Ιβάν ο τρομερός

Γνώρισα τον κύριο Σαββίδη στη Μόσχα. Ήμουν τότε ο μεγάλος και τρανός Εισηγητής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία. Είχα εκλεγεί σε αυτή τη σημαντικότατη θέση παρά πάσαν ελπίδα. Η θέση ανήκε, με βάση τον καταμερισμό αξιωμάτων και ευθυνών, στη Σοσιαλιστική Ομάδα. Προκάτοχός μου ήταν ένας Γερμανός Σοσιαλδημοκράτης, ο οποίος ένα βράδυ στο μπαρ του ξενοδοχείου μου εξομολογήθηκε δακρύζοντας ότι μισεί τους Ρώσους, όποιο και αν είναι το πολιτικό και κοινωνικό τους καθεστώς, γιατί ο πατέρας του είχε χάσει τη ζωή του στο Στάλινγκραντ. Δεν ήμουν τόσο μεθυσμένος όσο αυτός αλλά είχα πιεί αρκετά ώστε να του παρατηρήσω ότι ο πατέρας του δεν είχε καμιά δουλειά, εν πάσει περιπτώσει, στο Στάλινγκραντ και ότι δεν έπρεπε να περιμένει ότι θα τον έραιναν με άνθη οι Σοβιετικοί. Δεν ξέρω πως του φάνηκε η τετράγωνη λογική μου αλλά έκτοτε δεν μου ξαναείπε καλημέρα.

Τέλος πάντων, το SPDείχε χάσει ψήφους και ο ορφανός αλλά πιστός στη μνήμη του πατέρα του Σοσιαλδημοκράτης δεν επανεξελέγη και έπρεπε να αντικατασταθεί. Έβαλα υποψηφιότητα χωρίς να το συζητήσω με κανέναν και αμέσως συνάντησα κάθε είδους πιέσεις, γιατί “η θέση αυτή δεν ταίριαζε σε Έλληνα”, “είμαστε Ορθόδοξοι”, “έχουμε αδυναμία στους Ρώσους” και άλλα προσβλητικά. Αντίπαλός μου ήταν ένας Ολλανδός Σοσιαλδημοκράτης, καθηγητής του διεθνούς δικαίου στο πανεπιστήμιο της Χάγης, στιλπνός, ακέραιος και ΝΑΤΟϊκός όσο δεν παίρνει. Οι προβλέψεις έδειχναν ότι ο Ολλανδός θα κέρδιζε με μεγάλη πλειοψηφία, αφού θα τον ψήφιζαν οι μισοί σοσιαλδημοκράτες και όλοι οι χριστιανοδημοκράτες και παραπέρα οι δεξιοί πάσης φύσεως. Ως Έλλην κέρδισα εγώ. Συνεργάστηκαν ο Ήλιος με τον Μπερίσα. Στο Στρασβούργο εκείνη την ημέρα της ψηφοφορίας, μετά από πολλές μέρες ανοιξιάτικου ψιλόβροχου, έλαμπε ένας υπέροχος Ήλιος και πολλοί συντηρητικοί βουλευτές θεώρησαν δεδομένη την εκλογή του Ολλανδού και προτίμησαν τις υπαίθριες καρέκλες των καφενείων. Ο Μπερίσα πάλι είχε δώσει εντολή να ψηφίσουν και οι τέσσερις βουλευτές του κόμματός του, δύο τακτικοί και δύο αναπληρωματικοί, τον Έλληνα υποψήφιο, γιατί εκτός που είμαστε “αδέλφια” (ή ξαδέλφια εν πάσει περιπτώσει) με θεωρούσε ως ένα είδος άκρως επιτυχημένου Αλβανού, που κάποια στιγμή (προ 1000 ετών) μετανάστευσε προς το νότο.

Ο Ιβάν Σαββίδης όταν τον γνώρισα ήταν αντιπρόεδρος της επιτροπής διεθνών σχέσεων της Δούμα. Από την πρώτη στιγμή διαπίστωσα ότι ήταν αγνός πατριώτης, πιστός στην υπεράσπιση των συμφερόντων του ελληνισμού αν και κάπως πρωτόγονος. Τον ρώτησα πως καταφέρνει να εκλέγεται στο Αικατερίνεμπουργκ, μεγάλη βιομηχανική πόλη στα πρόθυρα της Σιβηρίας, όπου δεν υπήρχαν αξιοσημείωτες ομάδες Ελλήνων. Μου απάντησε ότι είναι μεγάλης σημασίας επιχειρηματίας και ότι οι Ρώσοι πολίτες ψήφιζαν αυτόν που έκανε κάτι για αυτούς πριν από τις εκλογές. Μετά από αυτό, σε ένα του ταξίδι στην Ελλάδα, μου ζήτησε να δει τον Κώστα Σημίτη. Όπως καταλαβαίνετε κάτι τέτοιο ήταν εξαιρετικά δύσκολο και δεν έγινε ποτέ. Με ρώτησε εάν θα έβλεπα θετικά την πρόθεσή του να χρηματοδοτήσει τους δύο Ποντίους υποψηφίους που είχαμε στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ της Περιφέρειας Αττικής και μετά πρότεινε ένα εξωφρενικά υψηλό ποσό για τον καθένα. Του τόνισα ότι από τον εκλογικό νόμο οι δαπάνες των υποψηφίων είναι περιορισμένες και ότι οποιαδήποτε ενίσχυση θα πρέπει να είναι μέσα στα πλαίσια του νόμου. Έκτοτε προσπάθησα να τον δω δύο ή τρεις φορές, όταν μάθαινα ότι ήταν στην Αθήνα, αλλά δεν κατέστη δυνατόν.

Συμπεράσματα από την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή. Ο κύριος Σαββίδης δεν ευθύνεται γιατί υποστηρίζει το κόμμα που είναι στην εξουσία. Έτσι έκανε πάντα στη ζωή του και κατά πάσα πιθανότητα έτσι θα συνεχίσει να πράττει. Μετά τον κύριο Σημίτη αγάπησε τον κύριο Καραμανλή και τώρα τον κύριο Τσίπρα. Υιοθέτησε την Μποδοσάκειο ρήση «Ο επιχειρηματίας οφείλει να είναι με αυτόν που κερδίζει τις εκλογές. Αν προβλέπει το μέλλον λανθασμένα, τότε η ζημία θα είναι δική του και όχι κανενός άλλου».

-        Ο κύριος Σαββίδης δεν ευθύνεται για τον κατεξευτελισμό της Βουλής και του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση της περασμένης εβδομάδας. Εισπράττει ως επιχειρηματίας όσα του απέφερε ήδη η σχέση του με τον κύριο Τσίπρα. Γιατί ναι μεν το λαθρεμπόριο έγινε από την προηγούμενη διοίκηση της ΣΕΚΑΠ αλλά ο Σαββίδης αγόρασε τη ΣΕΚΑΠ ξέροντας ή ελπίζοντας ότι θα του χαριστεί το πρόστιμο.

-        Ο κύριος Σαββίδης κάνει ότι κάνουν όλοι οι Έλληνες επιχειρηματίες. Προσπαθεί να είναι ενταγμένος θετικά μέσα σε ένα ισχυρό και αποτελεσματικό σύστημα διαπλοκής, που του αποφέρει κέρδη.

Δεν είναι δικιά του ευθύνη αν ο κύριος Τσίπρας, ο κύριος Καμμένος και συμπαγώς οι κοινοβουλευτικές τους ομάδες έχουν υιοθετήσει ως πολιτικό επιχείρημα το δόγμα «Είμαστε εξίσου διεφθαρμένοι με τους προηγούμενους. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο». Ομολογούν σήμερα ότι με τα φληναφήματα περί «αλλαγής», «ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς», «τέλους της διαπλοκής» στόχος τους ήταν η χρήσιμοι ηλίθιοι, που τους βοήθησαν, με τον τρόπο του ο καθένας, να υφαρπάξουν την εξουσία.

Οι βλάκες είναι πάντα πολλοί σε όλους τους τόπους και όλες τις εποχές. Οι ιδιοτελείς βουλευτές, προπαγανδιστές και ψευτοδιανοούμενοι έχουν κολοσσιαία ευθύνη και καλό θα ήταν τα πρόσωπα και τα ονόματά τους να μην τα ξεχάσει κανείς.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το χεράκι του Μεγάλου Αδελφού

Όταν το 1984 πέρασε και όλοι διαπιστώσανε ότι ήταν μια χρονιά χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, είχα γράψει κάπου ότι οι προφητείες του Τζωρτζ Όργουελ δεν είχαν επαληθευτεί. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας ήταν πιο αποτελεσματικός όταν περιέγραφε από τροτσκιστική σκοπιά το τερατώδες σταλινικό σύστημα παρά όταν με την έμφυτη απαισιοδοξία του προσπαθούσε να προβλέψει το μέλλον. Διαπιστώνω σήμερα ότι έκανα λάθος. Ο Όργουελ είχε δίκιο. Το «1984» είναι πάντα ζωντανό και απειλεί το μέλλον μας.

Στην Ελλάδα του Τσίπρα πολλά από τα χαρακτηριστικά του δικτατορίας του Μεγάλου Αδελφού είναι καθημερινώς αντιληπτά. Λέξεις μετατοπίζονται, καινούργιοι όροι εμφανίζονται και με τη βοήθειά τους καινούργιες καταστάσεις και σχέσεις γίνονται γενικά και αδιαμαρτύρητα αποδεκτές. Τελευταία αφομοιώσαμε τον όρο «ολοκλήρωση», που αναφερόταν στο δυσπρόσιτο πλέγμα σχέσεων, που περιέγραφε την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ της χώρας μας και των δανειστών της. Λίγοι συνειδητοποίησαν το γλίστρημα νοήματος που είχε συντελεστεί τους τελευταίους μήνες. Είχε σχεδόν ξεχαστεί το περιεχόμενο ενός συμβιβασμού, είχαν υιοθετηθεί μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας οι απαιτήσεις των δανειστών μας, η Ελλάδα είχε παραδώσει όλα τα θέματα που κάποτε αναρρίπιζε ο αέρας της επανάστασης αλλά δυστυχώς για τους κρατούντες Τσιπραίους δεν υπήρχαν καν σημαίες για να συνεχιστεί η εθνική αντίσταση.

Η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων είχε καταντήσει αυτοσκοπός. Το περιεχόμενο του συμβιβασμού, εντός των πλαισίων του οποίο θα καλούμαστε να ζήσουμε επ’ άπειρον είχε εντελώς ξεχαστεί. Ο εργαζόμενος και φορολογούμενος Έλλην, θύμα και κορόιδο των εκμεταλλευτών και των καταφερτζήδων, είχε μπει για μια ακόμη φορά στο περιθώριο.

Δεν είναι σημειολογικό μόνο το πρόβλημα. Είναι η μετάθεση μιας ολόκληρης πολιτικής πρακτικής. Δεν είναι ο Καμένος και οι εθνικολαϊκιστές του, που ωρίμασαν και μετά προσαρμόστηκαν προς την κεντροαριστερά. Είναι η εξευτελισμένη «αριστερά» του Τσίπρα, που προσαρμόστηκε στα χούγια της εξουσίας και στον άγονο και άνυδρο αυτόν δρόμο εγκατέλειψε ένα, ένα τα πιστεύω της και τις διαπραγματευτικές της θέσεις. Το πρόβλημα είναι ότι στους άγονους δρόμους της εξουσιαστικής εμμονής και της πνευματικής αυτάρκειας αργά ή γρήγορα έρχεται η ώρα που οι υπόλοιποι σε θεωρούν μια λεπτομέρεια της Ιστορίας και με μία κίνηση του καρπού του χεριού σε στέλνουν από εκεί που ήρθες.

Εδώ και πολύ καιρό υποστηρίζουμε ότι το θέμα δεν είναι που θα διατεθεί το πλεόνασμα ούτε καν το λογιστικό ύψος του. Το θέμα είναι από πού προέρχεται το πλεόνασμα και αν οι κινήσεις που το δημιουργούν είναι θεμιτές κινήσεις καλού διαχειριστή. Υποστηρίξαμε πάντα ότι μια οικονομία σε ύφεση, χωρίς καμία επένδυση, δεν μπορεί να δημιουργήσει πλεόνασμα. Κάναμε μια μικρή έρευνα. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων ανα το πανελλήνιο πληρώνονται πια με δύο ημέρες καθυστέρηση. Οι υπερωρίες, επιδόματα και επικουρικές συντάξεις με 5 έως 10 ημέρες καθυστέρηση. Επτάμισι δισεκατομμύρια τουλάχιστον είναι ο εσωτερικός δανεισμός. Ποσά δηλαδή που χρωστάει το κράτος στον εαυτόν του ή σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ή σε Έλληνες ιδιώτες ή σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που έχουν έδρα την Ελλάδα. Αυτά συγκροτούν ένα δεύτερο χρέος, που σιγά, σιγά τείνει να γίνει βαρύτερο από το εξωτερικό χρέος του κράτους και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου.

Με τη συνενοχή των χαμερπέστατων συνδικαλιστικών ηγεσιών και διαφόρων άλλων οι κοινωνικές αντιδράσεις είναι εντελώς δυσανάλογες σε σχέση με τη σημασία αυτού του φαινομένου. Κολοσσιαία είναι, βέβαια, τα οφέλη της υφεσιακής πολιτικής διόρθωσης των κακώς εχόντων με τη χρησιμοποίηση μπαλωμάτων και την απουσία προσφυγής στο μεγάλο ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο.

Αν είστε μισθωτός ή δανειστής του δημοσίου, βάλτε την ημέρα που θα ‘ρθει η ωριμότητα της απαίτησής σας το χέρι στην τσέπη. Θα βρείτε εκεί να ψαχουλεύει ένα γλοιώδες μαλακό χεράκι τριχωτό και ευκίνητο. Είναι το χεράκι του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Σας φαίνεται παράξενο; Το 1984 είναι πίσω μας 33 χρόνια. Το χεράκι αυτό ανήκει στον «Μεγάλο Αδελφό».

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Άλλη μια χαμένη ευκαιρία

Αναλύσαμε, την περασμένη Κυριακή, γιατί οι γνήσιες δημοκρατικές δυνάμεις μιας χώρας οφείλουν να απορρίψουν ή εν πάσει περιπτώσει να βλέπουν με σχετική δυσπιστία την προσφυγή στα δημοψηφίσματα. Είχαμε αναφέρει δύο λόγους συμμετρικά αντίθετους:

-        Τον εκβιαστικό καταναγκασμό του πολίτη ψηφοφόρου να πάρει συνολική θέση, με ένα «ναι» ή ένα «όχι», πάνω σε σύνθετα ερωτήματα, που περιέχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία και που πολλές φορές είναι δύσκολο να τα κατανοήσει ο μέσος πολίτης χωρίς να έχει προηγηθεί καλόπιστη και εμπεριστατωμένη συζήτηση

-        Την απόσπαση έγκρισης για μεταβολή των θεσμών υποκαθιστώντας άλλες διαδικασίες, οι οποίες απαιτούν αυξημένες πλειοψηφίες, χρονικές περιόδους μελέτης και λήψη αποφάσεων από διαφορετικά αντιπροσωπευτικά όργανα (π.χ. Αναθεώρηση του Συντάγματος).

Ο κύριος Τσίπρας ετόλμησε το πρώτο και εδικαιώθηκε προσωρινά, γιατί αμέσως μετά κέρδισε και τις εκλογές με τους απερίγραπτους συμμάχους του. Νομίζω ότι πια είμαστε σε θέση να πούμε ότι η ποιότητα των αναμετρήσεων προδήλωνε και την ποιότητα της διακυβέρνησης που ακολούθησε.

Θεωρώντας ότι είχαμε το δικαίωμα, εζητήσαμε προ του Ιουλίου του 2015 , από τον τότε αρχηγό της αντιπολίτευσης να δηλώσει ότι ο ίδιος και το κόμμα του απέχουν από την ψηφοφορία. Ως γνωστόν μια συμμετοχή της τάξης του 50% είναι απαραίτητη για να θεωρηθούν έγκυρα τα αποτελέσματα ενός δημοψηφίσματος. Το πρωτοφανές ποσοστό αποχής απέδειξε ότι αν απείχε η Νέα Δημοκρατία, ακόμα και αν δεν την ακολουθούσαν άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, θα υπήρχε ακυρότητα του δημοψηφίσματος και ο Τσίπρας θα έπεφτε ο ίδιος στην παγίδα, που είχε στήσει στους αντιπάλους του και σε όλο τον ελληνικό λαό και θα γινόταν καταγέλαστος.

Συζητήσιμα είναι, για άλλους λόγους και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος της περασμένης Κυριακής στην Τουρκία. Ο κύριος Ερντογάν επέτυχε ασθμαίνων, ασκώντας συστηματική βία και τρομοκρατία και με προφανή δείγματα νοθείας ένα ποσοστό της τάξης του 51%. Ας σημειωθεί ότι δυο χρόνια πριν τα κόμματα που υποστήριζαν το «ναι» στο δημοψήφισμα (το μουσουλμανικό του κυρίου Ερντογάν και οι εφάμιλλοι της «Χρυσής Αυγής», ακροδεξιοί «Γκρίζοι Λύκοι») είχαν πάρει 62% στις εθνικές εκλογές. Σε σχέση με το σημερινό ποσοστό, η πολιτική επιρροή του κυρίου Ερντογάν και των συμμάχων του έχει πέσει κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ακόμα, μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι οι εφτά μεγαλύτερες πόλεις και οι περιοχές όπου συγκεντρώνεται πλειοψηφία των οικονομικών και εμπορικών δραστηριοτήτων, καθώς και η πρωτεύουσα Άγκυρα περνάνε στην αντιπολίτευση.

Με μια φυσιολογική κυβέρνηση, όχι ιδιαίτερα ικανή αλλά που θα απολάμβανε αναγνώριση ενός στοιχειώδους κύρους από τους εταίρους μας, θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε εκβιασμούς και το συστηματικό «μπούλινγκ» από τον ισχυρότερο γείτονα. Δυστυχώς, όπως και άλλες φορές συνέβη στην ιστορία μας, χάσαμε την ευκαιρία διότι φροντίσαμε να πάμε όσο πιο κοντά στον πάτο γίνεται.

Ας αφήσει λοιπόν ο απελπισμένος κύριος Τσίπρας τους πειρασμούς μιας νέας καταδολίευσης του λαϊκού αισθήματος και οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης ας κάνουν επιτέλους το καθήκον τους. Μαζική αποχή σε οποιαδήποτε απόπειρα προκήρυξης δημοψηφίσματος και άμεση προσφυγή σε εθνικές εκλογές.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Όχι στα δημοψηφίσματα

Ο εκ πατρός θείος μου, Ναύαρχος Θησέας Πάγκαλος, άνθρωπος δημοκρατικός και μετριοπαθής, επαναλάμβανε συχνά προσπαθώντας να με τιθασεύσει: «Τα δύο άκρα αλληλοτροφοδοτούνται και κάνουν έτσι ζημιά στη χώρα. Ο λαός κατά πλειοψηφία προτιμάει το δρόμο της καμήλας. Το δημοκρατικό κέντρο». Θεωρούσα τότε, εξαντλώντας τα τελευταία περιθώρια πολιτικής εφηβείας, που διέθετα, βαρετές και παρωχημένες αυτές τις νουθεσίες. Πόσο δίκιο είχε ο έντιμος αυτός πατριώτης!

Ας πάρουμε την επίκαιρη περίπτωση της προσφυγής στο λαό. Τι κοινό μπορεί να έχουν οι «φιλελεύθεροι», χαζοχαρούμενοι οπαδοί της προσφυγής στο λαό ως υψίστης πράξης δημοκρατικής ευαισθησίας, για να αποφασίσουν οι ίδιοι οι πολίτες με μια βούληση που δεν μπορεί να νοθευθεί από ύποπτους αντιπροσώπους περίπλοκα ζητήματα που αγνοούν με τους οπαδούς του αυταρχισμού και της πολιτικής κομπίνας; Αυτή η προσφυγή στο δημοψήφισμα για να αποφασιστεί παραδείγματος χάριν, αν είναι ικανοποιητικός ένας συμβιβασμός, που δημιουργεί ένα πλαίσιο διασφάλισης υπέρ των δανειστών μιας αναξιόπιστης οικονομίας, δοκιμάστηκε με επιτυχία από το ΣΥΡΙΖΑ και λειτουργεί έκτοτε ως μέσον υπέρτατου εκβιασμού του καθημερινού πολίτη.

Δεν είναι πάντα βέβαια τα δημοψηφίσματα τόσο αθώα. Υπάρχουν και εκείνα, πολύ απλούστερα, που αφορούν τη μορφή του καθεστώτος. Εκεί το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η μία εκ των δύο εκδοχών μπορεί να οδηγήσει σε εκδημοκρατισμό του καθεστώτος και ουσιαστικότερη λαϊκή συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων. Όταν ο ελληνικός λαός κατήργησε τη βασιλευόμενη δημοκρατία εδημιούργησε ένα πολίτευμα όπου ο Ανώτατος Άρχων της χώρας εκλέγεται από τη Βουλή. Κατά την άποψή μου, αν προχωρήσουμε στην απ’ ευθείας εκλογή του Ανώτατου Άρχοντα, με τη σχετική τροποποίηση του Συντάγματος, η απόφαση θα είναι ακόμα πιο ουσιαστικά δημοκρατική, αφού η λαϊκή κυριαρχία θα λειτουργεί άμεσα και όχι με αντιπροσώπους.

Παράδειγμα κακού, δηλαδή αντιλαϊκού δημοψηφίσματος είναι το διεξαγόμενο σήμερα στην Τουρκία, όποια και αν είναι τα αποτελέσματά του. Η απλοποιημένη απάντηση είναι πάντα στα δημοψηφίσματα ένα «ναι» ή ένα «όχι». Επί του προκειμένου ο Τούρκος πολίτης μπορούσε να απαντήσει «όχι», που θα εσήμαινε ότι επέλεγε να παραμείνει ισχύουσα η σημερινή κατάσταση αστάθειας και τρομοκρατίας, αυταρχισμού και βάναυσης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πληγμάτων κατά της ελευθεροτυπίας και οικονομικής κρίσης. Θα μπορούσε, επίσης, να ψηφίσει, υποκύπτοντας στην κυβερνητική αυθαιρεσία και τη δημαγωγική συνθηματολογία του Ερντογάν «ναι». Αυτό θα οδηγούσε σε μεγαλύτερο ακόμα αυταρχισμό σε ένα καθεστώς, όπου όλες οι εξουσίες θα τις συγκέντρωνε και θα τις καθοδηγούσε ένα άτομο: ο Ερντογάν, Χαλίφης και Σουλτάνος.

Το αντιπροσωπευτικό σύστημα με τον διαχωρισμό εξουσιών, που έχει ως βάση, έχει πολλά ελαττώματα, κυρίως γιατί δεν αποκλείει κανέναν. Θεωρητικά τουλάχιστον και ο πιο φτωχός και ο πιο αστοιχείωτος πολίτης αυτής της χώρας έχει μια ψήφο ισοδύναμη με όλους τους άλλους, όποια και αν είναι η μόρφωσή του ή η περιουσιακή του κατάσταση. Στα περιθώρια και στις ελλείψεις του συστήματος φύονται επικίνδυνα ζιζάνια, όπως η εκλογική πελατεία, το ρουσφέτι και η οικονομική εξάρτηση κομμάτων και υποψηφίων. Όλα όμως αυτά, τα ελαττώματα της αντιπροσώπευσης, διορθώνονται. Και για όλα η ψήφος του λαού έχει καταλυτική σημασία. Πρέπει να έχεις δηλαδή πλήρη αναισθησία για να ψηφίσεις για πολλοστή φορά διεφθαρμένους και ανεπαρκείς εκπροσώπους. Και εν πάσει περιπτώσει, αντίθετα με ότι νομίζουν οι χαζοχαρούμενοι, η διορθωτική ψήφος είναι πάντα στη διάθεση του ψηφοφόρου, αν αυτός παρακολουθεί στοιχειωδώς.

Οι άμεσες δημοκρατίες και γενικώς κάθε σύστημα, που φορτώνει στην υπέροχη αυτή αρχαίας ελληνικής προέλευσης λέξη, με προσδιοριστικά χαρακτηριστικά, είναι εκ των πραγμάτων ύποπτες. Ας ηρεμήσουν οι χαζοχαρούμενοι και ας μη χαίρονται για τις κακουχίες των γειτόνων μας. Στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον οι πέτρες που πέφτουν στην αυλή του γείτονα μπορεί να σπάσουν και το δικό σου τζάμι.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ο Πινόκιο

Πρόσφατα σε μια εκπομπή του ραδιοφωνικού προγράμματος «ΤΟ ΒΗΜΑ» 99,5 στα FM, ο αγαπητός και ταλαντούχος συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος αποκάλεσε τον Πρωθυπουργό «Πινόκιο». Επακολούθησε δριμύτατος σωφρονισμός από τους δύο οπαδούς της πολιτικά ορθής έκφρασης, που ισχυρίστηκαν ότι έναν Πρωθυπουργό δεν μπορεί κανείς να τον λέει Πινόκιο.

Εδώ τίθενται δύο ζητήματα. Το ένα είναι μέχρι ποίου σημείου μπορεί κανείς να ασκεί κριτική σε έναν Πρωθυπουργό. Είναι αυτός παντοδύναμος; Ποια είναι επίσης τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο ίδιος για να υπερασπιστεί την εικόνα του; Βεβαίως μιλάω για πολίτες που εκφράζονται ελεύθερα και όχι για αρχηγούς κομμάτων, βουλευτές εν τω βουλευτηρίω κλπ. Αποκτά ο Πρωθυπουργός δια της εκλογής του μια μεταφυσική διάσταση; Γίνεται κάποιου είδους Βούδας; Του είναι απαραίτητη μία κάλυψη της τιμής και της αξιοπρέπειάς του, που θα ξεπερνάει τα όρια του ποινικού κώδικα ή απλώς πρέπει να του αναγνωρίζονται δυνάμεις και εξουσίες, που να τον καθιστούν απρόσβλητο από τον μέσο πολίτη; (ένα είδος δικτάτορα δηλαδή με κοινοβουλευτικό μανδύα)

Βασικό επιχείρημα του Πρωθυπουργού ήταν τελευταία ότι όχι μόνο η οικονομία πηγαίνει μια χαρά, αλλά και ότι οι επιδόσεις ξεπερνούν τις προβλέψεις των μίζερων ή και δολίων ξένων παρατηρητών. Αυτά τα είπε με τη συνηθισμένη προπαγανδιστική προετοιμασία στο υπουργικό του συμβούλιο (που επιτέλους συνεδρίασε). Ταυτόχρονα σχεδόν το ελπιδοφόρο μήνυμα εκφωνούσαν όλα τα ροζ παπαγαλάκια, που συνεχώς αυξάνονται σε κρατικά και παρακρατικά μέσα «ενημέρωσης».

Όταν δεν έχεις τον έλεγχο του στρατού η επιβολή μονοφωνίας είναι δύσκολη υπόθεση. Ο κ. Τσίπρας έχει βήματα ακόμα να κάνει για την επιβολή πραγματικά ολοκληρωτικού καθεστώτος, από αυτά που ονειρεύεται. Μαντούρο δεν είναι. Ούτε καν ο γειτονικός μας Ερντογάν. Πινόκιο είναι, γιατί λέει ασύστολα ψεύδη. Εκτός αν τα ψεύδη τα λέει κρατική υπηρεσία, δηλαδή η Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδας, που την ίδια ώρα και την ίδια μέρα ανακάλυπτε όχι αύξηση του εθνικού εισοδήματος, αλλά μείωση, δηλαδή ύφεση και το 2016. Ύφεση μάλιστα -1,1%, που καθιστά εντελώς απίθανη την ύπαρξη θετικής και μάλιστα εντυπωσιακής προόδου το 2017. Άρα ο πληθυσμός, που σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις προβλέπει χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης έχει δίκιο και οι οικονομικοί εγκέφαλοι της κυβέρνησης, περιλαμβανομένου και του Πρωθυπουργού ή είναι ψεύτες ή είναι ανίκανοι.

Θεωρώ πιο επικίνδυνο ένα καθεστώς ανικανότητας και απώλειας ελέγχου επί της πραγματικότητας από ότι θα μπορούσε να είναι μια τερατώδης τάση προς το ψεύδος. Εξάλλου και στο παιδικό παραμύθι τα «κακά παιδιά» μεταβάλλονται απλώς σε γαϊδουράκια, ενώ ο φιλόδοξος Πινόκιο βλέπει την ξύλινη μύτη του να μεγαλώνει κάθε φορά που λέει ψέματα. Και τώρα με τόσο μεγάλη μύτη, πώς να περάσουμε από τις πόρτες των Βρυξελλών ή του Βερολίνου, Αλέξη; Δεν αφήνεις κανέναν να διαχειριστεί τα πράγματα για κάνα δυο μήνες και να τα παραδώσει στους επερχόμενους; Και οι προκάτοχοί σου, ο Κώστας Σ., ο Κώστας Κ. και ο Γιώργος Π., όταν είδαν την πανωλεθρία να έρχεται την κοπάνισαν και χάθηκαν μέσα στον κουρνιαχτό. Μέχρι ενός σημείου επιτυχώς. Εσύ τι κάθεσαι με τέτοια μυτόνγκα και επαναλαμβάνεις δηλώσεις επί δηλώσεων; Στη μάχη κανείς μένει για να πολεμήσει με το σπαθί του και όχι με μία μύτη, που συνεχώς επιμηκύνεται και μάλιστα φτιαγμένη από ξύλο.

Επίσης, ψέματα μπορεί να λένε όλοι οι αντικειμενικοί διεθνείς παρατηρητές, που έχουν κάθε λόγο να εύχονται μιαν ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Αυτοί δεν είναι τόσο αυστηροί όσο η Στατιστική Υπηρεσία αλλά κανείς τους δεν προβλέπει το 2,5 και βάλε αύξηση του ΑΕΠ, που έχει προβλέψει η κυβέρνηση. Επειδή μάλιστα όλες οι προοπτικές και ο προϋπολογισμός του επόμενου έτους με τα πλεονάσματά του στηρίζονται σ’ αυτήν την υπερβολική και ανέφικτη, όπως φαίνεται, πρόβλεψη, τότε είναι απαραίτητο να αναθεωρηθούν όλα τα δεδομένα πάνω στα οποία στηρίζει ο πρωθυπουργός τη θριαμβολογία του.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

AlfaVita (Σάτιρα) (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Πάγκαλος: Η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η κυβέρνηση του ΡουβίκωναAlfaVita (Σάτιρα) (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Απλοποιώντας την επιλογή της Καταλονίας να ανεξαρτητ [...]

Newpost.gr - ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣΘ. Πάγκαλος: Οι φασίστες Χ.Α και Αριστεράς δεν έχουν καμία διαφοράNewpost.gr - ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ«Για μένα οι φασίστες της Χρυσής Αυγής και οι φασί [...]

Η ΚαθημερινήΚακλαμάνης: Θα ήταν ατόπημα, αν παραλάμβανα τα έγγραφαΗ Καθημερινή... στιγμή δεν είχα πρόχειρο το νόμο για έγγραφα υψίστης ασφαλείας, αλλά μου ήλθε στο μυαλό ο Θεόδωρος Πάγκαλος που σε αντ [...]

parapolitika.grΠάγκαλος: «Συνιστώ στον Τσακαλώτο μια επίσκεψη στον ψυχίατρο»parapolitika.grσημείωσε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Θεόδωρος Πάγκαλος, σχολιάζοντας στα Παραπολιτικά 90,1 FM την τοποθέτηση τ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish