Η απομόνωση

Σε ένα υπέροχο, μέσα στην απλοϊκότητά του, ποίημά του ο Ζακ Πρεβέρ περιγράφει έναν Σουλτάνο, που έχει πάντα στο πλευρό του έναν υπερμεγέθη και δυσοίωνο δήμιο. Κάθε φορά που κάποιος ερεθίζει τον φιλύποπτο Σουλτάνο, υπακούοντας σε ένα νεύμα, ο δήμιος κάνει ένα βήμα μπροστά και με μια κίνηση γρήγορη σαν αστραπή παίρνει το κεφάλι του κακότυχου. Με αυτά και με αυτά περνούν οι μέρες και τα χρόνια και μια μέρα ανακαλύπτει ο Σουλτάνος ότι έχει σκοτώσει όλο το περιβάλλον του και δεν υπάρχουν άλλα διαθέσιμα κεφάλια για να κοπούν. Σε αδιέξοδο ο Πατισάχ παρακαλεί τότε τον δήμιο να κόψει το δικό του κεφάλι.

 

Τα παιδία παίζει. «Παίζει» το παλιό τους αξέχαστο παιχνίδι, τη Νοεμβριανή Επανάσταση. Δεν είναι όμως μόνο ότι δεν λέγονται Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Κίρωφ και Καμένεφ αλλά Τσίπρας, Σκουρλέτης, Παππάς και Τσακαλώτος. Είναι επίσης ότι τους λείπουν δυο βασικά πράγματα.

Η Ρωσία του 1917 ήταν μια χώρα σε πλήρη ανάπτυξη, οι δουλοπάροικοι αγρότες έπρεπε να «απελευθερωθούν» για να μεταβληθούν, σπρωγμένοι από την πείνα, σε εξαθλιωμένους βιομηχανικούς εργάτες. Η Ελλάδα του 2017, εκατό χρόνια μετά, είναι μια καταναλωτική κοινωνία βασισμένη στις υπηρεσίες (κυρίως τουρισμός και ναυτιλία) και στις αγροτικές εξαγωγές, που έχουν ως προϋπόθεση την κοινή αγροτική πολιτική και το ενιαίο νόμισμα (το ευρώ). Ένα καθυστερημένο, διεφθαρμένο και ανεπαρκές κράτος δημιουργεί τεράστια ελλείμματα, που καλύπτονται από μία συνεχή αύξηση του εξωτερικού χρέους. Η Ρωσία του 1917 ήταν μια ανερχόμενη ιμπεριαλιστική δύναμη. Η Ελλάδα του 2017 είναι περιφερειακή και αναξιόπιστη. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι επαναστάσεις επέρχονται όταν υπάρχει αισιοδοξία και προοπτική. Όχι όταν μαθητευόμενοι μάγοι δημιουργούν εξαθλίωση και απελπισία όπως στο Καράκας και στην Αθήνα.

Η άλλη μεγάλη διαφορά είναι ουσιώδους σημασίας. Έχουμε ξανατονίσει σ’ αυτές εδώ τις γραμμές ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της ενόπλου βίας. Ο έλεγχος αυτού του μονοπωλίου αποτελεί την πεμπτουσία της πολιτικής και βάθρο της λαϊκής κυριαρχίας. Πιστεύω ότι, αν προέκυπτε τέτοιο θέμα, οι σημερινοί κυβερνώντες δεν θα είχαν καμιά αντίρρηση να παραλάβουν τα κλειδιά των ενόπλων δυνάμεων, όπως σήμερα παραλαμβάνουν με πιθηκοειδείς χαριεντισμούς πλακέτες και άλλα καθρεφτάκια και χάντρες, με τα οποία τους κατακλύζουν οι ατυχείς υφιστάμενοί τους, που είναι καταδικασμένοι, όσο κρατάει αυτή η κολόνια, να κρύβουν τις πραγματικές τους σκέψεις.

Η υπονόμευση του κύρους της δικαιοσύνης, η διάλυση του συστήματος υγείας και της ανωτάτης παιδείας, οι αφελείς επιθέσεις για να βγάλουν τα απωθημένα τους εναντίον της αριστείας, η ρουσφετολογία και η πωρωμένη αναίδεια στο δημόσιο λόγο δεν είναι επαρκή επαναστατικά όπλα.

Όσον καιρό η οικονομία θα τραβάει, κακήν κακώς, τον δρόμο της σφυρίζοντας αδιάφορα. Όσον καιρό οι ένοπλες δυνάμεις δεν θα ανακατεύονται στην πολιτική ακολουθώντας πιστά και κατά γράμμα το Σύνταγμα της χώρας η επανάσταση δεν θα γίνει. Η σημερινή παρέα έχει κατακτήσει κάτι παραπάνω από το μίσος και την αντίθεση του λαού. Δεν έχει σημασία πως οι νοικοκυραίοι δεν βγήκαν ακόμη στους δρόμους χτυπώντας κατσαρόλια και τηγάνια όπως στη Βενεζουέλα του Μαδούρο. Ο Τσίπρας κατάφερε να ξεπεράσει με τις τελευταίες εμφανίσεις του αυτό το στάδιο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Πανικόβλητος προσπαθεί να αποφύγει την τρομακτική προοπτική των εκλογών και έτσι κερδίζει το τελικό στάδιο μιας παρακμής, που είναι ο γενικευμένος χλευασμός.

Από το νέο έτος αρχίζει η προεκλογική περίοδος. Τον «χαρισματικό» Αλέξη τον έχει ξεχάσει ήδη ο λαός. Όταν θα έρθει η ώρα της κάλπης Καμμένος, Πολάκης, Γαβρόγλου και Κουρουμπλής θα είναι τα πρόσωπα της εξουσίας. Ας αποδείξει η Αξιωματική Αντιπολίτευση από τώρα ότι έχει αξιόπιστες λύσεις για τα μεγάλα προβλήματα του έθνους και το αντίστοιχο αξιόπιστο προσωπικό για να τις εφαρμόσει.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Η μολυσμένη πηγή

Στις 8 Ιανουαρίου 2017, είχα γράψει ένα σύντομο άρθρο, που είχε τίτλο «το αφήγημα». Με είχε κινητοποιήσει η χρήση και η κατάχρηση αυτής της σπάνιας λέξης από την πλευρά της κυβέρνησης και των φερέφωνών της. Όπως το περίμενα, σήμερα, μερικούς μήνες αργότερα, όλοι οι πίθηκοι του δημόσιου λόγου έχουν υιοθετήσει το «αφήγημα». Το χρησιμοποιούν δε κατά τυχαίο και ευκαιριακό τρόπο, μέσα στο πλαίσιο της NovSpeak, που έχει καθιερωθεί από τον BigBrother, που κυβερνά σήμερα τη χώρα.

Τι είχε γίνει ανάμεσα στο αισιόδοξο αυτό «λεφτά υπάρχουν» του 2009 και το Καστελόριζο του 2011; «Έγινε κατολίσθηση κι έπεσε κάνας βράχος», που λέει κι ο Σαββόπουλος; Απλά είχαμε αντιληφθεί σε αυτήν την ευτυχισμένη και ανέμελη χώρα ότι το χρήμα και ο χρόνος έχουν μια στενή και λειτουργική σχέση. Ο Γιωργάκης Παπανδρέου δεν εννοούσε ποτέ ότι τα κεφάλαια είναι είδος σε υπερεπάρκεια. Εννοούσε ότι αυτό που γινόταν μέχρι εκείνη τη στιγμή θα μπορούσε να συνεχίσει να γίνεται. Δηλαδή ότι το κράτος, ο δημόσιος τομέας γενικότερα, θα μπορούσε να ξοδεύει περισσότερα από όσα εισέπραττε και στον ενδιάμεσο χρόνο να δανείζεται από ιδιώτες, ξένους κρατικούς οργανισμούς και τράπεζες πάσης φύσεως. Έτσι γίναμε ανεξάρτητοι το 1823, έτσι συνεχίσαμε να ζούμε, πτωχεύοντας κάθε τόσο και οδηγώντας την οικονομία μας στην εξαθλίωση και το νόμισμά μας στην υποτίμηση, έτσι προδιαγραφόταν και το μέλλον μας. Δεν είχαμε αντιληφθεί ότι το νόμισμά μας δε λεγόταν πια δραχμή αλλά ευρώ. Το ευρώ δεν μπορούσε να υποτιμηθεί ή να δεχθεί την αμφισβήτηση από την κακή συμπεριφορά ενός κράτους – μέλους όταν μάλιστα αυτό το κράτος ήταν ασήμαντο από οικονομική άποψη. Ενώ η παγκόσμια αγορά μας εξασφάλιζε ρευστότητα με πολύ υψηλό κόστος (επιτόκιο 7 – 8%) η Ευρώπη μας δάνεισε στα ανώτατα όρια του ανεκτού (επιτόκιο 3,5%) αλλά βεβαίως, μόνο αν δεχόμασταν να διασφαλίσουμε την εντός των κανόνων, που είχαμε αποδεχθεί, συμπεριφορά της οικονομίας και αυτό σήμαινε δύο πράγματα: πλεόνασμα αντί ελλείμματος στην ετήσια πρόβλεψη για τη συμπεριφορά του δημόσιου τομέα και ως εκ τούτου πτωτική τάση του ποσοστού του δημόσιου χρέους επί του συνολικού ΑΕΠ.

Ο Τσίπρας είχε μια μεγαλοφυή σύλληψη: αντέστρεψε απλώς τη σχέση αιτίου και αιτιατού. “Μανιπουλάροντας”, όπως στα αμφιθέατρα, την πραγματικότητα έκανε πιστευτό ότι το μνημόνιο δημιούργησε την κρίση και όχι ότι η κρίση έκανε αναγκαίο το μνημόνιο. Από εκεί και πέρα δυο άλλες κολοσσιαίες παραποιήσεις της πραγματικότητας ήταν εφικτές. Ο λαός υποτίθεται ότι δεν είχε καταλάβει πόσο εσπευσμένα ερχόταν η κρίση, γιατί είχε υποστεί πλύση εγκεφάλου από την πολιτική ηγεσία των μεγάλων κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και τα εκδοτικά συμφέροντα. Οι ξένοι που μας βοηθούσαν χρηματοδοτώντας τις άμεσες ανάγκες μας με ζημία έναντι της ελεύθερης διάθεσης των αποταμιεύσεών τους στην αγορά, ήταν τοκογλύφοι. Η παγίδα έκλεινε με την αισχρή επίθεση εναντίον όσων μας βοηθούσαν, την κατασυκοφάντησή τους, την ανάπτυξη μετά από χρόνια, κινήματος αντιευρωπαϊσμού και τέλος την κατατρομοκράτηση και τη χυδαία απόπειρα εξοβελισμού όλων όσων τολμούσαν να διαφωνήσουν στη χώρα.

Έχω απευθύνει στον Τσίπρα ένα ερώτημα. Μονάχα ένα. Δεν είμαι ασφαλώς ο μόνος. Η αντιπολίτευση έχει ή δεν έχει ευθύνες για την εξέλιξη της χώρας; Αν δεν έχει, τότε γιατί υπάρχει; Αν έχει, μπορεί ο Τσίπρας να μας δώσει ένα παράδειγμα, ένα μόνο, όπου η αντιπολίτευση στην οποία μετείχε, η αριστερή αντιπολίτευση δηλαδή, να έχει ασκήσει κριτική και να έχει προσπαθήσει να περιορίσει τις ζημίες. Υπήρξε έστω μία φορά, που μπροστά στις ανεύθυνες παροχές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ η αριστερή αντιπολίτευση υπεύθυνα να μην υπερθεματίσει; Ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχει ούτε μία.

Τα σημερινά καθάρματα δεν έχουν καμία βέβαια σχέση με την κοινωνία, εκτός αν θεωρήσουμε κοινωνία το αμφιθέατρο και τα πολιτικά γραφεία. Δεν έγιναν, βέβαια, εν μία νυκτί και μόνοι τόσο εγκληματικά ανεύθυνοι. Τώρα που έχουν αρχίσει να κλαψουρίζουν σε διάφορες γωνιές της πόλης και της Βουλής, τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, χρειάζεται η αποκάλυψή τους.

Posted in Νεα

Συγγνώμη Λάμπρο Ντόκα

Ο Λάμπρος Ντόκας είχε γεννηθεί σε ένα τρισάθλιο χωριό της ορεινής Αιτωλοακαρνανίας, σε ένα πάμπτωχο σπίτι μιας πολυμελούς οικογένειας κτηνοτρόφων. Το σπίτι του, ένα ορθογώνιο δωμάτιο, χωριζόταν στη μέση με έναν πρόχειρο τοίχο από σανίδωμα. Από εδώ ζούσαν οι άνθρωποι, από εκεί τα μεγάλα ζώα. Ο ίδιος μου είχε διηγηθεί πως, όταν έκανε κρύο, τα παιδιά έπαιρναν τα στρωσίδια και κοιμόντουσαν κολλητά στον τοίχο, που τα χώριζε από το στάβλο, για να επωφεληθούν από τη θερμοκρασία των ζώων. Όμως ο Λάμπρος Ντόκας, από μια ιδιοτροπία του Θεού ή της φύσης, ήταν μια μαθηματική μεγαλοφυΐα. Από τα Γκράβαρα βρέθηκε στο Παρίσι με υποτροφία, για να κάνει μεταπτυχιακό στα μαθηματικά και προχωρούσε ακάθεκτος εφευρίσκοντας νέες λύσεις σε παλιά προβλήματα. Έπαιζε τους «Ιησουΐτες» στα δάχτυλα.

Έμενε απέναντι από το ελληνικό περίπτερο στο μεγαλειώδες ενδιαίτημα, που φιλοξενούσε κυρίως φοιτητές της μαύρης Αφρικής, της υπερποντίου Γαλλίας, όπως ονόμαζαν τότε οι Γάλλοι τις πρώην αποικίες τους (FranceoutreMer – FOM). Ο Λάμπρος τα είχε χάσει από τους ακαδημαϊκούς επαίνους, την ελευθεριότητα των Γαλλίδων και τον απέραντο επιστημονικό ορίζοντα που ανοιγόταν μπροστά του. Ήταν, λόγω καταγωγής, αριστερούλης. Δεν τον ενδιέφερε ιδιαίτερα η πολιτική. Υπόγραψε όμως το 1972 μια κοινή δήλωση των Ελλήνων Πανεπιστημιακών της Δυτικής Ευρώπης ότι δεν θα διδάξουν, με οποιοδήποτε τρόπο, ούτε θα συνεργαστούν ερευνητικά με ελληνικά πανεπιστήμια, όσον καιρό υπήρχε στη χώρα μας η Δικτατορία των Συνταγματαρχών. Τον Αύγουστο του 1973 θα λειτουργούσε στη Γενεύη το «θερινό ελεύθερο πανεπιστήμιο των Ελλήνων του εξωτερικού». Στο πρόγραμμα υπήρχε βεβαίως και μάθημα του Λάμπρου Ντόκα. Δυστυχώς αυτός δεν εμφανίστηκε, ούτε δικαιολογήθηκε με οποιονδήποτε τρόπο.

Μερικά εξάμηνα αργότερα, το νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Πατρών, που είχε συγκεντρώσει εξαιρετικούς επιστήμονες στις θετικές επιστήμες, αποπλάνησε τον Λάμπρο. Υπογράφοντας μια δήλωση ότι δεν ενδιαφέρεται και δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική απέκτησε μια έδρα στο χουντικό Πανεπιστήμιο και έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά.

Δυο χρόνια αργότερα το στρατιωτικό καθεστώς κατέρρεε και μερικά χρόνια μετά από αυτό ο Λάμπρος Ντόκας πέθανε ξαφνικά. Είχε επανειλημμένα ενδιάμεσα επιχειρήσει να με συναντήσει αλλά εγώ δογματικός στην απόρριψή μου όλων όσων είχαν αναγνωρίσει τη χούντα, απέφευγα να τον συναντήσω και να του μιλήσω. Είμαι βέβαιος ότι θα τον πίκρανα πολύ. Για λόγους απροσδιόριστους, είχα μια αδυναμία στο Λάμπρο Ντόκα και αυτός μου το ανταπέδιδε αφειδώλευτα.

Γιατί θυμήθηκα τώρα τον Λάμπρο; Γιατί τον ίδιο χρόνο που αυτός αποδεχόταν τον διορισμό από την χούντα διάβασα προ ημερών ότι ο μυστακιοφόρος αγωνιστής υπουργός της Παιδείας είχε έρθει σε συναλλαγή με τις στρατιωτικές αρχές, για να μην υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Η γραμμή της Αριστεράς ήταν τότε όλα τα στελέχη να στρατεύονται και να προσπαθούν να διαβρώσουν το στρατιωτικό καθεστώς από το εσωτερικό του καταπιεστικού μηχανισμού. Γνωρίζω πολλούς, που με τα τραύματα των βασανιστηρίων του ΕΑΤ-ΕΣΑ ορατά ακόμη στο κορμί τους, πήγαιναν να θέσουν τον εαυτό τους στη διάθεση του πρώτου τυχόντα φασίστα, που ήθελε να τους βασανίσει ή να τους κάνει απλώς καψόνι.

Δεν έχω την αξίωση να είναι όλοι ήρωες. Η ζωή με έχει διδάξει ότι όσο τα χρόνια απομακρύνονται και η ομαλότητα θεωρείται αυτονόητη, κάθε είδους νταήδες καταλαμβάνουν το προσκήνιο και μιλάνε για αγώνες και θυσίες. Ακόμα και όταν υπάρχουν πραγματικοί ήρωες, που πλήρωσαν ακριβά την αγωνιστική τους δραστηριότητα εκείνης της εποχής, σήμερα εξαργυρώνουν τις δάφνες τους με κάθε είδους τίμημα. Όλοι αυτοί όμως δεν πρέπει να γίνονται υπουργοί παιδείας, γιατί αυτός ο υπουργός λειτουργεί ως πρότυπο για τη νεολαία. Μπορεί να είναι παλαβούτσικος, μπορεί να είναι άσχετος και ημιμαθής αλλά δεν μπορεί να είναι κουραμπιές λιποτάχτης. Εδώ που καταντήσαμε, μπορεί να έχει διάφορα και ποικίλα ελαττώματα αλλά όχι δεν πρέπει να έχει τη φωλιά του λερωμένη.

Posted in Uncategorized

Ο Μοσκοβιτσί και οι μεταμορφώσεις του

Μια Δευτέρα του Ιουνίου του 1997, ένας άγνωστος νεαρός με πρόωρη φαλάκρα μπήκε στην αίθουσα του γεύματος των υπουργών εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε των 15. Κατέλαβε τη θέση πίσω από την ταμπελίτσα της Γαλλίας και κοιτούσε γύρω του στη μικρή αίθουσα, όπου προσέρχονταν ένας, ένας διάφορα «τέρατα» της ευρωπαϊκής πολιτικής εκείνης της εποχής, ο Ντελόρ, ο Γκένσερ, ο Χάου, ο Βαν ντερ Μπρούκ, ο Γένσεν, ο Σολάνα και άλλοι λιγότερο γνωστοί ανάμεσα στους οποίους και ο υπογράφων. Το διπλωματικό κουτσομπολιό κινητοποιήθηκε αμέσως και σε λίγα λεπτά ξέραμε ότι ο άγνωστος νεαρός λεγόταν Μοσκοβιτσί και ήταν ο νέος υφυπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων, που είχε επινοήσει ο τότε σοσιαλιστής Πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν, που ήταν σε πλήρη κατάρρευση.

Μέχρι το βράδυ μερικά από τα ερωτήματά μου είχαν λυθεί. Είχα στα χέρια μου ένα βιογραφικό του. Ήξερα ότι είχε σπουδάσει φιλοσοφία και στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, όπου είχε γνωρίσει τον Ντομινίκ Στρος – Καν και είχε γίνει στενός φίλος και οπαδός του. Ενώ ήταν φοιτητής, είχε ενταχθεί σε μια τροτσκιστική ομάδα, που λεγόταν Επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση, την οποία εγκατέλειψε για να πάει με τους Σοσιαλιστές. Μου έμεναν όμως αρκετές ερωτήσεις. Γιατί ένας Γάλλος υπουργός:

-        Λεγόταν Μοσκοβιτσί, δηλαδή στα ρουμάνικα κάποιος που ήρθε από τη Μόσχα

-        Ποιες ήταν οι ρίζες του μίσους, που είχε εναντίον της Ελλάδας, όπως φαινόταν από εκείνη τη συζήτηση εκείνου του απογεύματος στο Συμβούλιο (Στις ενδοκοινοτικές συζητήσεις υποστηρίζεις μία άποψη ή ένα αίτημα και αν το θέμα σου είναι αδιάφορο, απλώς σωπαίνεις. Αν η Προεδρία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σου λύνουν το θέμα με την πρότασή τους, τότε εσύ δεν μιλάς καθόλου).

Θα θυμίσω πως εκείνη την εποχή το Ισραήλ παρά φύσιν είχε συνάψει στενότατη συνεργασία με την Τουρκία. Ενώ εμισήτο βαθύτατα από τον τουρκικό λαό και εν πάσει περιπτώσει, αν το επιχείρημα των Ισραηλινών ότι είναι μια δημοκρατία περιστοιχισμένη από τυραννικά καθεστώτα έχει καμιά αξία, τότε αυτή η υποστήριξη δεν μπορεί να προέρχεται από την Τουρκία, που κάθε άλλο από δημοκρατικές δάφνες μπορεί να διεκδικήσει. Στις επόμενες μέρες ο Μοσκοβιτσί συνέχισε να καταστρέφει συστηματικά την ποιότητα των σχέσεων, που είχαν διαμορφωθεί, μεταξύ Ελλάδος και Γαλλίας, ακόμα και όταν οι κυβερνήσεις ήταν διαφορετικής ιδεολογίας και πολιτικού προσανατολισμού. Αποκαλύφθηκε βέβαια ότι ο πατέρας του ήταν Ρουμανοεβραίος και το όνομά του σήμαινε απλώς κάποιος που έρχεται από τη Μόσχα. Εξάλλου και η μητέρα του Μαρί Μπρόμπεργκ ήταν Εβραία ψυχαναλύτρια.

Δεν ήμουν ποτέ αφελής. Ήξερα ότι το «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία» ήταν υπερβολικό και ότι η Γαλλία ήταν μια μεγάλη χώρα, που είχε πολλά και ποικίλα συμφέροντα στην περιοχή μας και ότι μόνο μερικά από αυτά εξυπηρετούντο καλύτερα αν η Ελλάδα νόμιζε ότι η Γαλλία συμπορευόταν μαζί της. Ήξερα επίσης ότι οι απανταχού Εβραίοι υποστήριζαν με λύσσα το κράτος του Ισραήλ, ιδιαίτερα σε χώρες όπου η κοινότητά τους είχε ισχυρή επιρροή στον τύπο, στην πολιτική ζωή και στο διπλωματικό σώμα.

Ο Μοσκοβιτσί, λοιπόν, κατά την πρόχειρα διαμορφωμένη αντίληψή μου, υποστήριζε τότε τη συμμαχία Τουρκίας – Ισραήλ και έτσι η Ελλάδα είχε αποκτήσει έναν ακόμη ταλαντούχο και φλύαρο εχθρό κυρίως γύρω από το βασικό θέμα της εξωτερικής της πολιτικής, που ήταν η είσοδος της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή ένωση, χωρίς να έχει λυθεί αναγκαστικά το πρόβλημα της κατοχής και της ύπαρξης τουρκικών στρατευμάτων πάνω στο νησί.

Τα πράγματα φαίνεται ότι έχουν αλλάξει τώρα. Το σοσιαλιστικό κόμμα δεν μπορεί να διεκδικήσει πια την Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας, όπως αποδείχθηκε και στις πρόσφατες εκλογές. Φαίνεται ότι οι Γάλλοι Εβραίοι έχουν μεταφέρει τις δραστηριότητές τους αλλού (ο γραμματέας του σοσιαλιστικού κόμματος στις εκλογές, που ηττήθηκε δυστυχώς παταγωδώς, ήταν ελληνικής καταγωγής, ο Λέσβιος Καμπαδέλλης). Τέλος και το σημαντικότερο από όλα έχουν αλλάξει τα γεωστρατηγικά δεδομένα της περιοχής μας. Η Τουρκία έχει έρθει σε σύγκρουση με τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά κράτη και φαίνεται ότι προς το παρόν έχει εγκαταλείψει την ευρωπαϊκή της προοπτική. Ασταθής απορροφάται όλο και περισσότερο από το κουρδικό πρόβλημα και στρέφεται προς την Ασία. Αλλά και η Κύπρος είναι πια πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκή Ένωσης χάρη σε μια πολιτική για την οποία αισθάνομαι, πιστεύω, δικαιολογημένη υπερηφάνεια.

Τα γράφω αυτά όχι για να μνησικακήσω ή να ζητήσω κανενός είδους λογαριασμό. Ίσως ο Πιερ Μοσκοβιτσί να είναι ειλικρινής φίλος της Ελλάδας και η υποστήριξή του προς την κυβέρνηση Τσίπρα να είναι ειλικρινής. Θέλω απλώς να θυμίσω ότι θέσεις στρατηγικής σημασίας για το μέλλον της Κοινότητας δεν παραχωρούνται επιπόλαια από τα κράτη μέλη. Προϋποθέτουν μακροχρόνιο και βαθύ παζάρι και αυτός, που θα κερδίσει την υποστήριξή μας, πρέπει να είναι σε θέση να εξαναγκάσει την κυβέρνηση της χώρας καταγωγής του, ώστε να κάνει όλα όσα χρειάζονται για να υπάρξει θετική έκβαση.

Και ο τύπος καλό θα ήταν να πάψει να ενθουσιάζεται κάθε φορά που ο κύριος Μοσκοβιτσί επιδεικνύει τις νέες του θετικές διαθέσεις απέναντι στην οικονομική ανασυγκρότηση της Ελλάδας. Δεν είμαστε οικόσιτα σκυλιά Βεσσαραβίας.

 

 

 

 

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

ΥΒΟ 4208

Έχω το προνόμιο να κατοικώ πολύ κοντά σε μια από τις πιο λαμπρές παραλίες της Αττικής. Σε 45 χιλιόμετρα από την πλατεία Συντάγματος, γαλανά νερά που δεν ρυπαίνονται από οποιοδήποτε συνωστισμό δελεάζουν Αθηναίους και τουρίστες έξι μήνες το χρόνο. Προσφέρουν πάσης φύσεως ευκαιρίες για επαφή με τη θάλασσα, από την απλή κολύμβηση μέχρι τα Jetski τελευταίας τεχνολογίας. Και αυτό, ότι και να λένε οι εκάστοτε λαϊκιστές, σε όλες τις τιμές, που μπορεί να αντιμετωπίσει μια πελατεία που ξεκινάει από τον απλό πολύτεκνο μεροκαματιάρη και φτάνει μέχρι τους μεγιστάνες του πλούτου της ξέφρενης παγκοσμιοποίησης.

Ξεκινώντας απ’ το σπίτι μου, ακολουθώ την τεθλασμένη οδό Αργοναυτών, φτάνω στο αρχοντικό συγκρότημα σχολικών κτιρίων και γυμναστηρίων, που οικειοποιήθηκε γλείφοντας ο σημερινός Αντιπεριφερειάρχης της κυρίας Δούρου, τότε δήμαρχος Καλυβίων Πέτρος Φιλίππου και κατασκεύασαν οι διαδοχικές επάρατες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Δίπλα ακριβώς στα σχολικά κτίρια υπάρχει ένα εξαθλιωμένο δασάκι με πυκνή πευκοφυτεία. Δεκαετίες τώρα κανείς από τους εκπαιδευτικούς μας της κεντροαριστεράς και της προόδου δεν σκέφτηκε να βγάλει για μια ώρα άτυπης γυμναστικής τους μαθητές με σκοπό να καθαρίσουν το δασάκι, που αποτελεί, κάθε φορά που κάνει ζέστη, με τα ξερά κλαδιά του, τις πευκοβελόνες του, τα κουκουνάρια και τα ρετσίνια του μια πραγματική ωρολογιακή βόμβα για τα παρακείμενα σχολεία και γενικότερα για την περιοχή.

Εκεί απέναντι από τα σχολεία στρίβουμε στην οδό Φαίδρας και αμέσως μπροστά μας, με όλο του το μεγαλείο, μπροστά στον αριθμό 2 του δρόμου προβάλλει το AlfaRomeoΥΒΟ 4208, που με σκασμένα λάστιχα, καλυμμένο από σκόνες και σκουπίδια, εδώ και δέκα χρόνια είναι ακινητοποιημένο.

Τα πέντε πρώτα χρόνια διαπίστωνα απλώς την παρουσία του. Μετά, σιγά, σιγά, άρχισε να μου γίνεται έμμονη ιδέα. Απευθύνθηκα στο Δήμο και με όλη τη μεγαλοπρέπεια, που διέθετε πολύ καιρό πριν την γνωρίσουν οι Πανέλληνες «η Αριστερά στην εξουσία», μου απάντησαν ότι αυτό δεν τους αφορούσε, διότι τέτοιου είδους αυτοκίνητα τα χειρίζεται η αστυνομία. Ήρθα σε επαφή με την αστυνομία και με ρώτησαν, σαν να ήταν δικιά μου υποχρέωση να γνωρίζω, αν το εν λόγω αυτοκίνητο είχε αριθμό ή όχι. Όταν τους απάντησα ότι είχε, μου έδωσαν ένα μικρό μάθημα άμεσης δημοκρατίας λέγοντας ότι εφόσον υπήρχε αριθμός υπήρχε και ιδιοκτήτης και επομένως, αν με ενοχλούσε το αυτοκίνητο θα έπρεπε να ζητήσω τη μετακίνησή του από τον ιδιοκτήτη και όχι από την αστυνομία.

Ξαφνικά προ δύο ετών και ενώ είχα αρχίσει να απελπίζομαι, έλαμψε μια μικρή ακτίνα αισιοδοξίας. Συνεργεία άρχισαν εργασίες και στα δύο παρακείμενα παραθεριστικά σπίτια, που ήταν εγκαταλελειμμένα. Κλάδεψαν δέντρα, ξερίζωσαν τους θάμνους και τα αγριόχορτα, έβαψαν το εξωτερικό και διόρθωσαν σκάλες και πόρτες.

Το λογικό θα ήταν κάποιος να μετακινούσε επιτέλους και το επί δεκαετία ακινητοποιημένο αυτοκίνητο. Φευ όμως! Οι εργασίες τελείωσαν, τα συνεργεία απήλθαν. Κάποια ανθρώπινη παρουσία εμφανίζεται τις καλοκαιρινές ημέρες αλλά το AlfaRomeo είναι πάντα στη θέση του ακίνητο με τα λάστιχα ξεφουσκωμένα, γεμάτο σκουπίδια, πευκοβελόνες, αράχνες και άλλα δείγματα παρακμής. Υπάρχει άραγε κάποιος που μπορεί να αναλάβει να λύσει αυτό το πρόβλημα κατάληψης δημοσίου χώρου, κινδύνου για την κυκλοφορία και έλλειψης στοιχειώδους κοινωνικής ευαισθησίας; Δεν ενδιαφέρεται άραγε η AlfaRomeo, που ένα προϊόν της ξεφτιλίζεται με αυτόν τον τρόπο; Δεν ενδιαφέρεται ο Δήμος Σαρωνικού, που αντικατέστησε τον παλιό Δήμο Καλυβίων και τον κατέλαβε η ΝΔ με τον πιο άμεσο συνεργάτη του παλαιού Δημάρχου(!), προσωπικό φίλο, όπως διαδίδει ο ίδιος, του σημερινού αρχηγού της ΝΔ; Δεν ενδιαφέρονται τα σχολεία και το σχολικό προσωπικό; Δεν ενδιαφέρονται οι μαθητές και οι γονείς για τον περιβάλλοντα χώρο; Σε τι ζούγκλα ζούμε επιτέλους;

Το αγαπημένο μου ΥΒΟ έχει αριθμό, άρα έχει ιδιοκτήτη. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει κοινωνία, ως ιδιότροπος γέρος που είμαι, θα δημοσιοποιήσω το όνομά του μετά την 1η Σεπτεμβρίου μέχρι να μετακινήσει το αυτοκίνητο που έχει εγκαταλείψει αυτός ή όποιοι άλλοι αναλαμβάνουν τις υποχρεώσεις του. Δεν είμαι πια βουλευτής της περιοχής αλλά πιστεύω ότι μπορώ να συμβάλλω στη διαμόρφωση μια κοινής άποψης για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. «Με από τα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα θα ασχοληθούμε τώρα;» Ναι αγαπητοί φίλοι. Αφού δεν είμαστε ικανοί για τίποτα σπουδαιότερο…

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

TheCallerΠάγκαλος «κατά ριπάς»: Η ελληνική κυβέρνηση είναι γελοία και ...TheCallerΣαν «πολυβόλο» σε άρθρο του με τίτλο «η παραλία» στην εφημερίδα «Τα Νέα», ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Θεόδωρος Πάγκαλο [...]

ΕΡΤΣτα δικαστήρια ΠΟΕ-ΟΤΑ και Θεόδωρος Πάγκαλος στις 11 ΜαΐουΕΡΤΧωρίς τη βουλευτική ασυλία θα κληθεί ο Θεόδωρος Πάγκαλος να αντιμετωπίσει την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμισης μετά από μήνυση που [...]

thepressroom.grΝίκος Νικολόπουλος - Ο Πάγκαλος ομολόγησε κακουργηματική πράξηthepressroom.grΤο γεγονός ότι ο Θεόδωρος Πάγκαλος παραδέχτηκε ανοιχτά πριν από λίγο καιρό ότι το να «παίρνεις μαύρα χρήματα [...]

iefimeridaΕικόνες: Ο Θόδωρος Πάγκαλος ξεκίνησε τις βουτιές στη λίμνη ...iefimeridaΟ πρώην υπουργός Θόδωρος Πάγκαλος στα 80 του δεν δείχνει χάνει τις μικρές απολαύσεις της ζωής. Γνωστός λάτρης της κολύ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish