Πολιτικώς ορθόν

Τις τελευταίες μέρες δημιουργήθηκε μια ευρύτατη διένεξη γύρω απ’ την απόκρυψη και τελικά τη διαρροή της επιστολής της ελληνικής κυβέρνησης προς τους «θεσμούς». Η κυβέρνηση, για να δικαιολογήσει την ακατονόμαστη συμπεριφορά της, επικαλέστηκε την πολιτική ορθότητα. Είπε, δηλαδή, ότι δεν μπορούσε να δημοσιοποιήσει επίσημη επιστολή, που δεν είχε παραλάβει ακόμα ο αποδέκτης. Είναι βέβαια απορίας άξιο γιατί αυτή την ευαισθησία δεν την επέδειξε πριν αποφασίσει τις προεκλογικού χαρακτήρα διανομές δώρων προς τους αναξιοπαθούντες.

Τη δεκαετία του ’60 γεννήθηκε στην Αμερική ο όρος και η πρακτική του “politicallycorrect”. Ήταν μόδα και είχε ημερομηνία λήξης, όπως καταδεικνύει το αποτέλεσμα των πρόσφατων αμερικάνικων προεδρικών εκλογών. Εξελέγη ο Τραμπ, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του, με επιμονή θα λέγαμε, κακοποιούσε συνεχώς τη συμπεριφορά, που επέβαλε η πολιτική ορθότης και έφτασε μέχρι το αδιανόητο, την αμφισβήτηση δηλαδή του μελλοντικού αποτελέσματος των εκλογών στις οποίες μετείχε. Παλιότερα, ήταν πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κάποιος την εφαρμογή των κανόνων της πολιτικής ορθότητας σε διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες ή τέλος σ’ αυτήν την ιδία την πολιτική. Ήταν η εποχή, που οποιοσδήποτε δεν χρησιμοποιούσε τον όρο «αφροαμερικανός» αν έλεγε «μαύρος» ή «νέγρος» ή οτιδήποτε άλλο σχετικό, καταδικαζόταν στο πυρ το εξώτερο. Η εποχή που οι εφημερίδες είχαν σαν τίτλο όχι ποιος νίκησε ούτε καν ποιος έχασε αλλά κάτι σαν αυτό που ακολουθεί: «παραλίγο να κερδίσει ο …», για τον ηττηθέντα αντίπαλο.

Όπως συμβαίνει γενικά με τις μόδες, η πολιτική ορθότις έφτασε με καθυστέρηση στην Ελλάδα, όταν πια είχε αρχίσει να παρακμάζει έξω από τα σύνορα. Τότε επωφελούμενοι και των μεγάλων εκλογικών θριάμβων της πασοκαρίας, νέες μάζες νεόπλουτων και βλαχαδερών εισέβαλλαν στην πολιτική κοινωνική σκηνή. Αυτοί οι παράγοντες είχαν ποδοπατήσει τις παλιές αξίες και απομακρύνει τους παλιούς αγωνιστές για να αναρριχηθούν οι ίδιοι και να καταλάβουν τις θέσεις τους.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Πρωθυπουργό. Είναι από σπίτι που διαθέτει οικονομική άνεση, εργολάβων της μεγάλης εποχής της χούντας. Η οικονομική άνεση συνοδεύεται από παχυλή άγνοια και έλλειψη πολιτισμού. Ο νέος είναι όπως τον κάνανε. Δεν σπουδάζει τίποτα ουσιαστικό , διακρίνεται όμως στα αμφιθέατρα των καταλήψεων και των απεργιών. Κακοποιεί, όταν μιλάει, ιδιαίτερα χωρίς χειρόγραφο, όχι μόνο τις ξένες γλώσσες τις οποίες μισοξέρει, αλλά και τη γραμματική και το συντακτικό της καθομιλουμένης. Βαρβαρότητα και μισαλλοδοξία αποπνέουν οι επιδόσεις του μέσα και έξω απ’ τη Βουλή. Πριν ακόμα γίνει Πρωθυπουργός αποκαλεί τους αντιπάλους του πράκτορες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των ξένων συμφερόντων, γερμανοτσολιάδες, προδότες, τους απειλεί με βιαιοπραγίες («δεν θα μπορείτε να βγαίνετε απ’ τα σπίτια σας») και κερδίζει τις πρώτες εκλογές βίας, που έγιναν μετά το 1961 στην Ελλάδα. Οι αντίπαλοι απλώς είχαν τρομοκρατηθεί.

Ως Πρωθυπουργός δεν αλλάζει χαρακτήρα. Εξάλλου υποθέτω ότι κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Προσθέτει στη συμπεριφορά του τα θέλγητρα της αλαζονείας και της εγωπάθειας. Κατακλυσμός τα «εγώ» όταν μιλάει για το κόμμα του ή για την κυβέρνηση όλων των Ελλήνων ή ακόμα και για την πατρίδα στο σύνολό της. Παράλληλα όμως και αυτό είναι χαρακτηριστικό της επιπολαιότητας μιας μοδάτης επικάλυψης από ξενόφερτες έννοιες, συναντάει την ανθούσα σε αυτές τις παρυφές του πολιτισμένου κόσμου πολιτική ορθότητα και την ασκεί με ιδιαίτερη αλαζονεία.

Πρέπει, λοιπόν, να πιούμε το ποτήρι μέχρι το τέλος; Να εξευτελιστούμε στο έπακρον; Τι είναι αυτά τα τσαλίμια και τα κόλπα με τη γερμανική ηγεσία; Μετά μια χυδαία επίθεση στη σωματική ακεραιότητα, που έχει προκύψει από πολιτική επίθεση εναντίον του υποτιθέμενοι αντιπάλου του, αφού μίλησε για ψυχική αστάθεια, που προφανώς δεν μπορεί παρά να έχει προκύψει από τη σωματική αναπηρία, ο χυδαίος και οιηματίας νεαρός νεόπλουτος προσπάθησε να δημιουργήσει, αυτός ο ανύπαρκτος, ρήγμα στην πολιτική ηγεσία της Γερμανίας και τετελεσμένα γεγονότα στο επίπεδο των 27 χωρών της Ευρώπης.

Τσαλακωμένος ο Τσιπουράς μας, επιμένει να μένει στην αρχή και να την εξασφαλίζει στους αργομίσθους, που συγκροτούν την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία. Δεν ξέρω αν ο τράχηλος του Έλληνα ανέχεται «ζυγόν». Εξευτελισμό όμως ανέχεται κατ’ επανάληψη. Ήρθε η ώρα του ξεσηκωμού. Μην αμφισβητήσουμε το δικαίωμα των συριζαίων στο λόγο αλλά να μην ανεχόμαστε πια το μονόλογο, που έχουν εγκαταστήσει εδώ και δυο χρόνια στην πολιτική έρημο, που δημιούργησαν με τους τραμπουκισμούς και την ασυδοσία.

Προχθές μια κυρία μου είπε σε ένα πεζοδρόμιο: «Αισθάνομαι ότι κυβερνάει 10 χρόνια ο Τσίπρας. Κάντε κάτι να μας απαλλάξετε». Ας κάνουμε λοιπόν κάτι μέσα στο πλαίσιο των συνταγματικών μας δικαιωμάτων.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ποιος καίει τα λεωφορεία;

Πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, σε ένα επίπεδο ανάπτυξης και παραπέρα, ανέδειξαν συνοικίες, όπου συγκεντρώθηκε το κοινωνικό περιθώριο και ζούσε με σχετική αυτονομία, αποφεύγοντας ή αποκλείοντας τις αστυνομικές δυνάμεις. Αυτό είχε γίνει ανεκτό στη συνοικία Κριστιάνα της Κοπεγχάγης, στη γειτονιά πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Ζυρίχης, στο Μαρέ του Παρισιού και στο Μπρίξτον του Λονδίνου μεταξύ άλλων. Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο και στην Αθήνα; Τα Εξάρχεια είναι δηλαδή ένα τέτοιο παράδειγμα; Τότε έχει δίκιο ο υπουργός προστασίας του πολίτη όταν λέει ακολουθώντας, το γνωστό ιδεολόγημα του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το «Κράτος των Εξαρχείων» δεν αντιμετωπίζεται μόνο με αστυνομικά μέτρα.

Όμως στα Εξάρχεια δεν κατοικούν κατά κύριο λόγο περιθωριακοί πολίτες. Έχω κατοικήσει και ο ίδιος εκεί για μακρό χρονικό διάστημα. Οι μπαχαλάκηδες έρχονται το βράδυ από διάφορα προάστια, πολλοί από τα βόρεια προάστια, που δεν κατοικούνται ως γνωστόν από τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού μας και είναι ηλικίας 15 έως 25 ετών. Ανάμεσά τους πρόσφατα, χάρη και στη φιλόξενη πολιτική της κυβέρνησης, υπάρχουν και αρκετοί μετανάστες. Αυτοί κυρίως επικεντρώνουν τις δραστηριότητες τους γύρω από τρία κέντρα ενδιαφέροντος: την παράνομη (λόγω ηλικίας) κατανάλωση αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τέλος την πορνεία, που χρηματοδοτεί τις άλλες δύο δραστηριότητες.

Στις παρυφές αυτού του «ωραίου» κόσμου, αναπτύσσοντας μιαν όσμωση, που συνεχώς ενισχύεται, ζουν και οι περίφημοι μπαχαλάκηδες, οι οποίοι εφαρμόζουν μια βάρβαρη και αστοιχείωτη μορφή υποτιθέμενης αναρχίας. Αυτοί είναι που παραδείγματος χάριν πυρπόλησαν τρία τρόλεϊ, αφού προπηλάκισαν τους επιβάτες που ήταν φτωχοί και συχνά ηλικιωμένοι ανυπεράσπιστοι άνθρωποι.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι τα Εξάρχεια. Οι περί την πλατεία δραστηριότητες θα μπορούσαν να ελεγχθούν με συνήθεις αστυνομικές διαδικασίες εντός ολίγων εικοσιτετραώρων. Το πρόβλημα είναι ότι οι αρρωστημένοι εγκέφαλοι, που ηγούνται στις κοινές σχεδιασμένες δραστηριότητες εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου και μπαχαλάκηδων έχουν καταλάβει παρανόμως και ελέγχουν ένα τεράστιο δημόσιο κτίριο. Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης θαύμαζε την ανωτάτη εκπαίδευση και τη θεωρούσε υπόσχεση για ένα καλύτερο μέλλον απαλλαγμένο από τυραννικές εξουσίες. Στις μέρες μας τα ΑΕΙ έχουν γίνει εστίες διάδοσης της εθνικολαϊκής αριστεροδεξιάς πολιτικής κουλτούρας και πράξης. Πολλοί από αυτούς που μας κυβερνούν θα θεωρούσαν τον εαυτό τους ευτυχή εάν θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε μια από τις καταστροφικές εκρήξεις αναρχίας του κέντρου της Αθήνας. Άλλοι πάλι εκφράζουν επανειλημμένα δημόσια την αλληλεγγύη τους στους εξεγερμένους «πολίτες». Η πλειοψηφία της κοινωνίας σιωπά έντρομη μπροστά στα συμβαίνοντα. Λύση, όπως αφήνει να εννοηθεί το μέχρι εδώ κείμενο, είναι η κατάληψη και κατάσβεση της εστίας των εξεγέρσεων (focus), δηλαδή του ΕΜΠ. Πρακτικά το εγχείρημα δεν παρουσιάζει καμία δυσκολία. Κτίρια τεράστια μπορούν να χτιστούν ή υπάρχουν ήδη υποχρησιμοποιούμενα στην πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου. Εξάλλου ήδη τα περισσότερα από τα πανεπιστημιακά κτίρια του κέντρου της Αθήνας έχουν αδειάσει από διδακτικές και ερευνητικές δραστηριότητες. Καλή είναι εξάλλου η προσαρμοστικότητα φοιτητών και διδασκόντων. Τι θα γίνουν τα κενά κτίρια; Είχα ήδη προ δεκαπενταετίας με τους τότε συνεργάτες μου σχεδιάσει μιαν επέκταση κάτω από την οδό Τοσίτσα του αρχαιολογικού μουσείου που θα το καθιστούσε το πρώτο του κόσμου στο είδος του. Στις ασύγκριτες σε πλούτο και αξία συλλογές του θα ερχόταν να προστεθεί ένας απίθανος κτιριακός εκσυγχρονισμός, που περιελάμβανε και όλο το σύγχρονο μνημείο του αρχιτεκτονικού επιτεύγματος, που είναι το κεντρικό κτίριο του πολυτεχνείου. Ως πότε αυτός ο τόπος θα πετάει ξέγνοιαστα μπροστά στα γουρούνια της αμφισβήτησης τα μαργαριτάρια της πιο ένδοξης ιστορίας στον κόσμο;

Μα θα μου πείτε ποιος θα το αναλάβει αυτό το ηράκλειο εγχείρημα. Μα ο εκ Τζουμέρκων Ηρακλής μας. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός πρέπει να συγκαλέσει. συσκέψεις όλων των αρμοδίων, να τις θεσμοποιήσει κάθε βδομάδα μέχρις ότου λυθεί το πρόβλημα με την εξάλειψη κάθε εμποδίων που ενδεχόμενα υπάρχουν μέχρι σήμερα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Παράξενα πακέτα

Η μακρά πορεία της Αλβανίας προς την μετακομμουνιστική δημοκρατία αρχίζει στις 11 Απριλίου του 1985. Τότε πεθαίνει και κηδεύεται με μεγάλες τιμές ο Ενβέρ Χότζα, ηγέτης του αλβανικού κομμουνισμού, ιδιόμορφος και υποστηρικτής της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα, ακόμα και αν αυτή είχε πολλές ιδιαιτερότητες και ήταν εξαιρετικά μικρή. Ο Χότζα είχε καταργήσει πολλές από τις μεσαιωνικές κοινωνικές δομές και συνήθειες των Αλβανών και προχωρήσει στην κρατικοποίηση της γεωργίας, που ήταν η κύρια απασχόληση του πληθυσμού της χώρας. Από το 1970 και μετά η τυραννία, που ασκούσε, παίρνει εντελώς προσωπικό χαρακτήρα. Έχει μια έντονη μανία καταδίωξης ότι θα του επιτεθούν οι Έλληνες «μοναρχοφασίστες» και γεμίζει τη χώρα με εντελώς άχρηστα, από κάθε άποψη, μπούνκερ για να αμυνθεί «ο κάθε Αλβανός δίπλα στο σπίτι του». Παράλληλα βασανιστήρια, εκτελέσεις και συστηματική αστυνόμευση από την περιβόητη «Σιγκουρίμι», καθιστούν τη ζωή στη χώρα αυτή όλο και πιο δύσκολη.

Παρόλα αυτά και παρά το γεγονός ότι η Αλβανία ως σύμμαχος της Ιταλίας θα θεωρηθεί παγκοσμίως ως επιτιθέμενο μέλος του Άξονα, παρά την απομόνωση του αλβανικού καθεστώτος, που έχει συγκρουστεί, ακόμα και στο κομμουνιστικό στρατόπεδο με τον Τίτο της συνοριακής Γιουγκοσλαβίας, τους Ρώσους ρεβιζιονιστές από το 20ο Συνέδριο και μετά και την Κίνα, η Ελλάδα δείχνει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την αποκατάσταση των σχέσεων, ώστε το υπουργικό συμβούλιο αίρει από το 1987 την εμπόλεμο κατάσταση ανάμεσα στις δύο χώρες.

Το 1989 ο διάδοχος του Χότζα, Αλία υπογράφει τη συμφωνία του Ελσίνκι, παρά πάσα προσδοκία, αναγνωρίζοντας έτσι την ύπαρξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανάγκη της προστασίας τους. Η Αλβανία δεν έγινε βέβαια δημοκρατία από τη μια μέρα στην άλλη. Ούτε ήταν εξάλλου δημοκρατία ποτέ στο παρελθόν. Η κοινωνία και ο δύσμοιρος λαός της έπρεπε να εφεύρουν αυτό το καθεστώς, που δημιουργήθηκε από τους λίγους για τους λίγους πριν επεκταθεί και αναζητήσει την ψήφο για κάθε πολίτη και την πλειοψηφία ως βάση νομιμοποίησης των καθεστώτων. Σε πολλά σημεία της χώρας, το κομμουνιστικό καθεστώς αρχίζει να διαλύεται και αυτό έχει έμμεσες συνέπειες στον τρόπο που λειτουργούν ορισμένοι καταπιεστικοί μηχανισμοί του παρελθόντος. Αποκαθίστανται, για παράδειγμα, οι σχέσεις πάνω από τη μεθόριο ορισμένων ελληνόφωνων οικισμών που βρίσκονται ένθεν και εκείθεν των συνόρων. Αρχίζει δειλά στην αρχή, ορμητικότερα αργότερα, το ρεύμα της φυγής προς την Ελλάδα, που παίρνει μαζικές διαστάσεις από το 1991. Το 1992 υπολογίζεται ότι επί δύο εκατομμυρίων ενεργού πληθυσμού της Αλβανίας το ένα, δηλαδή 50%, έχουν περάσει στην Ελλάδα. Τότε πηγαίνει ο Αντώνης Σαμαράς στη Δερβιτσάνη, που είναι η πρωτεύουσα της Δρόπολης, δηλαδή της πιο καθαρής περιοχής της ελληνικής μειονότητας. Ενώ παίζουν τα κλαρίνα και τα βιολιά, ο κ. Σαμαράς καλεί τους κατοίκους να επισκεφτούν τα αδέρφια τους στην Ελλάδα, που τους περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες. Για τις «ανοιχτές αγκάλες» χρειάζεται μια άλλη συζήτηση. Όμως, είναι γεγονός ότι, πριν αρχίσει το επιβλητικό σε όγκο ρεύμα μετανάστευσης, είχαν πάψει οι ένοπλοι του καθεστώτος να πυροβολούν όσους διάβαιναν παράνομα τα σύνορα. Οι «shootingborders» του αλβανικού κομμουνισμού είχαν πάψει να χωρίζουν τους δύο λαούς, που είχαν ζήσει αιώνες ανακατεμένοι σε ποικίλες κοινές περιπέτειες.

Τις πρώτες εκλογές, που έγιναν με στοιχειώδη ελευθερία, τις κερδίζει το σοσιαλιστικό κόμμα, συνέχεια και προέκταση του καθεστώτος. «Freebutnotfair» (ελεύθερες, αλλά όχι δίκαιες) τις χαρακτήρισε το Συμβούλιο της Ευρώπης. Ο χαρακτηρισμός ήταν σωστός. Δεν υπήρχαν πχ ιδιωτικά αυτοκίνητα και ιδιωτικά ακίνητα. Άρα οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης είχαν να αντιμετωπίσουν αντίπαλους που κινούντο με αυτοκίνητα του κράτους και είχαν τα γραφεία και τα εκλογικά τους κέντρα μέσα στα κρατικά κτίρια. Το 1992, στην επανάληψη των εκλογών, κερδίζει η φιλελεύθερη αντιπολίτευση με ηγέτες τον Σαλί Μπερίσα και τον Γκράμος Πάσκο. Το 1996 επισκέπτεται επίσημα τα Τίρανα ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος. Οι υπουργοί εξωτερικών Πάγκαλος και Σερέκι υπογράφουν «σύμφωνο φιλίας, συνεργασίας και καλής γειτονίας». Δυο χρόνια αργότερα, το σύμφωνο αυτό, επικυρώνεται από τη Βουλή των Ελλήνων.

Αυτό που ζητάει ο κ. Ράμα είναι κάτι το εντελώς πρωθύστερο. Ζητάει, να επικυρωθεί εκ των υστέρων η απόφαση του υπουργικού συμβουλίου του 1987 από τη Βουλή, ενώ η ύπαρξη συμφώνου προϋποθέτει ότι οι σχέσεις των δύο χωρών έχουν αποκατασταθεί και η εμπόλεμος κατάσταση είναι πια πίσω στο παρελθόν.

Η όλη συζήτηση έχει προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Ο κ. Ράμα δε μας λέει τι ακριβώς επιθυμεί, δημιουργώντας αυτό το ανύπαρκτο θέμα και εντάσσοντάς το σε ένα πακέτο προβλημάτων, που άλλα υπάρχουν και αξίζουν μια σοβαρή αντιμετώπιση και άλλα όχι και άρα είναι τεχνητά. Αλλά και αυτή καθεαυτή η ιδέα του πακέτου είναι τουρκικής εμπνεύσεως και οφείλεται στο γεγονός ότι η Τουρκία επιθυμεί «διαπραγματεύσεις», που δε θα έχουν σαφές νομικό πλαίσιο αλλά θα στηρίζονται στο συσχετισμό δυνάμεων. Έχει όμως πράγματι η Αλβανία του κ. Ράμα εξασφαλίσει ένα τέτοιο συσχετισμό; Ή μήπως στηρίζεται σε υποσχέσεις παράνομων σχέσεων, που μπορεί να αποβούν μάταιες και μοιραίες;

Η τελευταία φορά, που η Αλβανία συμμάχησε εναντίον της Ελλάδος ήταν με την Ιταλία του Μουσολίνι.

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

«Φιλοσοφούμεν μετά μαλακίας»

Κάποτε ο Παναθηναϊκός, είχε έναν Λατινοαμερικάνο αρμένικης καταγωγής προπονητή, τον κύριο Μαρκαριάν. Αυτός δεν ήξερε πολύ καλά τα ελληνικά, αλλά έκανε φιλότιμες προσπάθειες να τα μιλήσει. Μια μέρα, μπροστά σε ένα ξεχασμένο μικρόφωνο, είπε «τι μαλάκα είσαι». Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, γνωστοί για τους καλούς τους τρόπους, τον εξύβριζαν από τότε φωνάζοντας σε κάθε ματς «η μαλάκα είσαι».

Αυτό τώρα με οδηγεί στο σχολιασμό της άποψης του αγαπημένου μου φίλου Κώστα Ζουράρι, ο οποίος δήλωσε ότι όποιος νομίζει ότι, ο μακαρίτης πια, Κάστρο είναι δικτάτωρ είναι «η μαλάκα». Στην πραγματικότητα και ο Ζουράρις και όλοι, με σπάνιες εξαιρέσεις, όσοι συμμετείχαν στις αξιολογικές συζητήσεις για το θάνατο και την κηδεία του Φιντέλ Κάστρο συγκρότησαν μια «μεγάλη μαλάκα» εφάμιλλη των καλύτερων παραδόσεων του λαού και της διανόησής μας. Η συζήτηση καλούσε να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο όρους, «επαναστάτης» ή «δικτάτωρ». Οι περισσότεροι από όσους πήραν μέρος θεωρούσαν ότι δεν είναι δυνατόν να είσαι και το ένα και το άλλο. Οπωσδήποτε, χάσαμε για μια ακόμη φορά την ευκαιρία να δούμε ένα κοινωνικό φαινόμενο με τις πραγματικές του διαστάσεις και τις φυσιολογικές συνέπειές του.

Καταρχήν, ποιος είπε ότι ένας επαναστάτης δεν μπορεί να γίνει δικτάτωρ μετά την κατάληψη της εξουσίας ή ότι ένας δικτάτωρ δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα επαναστάτης. Αυτά τα δύσβατα μονοπάτια της λενινιστικής ημιμάθειας, μας οδήγησαν σε μια επιφανειακή και χωρίς περιεχόμενο συζήτηση. Ο Κάστρο ήταν ένα πολύ κλασικό παράδειγμα δικτάτορα. Άσκησε απόλυτη και ανεξέλεγκτη εξουσία, επί 50 χρόνια δεν έκανε εκλογές ούτε επέτρεψε οποιαδήποτε κριτική. Εκεί τον οδήγησε μια λαμπρή επαναστατική πορεία. Αυτός και τα άλλα γενειοφόρα παιδιά, που μπήκαν στην Αβάνα την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1959 και έτρεψαν σε φυγή το διεφθαρμένο κατεστημένο της δικτατορίας Μπατίστα με αντιστάσεις, με ρήξεις, με θυσίες (Γκεβάρα) κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν ένα καθεστώς.

Είναι πολλές οι περιπτώσεις και θα αδικήσω αν μία, μία αρχίσω να τις αναλύω. Ένας δικτάτωρ δε βγαίνει από ένα μαγικό σωλήνα αλχημιστή. Συνήθως διαμορφώνεται, ασκώντας την εξουσία, με την πάροδο του χρόνου και πολλές φορές με τη συνενοχή του λαού είτε ως υποστηρικτή είτε ως αντιστεκόμενου.

Αυτό που δεν αναφέρθηκε και εξηγεί ίσως την αφοσίωση ενός μεγάλου τμήματος του λαού σε ένα καθεστώς ελλείψεων και στέρησης, ήταν η τεράστια επίπτωση του επαναστατικού καθεστώτος πάνω στην οικονομία και την κοινωνία της Κούβας. Για μια ακόμη φορά ο υπαρκτός σοσιαλισμός απέδειξε ότι δεν είναι σύστημα για ανεπτυγμένες κοινωνίες αλλά πλαίσιο για να διευκολύνει την ανάπτυξη. Αλφαβητισμός, προληπτική ιατρική, περιφερειακή ανάπτυξη δικτύου μικροβιομηχανιών άλλαξαν τη μορφή αυτής της χώρας, που ήταν καθιερωμένη ως τόπος αναπαύσεως και διασκέδασης των πλουσίων και διεφθαρμένων «θείων» από την απέναντι ακτή. Κοινωνικό περιθώριο υπήρχε πάντοτε και αναγκαστικά δημιουργούσε την ανάγκη κάποιας καταπίεσης. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο Φιντέλ Κάστρο υπήρξε μεγάλος κοινωνικός αναμορφωτής και άλλαξε την προοπτική της ηπείρου ολόκληρης, έχοντας χθες στην κηδεία του πέντε μαθητές, λιγότερο ή περισσότερο λαοπρόβλητους ηγέτες χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Συζήτηση και διαπραγμάτευση

Σταθερός άξονας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ήταν η αποφυγή διμερών διαπραγματεύσεων με την τουρκική ηγεσία. Αισθάνομαι σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο και ιδιαίτερα σε μέρη αναψυχής και πολυτελούς διαβίωσης να υψώνονται τα φρύδια των προοδευτικών οπαδών της ειρήνης, που σε ένα επίπεδο επιφάνειας έχουν άποψη για όλα.

«Μα δε θα συζητούμε τώρα με τους γείτονές μας; Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια πανίσχυρη χώρα με μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης και όταν εργάτες, αγρότες και φοιτητές είναι όπως είναι γνωστό «αδέλφια» πάνω από τα σύνορα». Συζητήσεις και επαφές, βέβαια, όχι απλώς πρέπει να γίνονται αλλά να επιδιώκονται. Εγώ ο ίδιος, πέραν των διπλωματικών μου υποχρεώσεων, είχα και έχω φίλους από την άλλη μεριά των συνόρων και έκανα επισκέψεις εκεί με σκοπό την ανάπτυξη των σχέσεων στη Σμύρνη με πρόσκληση του εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου, δύο ή τρεις στην Κωνσταντινούπολη για να δώσω συνεντεύξεις σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης και για μια διάλεξη/συζήτηση στο περίφημο «PeraClub» και στην Άγκυρα για να χαιρετήσω το συνέδριο του λαϊκού (κεμαλικού) κόμματος. Άλλο όμως οι συζητήσεις όταν γίνονται ελεύθερα και απρογραμμάτιστα και δεν δεσμεύουν πέραν της εκφοράς συγκεκριμένου λόγου και άλλο η διαπραγμάτευση όταν γίνεται από τον Πρωθυπουργό ή τον Υπουργό Εξωτερικών ή επιμέρους Υπουργό για συγκεκριμένο θέμα. Τότε, στην περίπτωση δηλαδή της διαπραγμάτευσης, τα αποτελέσματα της συζήτησης δεσμεύουν τη χώρα και πρέπει να μετουσιωθούν σε συγκεκριμένες πραγματικότητες με ανάλογες νομοθετικές πρωτοβουλίες.

Για να τα κάνω ακόμα πιο ευνόητα τα πράγματα, η διαπραγμάτευση προϋποθέτει:

  1. Πλήρη κοινά, εγκεκριμένα δηλαδή από την άλλη πλευρά, πρακτικά, που δεσμεύουν για το μέλλον
  2. Παρουσία αντιπροσωπειών που τυπικά, εκ της θέσεώς των ή ουσιαστικά, γιατί εφαρμόζουν αποφάσεις κυριαρχικού οργάνου όπως η εθνοσυνέλευση ή η Βουλή, έχουν τη δυνατότητα να αναλάβουν δεσμευτικές υποχρεώσεις για το μέλλον
  3. Πρόβλεψη πριν από την έναρξη της συνάντησης γενικού νομικού πλαισίου, το οποίο λειτουργεί δεσμευτικά π.χ. Χάρτης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ή του Συμβουλίου της Ευρώπης, Διεθνής Σύμβαση περί του Δικαίου της Θαλάσσης
  4. Πρόβλεψη προσφυγής σε συγκεκριμένη διαιτησία, αν και όταν υπάρξει διαφωνία ή διαφορετική ερμηνεία των συμφωνηθέντων

Η συζήτηση με τον κ. Ερντογάν είναι ελεύθερη δυνατότητα για τον Έλληνα Πρωθυπουργό. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα της ανθρώπινης επαφής. Η διαπραγμάτευση με την Τουρκία είναι από την πλευρά του Συ.Ριζ.Α και της κυβέρνησης Τσιπρανέλ καθεστωτική ανατροπή, η οποία μπορεί ευκολότατα να ερμηνευτεί ως εσχάτη προδοσία, γιατί η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός γνωρίζουν ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας διαπραγμάτευσης και εν πάσει περιπτώσει, αν δε γνώριζαν, όφειλαν να ενημερωθούν μελετώντας τους σχετικούς φακέλους και ρωτώντας τα εξειδικευμένα και υψηλοτάτου επιπέδου στελέχη του Υπ.Εξ και τους συναδέλφους τους, οι οποίοι είναι διαθέσιμοι και εν ζωή.

Οι χαριεντισμοί και άνευ λόγου τουριστικές μεταβάσεις στη χώρα, που απειλεί εμπράκτως και κατ’ επανάληψη τα σύνορά μας, μόνο για εσωτερική επίδειξη και δημαγωγία, καθιστούν τον μετακινούμενο γελοίο πρόσωπο. Επ’ αυτού δε φοβόμαστε τίποτα. Ο βρεγμένος τη βροχή δε φοβάται.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

LiberalΟ Θόδωρος Πάγκαλος γράφει στην ιστοσελίδα του για τον Ιβάν ...LiberalΈνα άρθρο, στο οποίο περιγράφει τη γνωριμία του με τον Ιβάν Σαββίδη, ανήρτησε στην προσωπική του ιστοσελίδα ο Θόδωρος Πάγκαλ [...]

Nooz.grΠάγκαλος: Απάτη τα αντίμετρα, σπείρα η κυβέρνησηNooz.grΣφοδρή κριτική στην κυβέρνηση έκανε ο πρώην υπουργός Θ. Πάγκαλος μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ. Εάν ήμουν πεπεισμένος ότι ο κ. Τσίπρας [...]

gazzetta.grO Πάγκαλος «τρολάρει» τον Τσακαλώτο για το «Πανελευσινιακός ...gazzetta.grΤον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο για την χθεσινή του ομιλία στην Βουλή και την αναφορά του, για ακόμη μια [...]

Huffington Post GreeceΌταν το παραμύθι γίνεται πραγματικότηταHuffington Post GreeceΠριν από χρόνια σε μια ιταλική επαρχία ζούσε ένας ηλικιωμένος ξυλουργός. Δεν είχε κανένα παράπονο από τη ζωή. Το μόνο [...]

www.star.grΠάγκαλος σε Τσίπρα: Είμαι οπαδός του Πανελευσινιακό, σε περιμένω ...www.star.grΜε ένα αιχμηρό tweet σχολίασε ο Θεόδωρος Πάγκαλος την αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 γι [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish