Επικοινωνιακή ραστώνη

Είναι κοινός τόπος πια η αποκάλυψη της επικοινωνιακής εκστρατείας, που έφερε το Τσιπρανέλ στην εξουσία. Χαρακτηριστικό στοιχείο αυτής της καθαρά εκλογικής τακτικής ήταν η έκπληξη.

Σε μια χώρα, που είχε πολιτικά και πολιτισμικά αποτελματωθεί, σε ένα λαό, που είχε βαθύτατα ενσωματωθεί στο σύστημα εκλογικής πελατείας και διαφθαρεί από τις παροχές και το εύκολο χρήμα του δανεισμού, ερχόταν να ηχήσει, όπως το 1981, το σάλπισμα της αλλαγής. Η ψήφος για το Τσιπρανέλ άξιζε περισσότερο από μια εμβάπτιση στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Οι λέξεις νέος και νέα και τα παράγωγά τους έδινα κι έπαιρναν. Ετόλμησα τότε να αναφέρω κάπου τη διαπίστωση (μετά από εμπεριστατωμένη μελέτη των εκλογικών αποτελεσμάτων) ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του Συ.Ριζ.Α ήταν η μεγαλύτερη σε ηλικία κοινοβουλευτική ομάδα και ότι κάθε άλλο παρά ως φορέας νεανικού πνεύματος μπορούσε να θεωρηθεί από αυτήν την άποψη. Οι κριτικές των οπαδών της τσιπρανελικής ανανέωσης διέθεταν δύο σταθερές:

-        Η πρώτη ήταν ότι τα θολωμένα από τόσα χρόνια των καταχρήσεων της εξουσίας μάτια μου δε μπορούσαν να διακρίνουν τη ζουμπουρλούδικη χαμογελαστή φατσούλα των μαθητικών καταλήψεων, που μας κυβερνούσε. Και,

-        η δεύτερη ήταν το αδιαμφισβήτητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, που δεν είχε ποτέ κυβερνήσει.

Το πρώτο πλεονέκτημα λέω να μην το συζητήσουμε. Η εξουσία παχαίνει, γερνάει και αραιώνει τα γέλια και τα χαμόγελα, εκτός και αν είσαι τελείως πια χαζός. Αντιθέτως το ηθικό πλεονέκτημα είναι κάτι που αξίζει περισσότερη συζήτηση. Η εξουσία δημιουργεί διαφθορά. Και στον καπιταλισμό και στο σοσιαλισμό, όπου αυτός ισχυρίζεται ότι υπάρχει. Για μένα, παράδειγμα χαρακτηριστικό είναι η κατάσταση στην κομμουνιστική Κίνα, όπου κάθε τόσο εκτελείται δημόσια ένας υψηλά ιστάμενος, γιατί έβαλε το χέρι εκεί που δεν έπρεπε.

Σε ένα χρόνο μέσα οι Τσιπρανέλ διακρίθηκαν σε όλα τα επίπεδα για τη σύγχυση κράτους και κόμματος, καθώς και για τους ανεξέλεγκτους διορισμούς κομματικών πελατών. Λιγότερα αλλά πλουμιστά είναι τα σκάνδαλα οικονομικής διαχείρισης, όπως εκείνο που αφορά την περίθαλψη προσφύγων στις Σέρρες. Αλλά αυτό κυρίως που δημιουργεί κατάπληξη είναι η βασική γραμμή πλεύσης της αιτιολογίας τους για την εγκατάλειψη προεκλογικών υποσχέσεων και δεσμεύσεων. Εκατοντάδες στελέχη 24 ώρες το 24ωρο σε όλα τα μέσα ενημέρωσης (επίσημα ή «κοινωνικά») επαναλαμβάνουν το ίδιο τροπάριο. «Το Πα.Σο.Κ ή και η Νέα Δημοκρατία» λένε «έκαναν το ίδιο» λες και ο ψηφοφόρος προτίμησε το Συ.Ριζ.Α για να μείνουν άθικτες οι πρακτικές του Πα.Σο.Κ και της Νέας Δημοκρατίας ή για να επαναληφθούν εντονότερα και πιο ξεδιάντροπα.

Το τρομερό είναι ότι αυτό το επιχείρημα της απελπισίας το λένε μερικοί απ’ αυτούς θριαμβευτικά σα να μην έχουν καταλάβει πόσο κοντά είναι το τέλος τους.

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Το χειμώνα του 1967 το ΚΚΕ κάλεσε μερικά στελέχη του από τη Δυτική Ευρώπη, κυρίως εργάτες από τη Δυτική Γερμανία, στο Πότσνταμ. Τα κτίρια χρησίμευαν για σχολές αλλά είχαν υπάρξει ενδιαιτήματα κάποιων αρχόντων του παρελθόντος, όπως έδειχνε η πολύπλοκη αρχιτεκτονική τους και η οργάνωση των χώρων. Θυμάμαι ότι όταν άνοιξε μια πόρτα και μπήκαν στην αίθουσα πέντε μέλη του Πολιτικού Γραφείου του παράνομου ΚΚΕ, η συγκίνηση των προσκεκλημένων ήταν συγκλονιστική. Όλοι χειροκροτούσαμε με ενθουσιασμό και μερικοί δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Εκεί ήταν πάνω σε ένα μικρό βάθρο οι μνήμες της αντίστασης, των συνδικαλιστικών αγώνων, της αιματοχυσίας και της εξορίας του εμφυλίου. Εκεί ήταν, σύμφωνα με το μυαλό που κουβαλάγαμε εκείνη την εποχή, η υπόσχεση για ένα νέο μέλλον της ανθρωπότητας χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και τελικά χωρίς κράτος, όπου οι εργαζόμενοι θα αυτοδιαχειρίζονταν οι ίδιοι τις υποθέσεις τους.

Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε. Το Πότσνταμ έχει γίνει κοσμικό προάστιο του Βερολίνου. Το Βερολίνο είναι πρωτεύουσα της παντοδύναμης οικονομικά και υπολογίσιμης πολιτικά ενιαίας Γερμανίας. Το τείχος, που χώριζε τους δύο κόσμους, κατέρρευσε μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά παρασύροντας Σοβιετικές Ενώσεις, Γιουγκοσλαβίες και όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης. Μόνο εδώ, στη μακρινή και ιδιόμορφη πολυαγαπημένη πατρίδα μας, με κόλπα και τερτίπια και παρά φύση συμμαχίες είναι αλήθεια, κυβερνά η Αριστερά.

Το θέμα εξαντλείται. Τα ποσοστά συνεχώς μειώνονται στις εκλογικές προβλέψεις. Συσπειρώνονται οι ομάδες των πολιτών που υποφέρουν. Σκάνδαλα ξεσπούν εδώ και εκεί. Δεν έχει και πολύ νόημα πια να αντιμετωπίζεις την ιστορία του φαινόμενου Τσίπρας. Αντίθετα, τεράστια είναι η απορία και πολλαπλές οι συζητήσεις που δημιουργεί η αντίδραση, μονότονη και επαναληπτική, των οπαδών του μπροστά στην κατάρρευση. Όσο μικραίνουν, μπαγιατεύουν και βρίσκονται στο περιθώριο της πραγματικότητας, τόσο κραυγάζουν, υβρίζουν και προσπαθούν να προστατεύσουν και δικαιολογήσουν τον εαυτόν τους «Είμαστε σαν το Πα.Σο.Κ και τη Ν.Δ. του παρελθόντος», λένε επιθετικά!

Αυτή η εγκατάλειψη κάθε συμβιβαστικού λόγου, κάθε απόπειρας δημιουργίας συναίνεσης, αυτή η παγερή αδιαφορία, που δε σπάει παρά μόνο για να αφήσει να χυθούν στη ρημαγμένη γη των πρώην λαϊκών στρωμάτων οχετοί παραπληροφόρησης και υβριστικής προπαγάνδας, πρέπει να έχει μια αιτία ύπαρξης.

Καλά παιδιά δεν είναι. Τυχοδιώκτες είναι και άρπαγες θρασείς κάθε προσπάθειας ανάδειξης, κάθε γόνιμης απ’ το παρελθόν πρωτοβουλίας, ακόμη και έργα απλά, που ολοκληρώθηκαν πριν από την αναρρίχησή τους στην εξουσία, ξεδιάντροπα εγκαινιάζουν. «Τσίπα δεν έχουν;», Αναρωτιέται ο λαός. «Γιατί δε μιλάνε; Γιατί δε δικαιολογούνται;» Νομίζω ότι η απάντηση είναι μία. Την έδωσε με τον τρόπο του ο φαιδρός ψευδοφιλόσοφος που μαστίζει τον πολιτισμό, αφού αποπροσανατόλισε την παιδεία. Είπε ρητά μέσα στη Βουλή, χωρίς να καταλαβαίνει ίσως ότι εκείνη την ώρα εκήρυττε την ανατροπή του πολιτεύματος: «Βαδίζουμε προς το δημοκρατικό σοσιαλισμό. Θα ‘χουμε δυσκολίες και αποτυχίες. Αλλά εμείς δεν αποθαρρυνόμαστε. Σταματάμε για λίγο, κάνουμε ελιγμούς και μετά ξανά τραβάμε προς τη δόξα. Ο στόχος ο τελικός παραμένει ο ίδιος».

Μάλιστα! Ο στόχος τελικά, που δείχνουν οι «μπανιάδες» και οι «Β’ πανελλαδικάριοι», είναι αυτό το σύστημα όπου χωρίς ελεύθερες εκλογές και χωρίς ελεύθερο τύπο θα ανθεί η σοσιαλιστική δημοκρατία των αποτυχημένων και των περιθωριακών. Τι κι αν ενδιάμεσα καούν τρεις – τέσσερις αθώοι στη Μαρφίν, τι κι αν εκατομμύρια φτωχαίνουν κάθε μέρα; Ο σκοπός είναι εκεί κάπου και ο ντόπιος Μάο Τσε Τουνγκ της πλάκας σέρνει το χορό με νταούλια και ζουρνάδες για να τον δούμε και να τον πετύχουμε σε τούτη δω τη γη των μικροαστών φοροφυγάδων. Να πετύχουμε δηλαδή εκεί που απέτυχε ο Λένιν και η Σοβιετική Ένωση, η Κίνα της Μακράς Πορείας και οι μισοί περίπου ευρωπαϊκοί λαοί.

Γι’ αυτό δεν απαντάνε, ακόμα και για τα πιο ταπεινωτικά σχόλια. Γι’ αυτό και δεν βιάζονται.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Τη βάζει ή δεν τη βάζει;

Οι Υπουργοί στην Ελλάδα κατέχουν την υψίστη διοικητική βαθμίδα. Είναι η κορυφή της ιεραρχίας της εκτελεστικής εξουσίας. Έχουν την αποκλειστικότητα της τελικής υπογραφής, πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε κρατική δραστηριότητα και δυστυχώς, λόγω της πολυπραγμοσύνης του νεοελληνικού κράτους η υπογραφή του Υπουργού απαιτείται συνηθέστατα και γιατί επεμβαίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το κράτος ή γιατί, ακόμα κι αν ο φορέας του έργου είναι καθαρά ιδιωτικός, απαιτείται η άδεια του κράτους για την έναρξη εργασιών.

Εδώ και δυο αιώνες ισχυριζόμαστε ότι η ελληνική επανάσταση εδημιούργησε ένα κράτος δικαίου. Αντιγράψαμε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη από τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση. Κατά καιρούς επηρεαστήκαμε από το Βέλγικο και άλλα πρωτοπόρα Συντάγματα. Ακόμη και τα κόμματά μας στη νηπιακή ηλικία του πολιτικού μας συστήματος ονομάζονταν Αγγλικό, Γαλλικό και Ρωσικό. Κράτος δικαίου, όμως, ποτέ δεν αποκτήσαμε. Και είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κανείς. Αρκεί να εξετάσει τη συνείδησή του, ο Έλληνας πολίτης, για να διαπιστώσει πόσο βαθιά είναι ριζωμένη η αντίληψη ότι όλα απαγορεύονται εκτός από όσα ρητά το κράτος επιτρέπει. Αυτό, βέβαια, είναι ένα σύστημα που είναι ακριβώς αντίθετο με το κράτος δικαίου, όπου όλα επιτρέπονται εκτός από όσα ρητά ο νόμος απαγορεύει.

Γιατί όμως η παντοδύναμη υπουργική υπογραφή πέφτει τόσο σπάνια; Γιατί είναι γεμάτο το ιστορικό και πολιτικό μας τοπίο από κουφάρια και γιαπιά ημιτελών έργων με περιπεπλεγμένες ιστορίες, που συγκροτούν ισάριθμες κραυγαλέες περιπτώσεις αποεπένδυσης; «Ήμουνα νιος και γέρασα», λέει ράθυμα ο ανατολίτης απελπισμένος πια συμπολίτης μας και ψηφίζει Λεβέντη ή Τσίπρα ή Καμμένο δηλαδή κάποιο περιφερειακό ανυπόληπτο πρόσωπο, του οποίου η συνέπεια είναι αναμφισβήτητα ανύπαρκτη αλλά: «έτσι δεν κάναν και όλοι οι άλλοι;».

Όταν ήμουν Υφυπουργός Εμπορίου αφιέρωνα ένα μεγάλο μέρος του εικοσιτετραώρου μου στην υποδοχή και την ακρόαση μικρομεσαίων επιχειρηματιών, οι οποίοι έρχονταν να μου εκθέσουν δικαιολογημένα και μη παράπονα. Ένα από αυτά, συνηθέστατα βάσιμο, ήταν η καθυστέρηση. Δεν είχαμε φτάσει τότε σε επίπεδα αναισθησίας όπως τα σημερινά αλλά τα περιθώρια αυτοχρηματοδότησης ήταν και τότε πολύ στενά. Το κράτος χρωστούσε παντού και οι οφειλές αυτές λειτουργούσαν ανασταλτικά σε οποιαδήποτε απόπειρα ανάπτυξης.

Έψαξα να βρω την αιτία της καθυστέρησης και ζήτησα να μου κάνουν σε όλες τις υπηρεσίες χρονοδιαγράμματα με τις διάφορες πράξεις και το χρόνο που απαιτούσαν. Μερικές περιπτώσεις ήταν κραυγαλέες. Τμηματάρχες ή διευθυντές είχαν ονομαστεί με όχημα την κομματική φαυλότητα ή τις προσωπικές σχέσεις και συναλλαγές εντελώς ανίκανα και ακατάλληλα πρόσωπα. Αυτό ήταν και το ευκολότερο τμήμα της προσπάθειας. Αλλού ήταν εμφανής η παγίδα της δωροδοκίας. Τεχνητά εμπόδια δημιουργούσαν καθυστερήσεις και το γρηγορόσημο επέτρεπε την επιτάχυνση των λύσεων. Η διαπίστωση ήταν εύκολη αλλά η απόδειξη δυσχερέστατη. Τέλος υπήρχε η τελική καθυστέρηση, που ήταν θανάσιμη και πολλές φορές καθιστούσε ένα επενδυτικό σχέδιο ανενεργό και απογοήτευε τον επιχειρηματία, ο οποίος ή μεταβαλλόταν σε εισοδηματία ή μετανάστευε, μαζί με τις όποιες ικανότητές του και φιλοδοξίες του.

 

Τι ήταν αυτό που τρομοκρατούσε εκείνη την εποχή την επιχειρηματική φιλοδοξία. Γιατί οι υπουργοί, που δεν έπασχαν από τις σημερινές ιδεοληψίες, αλλά ήταν έτοιμοι να ταυτιστούν με ένα πρόγραμμα καπιταλιστικής ανάπτυξης, δεν ασκούσαν τα καθήκοντα τους; Στο υπουργικό επίπεδο ενέδρευε η διαδικασία ενοχοποίησης του υπουργού με βάση τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος. Σπανιότατα οι φήμες και οι υποψίες ήταν θεμελιωμένες. Αρκούσε η διασπορά ψευδών ειδήσεων και κατηγοριών από τους ανταγωνιστές του σχετικά πλεονεκτούντος στις διαγωνιστικές διαδικασίες. Υπήρχε ένας εργολάβος δημοσίων έργων στη βόρεια Ελλάδα που συστηματικά ενίστατο κάθε φορά που δεν επρώτευε σε κάποιον μειοδοτικό διαγωνισμό. Υπήρχαν κι άλλες περιπτώσεις, όπου χωρίς καν αφορμή από τους συμμετέχοντες στη διαδικασία, το κόμμα της αντιπολίτευσης και καμιά φορά πράξεις συμπολιτευομένων (το Πα.Σο.Κ. ήταν από αυτήν την άποψη παράδεισος αλληλεγγύης και συναδελφοσύνης) δημιουργούσαν προβλήματα χωρίς να υπάρχουν.

Έχουν άραγε προβληματιστεί οι «συνταγματολόγοι» μας όταν προτείνουν τη διευκόλυνση και τη γενίκευση των διαδικασιών ενοχοποίησης των υπουργών για τις πράξεις της εκτελεστικής εξουσίας ακόμη και όταν έχουν την έγκριση της διοικητικής ιεραρχίας; Γιατί αν η διαδικασία αυτή γίνει ευκολότερη και οι εγγυήσεις που σήμερα προστατεύουν τους υπουργούς μειωθούν ή καταργηθούν, αν δηλαδή σε ένα ακόμη θέμα υποχωρήσει η λογική μπροστά τη λαϊκίστικη υστερία, τότε η αναγκαία συνέπεια θα είναι η παράλυση κάθε οικονομικής δραστηριότητας που έχει σχέση με το κράτος, δηλαδή των πάντων.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Θέλουμε δημοκρατική αντιπροσώπευση;

Οι φασίστες, οι κομμουνιστές και οι ηλίθιοι μισούν το κοινοβουλευτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα. Είναι όλοι αυτοί που, από κοινού, εκραύγαζαν ένα καλοκαίρι, κάθε βράδυ στην κατειλημμένη πλατεία Συντάγματος το κτηνώδες σύνθημα «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή».

Η άμεση δημοκρατία είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη. Ο αριθμός των πολιτών δεν επιτρέπει τη λαϊκή συνέλευση του ίδιου του εκλογικού σώματος για να αποφασίσει για το ένα ή το άλλο. Αλλά και η έμμεση μορφή, που έχει πολλά στοιχεία αμεσότητας, δηλαδή το λαϊκό δημοψήφισμα, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι δεν μπορεί να απαντήσει αποτελεσματικά παρά μόνο σε απλές ερωτήσεις, επιδεκτικές ενός «Ναι» ή ενός «Όχι».

Οι φασίστες προτιμούν τη συγκρότηση μιας αντιπροσωπείας, που θα έχει συντεχνιακό χαρακτήρα. Θα οργανώνεται δηλαδή από τις επαγγελματικές ενώσεις, των οποίων άμεσοι ή έμμεσοι εκπρόσωποι θα συγκροτούν τη συντεχνιακή Βουλή, που θα ελέγχεται αποτελεσματικά από το κυβερνών φασιστικό κόμμα, το οποίο θα είναι πάντα το ίδιο. Οι κομμουνιστές προτιμούν μετά τη δημοκρατία, που ζούμε, τη δημιουργία μιας εθνοσυνέλευσης των συμβουλίων εργαζομένων (Σοβιέτ εξάλλου σημαίνει συμβούλια). Αυτή η συνέλευση θα αποφασίζει πάνω σε εισηγήσεις του κόμματος, που θα είναι και σε αυτήν την περίπτωση μοναδικό. Βέβαια, αρνητική απόφαση δε νοείται και η συμμετοχή πολιτών, που ασκούν θετική και επιτυχή δραστηριότητα, θα εξαρτάται από τις αποφάσεις του κόμματος και το βαθμό ευρύτητας, που επιτρέπει σε αυτές τις συνελεύσεις. Οι ηλίθιοι ξέρουν ότι είναι εναντίον της Βουλής, εφόσον οι ίδιοι δεν είναι μέλη της, δεν ξέρουν όμως με τι να την αντικαταστήσουν. Στον ζαλισμένο από το μίσος εγκέφαλό τους η ερώτηση αυτή δεν τίθεται καν.

Φασίστες και κομμουνιστές είναι εχθροί του κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος, που συνήθως υποστηρίζεται στη Δύση από συντριπτικές πλειοψηφίες. Γίνονται ανεκτοί και εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους, γιατί αυτό ακριβώς είναι το μεγαλείο της δημοκρατίας. Ανέχεται και τους πιο θανάσιμους αντιπάλους του συστήματος όταν περιορίζονται στην έκφραση απόψεων και δεν προχωρούν σε πράξεις. Η ηλιθιότης είναι ευρύτατα διαδεδομένη. Σε λαούς χωρίς παιδεία, ιστορική μνήμη και κοινωνική συνείδηση είναι δυνατόν να κυριαρχήσει και να κυβερνήσει. Αργά ή γρήγορα όμως θα πέσει θύμα της οργανωμένης δραστηριότητας της άκρας αριστεράς ή της άκρας δεξιάς, θα προσχωρήσουν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» και τότε θα έχουμε κατάλυση της δημοκρατίας.

Πιστεύω ότι η πλειοψηφία των αναγνωστών αυτών των γραμμών είναι πεπεισμένη ότι η δημοκρατία με ελεύθερη αντιπροσώπευση είναι το λιγότερο κακό σύστημα διακυβέρνησης από όσα έχει εφεύρει ο άνθρωπος επί της γης. Τότε όμως χρειαζόμαστε αξιοσέβαστη Βουλή με αποτελεσματικούς και αναγνωρίσιμους εκπροσώπους της κοινωνίας. Χρειαζόμαστε Βουλή που να ασκεί με αποτελεσματικότητα τα αντιπροσωπευτικά της καθήκοντα, να έχει κύρος και να υιοθετεί αποφάσεις που θα εμπνέουν το σεβασμό προς τους νόμους και στους οπαδούς της πλειοψηφίας και στους άλλους.

 

Τα μέλη της πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να διάγουν αξιοπρεπώς και επαρκή μέσα για την επιτυχή και άνετη επαφή τους με το λαό και την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Στις εβδομάδες που πέρασαν, η Κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία Τσιπρανέλ βάδισαν ακάθεκτες προς την ανατροπή του κοινωνικού και πολιτικού μας καθεστώτος. Υπονόμευσαν τη δικαιοσύνη και την ενημέρωση, υποβάθμισαν και εξευτέλισαν τη Βουλή. Ποτέ ο κίνδυνος μιας νέας χούντας δεν ήταν πιο ορατός.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Εγγυήσεις για τον Κοινοβουλευτισμό

Μέσα στα πλαίσια της καταδημαγώγησης της κοινής γνώμης τοποθετείται η πρόχειρη πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος, που διακίνησαν οι παπαρίωνες της κυβερνητικής προπαγανδιστικής μηχανής. Τα θέματα δεν επελέγησαν βέβαια με οποιοδήποτε αντικειμενικό κριτήριο. Προσπάθεια συλλογής ανερμάτιστων ψήφων, που παρασύρονται από το κυρίαρχο εθνικολαϊκιστικό ρεύμα, που σήμερα κυριαρχεί, γίνεται.

Ο εθνικολαϊκιστής, αυτό είναι οι συνειδητοί και σταθεροί οπαδοί της κυβέρνησης Τσιπρανέλ, είναι κατ’ ουσία φασίστας. Βασικό στοιχείο της φασιστικής ιδεολογίας, σ’ όλες τις χώρες και σ’ όλες τις εποχές είναι ο αντικοινοβουλευτισμός. Όσο πιο τέλειο είναι ένα Κοινοβούλιο – και αυτό αφορά τη συγκρότησή του, τον τρόπο ανάδειξής του και τον τρόπο λειτουργίας του – τόσο μεγαλύτερο είναι το μίσος των οπαδών του αυταρχισμού.

Είναι λογικό οι χειρότερες συκοφαντίες, που αβασάνιστα εκφράζονται εναντίον του Κοινοβουλίου, κοσμημένες από μερικές ιστορίες και ανέκδοτα, που δεν είναι, δυστυχώς, όλα ανακριβή, να συγκροτούν ένα ρεύμα ιδεών, που καλύπτει ασφυκτικά τα λαϊκότερα στρώματα και τους νεότερους σε ηλικία.

Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για τη βουλευτική αποζημίωση και τον τρόπο χορήγησής της. Νομίζω ότι είναι λογικό να εξασφαλίζονται στο βουλευτή ατομικά ένας τρόπος να καλύπτει, χωρίς εξαρτήσεις, με καθαρά κρατική δαπάνη δηλαδή, το κόστος ζωής του. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για όσους ασκούν παράλληλα επαγγελματική δραστηριότητα και αμείβονται για αυτήν. Ο βουλευτής που υιοθετεί το ασυμβίβαστο είναι απαραίτητο, να έχει μια αμοιβή με τα σημερινά δεδομένα, 3.000 ευρώ το μήνα και εν πάσει περιπτώσει αυτή να μην είναι κατώτερη της αμοιβής του καλύτερα αμειβόμενου στελέχους του κρατικού μηχανισμού ή δημοσίου υπαλλήλου. Αυτή θα συμπληρώνεται από έξοδα γραφείου, παραστάσεως, κυκλοφορίας, προσωπικού και φύλαξης, που δε θα υπερβαίνουν τα 25.000 ευρώ το μήνα αλλά δε θα είναι και πολύ κατώτερα από αυτά και θα κατβάλλονται άμεσα από το δημόσιο ταμείο.

Σύνταξη θα δικαιούται ο βουλευτής ο οποίος έχει εκλεγεί στην ίδια περιφέρεια τέσσερις φορές και για συνολική διάρκεια τουλάχιστον δέκα ετών. Η σύνταξη δε θα καταβάλλεται πριν ο βουλευτής συμπληρώσει το έτος που προβλέπεται για τη συνταξιοδότηση γενικότερα στο δημόσιο τομέα. Θα ξεκινάει από το 50% και θα καταλήγει στην περίπτωση τριακονταετούς παρουσίας στη Βουλή στο 80% της καταβαλλομένης αποζημίωσης.

Ένα μεγάλο θέμα, που ενοχλεί τους εθνικολαϊκιστές, είναι η νομική προστασία με τη βουλευτική ασυλία. Αυτή δεν έχει προβλεφθεί τυχαία. Σκοπός της είναι η απελευθέρωση του βουλευτή από ενδεχόμενη πίεση εναντίον του ασκούμενη από την εκτελεστική εξουσία ή από ρεύματα της κοινής γνώμης ή από οργανωμένες μειοψηφίες, που θα έχει σαν τελικό αποτέλεσμα τη φίμωση του βουλευτή. Γι’ αυτό και προβλέπεται ότι η δίωξη του βουλευτή για πλημμελήματα τελεσθέντα κατά την άσκηση των καθηκόντων του και έχοντα σχέση με αυτήν, γίνεται μόνο μετά από συζήτηση στη Βουλή και έγκριση από την ολομέλεια.

Αν εξαιρέσει κανείς απίθανες περιπτώσεις, τέτοιες αξιόποινες πράξεις είναι πιθανό να τελεστούν μονάχα υπό τη μορφή συκοφαντικής δυσφήμισης, εξύβρισης και ενδεχομένως ελαφρών σωματικών βλαβών. Αυτά τα τρία αδικήματα αποτελούν τα τρία τέταρτα των περιπτώσεων που φτάσουν στη Βουλή με το αίτημα έγκρισης δίωξης κατά βουλευτή. Εάν αυτά τα αδικήματα καλύπτονται, η άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων δεν παρεμποδίζεται από τη δράση εχθρικών ομάδων ή δικομανών ατόμων. Η ελευθερία έκφρασης και βούλησης των βουλευτών δεν παρεμποδίζεται τότε από την οργανωμένη δράση εχθρών της ελευθερίας και του κοινοβουλευτισμού.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Πρώτο ΘΕΜΑΚαμμένος για Προανακριτική: Δεν τα φάγαμε μαζί, όπως έλεγε ο κ ...Πρώτο ΘΕΜΑΔεν φοβάται αυτή η κυβέρνηση, διαμήνυσε ο Πάνος Καμμένος από το βήμα της Βουλής, υποστηρίζοντας ότι η σημερινή συζ [...]

Periodista.gr (Δελτίο Τύπου)Στο δρόμο που χάραξε ο Πάγκαλος: Ο Σημίτης στις επόμενες εκλογές ...Periodista.gr (Δελτίο Τύπου)Στο δρόμο που χάραξε ο Θόδωρος Πάγκαλος, φαίνεται να κινείται και ο πρώην πρ [...]

CNN GreeceΟ Πάγκαλος στο πλευρό της Γιάννας Αγγελοπούλου: Λυπάμαι...CNN GreeceΟ Πάγκαλος στο πλευρό της Γιάννας Αγγελοπούλου: Λυπάμαι... Newsroom , CNN Greece. 19:13 Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017. Ο Πάγκ [...]

iefimeridaΠάγκαλος για Αγγελοπούλου: Πρόσφερε εξαιρετικές υπηρεσίες στη ...iefimeridaΕπίθεση στην κυβέρνηση για το θέμα της Γιάννας Αγγελοπούλου εξαπέλυσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, σημειώνοντας ότι πρόσφερ [...]

Cretalive.grΟ Πάγκαλος ήθελε να γίνει…Γουίλσον!Cretalive.grΟ στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος ονειρευόταν πάντα να γίνει ένας…Γούντρωου Γουίλσον. Από την στιγμή που εγκαθίδρυσε τη δικτατορία του στη χώρα ο [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish