Κράτος εν κράτει

Το 2000 ο Κώστας Σημίτης μου έκανε την τιμή να με συμπεριλάβει στην Κυβέρνησή του ως Υπουργό Πολιτισμού. Έκανα πολλά σχέδια και μερικά από αυτά είχα την ευτυχία να τα δω να ολοκληρώνονται (αν και εγκαινιάστηκαν συνήθως από άλλους). Το γραφείο μου στη Μπουμπουλίνας είχε μια ταράτσα διαβόητη για τα εκεί διεξαγόμενα βασανιστήρια, όταν το κτίριο είχε ως κέντρο δράσης η αστυνομία. Επειδή οι καιροί αυτοί είχαν περάσει, στην ταράτσα υπήρχε μια υπέροχη διαρρύθμιση και όταν ο καιρός ήταν καλός μπορούσε ο υπουργός το βράδυ να παρασύρει έναν ή περισσότερους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών και να περάσουν ώρες πνευματικής αναζήτησης.

Την αρμονία του αττικού τοπίου τη διέκοπτε μόνο το συνωστισμένο κτίριο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Ήταν κοινό μυστικό ότι συλλογές ολόκληρες αρχαιολογικών θησαυρών κατατάσσονταν ανάμεσα στα υπάρχοντά του και γι’ αυτόν το λόγο ήταν αναγκασμένο το μουσείο να τις φυλάει σε αποθήκες, μια και δεν υπήρχε χώρος για αξιοπρεπή έκθεσή τους.

Διακρίνομαι για τη φαντασία και την αποφασιστικότητά μου. Έτσι, μερικές μέρες μετά την εγκατάστασή μου, κάλεσα στο γραφείο μου την ηγεσία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Ήξερα, βέβαια, τον διακριθέντα και επιστημονικά και για τη γενναιότητά του, τότε πρύτανη του Πολυτεχνείου, αρχιτέκτονα Γιάννη Πολύζο. Τους άλλους δύο δεν τους θυμάμαι πια. Διαθέτω μια φυσική ικανότητα να αποβάλω από τη μνήμη μου παν ότι δεν είναι στοιχειωδώς ανεκτό. Τους πρότεινα να αγοράσω το κτίριο του πρώην χημείου, που ήταν εγκαταλελειμμένο, αφού η σχολή και οι δραστηριότητές της είχαν μεταφερεθεί στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του πολυτεχνείου στου Ζωγράφου. Τους είπα ότι θα είμαι κατ’ ανάγκην αρκετά γενναιόδωρος σε ότι αφορά την τιμή της αγοράς και τους έδειξα ένα σκαρίφημα που μου είχαν ετοιμάσει τεχνικοί του υπουργείου μου, δηλαδή την πεζοδρόμηση της οδού Τοσίτσα και τη μετατροπή της σε κλειστή τη νύχτα αυλή του μουσείου, όπου θα υπήρχε και αναψυκτήριο και παγκάκια και χώρος για συναυλίες. Το χημείο, αφού επισκευαζόταν, θα ενωνόταν με το μουσείο και εκεί θα μεταφερόταν διοικητικές υπηρεσίες, εργαστήρια συντήρησης και επεξεργασίας αρχαιολογικών ευρημάτων και τέλος αίθουσες στα κάτω πατώματα όπου θα έβρισκε θέση μόνιμη η περίφημη συλλογή κεραμικών (η καλύτερη στον κόσμο) του αρχαιολογικού μουσείου Αθηνών.

Προς μεγάλη έκπληξή μου, ο Πολύζος και οι άλλοι δύο Καππαδόκες απέρριψαν την πρόταση με αρκετά συνοπτικό ύφος. Χαρακτηριστικό ήταν ότι οι άλλοι δύο εγκάθετοι των επαναστατικών δυνάμεων δεν άφησαν τα μάτια τους να διασταυρωθούν με τα δικά μου και αποχώρησαν με εμφανή δυσφορία.

Η κατάπληξή μου ελύθηκε όταν μετά από λίγη ώρα πήρα τηλέφωνο από τον Πολύζο, ο οποίος με επέπληξε, γιατί έκανα τέτοιες προτάσεις και με ενημέρωσε ότι ήδη από τότε τα υπόγεια και το πρώτο πάτωμα της σχολής χημικών μηχανικών είχαν καταληφθεί από τους αναρχικούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν τα εργαστήρια για να παρασκευάζουν κοκτέιλ μολότοφ, τις οποίες είχαν αποθηκεύσει σε χώρους φρουρούμενους νυχθημερόν από αντιεξουσιαστικές, όπως τις λέμε τώρα πια, δυνάμεις.

Έκτοτε έχουν περάσει τουλάχιστον μισή ντουζίνα κυβερνήσεις από τη χώρα και δε βρέθηκε ο Πρωθυπουργός που θα επέβαλε τη νομιμότητα σε αυτό το κεντρικό, μεγάλης πολιτιστικής σημασίας, μέρος της Αθήνας.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Uncategorized

Ο Ομπάμα στη Λιλιπούτη

Στη δεκαετία του ‘80, σε κάποια αμερικανικά πανεπιστήμια, ορισμένοι προοδευτικοί ακαδημαϊκοί είχαν εφεύρει την ιδέα ότι η κλασική Αθήνα κατοικείτο από Αφρικανούς. Η σχετική μυθοπλασία υπερεκτιμούσε την επιρροή της Αιγύπτου, που είχε αρχίσει από τους μινωικούς χρόνους και ανθίσει στην ελληνιστική εποχή, όταν θρησκευτικές και άλλες επιρροές, είχαν αγγίξει την κυρίως Ελλάδα. Το πρώτο βιβλίο, που άνοιξε τον δρόμο αυτόν της επιστημονικής αρλουμπολογίας, είχε τίτλο, θυμάμαι, Black Athena: The Afroasiatic Roots of Classical Civilization (Μαύρη Αθήνα: Οι Αφροασιατικές ρίζες του Κλασικού Πολιτισμού) με συγγραφέα κάποιον MartinBernal.

Ο κ. Ομπάμα είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός Πρόεδρος των ΗΠΑ. Σ’ όλη τη διάρκεια της πολιτικής σταδιοδρομίας του, έφερε υπερηφάνως το γεγονός ότι ο πατέρας του είχε γεννηθεί και είχε μεγαλώσει στην Κένυα. Εκεί εξάλλου ζούσαν και πολλοί στενοί συγγενείς του. Αργότερα, ο ίδιος έβαλε το ταλέντο του και την εργατικότητά του στην υπηρεσία διαφόρων δράσεων, που αφορούσαν την αφρικανικής προέλευσης κοινότητα των ΗΠΑ, όπως με πολλή υπερηφάνεια περιγράφει στα αυτοβιογραφικά κείμενά του. Το γεγονός ότι μόνο ελάχιστα ψώνια σεμνύνονται, γιατί φαντάζονται ότι ανακάλυψαν ρίζες, που φθάνουν μέχρι τους πρώτους πουριτανούς Άγγλους εποικιστές αυτών των περιοχών, δεν καθιστά τον πολυεθνικό λαό των ΗΠΑ μοναδική περίπτωση στον κόσμο. Φαντάζομαι ότι ο κ. Ομπάμα δε θα θεωρεί εαυτόν απ’ ευθείας απόγονο των επιβατών του «Μέιφλάουερ».

Θεωρώ προσβολή το γεγονός ότι ήρθε να μας καταδημαγωγήσει παριστάνοντας ότι νομίζει ότι όλοι εμείς, που συγκροτούμε την νεοελληνική εθνότητα είμαστε απ’ ευθείας απόγονοι του Περικλή. Βεβαίως, από όλους όσοι προσπάθησαν να απευθυνθούν στα χειρότερα ένστικτα και στη μεγίστη έλλειψη κατανόησης της ιστορίας του μέσου Έλληνα πολίτη, ο Πρόεδρος Ομπάμα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Του αξίζει μια «σπανακόπιτα» και ένα σφηνάκι «ούζο».

Βέβαια, η αρχαία Αθήνα δεν είχε μόνο Περικλή. Από την ίδια οικογένεια προερχόταν ο ανεύθυνος, αλλά άπειρα γοητευτικός και ικανός Αλκιβιάδης και τελικώς αυτός που επικράτησε ήταν ο ακατανόμαστος Κλέων. Όλα αυτά συνέβησαν μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού πολιτεύματος με την πλειοψηφία όλων όσων είχαν τότε δικαίωμα ψήφου. Ο Ομπάμα πήρε από την Αθήνα τα πάντα. Όλα όσα δηλαδή αναζητούσε στο τέλος της λαμπρής σταδιοδρομίας του να αποκομίσει από μια επίσκεψη στο εξωτερικό το καταπληκτικό επιτελείο του, που περιλαμβάνει και πολλούς και ευφυέστατους Ελληνοαμερικάνους. Μπορούσε να μας δώσει μόνο ένα πράγμα. Κάποια ενθάρρυνση υπό όρους στην αναζήτησή μας για διεθνή στηρίγματα στην υπόθεση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Και αυτό το έκανε. Όμως όλοι όσοι συζητάνε για το ζήτημα αυτό, ιδιαίτερα τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, ξεχνάνε ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν απευθύνεται προς τους Αμερικανούς αλλά προς τους Ευρωπαίους. Εκατομμύρια Γερμανοί είναι μέτοχοι σε τράπεζες ή ασφαλιστικά ταμεία, που μας έχουν δανείσει και η απόφαση να χαριστεί μέρος αυτής της οφειλής τους θίγει άμεσα. Ο Σόιμπλε είναι δανειστής μας. Ο Ομπάμα μας χαρίζει λεφτά, που ούτως ή άλλως δεν του χρωστάγαμε. Ο θαυμασμός μας μπορεί να είναι απεριόριστος αλλά η ευγνωμοσύνη μας είναι ανάγκη να γίνει λιγότερο θορυβώδης.

Η ιστορία κάποτε θα μιλήσει για το μεγάλο έγκλημα της «Αραβικής άνοιξης». Όλη η εγγύς Ανατολή είδε να εξαπλώνεται ο θρησκευτικός φανατισμός, ο εμφύλιος πόλεμος και τελικά η γενοκτονία της μιας ή της άλλη ομάδας, αφού ανατράπηκαν, με άμεση ή έμμεση, παρέμβαση της δύσης υφιστάμενα καθεστώτα. Μπορεί να ήταν ειδεχθή. Μπορεί να ήταν εντελώς απαράδεκτα για της δημοκρατικές και αισθητικές μας αξιώσεις από την εξουσία. Μπορεί, τέλος, η διατήρησή τους να απαιτούσε ανθρωποθυσίες περιορισμένης έκτασης.

Σίγουρα όμως αυτό που ακολούθησε είναι χειρότερο. Για τη Μέση Ανατολή και την πυρπόλησή της, για τους ανέστιους πρόσφυγες και τα χιλιάδες παιδάκια που πεθαίνουν από την αρρώστια, την πείνα και τους βομβαρδισμούς οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και η πολιτική της ηγεσία έχουν βαρύτατες ευθύνες.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Νέοι βάρβαροι

Διαβάζοντας την ιστορία της ανθρωπότητας διαπιστώνεις, ότι όλοι οι πολιτισμοί διαμορφώθηκαν με τη συμβολή και την επικράτηση εξωγενών στοιχείων. Αυτοί οι «βάρβαροι» είχαν, συνήθως, κατώτερες γνώσεις και λιγότερο απαιτητικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Οι περισσότεροι πολιτισμοί υποδοχής, αφού αμύνονταν απεγνωσμένα για να διατηρηθούν τα πράγματα όπως είχαν, υπέκυπταν και μέσα από ποικίλες περιπέτειες προσπαθούσαν να αφομοιώσουν τους νεοφερμένους, με όπλο κυρίως την υπεροχή τους στην τεχνολογία του πολέμου και τις τρέχουσες παραγωγικές γνώσεις, αγροτικές ή αστικές.

Ο καπιταλισμός επιτάχυνε την ιστορική εξέλιξη. Ταυτόχρονα, παρά τον εποικισμό και την εκμετάλλευση ολόκληρων περιοχών της Ασίας, της Άπω Ανατολής, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής, απαιτούσε όλο και νέες εργατικές δυνάμεις. Το αδηφάγο αυτό σύστημα δεν μπορούσε να ζήσει παρά μόνο μέσα από την αύξησή του. Δεν μπορούσε να συσσωρεύσει παρά μόνο με την επένδυση του πλούτου που είχε το ίδιο βοηθήσει να παραχθεί. Δεν μπορούσε να ανεχθεί για καιρό αποκλεισμούς από την ενιαία αγορά προϊόντων και εργασίας όσων ανήκαν σε διαφορετικό φύλο, θρησκεία ή καταγωγή.

Το νέο αυτό εξαιρετικά δυναμικό σύστημα αφομοίωνε, όχι μόνο δούλους ή άλλες μορφές κατώτερης σε ποιότητα εργασίας, αλλά και τους ίδιους τους κατοίκους του, που έχαναν βαθμιαία την εργασία τους, δεν ήξεραν ή δεν μπορούσαν να αντιδράσουν όπως θα έπρεπε και μετά από όλα αυτά έκαναν το άλμα να ζητήσουν την ενσωμάτωση. Αυτή η διαδικασία είχε μια τυπική και μια ουσιαστική πλευρά. Η τυπική πλευρά, ιδίως στις ΗΠΑ και στις άλλες χώρες υποδοχής μεταναστών, είχε εξελιχθεί σε μια μέτριας προσοχής εξέταση των προσόντων του υποψηφίου. Η ουσιαστική πλευρά ήταν πολύ πιο μακροχρόνια και βασανιστική. Ο εσωτερικός ή εξωτερικός μετανάστης πληρωνόταν πάντοτε φθηνότερα και έκανε πολύ μεγαλύτερο χρόνο για να καταλάβει θέση ευθύνης όπως πχ εργοδηγός.

Μετά τον τελευταίο πόλεμο, βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στη ραγδαία και αγοραία εφαρμογή ανακαλύψεων, που έκρυβαν με ζήλο τα επιτελεία αμύνης. Πολλές από αυτές τις εφευρέσεις είχαν σχέση με τις τηλεπικοινωνίες και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση.

Έχουν γίνει χιλιάδες αναλύσεις της επίδρασης όσων προαναφέρονται πάνω στον τρόπο ζωής, στην οικονομική ανάπτυξη, στη δημιουργία τελικά μιας νέας ιστορικής περιόδου, που στηρίζεται στα λογισμικά, στην επικοινωνία και στο διαδίκτυο. Αυτό που μας χρειάζεται να τονίσουμε εδώ είναι η διάσταση εκδημοκρατισμού όλης αυτής της τεχνολογικής εξέλιξης. Ο κάθε ένας, κυριολεκτικά ο κάθε ένας, μπορούσε να χρησιμοποιήσει τεράστιες ποσότητες γνώσεων, να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει ως ίσος προς ίσον με κολοσσιαίες φυσιογνωμίες του ιστορικού γίγνεσθαι και ενδεχομένως να τις επηρεάσει με τις απόψεις του αν αυτές ήταν πρωτότυπες και εφαρμόσιμες.

Όπως η βιομηχανική επανάσταση χαρακτηρίζεται από την εισβολή στο ιστορικό γίγνεσθαι του βιομηχανικού προλεταριάτου, των ιδεών του, της πολιτικής του οργάνωσης και τελικά των καθεστώτων του, έτσι και η σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης και η κοινωνία των πληροφοριών και της ταχύτητας καθιερώνει και στηρίζεται πάνω στην εισβολή των μικροαστών στη σφαίρα της πολιτικής ηγεμονίας παίζοντας με το twitterο κάθε ένας μπορεί να αποκτήσει αυτά τα δύο ή τρία λεπτά διασημότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Ποια είναι η ποιότητα αυτού του γαλαξία πληροφοριών που ανταλλάσσονται είναι ένα άλλο ζήτημα. Σημασία έχει ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, με όχημα το διαδίκτυο εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι απέκτησαν φωνή.

Αυτήν την εβδομάδα, όσοι ακόμα διατηρούμε την ψυχραιμία μας, εκφράζουμε την απορία που μας δημιουργεί η εκλογή του DonaldTrumpστην υψίστη θέση της παγκόσμιας ιεραρχίας, σ’ εκείνη του πλανητάρχη. Στις δημοκρατίες κανείς δεν έχει δικαίωμα να απεμπολήσει την ευθύνη του. Είμαστε όλοι συνένοχοι. Οι πολιτικοί αντιπρόσωποι, είτε προορίζονται για τη στελέχωση της εκτελεστικής εξουσίας είτε πρέπει να καθίσουν στα έδρανα της νομοθετικής, είναι εικόνα και ομοίωση της εκάστοτε ενεργού πλειοψηφίας. Οι ιεραρχίες αναπλάθονται. Αυτοί που είναι κάτω υποδεικνύονται από τους ανεύθυνους λαϊκιστές, που επικρατούν μέσα στη γενικευμένη ηλεκτρονική φλυαρία, ως υπεύθυνοι για κάθε κακό. Ο Γκέμπελς θα ήταν ευτυχής αν μπορούσε στην εποχή του να έχει ένα ή περισσότερα μπλογκ, ανώνυμα, που αποκλείουν το διάλογο, δημιουργούν ανευθυνότητα για το συκοφάντη και απλοποιούν τις ιδέες, αποκλείουν τις λέξεις ή τις κουτσουρεύουν για να χωρέσουν στον ορυμαγδό των μηνυμάτων που επιτρέπουν οι σημερινές συνθήκες να ανταλλαγούν.

Η μετανάστευση είναι ένα από τα στοιχεία που συγκροτούν την αβεβαιότητα του αύριο. Κανείς δεν ξέρει ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της κινητικότητας μεγάλων μικροαστικών μαζών με αρκετές γνώσεις, που θα διεκδικήσουν στο μέλλον καλύτερες συνθήκες ζωής. Το λογικό θα ήταν για πέντε χρόνια τις τύχες του κόσμου και της Αμερικής πάνω από όλα να τις έχει στα χέρια του ο τραγικωμικός λαϊκιστής, που νίκησε στην αρχή της εβδομάδας την πρώτη γυναίκα που θα μπορούσε να γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ. Αν δεν εξαφανιστεί όπως εκείνος ο Nixon, αν τον θυμάστε ακόμα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Αρβανίτες και Αλβανοί

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι, που η αρβανίτικη καταγωγή έδινε σε όλους και ιδιαίτερα στα παιδιά κολοσσιαία υπερηφάνεια. «Είμαστε Αρβανίτες». Αυτή η ένδοξη καταγωγή παρέσυρε στο ημίφως άλλες προελεύσεις εξίσου σημαντικές για την ιστορία της οικογένειας, όπως μια προγιαγιά Χιώτισσα με δαντέλλες, κοσμήματα και φράγκικη κόμμωση ή έναν προ-προπάππου, που έφυγε για να γλιτώσει τη ζωή του από το Αϊβαλή, τις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας και συνδέθηκε σε όλη τη Βαλκανική με τις επαναστατικές κινήσεις των Ελλήνων. Τι κι αν αυτός, ο Πάγκαλος, είχε βυζαντινής προέλευσης όνομα. Τι κι αν ήταν ήδη, πριν ξεκινήσει ο 19ος αιώνας γιατρός. Εμείς, τα αγόρια, λατρεύαμε τους φουστανελοφόρους προγόνους από τα ορεινά της Πάρνηθας, που σκαρφάλωναν με τα μυώδη πόδια τους τις κορυφές, ντυμένοι με δέρματα ζώων και ζωσμένοι με μπαρούτια, εμπροσθογεμή τουφέκια και κάθε λογής χατζάρες, που τα είχαν αφαιρέσει από τον πατροπαράδοτο και μισητό εχθρό και δυνάστη, αφού τον είχαν σφάξει, όπως τα ζυγούρια πάνω σε μια πέτρα αυτής της γης, που ούτε στιγμή δε σταμάτησε να πολεμάει τους τυράννους. Όταν μεγάλωσα και έμαθα αγγλικά, κάποιος μου χάρισε το μυθιστόρημα «Ο τελευταίος των Μοϊκανών». Αισθάνθηκα βαθιά συγκίνηση. Από τις λεπτομερείς περιγραφές του Κούπερ έβγαινε ένα αναμφισβήτητο συμπέρασμα: ο τελευταίος των Μοϊκανών, με το ξυρισμένο κεφάλι και την κοτσίδα, ήταν ίδιος με τους Αρβανίτες προγόνους μου.

Οι Αρβανίτες αποτελούν συστατικό στοιχείο του σημερινού ελληνικού λαού. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κυκλοφορούν στο πλευρό μας φέροντας υπερήφανα και αξιότιμα οικογενειακά ονόματα, που είναι αρβανίτικης προέλευσης. Καμιά φορά και χωρίς υποψία για την πραγματική σημασία τους. Θυμάμαι κάποτε έναν εξαιρετικό υπάλληλο του Υπουργείου Τύπου, που ετοιμαζόταν να πάει στην Αλβανία, συνοδεύοντας τον Κωστή Στεφανόπουλο, Πρόεδρο της Δημοκρατίας τότε και δεν είχε ιδέα ότι το αρβανίτικης προέλευσης επώνυμό του σήμαινε κάτι, που θα δημιουργούσε περίπλοκα προβλήματα, αν το έλεγε σε ανυποψίαστους Αλβανούς.

Οι Αρβανίτες της Αττικής και της υπόλοιπης Στερεάς Ελλάδας, της Πελοποννήσου, της Ηπείρου, της Θεσσαλίας ακόμη και στο Νομό Έβρου υπάρχουν δύο χωριά και στην Κάσο το υπέροχο Αρβανιτοχώρι, καθώς και πλήθος αρβανίτικα επώνυμα σε νησιά όπως η Κέα, που κανείς δε μιλάει αρβανίτικά, ήταν πάντα συστατικό στοιχείο της διαμόρφωσης του σύγχρονου ελληνισμού. Ασύγκριτοι πολεμιστές, σκληροί αγρότες, δημιουργικοί κτηνοτρόφοι και παρά τη διγλωσσία, παρόντες πέραν της αναλογίας τους στο γενικότερο πληθυσμό, στην επιστημονική, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας.

Τα αρβανίτικα μιλήθηκαν, όπως και οι άλλες διάλεκτοι, μέχρι να υποκαταστήσει η τηλεόραση τη γιαγιά. Η μάνα της μάνας μου μίλαγε στην κόρη της αρβανίτικα πάντα. Η κόρη δασκάλα και Αρσακειάς απαντούσε στα ελληνικά και αυτό κράτησε μια ζωή χωρίς ποτέ να δημιουργηθεί ανάμεσά τους το οποιοδήποτε πρόβλημα. Οι Χειμαρριώτες δεν ήταν Αρβανίτες. Δε μίλησαν ποτέ αρβανίτικα. Στο βαθμό που αυτό τους επιβλήθηκε από τις εμπορικές και κοινωνικές τους σχέσεις ή από την ωμή κρατική βία, μίλησαν αλβανικά. Οι σημερινοί μετανάστες δεν καταλαβαίνουν τους Αρβανίτες της Αττικής, ενώ οι τελευταίοι καταλαβαίνουν σε γενικές γραμμές τους μετανάστες κάπως όπως οι Βραζιλιάνοι δυσκολεύονται να καταλάβουν τους Πορτογάλους, ενώ οι κάτοικοι της Μητρόπολης καταλαβαίνουν άνετα την απλουστευμένη κρεόλικη γλώσσα. Οι Σουλιώτες ήταν Αρβανίτες, πολλοί απ’ αυτούς δεν ήξεραν ελληνικά ή τα μαθαίνανε κοντά στην εκκλησία. Ούτε καν η θρησκεία δεν μπορεί να ξεδιαλύνει τη σχέση των δύο λαών. Στους πολέμους κατά του Αλή Πασά ένα μεγάλο διάστημα, πριν λιποταχτήσουν, βασικοί σύμμαχοι των αρβανιτοφώνων χριστιανών Σουλιωτών ήταν οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας.

Όταν ξεκίνησε η ελληνική επανάσταση ολόκληρη η Αττική, καθώς και μεγάλο μέρος της Κορινθίας, της Αργολίδας, της Βοιωτίας, της Φθιώτιδας και της Εύβοιας κατοικείτο από Αρβανίτες. Οι μόνοι που δε μίλαγαν αρβανίτικα στην Αττική ήταν οι Μεγαρίτες. Αυτοί οι αλλόγλωσσοι ελευθέρωσαν την Αθήνα. Ήταν ο βασικός κορμός της ένοπλης δύναμης του Καραϊσκάκη, που και ο ίδιος μίλαγε αρβανίτικα. Αλλά και ο Κολοκοτρώνης ήταν γνωστός σε μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου με το αρβανίτικο όνομα της οικογενείας του, δηλαδή Μπιθιγκούρας. Εκτός αν δεν ήμασταν ανεπανόρθωτα καθαρευουσιάνοι, προσφέρουμε στην αγαπημένη μας ένα λουλούδι και όχι άνθος, από το αρβανίτικο «λούλε» και την Κυριακή στο σπίτι θα φάμε ένα μπούτι κατσικίσιο από το αρβανίτικο «κάτσε», που θα πει δύστροπο, απείθαρχο (μόνο αν είμαστε προγονόπληκτοι ή Κρητικοί θα παραγγείλουμε κάτι από αίγα ή ερίφιο).

Το πρόβλημα του κ. Ράμα είναι ότι συντάχθηκε με τους εχθρούς των Ελλήνων για να κρατήσει το κόμμα του τις ψήφους, που τα ελληνόφωνα στελέχη του κομμουνιστικού καθεστώτος του εξασφάλιζαν. Οι Αρβανίτες μετακινήθηκαν στην Ελλάδα, όπως μπορεί να διαβάσει κανείς στο θαυμάσιο βιβλίο του Κώστα Μπίρη «Αρβανίτες – Οι Δωριείς του νεώτερου ελληνισμού» μεταξύ του 12ου και 14ου αιώνα. Τότε δεν υπήρχαν Αλβανοί όπως δεν υπήρχαν και Γερμανοί, Ιταλοί, Άγγλοι, Γάλλοι ή Τούρκοι. Η αλβανική εθνική συνείδηση είναι η τελευταία, που εμφανίστηκε στα Βαλκάνια, το 1878 με τη Λίγκα της Πριζρένης – Κοσσυφοπεδίου και με ακόμα μεγαλύτερη σαφήνεια με τα κείμενα των χριστιανών ορθοδόξων Αλβανών ή Βλάχων της Κορυτσάς. Αφού, λοιπόν, δεν υπήρχαν Αλβανοί, πως ήταν Αλβανός ο Δεσπότης των Αθηνών, αν υπήρχε και αν λεγόταν πράγματι Δούσμανης; Δε γνωρίζει, επίσης, ο κ. Ράμα ότι ο Μοροζίνι κατέστρεψε τελικά, με τα κανόνια του, την Ακρόπολη;

Οι λαοί μας έχουν συμφέρον στην ανανέωση της συνήθειας της κοινής συμβίωσης. Ιλιγγιώδη είναι τα μηνύματα που μας έρχονται από την πλευρά της οικονομίας. Είναι κρίμα ότι αντί να κοιτάξει αυτά τα στοιχεία ο κ. Ράμα και να επιδιώξει μια πορεία προόδου, συνεργασίας και συναδέλφωσης για το μέλλον, πιέζει για να δημιουργηθούν εξωπραγματικές αντιθέσεις από ένα παρελθόν, που δεν υπάρχει παρά μόνο στη φαντασία του.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Μετά το περιβάλλον, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι

Η ΜΒ ήταν έφορος αρχαιοτήτων εις τον τόπο καταγωγής της, τα Χανιά της Κρήτης, σχεδόν ισοβίως. Κυβέρνηση τότε ήταν σχεδόν πάντα το Πα.Σο.Κ και η ΜΒ ήταν γνωστή για τα «πράσινα» φρονήματά της.  Εκτός των άλλων είχε προτάξει με επιτυχία τα στήθη της, αν τολμώ να είπω, στις προσπάθειες του πρώην Πρωθυπουργού κ. Κ. Μητσοτάκη να χαρίσει στο δημόσιο μέρος της αρχαιολογικής του συλλογής. Ενώ το περιβάλλον του πρώην Πρωθυπουργού είχε βρει και τον κατάλληλο χώρο για τη δημιουργία αυτόνομου μουσείου (ένα τμήμα ερειπίων από την ενετική εποχή, που μπορούσε θαυμάσια να επισκευαστεί) η ΜΒ, εν ονόματι της Πασοκαρίας και της αγέρωχης αντιμετώπισης των θεμάτων, εξεδικείτο τον «επάρατο» Μητσοτάκη εμποδίζοντάς τον να κάνει κτήμα του δημοσίου ένα πολύτιμο, μεγάλης αξίας αρχαιολογικό θησαυρό. Τέλος πάντων, βρέθηκε άνθρωπος, ο οποίος λογάριαζε λιγότερο από τους άλλους τη φήμη του και όταν ήμουν Υπουργός Πολιτισμού έγινε δεκτή η συλλογή, δρομολογήθηκε η επισκευή του ενετικού ερειπίου, διαμορφώθηκε ο χώρος και αργότερα ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που με διαδέχθη, έκανε τα εγκαίνια. Σήμερα η συλλογή Μητσοτάκη και το μουσείο στο οποίο στεγάζεται αποτελεί ένα από τα βασικά αξιοθέατα της πόλης των Χανίων.

Η ΜΒ στο μεταξύ, πικραμένη ίσως, έγινε αναπληρώτρια γενική διευθύντρια όταν Υπουργός Πολιτισμού ήταν ο κ. Α. Σαμαράς το 2009. Δύο χρόνια αργότερα, υπουργούντος του κ. Π. Γερουλάνου , έγινε Γενική Διευθύντρια. Το 2013 άρχισε τη συστηματική αντιπολίτευση ως στέλεχος ή συμπαθούσα του Συ.Ριζ.Α και βεβαίως από το 2015 επιβραβεύτηκε για αυτήν της την ευελιξία όταν ονομάστηκε Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού.

Στις Σκουριές της Χαλκιδικής είναι γνωστό τι έχει συμβεί. Η μεγαλύτερη επένδυση που έγινε στη χώρα, υφίσταται τεράστιες καθυστερήσεις και ο μέχρι πρότινος Υπουργός Περιβάλλοντος Π. Σκουρλέτης έχει ορκιστεί ότι μόνο πάνω από το πτώμα του θα περάσει το έργο, που παρέχει, όπως αποφάνθηκε το Συμβούλιο της Επικρατείας, όλα τα εχέγγυα. Επειδή, λοιπόν, το περιβαλλοντικό επιχείρημα αδυνάτισε, αυτοί, που έχουν αποφασίσει να οδηγήσουν τον τόπο στον οικονομικό μαρασμό και στην ενίσχυση της ανεργίας, ανακάλυψαν κάτι αρχαία. Τα ανέσκαψαν από το 2012 έως το 2014 και κατέληξαν σε απόφαση της αρμοδίας εφορίας για τη μεταφορά αυτών των ευρημάτων έξω από το χώρο εκμετάλλευσης. Έκτοτε και κυρίως από το Νοέμβριο του 2015 ως τον Οκτώβριο του 2016 έχει συνέλθει τέσσερις φορές το ΚΑΣ, η εταιρία «Ελληνικός Χρυσός» έχει απαυδήσει και η τελική απόφαση της κ. ΜΒ είναι ότι θα περιμένει την απόφαση του κ. Σκουρλέτη.

Έχω μεγάλη αγωνία. Ποιο είναι άραγε το κύρος της για την άσκηση πανελλήνιας και διεθνούς απήχησης πολιτικής επενδύσεων; Η μέχρι τώρα πολυπραγμοσύνη της, η ευελιξία της περί την εκάστοτε κομματική εύνοια και τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει παρέχουν εχέγγυα ότι θα διαχειριστεί το εξαιρετικά ευαίσθητο πολιτικά θέμα της επένδυσης στις Σκουριές με την απαιτούμενη αντικειμενικότητα; Τι θα γίνει αν φύγει ο Σκουρλέτης απ’ την κυβέρνηση; Θα περιμένουμε επ’ άπειρο να αποφασίσει ο Σκουρλέτης ως αρμόδιος για την ταξική πάλη στο θέμα των Σκουριών;

Το μπάχαλο, που σας περιγράφουμε, από μόνο του αρκεί για να εικονογραφήσει τη σειρά προτεραιοτήτων στο θέμα των επενδύσεων. Ασφάλεια επενδυτική και απομάκρυνση της κυβέρνησης Τσιπρανέλ είναι αλληλένδετες. Αλλά πρώτα πρέπει να φύγουν ο Τσίπρας και ο Καμμένος και μετά να δούμε πως θα οικοδομήσουμε πολιτική σταθερότητα και ευνοϊκό κλίμα για μακροχρόνιες επενδύσεις.

Υποσημείωση

Μετά από ένα κοτσύφι, που τρέφεται στο μπαλκόνι μου, χθες ανακάλυψα μια καρακάξα, που με ξυπνάει κάθε πρωί στο φωταγωγό μου. Μένω πολύ κέντρο. Πιο κέντρο δε γίνεται. Όμως το κοτσύφι και η καρακάξα δεν επαρκούν. Οι τράπεζες της περιοχής με διαβεβαιώνουν ότι, όχι μόνο η δική μου αλλά και της πλειοψηφίας των πελατών τους η ταμειακή κατάσταση θα φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο στην αρχή του επόμενου έτους.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

LiberalΟ Θόδωρος Πάγκαλος γράφει στην ιστοσελίδα του για τον Ιβάν ...LiberalΈνα άρθρο, στο οποίο περιγράφει τη γνωριμία του με τον Ιβάν Σαββίδη, ανήρτησε στην προσωπική του ιστοσελίδα ο Θόδωρος Πάγκαλ [...]

Nooz.grΠάγκαλος: Απάτη τα αντίμετρα, σπείρα η κυβέρνησηNooz.grΣφοδρή κριτική στην κυβέρνηση έκανε ο πρώην υπουργός Θ. Πάγκαλος μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ. Εάν ήμουν πεπεισμένος ότι ο κ. Τσίπρας [...]

gazzetta.grO Πάγκαλος «τρολάρει» τον Τσακαλώτο για το «Πανελευσινιακός ...gazzetta.grΤον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο για την χθεσινή του ομιλία στην Βουλή και την αναφορά του, για ακόμη μια [...]

Huffington Post GreeceΌταν το παραμύθι γίνεται πραγματικότηταHuffington Post GreeceΠριν από χρόνια σε μια ιταλική επαρχία ζούσε ένας ηλικιωμένος ξυλουργός. Δεν είχε κανένα παράπονο από τη ζωή. Το μόνο [...]

www.star.grΠάγκαλος σε Τσίπρα: Είμαι οπαδός του Πανελευσινιακό, σε περιμένω ...www.star.grΜε ένα αιχμηρό tweet σχολίασε ο Θεόδωρος Πάγκαλος την αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 γι [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish