχει αποκλειστεί από την κυβέρνηση Τσιπρανέλ. Συστηματικά φτωχοποιείται και βαθμιαία εξαθλιώνεται η μεσαία αστική τάξη. Και υποτίθεται ότι ενισχύεται οικονομικά με «κοινωνική πολιτική», δηλαδή παροχές που έχουν το χαρακτήρα ελεημοσύνης για προφανείς ψηφοθηρικούς σκοπούς, το οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο. Δηλαδή το 20% των μισθωτών, που φορολογούνται ανελέητα έμμεσα και άμεσα και που καταναλώνει το σύνολο των εισοδημάτων του. Αυτή η πολιτική οδηγεί στην αύξηση των εισαγωγών ειδών πρώτης ανάγκης και αποσταθεροποιεί την οικονομία. Είναι αδιέξοδη από την ίδια της τη φύση.

Η ελληνική κοινωνία ήταν από την εποχή της δημιουργίας του νέου ελληνικού κράτους μια μικροαστική κοινωνία, που είχε ελάχιστα περιθώρια αποταμίευσης. Αλλά και αυτά τα ελάχιστα περιθώρια έπαιρναν τη μορφή κυρίως επενδύσεων στην αγορά γης και την ανέγερση ακινήτων. Σήμερα, με την ανελέητη φορολογία κάθε μορφής ιδιοκτησίας, ακόμα και όταν μένει κάτι που δεν καταναλώνεται στη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, αποθησαυρίζεται και δεν επενδύεται, γιατί το ακίνητο είναι πια ζημιογόνο.

Ο μικροαστικός χαρακτήρας της ελληνικής κοινωνίας οδήγησε στην δημοκρατική οργάνωση και την τοποθέτηση του κέντρου βάρους της πολιτικής ζωής στο χώρο του κέντρου. Σήμερα όραμα έχει γίνει η προλεταριοποίηση, η δημιουργία ακτημόνων, που θα είναι έρμαιο της αυταρχικής διαχείρισης από μία αντιδημοκρατική πολιτική ηγεσία. Η αποταμίευση, ακόμα και όταν υπάρχει, δεν γίνεται αυτόματα επένδυση. Υπάρχουν άλλες παρασιτικές μορφές αξιοποίησής της.

Οι μεγάλες περίοδοι οικονομικής ανάπτυξης ήταν οι κυβερνήσεις Χαριλάου Τρικούπη, Ελευθερίου Βενιζέλου και Κωνσταντίνου Καραμανλή που ενθάρρυναν αξιόλογες και στρατηγικής σημασίας επενδύσεις. Γύρω από αυτούς τους πόλους ανάπτυξης διαμορφώθηκε ένα δίκτυο μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, αυξήθηκε η απασχόληση σε μεταποιητικά έργα και η ευημερία της πλειοψηφίας του λαού οδήγησε σε παραπέρα ζήτηση προϊόντων πάσης φύσεως και άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Τα τελευταία χρόνια, η μόνη σύμφωνη με τους καιρούς και την τεχνολογία της εποχής μας επένδυση ήταν η ανάληψη από την κινεζική Coscoτης διαχείρισης της διακομιδής εμπορευματοκιβωτίων από το λιμάνι του Πειραιά.

Ας το πάρουμε απόφαση. Οι δημόσιες επενδύσεις θα μειώνονται συνεχώς. Το ελληνικό κράτος είναι χρεοκοπημένο και θα δημιουργεί πλεονάσματα αποκλειστικά για να εξυπηρετεί το χρέος, που έχουμε συσσωρεύσει. Δεν μπορούμε καν να μείνουμε ες αεί χρεωκοπημένοι και να λειτουργούμε ως παρίες και ζητιάνοι της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν συν τοις άλλοις, γιατί οι ίδιοι οι δανειστές μας δεν το επιτρέπουν.

Ο μόνος τρόπος για να βγούμε από το τέλμα είναι η αποφασιστική περικοπή των κρατικών δαπανών και η αναζήτηση φορολογικών εσόδων σε μεγάλες εστίες ανάπτυξης, που θα δημιουργηθούν από μεγάλες διεθνείς επενδύσεις σε χώρους όπου υπάρχει στρατηγικό πλεονέκτημα. Χρειάζεται επομένως δημιουργία κλίματος τάξης και ασφάλειας, σταθερό φορολογικό πλαίσιο, μείωση της φορολογίας για τις επιχειρήσεις, περιορισμός της χρονοβόρου γραφειοκρατίας και απελευθέρωση της παραδοσιακής δραστηριότητας στην οικοδομή. Αυτά, όμως, προϋποθέτουν κυβερνητική αλλαγή. Με το μόρφωμα Τσιπρανέλ, που ήδη έχει ύπουλα αλώσει την παιδεία και εν τινί μέτρω τη δικαιοσύνη, είναι αδύνατον να βρούμε μια τέτοια εξέλιξη. Χρειάζεται η άμεση απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης από την εξουσία.

 

Posted in Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

kathimerini.com.cy#PoliticsBlog Το φλαντζίν του Συνεργατισμού, ο Πάγκαλος και η ...kathimerini.com.cy-Διαχρονικό το του Πάγκαλου επιφώνημα "μαζί τα φάγαμε";. Πολιτικός που συμμετείχε στο προ [...]

Athens Magazine (Ιστολόγιο)Σοκάρει ο Πάγκαλος: «Καλά έκαναν οι Τούρκοι με τους 2 ...Athens Magazine (Ιστολόγιο)Ο Θεόδωρος Πάγκαλος πρώην ΥΠΕΞ και κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μιλώντας σε τηλεοπτική εκ [...]

ΑΝΑΤΟΛΗ (Ιστολόγιο)Γ. Πάγκαλος: «Δεν σταματούμε στο Γαργαδόρο, πρέπει να δούμε ...ΑΝΑΤΟΛΗ (Ιστολόγιο)Γ. Πάγκαλος: «Δεν σταματούμε στο Γαργαδόρο, πρέπει να δούμε όλες τις παραλίες από Καλό Χωριό μέχρι [...]

Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΟι χρυσοθήρες του ΠολιτισμούΗ Εφημερίδα των ΣυντακτώνΠάγκαλος ανέστειλε επ' αόριστον τα συγκεκριμένα "χρέη" (2 δισ. 681 εκατ. δρχ.) και ο καβγάς γενικεύτηκε. Η [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish