Το χεράκι του Μεγάλου Αδελφού

Όταν το 1984 πέρασε και όλοι διαπιστώσανε ότι ήταν μια χρονιά χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, είχα γράψει κάπου ότι οι προφητείες του Τζωρτζ Όργουελ δεν είχαν επαληθευτεί. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας ήταν πιο αποτελεσματικός όταν περιέγραφε από τροτσκιστική σκοπιά το τερατώδες σταλινικό σύστημα παρά όταν με την έμφυτη απαισιοδοξία του προσπαθούσε να προβλέψει το μέλλον. Διαπιστώνω σήμερα ότι έκανα λάθος. Ο Όργουελ είχε δίκιο. Το «1984» είναι πάντα ζωντανό και απειλεί το μέλλον μας.

Στην Ελλάδα του Τσίπρα πολλά από τα χαρακτηριστικά του δικτατορίας του Μεγάλου Αδελφού είναι καθημερινώς αντιληπτά. Λέξεις μετατοπίζονται, καινούργιοι όροι εμφανίζονται και με τη βοήθειά τους καινούργιες καταστάσεις και σχέσεις γίνονται γενικά και αδιαμαρτύρητα αποδεκτές. Τελευταία αφομοιώσαμε τον όρο «ολοκλήρωση», που αναφερόταν στο δυσπρόσιτο πλέγμα σχέσεων, που περιέγραφε την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ της χώρας μας και των δανειστών της. Λίγοι συνειδητοποίησαν το γλίστρημα νοήματος που είχε συντελεστεί τους τελευταίους μήνες. Είχε σχεδόν ξεχαστεί το περιεχόμενο ενός συμβιβασμού, είχαν υιοθετηθεί μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας οι απαιτήσεις των δανειστών μας, η Ελλάδα είχε παραδώσει όλα τα θέματα που κάποτε αναρρίπιζε ο αέρας της επανάστασης αλλά δυστυχώς για τους κρατούντες Τσιπραίους δεν υπήρχαν καν σημαίες για να συνεχιστεί η εθνική αντίσταση.

Η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων είχε καταντήσει αυτοσκοπός. Το περιεχόμενο του συμβιβασμού, εντός των πλαισίων του οποίο θα καλούμαστε να ζήσουμε επ’ άπειρον είχε εντελώς ξεχαστεί. Ο εργαζόμενος και φορολογούμενος Έλλην, θύμα και κορόιδο των εκμεταλλευτών και των καταφερτζήδων, είχε μπει για μια ακόμη φορά στο περιθώριο.

Δεν είναι σημειολογικό μόνο το πρόβλημα. Είναι η μετάθεση μιας ολόκληρης πολιτικής πρακτικής. Δεν είναι ο Καμένος και οι εθνικολαϊκιστές του, που ωρίμασαν και μετά προσαρμόστηκαν προς την κεντροαριστερά. Είναι η εξευτελισμένη «αριστερά» του Τσίπρα, που προσαρμόστηκε στα χούγια της εξουσίας και στον άγονο και άνυδρο αυτόν δρόμο εγκατέλειψε ένα, ένα τα πιστεύω της και τις διαπραγματευτικές της θέσεις. Το πρόβλημα είναι ότι στους άγονους δρόμους της εξουσιαστικής εμμονής και της πνευματικής αυτάρκειας αργά ή γρήγορα έρχεται η ώρα που οι υπόλοιποι σε θεωρούν μια λεπτομέρεια της Ιστορίας και με μία κίνηση του καρπού του χεριού σε στέλνουν από εκεί που ήρθες.

Εδώ και πολύ καιρό υποστηρίζουμε ότι το θέμα δεν είναι που θα διατεθεί το πλεόνασμα ούτε καν το λογιστικό ύψος του. Το θέμα είναι από πού προέρχεται το πλεόνασμα και αν οι κινήσεις που το δημιουργούν είναι θεμιτές κινήσεις καλού διαχειριστή. Υποστηρίξαμε πάντα ότι μια οικονομία σε ύφεση, χωρίς καμία επένδυση, δεν μπορεί να δημιουργήσει πλεόνασμα. Κάναμε μια μικρή έρευνα. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων ανα το πανελλήνιο πληρώνονται πια με δύο ημέρες καθυστέρηση. Οι υπερωρίες, επιδόματα και επικουρικές συντάξεις με 5 έως 10 ημέρες καθυστέρηση. Επτάμισι δισεκατομμύρια τουλάχιστον είναι ο εσωτερικός δανεισμός. Ποσά δηλαδή που χρωστάει το κράτος στον εαυτόν του ή σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ή σε Έλληνες ιδιώτες ή σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που έχουν έδρα την Ελλάδα. Αυτά συγκροτούν ένα δεύτερο χρέος, που σιγά, σιγά τείνει να γίνει βαρύτερο από το εξωτερικό χρέος του κράτους και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου.

Με τη συνενοχή των χαμερπέστατων συνδικαλιστικών ηγεσιών και διαφόρων άλλων οι κοινωνικές αντιδράσεις είναι εντελώς δυσανάλογες σε σχέση με τη σημασία αυτού του φαινομένου. Κολοσσιαία είναι, βέβαια, τα οφέλη της υφεσιακής πολιτικής διόρθωσης των κακώς εχόντων με τη χρησιμοποίηση μπαλωμάτων και την απουσία προσφυγής στο μεγάλο ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο.

Αν είστε μισθωτός ή δανειστής του δημοσίου, βάλτε την ημέρα που θα ‘ρθει η ωριμότητα της απαίτησής σας το χέρι στην τσέπη. Θα βρείτε εκεί να ψαχουλεύει ένα γλοιώδες μαλακό χεράκι τριχωτό και ευκίνητο. Είναι το χεράκι του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Σας φαίνεται παράξενο; Το 1984 είναι πίσω μας 33 χρόνια. Το χεράκι αυτό ανήκει στον «Μεγάλο Αδελφό».

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Άλλη μια χαμένη ευκαιρία

Αναλύσαμε, την περασμένη Κυριακή, γιατί οι γνήσιες δημοκρατικές δυνάμεις μιας χώρας οφείλουν να απορρίψουν ή εν πάσει περιπτώσει να βλέπουν με σχετική δυσπιστία την προσφυγή στα δημοψηφίσματα. Είχαμε αναφέρει δύο λόγους συμμετρικά αντίθετους:

-        Τον εκβιαστικό καταναγκασμό του πολίτη ψηφοφόρου να πάρει συνολική θέση, με ένα «ναι» ή ένα «όχι», πάνω σε σύνθετα ερωτήματα, που περιέχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία και που πολλές φορές είναι δύσκολο να τα κατανοήσει ο μέσος πολίτης χωρίς να έχει προηγηθεί καλόπιστη και εμπεριστατωμένη συζήτηση

-        Την απόσπαση έγκρισης για μεταβολή των θεσμών υποκαθιστώντας άλλες διαδικασίες, οι οποίες απαιτούν αυξημένες πλειοψηφίες, χρονικές περιόδους μελέτης και λήψη αποφάσεων από διαφορετικά αντιπροσωπευτικά όργανα (π.χ. Αναθεώρηση του Συντάγματος).

Ο κύριος Τσίπρας ετόλμησε το πρώτο και εδικαιώθηκε προσωρινά, γιατί αμέσως μετά κέρδισε και τις εκλογές με τους απερίγραπτους συμμάχους του. Νομίζω ότι πια είμαστε σε θέση να πούμε ότι η ποιότητα των αναμετρήσεων προδήλωνε και την ποιότητα της διακυβέρνησης που ακολούθησε.

Θεωρώντας ότι είχαμε το δικαίωμα, εζητήσαμε προ του Ιουλίου του 2015 , από τον τότε αρχηγό της αντιπολίτευσης να δηλώσει ότι ο ίδιος και το κόμμα του απέχουν από την ψηφοφορία. Ως γνωστόν μια συμμετοχή της τάξης του 50% είναι απαραίτητη για να θεωρηθούν έγκυρα τα αποτελέσματα ενός δημοψηφίσματος. Το πρωτοφανές ποσοστό αποχής απέδειξε ότι αν απείχε η Νέα Δημοκρατία, ακόμα και αν δεν την ακολουθούσαν άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, θα υπήρχε ακυρότητα του δημοψηφίσματος και ο Τσίπρας θα έπεφτε ο ίδιος στην παγίδα, που είχε στήσει στους αντιπάλους του και σε όλο τον ελληνικό λαό και θα γινόταν καταγέλαστος.

Συζητήσιμα είναι, για άλλους λόγους και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος της περασμένης Κυριακής στην Τουρκία. Ο κύριος Ερντογάν επέτυχε ασθμαίνων, ασκώντας συστηματική βία και τρομοκρατία και με προφανή δείγματα νοθείας ένα ποσοστό της τάξης του 51%. Ας σημειωθεί ότι δυο χρόνια πριν τα κόμματα που υποστήριζαν το «ναι» στο δημοψήφισμα (το μουσουλμανικό του κυρίου Ερντογάν και οι εφάμιλλοι της «Χρυσής Αυγής», ακροδεξιοί «Γκρίζοι Λύκοι») είχαν πάρει 62% στις εθνικές εκλογές. Σε σχέση με το σημερινό ποσοστό, η πολιτική επιρροή του κυρίου Ερντογάν και των συμμάχων του έχει πέσει κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ακόμα, μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι οι εφτά μεγαλύτερες πόλεις και οι περιοχές όπου συγκεντρώνεται πλειοψηφία των οικονομικών και εμπορικών δραστηριοτήτων, καθώς και η πρωτεύουσα Άγκυρα περνάνε στην αντιπολίτευση.

Με μια φυσιολογική κυβέρνηση, όχι ιδιαίτερα ικανή αλλά που θα απολάμβανε αναγνώριση ενός στοιχειώδους κύρους από τους εταίρους μας, θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε εκβιασμούς και το συστηματικό «μπούλινγκ» από τον ισχυρότερο γείτονα. Δυστυχώς, όπως και άλλες φορές συνέβη στην ιστορία μας, χάσαμε την ευκαιρία διότι φροντίσαμε να πάμε όσο πιο κοντά στον πάτο γίνεται.

Ας αφήσει λοιπόν ο απελπισμένος κύριος Τσίπρας τους πειρασμούς μιας νέας καταδολίευσης του λαϊκού αισθήματος και οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης ας κάνουν επιτέλους το καθήκον τους. Μαζική αποχή σε οποιαδήποτε απόπειρα προκήρυξης δημοψηφίσματος και άμεση προσφυγή σε εθνικές εκλογές.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Όχι στα δημοψηφίσματα

Ο εκ πατρός θείος μου, Ναύαρχος Θησέας Πάγκαλος, άνθρωπος δημοκρατικός και μετριοπαθής, επαναλάμβανε συχνά προσπαθώντας να με τιθασεύσει: «Τα δύο άκρα αλληλοτροφοδοτούνται και κάνουν έτσι ζημιά στη χώρα. Ο λαός κατά πλειοψηφία προτιμάει το δρόμο της καμήλας. Το δημοκρατικό κέντρο». Θεωρούσα τότε, εξαντλώντας τα τελευταία περιθώρια πολιτικής εφηβείας, που διέθετα, βαρετές και παρωχημένες αυτές τις νουθεσίες. Πόσο δίκιο είχε ο έντιμος αυτός πατριώτης!

Ας πάρουμε την επίκαιρη περίπτωση της προσφυγής στο λαό. Τι κοινό μπορεί να έχουν οι «φιλελεύθεροι», χαζοχαρούμενοι οπαδοί της προσφυγής στο λαό ως υψίστης πράξης δημοκρατικής ευαισθησίας, για να αποφασίσουν οι ίδιοι οι πολίτες με μια βούληση που δεν μπορεί να νοθευθεί από ύποπτους αντιπροσώπους περίπλοκα ζητήματα που αγνοούν με τους οπαδούς του αυταρχισμού και της πολιτικής κομπίνας; Αυτή η προσφυγή στο δημοψήφισμα για να αποφασιστεί παραδείγματος χάριν, αν είναι ικανοποιητικός ένας συμβιβασμός, που δημιουργεί ένα πλαίσιο διασφάλισης υπέρ των δανειστών μιας αναξιόπιστης οικονομίας, δοκιμάστηκε με επιτυχία από το ΣΥΡΙΖΑ και λειτουργεί έκτοτε ως μέσον υπέρτατου εκβιασμού του καθημερινού πολίτη.

Δεν είναι πάντα βέβαια τα δημοψηφίσματα τόσο αθώα. Υπάρχουν και εκείνα, πολύ απλούστερα, που αφορούν τη μορφή του καθεστώτος. Εκεί το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η μία εκ των δύο εκδοχών μπορεί να οδηγήσει σε εκδημοκρατισμό του καθεστώτος και ουσιαστικότερη λαϊκή συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων. Όταν ο ελληνικός λαός κατήργησε τη βασιλευόμενη δημοκρατία εδημιούργησε ένα πολίτευμα όπου ο Ανώτατος Άρχων της χώρας εκλέγεται από τη Βουλή. Κατά την άποψή μου, αν προχωρήσουμε στην απ’ ευθείας εκλογή του Ανώτατου Άρχοντα, με τη σχετική τροποποίηση του Συντάγματος, η απόφαση θα είναι ακόμα πιο ουσιαστικά δημοκρατική, αφού η λαϊκή κυριαρχία θα λειτουργεί άμεσα και όχι με αντιπροσώπους.

Παράδειγμα κακού, δηλαδή αντιλαϊκού δημοψηφίσματος είναι το διεξαγόμενο σήμερα στην Τουρκία, όποια και αν είναι τα αποτελέσματά του. Η απλοποιημένη απάντηση είναι πάντα στα δημοψηφίσματα ένα «ναι» ή ένα «όχι». Επί του προκειμένου ο Τούρκος πολίτης μπορούσε να απαντήσει «όχι», που θα εσήμαινε ότι επέλεγε να παραμείνει ισχύουσα η σημερινή κατάσταση αστάθειας και τρομοκρατίας, αυταρχισμού και βάναυσης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πληγμάτων κατά της ελευθεροτυπίας και οικονομικής κρίσης. Θα μπορούσε, επίσης, να ψηφίσει, υποκύπτοντας στην κυβερνητική αυθαιρεσία και τη δημαγωγική συνθηματολογία του Ερντογάν «ναι». Αυτό θα οδηγούσε σε μεγαλύτερο ακόμα αυταρχισμό σε ένα καθεστώς, όπου όλες οι εξουσίες θα τις συγκέντρωνε και θα τις καθοδηγούσε ένα άτομο: ο Ερντογάν, Χαλίφης και Σουλτάνος.

Το αντιπροσωπευτικό σύστημα με τον διαχωρισμό εξουσιών, που έχει ως βάση, έχει πολλά ελαττώματα, κυρίως γιατί δεν αποκλείει κανέναν. Θεωρητικά τουλάχιστον και ο πιο φτωχός και ο πιο αστοιχείωτος πολίτης αυτής της χώρας έχει μια ψήφο ισοδύναμη με όλους τους άλλους, όποια και αν είναι η μόρφωσή του ή η περιουσιακή του κατάσταση. Στα περιθώρια και στις ελλείψεις του συστήματος φύονται επικίνδυνα ζιζάνια, όπως η εκλογική πελατεία, το ρουσφέτι και η οικονομική εξάρτηση κομμάτων και υποψηφίων. Όλα όμως αυτά, τα ελαττώματα της αντιπροσώπευσης, διορθώνονται. Και για όλα η ψήφος του λαού έχει καταλυτική σημασία. Πρέπει να έχεις δηλαδή πλήρη αναισθησία για να ψηφίσεις για πολλοστή φορά διεφθαρμένους και ανεπαρκείς εκπροσώπους. Και εν πάσει περιπτώσει, αντίθετα με ότι νομίζουν οι χαζοχαρούμενοι, η διορθωτική ψήφος είναι πάντα στη διάθεση του ψηφοφόρου, αν αυτός παρακολουθεί στοιχειωδώς.

Οι άμεσες δημοκρατίες και γενικώς κάθε σύστημα, που φορτώνει στην υπέροχη αυτή αρχαίας ελληνικής προέλευσης λέξη, με προσδιοριστικά χαρακτηριστικά, είναι εκ των πραγμάτων ύποπτες. Ας ηρεμήσουν οι χαζοχαρούμενοι και ας μη χαίρονται για τις κακουχίες των γειτόνων μας. Στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον οι πέτρες που πέφτουν στην αυλή του γείτονα μπορεί να σπάσουν και το δικό σου τζάμι.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ο Πινόκιο

Πρόσφατα σε μια εκπομπή του ραδιοφωνικού προγράμματος «ΤΟ ΒΗΜΑ» 99,5 στα FM, ο αγαπητός και ταλαντούχος συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος αποκάλεσε τον Πρωθυπουργό «Πινόκιο». Επακολούθησε δριμύτατος σωφρονισμός από τους δύο οπαδούς της πολιτικά ορθής έκφρασης, που ισχυρίστηκαν ότι έναν Πρωθυπουργό δεν μπορεί κανείς να τον λέει Πινόκιο.

Εδώ τίθενται δύο ζητήματα. Το ένα είναι μέχρι ποίου σημείου μπορεί κανείς να ασκεί κριτική σε έναν Πρωθυπουργό. Είναι αυτός παντοδύναμος; Ποια είναι επίσης τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο ίδιος για να υπερασπιστεί την εικόνα του; Βεβαίως μιλάω για πολίτες που εκφράζονται ελεύθερα και όχι για αρχηγούς κομμάτων, βουλευτές εν τω βουλευτηρίω κλπ. Αποκτά ο Πρωθυπουργός δια της εκλογής του μια μεταφυσική διάσταση; Γίνεται κάποιου είδους Βούδας; Του είναι απαραίτητη μία κάλυψη της τιμής και της αξιοπρέπειάς του, που θα ξεπερνάει τα όρια του ποινικού κώδικα ή απλώς πρέπει να του αναγνωρίζονται δυνάμεις και εξουσίες, που να τον καθιστούν απρόσβλητο από τον μέσο πολίτη; (ένα είδος δικτάτορα δηλαδή με κοινοβουλευτικό μανδύα)

Βασικό επιχείρημα του Πρωθυπουργού ήταν τελευταία ότι όχι μόνο η οικονομία πηγαίνει μια χαρά, αλλά και ότι οι επιδόσεις ξεπερνούν τις προβλέψεις των μίζερων ή και δολίων ξένων παρατηρητών. Αυτά τα είπε με τη συνηθισμένη προπαγανδιστική προετοιμασία στο υπουργικό του συμβούλιο (που επιτέλους συνεδρίασε). Ταυτόχρονα σχεδόν το ελπιδοφόρο μήνυμα εκφωνούσαν όλα τα ροζ παπαγαλάκια, που συνεχώς αυξάνονται σε κρατικά και παρακρατικά μέσα «ενημέρωσης».

Όταν δεν έχεις τον έλεγχο του στρατού η επιβολή μονοφωνίας είναι δύσκολη υπόθεση. Ο κ. Τσίπρας έχει βήματα ακόμα να κάνει για την επιβολή πραγματικά ολοκληρωτικού καθεστώτος, από αυτά που ονειρεύεται. Μαντούρο δεν είναι. Ούτε καν ο γειτονικός μας Ερντογάν. Πινόκιο είναι, γιατί λέει ασύστολα ψεύδη. Εκτός αν τα ψεύδη τα λέει κρατική υπηρεσία, δηλαδή η Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδας, που την ίδια ώρα και την ίδια μέρα ανακάλυπτε όχι αύξηση του εθνικού εισοδήματος, αλλά μείωση, δηλαδή ύφεση και το 2016. Ύφεση μάλιστα -1,1%, που καθιστά εντελώς απίθανη την ύπαρξη θετικής και μάλιστα εντυπωσιακής προόδου το 2017. Άρα ο πληθυσμός, που σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις προβλέπει χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης έχει δίκιο και οι οικονομικοί εγκέφαλοι της κυβέρνησης, περιλαμβανομένου και του Πρωθυπουργού ή είναι ψεύτες ή είναι ανίκανοι.

Θεωρώ πιο επικίνδυνο ένα καθεστώς ανικανότητας και απώλειας ελέγχου επί της πραγματικότητας από ότι θα μπορούσε να είναι μια τερατώδης τάση προς το ψεύδος. Εξάλλου και στο παιδικό παραμύθι τα «κακά παιδιά» μεταβάλλονται απλώς σε γαϊδουράκια, ενώ ο φιλόδοξος Πινόκιο βλέπει την ξύλινη μύτη του να μεγαλώνει κάθε φορά που λέει ψέματα. Και τώρα με τόσο μεγάλη μύτη, πώς να περάσουμε από τις πόρτες των Βρυξελλών ή του Βερολίνου, Αλέξη; Δεν αφήνεις κανέναν να διαχειριστεί τα πράγματα για κάνα δυο μήνες και να τα παραδώσει στους επερχόμενους; Και οι προκάτοχοί σου, ο Κώστας Σ., ο Κώστας Κ. και ο Γιώργος Π., όταν είδαν την πανωλεθρία να έρχεται την κοπάνισαν και χάθηκαν μέσα στον κουρνιαχτό. Μέχρι ενός σημείου επιτυχώς. Εσύ τι κάθεσαι με τέτοια μυτόνγκα και επαναλαμβάνεις δηλώσεις επί δηλώσεων; Στη μάχη κανείς μένει για να πολεμήσει με το σπαθί του και όχι με μία μύτη, που συνεχώς επιμηκύνεται και μάλιστα φτιαγμένη από ξύλο.

Επίσης, ψέματα μπορεί να λένε όλοι οι αντικειμενικοί διεθνείς παρατηρητές, που έχουν κάθε λόγο να εύχονται μιαν ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Αυτοί δεν είναι τόσο αυστηροί όσο η Στατιστική Υπηρεσία αλλά κανείς τους δεν προβλέπει το 2,5 και βάλε αύξηση του ΑΕΠ, που έχει προβλέψει η κυβέρνηση. Επειδή μάλιστα όλες οι προοπτικές και ο προϋπολογισμός του επόμενου έτους με τα πλεονάσματά του στηρίζονται σ’ αυτήν την υπερβολική και ανέφικτη, όπως φαίνεται, πρόβλεψη, τότε είναι απαραίτητο να αναθεωρηθούν όλα τα δεδομένα πάνω στα οποία στηρίζει ο πρωθυπουργός τη θριαμβολογία του.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Τα κατά συνθήκη ψεύδη

Την περασμένη Κυριακή προσπαθήσαμε να δώσουμε την εσωτερική διάσταση της έννοιας ουτοπία, όπως μπορεί να τη ζει σήμερα ένας πολίτης της χώρας μας. Η ουτοπία ομορφαίνει τη ζωή. Αμβλύνει τη σκληρή πραγματικότητα. Όταν αξιοποιείται από ανθρώπους με χάρισμα μπορεί να μεταβληθεί σε έργο τέχνης, καμιά φορά σε αριστούργημα. Υπάρχουν όμως και ανθρώπινες δραστηριότητες, όπου η εμφάνισή της και η συχνή χρήση της αναιρεί την ουσία. Ένας τέτοιος χώρος είναι και η οικονομική ανάλυση. Η προσφυγή στην ουτοπία, όταν μιλάμε για οικονομικά δεδομένα, μπορεί να οδηγήσει σε τελείως λανθασμένα συμπεράσματα και να γίνει η αιτία για την εφαρμογή πολιτικών που κάνουν να υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι.

Πριν από καιρό, η κυβέρνηση ανακοίνωσε θριαμβευτικά την ύπαρξη πρωτογενών πλεονασμάτων από την τρέχουσα διαχείριση του προϋπολογισμού του έτους 2016, τα οποία ξεπερνούσαν κατά πολύ τον προβλεπόμενο μνημονιακό στόχο και δημαγωγώντας ξεδιάντροπα, έσπευσε να προαναγγείλει ότι τα πλεονάσματα αυτά θα διατεθούν για την ανακούφιση όσων υποφέρουν περισσότερο από τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.

Λυπάμαι αν κάποιους απογοητεύσω, αλλά αυτή η προαναγγελία έχει πιθανότητα να συμβεί λίγο μεγαλύτερη από την υπόσχεση ότι μερικά θύματα της σημερινής περιοριστικής πολιτικής θα κερδίσουν οπωσδήποτε ένα μεγάλο ποσό ενός απ’ τα υφιστάμενα λαχεία, με τη διαφορά όμως ότι στην αγορά λαχείου (optiospei) ο αγοραστής ήξερε τις συγκεκριμένες πιθανότητες της κλήρωσης. Ενώ στη σημερινή πρακτική της κυβέρνησης το απίθανο και ενδεχόμενο γεγονός εμφανίζεται ως βέβαιο.

Το πλεόνασμα απλώς δεν υπάρχει. Σχηματίστηκε με κάποιο τρόπο συγκεντρώνοντας ταμεία που έχασαν την αυτοτέλειά τους και στηρίζεται στην εξαπάτηση της ενδιαφερόμενης κοινής γνώμης.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ενώ τα εισοδήματα των μισθωτών, που αποτελούν την κύρια δύναμη των καταναλωτών, μειώθηκαν και καταγράφονται λογιστικά , η τρέχουσα ζήτηση, όπως εκτιμήθηκε με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα, αυξήθηκε τουλάχιστον κατά 2%. Αυτό το εκ πρώτης όψεως παράδοξο οφείλεται σε ένα συνηθισμένο και προχωρημένο σύμπτωμα κρίσης. Τα λογιστικά μεγέθη δεν αντιστοιχούν στην πραγματική οικονομία. Αφενός διευρύνεται η ήδη εξαιρετικά αναπτυγμένη στη χώρα μας μαύρη οικονομία. Αποκρύπτονται δηλαδή συστηματικά λογιστικά μεγέθη που μπορούν να οδηγήσουν στην αύξηση της φοροδοτικής ικανότητας του συναλλασσόμενου. Φαίνεται όμως ότι, από ένα σημείο και πέρα, σημειώνεται μια ακόμη πιο επικίνδυνη τάση να ανταλλάσσουν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις προϊόντα έναντι προϊόντων χωρίς να περνούν από το χρηματικό υπολογισμό τους. Ιδιαίτερα στην ύπαιθρο φαίνεται ότι αυτό συμβαίνει σε μεγάλη έκταση.

Οι παλιότεροι από εμάς έχουν τραγικές αναμνήσεις από τη γενίκευση ενός τέτοιου συστήματος στην κατοχή και τα αμέσως επόμενα χρόνια. Χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια και πολλές θυσίες για να επανέλθει το χρήμα και να λειτουργήσει φυσιολογικά η αγορά. Αν τα παλικάρια της κυβέρνησης Τσιπρανέλ το κατάφεραν αυτό, δηλαδή την υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας, που παραμένει, παρόλα όσα συμβαίνουν, μια από τις 30 πιο αναπτυγμένες οικονομίες του κόσμου, τότε πραγματικά πρέπει, νομίζω, κάθε διεστραμμένος εγκέφαλος να τους απονείμει ευαρέσκεια. Ίσως, μάλιστα, βαθιά μέσα στον συγκεχυμένο νοητό κόσμο τους, όπου συνωθούνται οι ξεπερασμένες οικονομικές, μαρξιστικές θεωρίες του 19ου αιώνα και σύγχρονες αντιλήψεις, να έχουν την αίσθηση ότι κάνουν ένα βήμα προς την κατάργηση του κράτους. Βέβαια ο Μαρξ και ο συνεργάτης του Έγκελς έβλεπαν την κατάργηση του κράτους ως επιστέγασμα μιας θριαμβευτικής πορείας εκλογικευμένης ανάπτυξης. Σήμερα οι Τσιπρανέλ εφεύραν τον ελληνικό δρόμο προς το σοσιαλισμό, που είναι η γενίκευση της βαρβαρότητας και η κατάργηση της αγοράς.

Η δυσπραγία των ανθρώπων δεν τους ενδιαφέρει. Κάπου κατέκτησαν το δικαίωμα να εφαρμόσουν τη δικιά τους ουτοπία σε ου τόπον. Ας τους θυμίσουμε, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, ότι ο ου τόπος αυτός λέγεται Ελλάδα και είμαστε και εμείς εκεί.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

gazzetta.grΣαν σήμερα ο Πάγκαλος είπε το «Μαζί τα φάγαμε» (vid) | Plus ...gazzetta.grPlus: Πολιτική - Σαν σήμερα στις 21 Σεπτεμβρίου του 2010, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέ [...]

Η, μέσω Τζιάς, παρέμβαση του Θεοδ. Πάγκαλου για τις εκλογές του ...Η ΚαθημερινήΠαρέμβαση για τις εκλογικές διαδικασίες του νέου φορέα πραγματοποίησε ο πρ. Υπουργός του ΠΑΣΟΚ κ. Θεοδ. Πάγκαλος, από τη [...]

gazzetta.grΘεόδωρος Πάγκαλος και Βάνα Μπάρμπα διασκέδασαν στα ...gazzetta.grΘεόδωρος Πάγκαλος και Βάνα Μπάρμπα διασκέδασαν στα μπουζούκια (pic). Στιγμές από τις παλιές καλές εποχές. Οι «παλιές αγάπες. [...]

NewsBombΤσιρώνης όπως... Πάγκαλος: Την ευθύνη για την πετρελαιοκηλίδα ...NewsBombΕπιχειρώντας να αποτινάξει τις ευθύνες της κυβέρνησης για την τραγωδία στο παραλιακό μέτωπο της Αττικής, ο... οικολόγος [...]

Politis News (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Διεκδικούν θέση Πάγκαλος και ΑλέξεPolitis News (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Την προετοιμασία του ολοκληρώνει σήμερα ο Άρης για το αυριανό εκτός έδρας παιχνίδι με τη [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish