Η αυτοκρατορία νεκραναστήθηκε

Οι αυτοκρατορίες είναι μεγάλες πολυεθνικές οντότητες, που στηρίζονται στη στρατιωτική βία, στην οικονομική και εμπορική δύναμη και στην πολιτιστική επιρροή. Δεν είναι αιώνιες. Συνήθως διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν. Είναι πολύ δύσκολο, όμως, να εξαφανιστούν. Στις πρωτεύουσες των αυτοκρατοριών διατηρείται άσβεστη η μνήμη τους και διαιωνίζεται, όχι μόνο με μνημεία αλλά και με έναν τρόπο σκέψης και μελέτης του παρελθόντος, που οδηγεί στη διαμόρφωση μίας νέας ελίτ.

Όταν ως υπουργός εξωτερικών, που ασκούσε την προεδρία της τότε ΕΟΚ, διηύθυνα τις διαπραγματεύσεις με την Ισπανία και την Πορτογαλία, που ήθελαν να μπούνε στην Ευρώπη, το διαπίστωσα αυτό με πολλούς τρόπους. Λισσαβώνα και Μαδρίτη είχαν όλα τα χαρακτηριστικά μιας ξεπεσμένης αυτοκρατορίας. Το κατά κεφαλήν εισόδημα της Ελλάδας ήταν ελάχιστα μεγαλύτερο από αυτό της Ισπανίας και αισθητά ανώτερο από της Πορτογαλίας. Όμως και οι πρωτεύουσες και η ύπαιθρος χώρα ήταν σημαδεμένες από τα κατάλοιπα μιας αυτοκρατορικής περιπέτειας αποικισμού, κυρίως στην Αμερική και η Αθήνα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Βαυαρών νεορομαντικών, θύμιζε δίπλα τους το αρβανιτοχώρι, που ήταν μερικές δεκάδες χρόνια πριν. Η δημόσιά τους διοίκηση, η σχέση τους με την παγκόσμια αγορά ήταν τελείως διαφορετική από τη δικιά μας. Έτσι και η Τουρκία. Εκληρονόμησε στην πραγματικότητα το Βυζάντιο. Ενώ η επικρατούσα γλώσσα, ο ήλιος, η σχέση με τη φύση διαμόρφωναν πλαίσιο για την ενσωμάτωση της βυζαντινής παράδοσης στο δικό μας παρελθόν, στην πραγματικότητα ιστορικά κτίρια, νομικό πλαίσιο, διοίκηση, ακόμα και η σχέση της θρησκείας και κράτους από το Βυζάντιο πέρασε στους Οθωμανούς αφέντες, οι οποίοι βλέποντας την ωφέλεια, που μπορούσε να προκύψει, εθίστηκαν στη διαδοχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Έτσι, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει ότι κατά καιρούς εμφανίζεται ένας Πρωθυπουργός ή κάποιος άλλος υψηλά ιστάμενος στην Τουρκία και θυμίζει αυτόν τον ομφάλιο λώρο, που οι Τούρκοι τουλάχιστον, δε διανοήθηκαν ποτέ να αποκόψουν. Η μια από τις επίσημες θεωρίες των Τούρκων, που ανασύρουν οι στρατιωτικοί τους ή ορισμένοι πολιτικοί είναι ότι η κυριαρχία, που ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχει περάσει στο τουρκικό κράτος. Όσα όμως εδάφη, κατά τους θεωρητικούς αυτούς, περιβάλλονται πανταχόθεν από θάλασσα (οι διαβόητοι «γεωγραφικοί σχηματισμοί», που ενοποιούν βραχονησίδες και κατοικημένα νησιά) ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, σήμερα ανήκουν στο τουρκικό κράτος, που είναι ο διάδοχός της. Εξαιρείται – λένε οι Τούρκοι – ότι ρητά αναφέρεται σε κείμενο συνθήκης ως παραχωρηθέν έδαφος σε άλλη χώρα, άρα και στην Ελλάδα.

Γενεές Τούρκων πολιτικών και στελεχών της κρατικής μηχανής έχουν διαπαιδαγωγηθεί με αυτές τις θεωρίες. Για να γίνει κατανοητό τι σημαίνει αυτός ο τρόπος σκέψης ας υποθέσουμε ότι θα υπήρχε ελληνική κυβέρνηση, που θα είχε την αφροσύνη να δεχθεί μια διμερή συντεταγμένη διαπραγμάτευση χωρίς αναφορά στους γενικά ισχύοντες κανόνες δικαίου, όπως το δίκαιο της θαλάσσης. Οι Τούρκοι διαπραγματευτές θα έλεγαν τότε: «3570 γεωγραφικοί σχηματισμοί, που υπάρχουν στο Αιγαίο, μας ανήκουν. Σας εγκαταλείπουμε ως ένδειξη καλής θέλησης 3500. Ας δεχθείτε τώρα ότι υπάρχει θέμα κυριαρχίας για τους 70 που απομένουν και ελάτε να το συζητήσουμε». Φανταστείτε να πρέπει να υποστηρίξεις τη σύνθετη και νομική επιχειρηματολογία με βάση την οποία αυτό το απλοϊκό τέχνασμα πρέπει να πάει στα σκουπίδια. Όχι μόνο οι κακοπροαίρετοι «σύμμαχοί» μας αλλά και πολλοί καλοπροαίρετοι θα επαινούσαν τη γενναιοδωρία των Τούρκων και θα θεωρούσαν δυστροπία από την πλευρά μας την αμφισβήτηση της όλης προσέγγισης.

Είχα αναλύσει σε άλλο άρθρο μου – πριν από το τουρκικό πραξικόπημα – πως ο Ερντογάν προωθεί βαθμιαία την υποκατάσταση του Κεμάλ και τη σύγχυση πολιτικής και θρησκευτικής ιδιότητας του ηγέτη. Πως δηλαδή προωθεί την επανίδρυση του χαλιφάτου.

Αυτό που μας συνέβη στο τελευταίο πραξικόπημα είναι ότι χειρότερο μπορούσε να φανταστεί κανείς. Γιατί ένα θρησκευτικό λαϊκό κίνημα, που στηρίζει τον Ερντογάν απέκτησε ηγέτη και ταυτόχρονα επετεύχθη η εκκαθάριση της κεμαλικής ηγεσίας, που με τόσους κόπους είχε δημιουργηθεί στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Εθνικισμός και ισλαμισμός ενώθηκαν στην Τουρκία και αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για την εθνική μας ανεξαρτησία και την παγκόσμια ειρήνη.

Ας ξυπνήσουν επιτέλους από το λήθαργό τους οι κυβερνώντες. Ας αφήσουν τα κανάλια να λειτουργήσουν ελεύθερα με όρους ιδιωτικής επιχείρησης. Ας αφήσουν την καταρράκωση της δικαιοσύνης και την προσπάθεια οικειοποίησής της. Ούτως ή άλλως είναι πολύ μικροί για τέτοια παιχνίδια ενηλίκων. Και η αντιπολίτευση ας κοιτάξει έγκαιρα, με μια κυβέρνηση που θα περιλαμβάνει όλες τις δυνάμεις που υπερασπίζονται τον δυτικό και ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, να αποτρέψουν το νέο κίνδυνο αποσταθεροποίησης, που αντιπροσωπεύει η σημερινή τουρκική ηγεσία.

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Εθνικός Δημοκρατικός Συναγερμός

Τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί οι φωνές, που καλούν τους πρωταγωνιστές της δημόσιας ζωής μας, να κατεβάσουν τους τόνους. Πράγματι, η υπερβολή, η ακρότητα και η λεκτική πλειοδοσία είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα, που πολλές φορές υποκαθιστούν την ουσία των πραγμάτων. Πέρα όμως απ’ αυτό, υπάρχει ένας ευρύς κύκλος, που θεωρεί ότι μια ομαλή και καρποφόρα συζήτηση είναι απλώς ζήτημα καλών τρόπων, ψυχραιμίας, και αντικειμενικότητας. Για αυτούς όλους λυπόμαστε πολύ. Δεν θα βρουν σε τούτη εδώ τη ζωή, σ’ αυτήν τη γωνιά των Βαλκανίων αυτό που η αγγλοσαξονική τους ψυχή επιθυμεί. Γεγονός είναι ότι δεν υπήρξε ποτέ πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας που να μην πάρει μορφή ακραία. Ποτέ δεν αντηλλάγησαν επιχειρήματα χωρίς να συνοδεύονται από δίκη προθέσεων, ύβρεις και συκοφαντίες, γιατί όχι και απειλές.

Αν επρόκειτο μόνο για αυτό δε θα άξιζε τον κόπο να συνεχίσουμε. Είναι τόσες οι φορές που τις κατάρες και το ανάθεμα ακολούθησαν αγαστές συνεργασίες και συμμαχικές κυβερνήσεις… Δε χρειάζεται να πάμε μακριά. Δεν μας κυβερνά σήμερα ο εθνικολαϊκισμός που, για την αγάπη της εξουσίας και της υπουργικής καρέκλας, κάνει συμβατή τη συμπαιγνία του χρυσαυγίτικου τρόπου σκέψης του κυβερνητικού εταίρου με την κομμουνιστική, παρακομμουνιστική ή αναρχική αντίληψη των πραγμάτων της τσιπρικής «συλλογικότητας»;

Το πρόβλημα είναι ότι η οξύτητα και η ένταση της πολιτικής ζωής είναι σήμερα απόλυτα δικαιολογημένες. Όπου και αν πέσει η ματιά μας, στη χειραγώγηση του συντάγματος (με την ανοχή και τη συνεργασία βέβαια της Προεδρίας της Δημοκρατίας), στην αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας και του διακριτού ρόλου των τριών εξουσιών, στην προσπάθεια εξαγοράς των ανωτάτων δικαστών, στο πραξικόπημα της δημιουργίας κρατικού μονοπωλίου στην πληροφόρηση κ.ο.κ, ο κίνδυνος για το πολίτευμα είναι εμφανής.

Το πρόσφατο συνέδριο του Συ.Ριζ.Α ήρθε να θυμίσει, σε όσους το είχαν ξεχάσει, ότι αυτοί που κρατάνε τα πραγματικά ηνία της εξουσίας, είναι εχθροί της «αστικής» δημοκρατίας, των δημοκρατικών ελευθεριών και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, της ελευθεροτυπίας και της ανεξάρτητης δικαιοσύνης.

Αν όμως αυτή η διαπίστωση είναι σωστή, τότε οι ηγεσίες μεγάλων και μικρών κομμάτων της αντιπολίτευσης υστερούν φοβερά στην αντιμετώπιση του κινδύνου, που αντιπροσωπεύει η κυβέρνηση Τσιπρανέλ για τις ελευθερίες του ελληνικού λαού και το μέλλον του τόπου. Με χίλια δυο προσχήματα οι μεν και οι δε διατηρούν το παράθυρο ανοιχτό για μικροαστικού τύπου επαφές και ανταλλαγές με την εξουσία.

Οι καιροί ου μενετοί. Όπως στον εμφύλιο, δεν μπορεί κανείς να κάτσει στο κέντρο και να λυπάται για την ακρότητα και τον φανατισμό όσων συμπλέκονται. Το μέτωπο των αναρχοκομμουνιστών, των φασιστών, των πάσης φύσεως αποβλήτων της δημόσιας ζωής και των κατσαπλιάδων έχει σχηματιστεί. Πρέπει, όσοι έχουν την τόλμη και τη βούληση να υπερασπιστούν τη δημοκρατία, να δημιουργήσουν τώρα μια νέα εκλογική συμπαράταξη. Έναν «Εθνικό Δημοκρατικό Συναγερμό». Οι προσωπικές μωροφιλοδοξίες ηγετών και ηγετίσκων πρέπει να μετατεθούν για μετά τις εκλογές. Όταν μετά τη νίκη της δημοκρατίας θα μπούμε στην ομαλότητα, τότε οι κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων ή των διαφόρων τάσεων, που θα έχουν συγκροτήσει τη συμπαράταξη, θα είναι σε θέση να επιλέξουν τον κοινό υποψήφιο Πρωθυπουργό. Ως τότε η ηγεσία της κοινής προσπάθειας ανήκει εκ των πραγμάτων στον μόλις εκλεγέντα αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη. Σε αυτόν ανήκει η ευθύνη της πρόσκλησης προς όλους, ώστε να ξεκινήσουν οι επαφές σε ανώτατο επίπεδο για τη συγκρότηση αυτού του «Εθνικού Δημοκρατικού Συναγερμού».

Posted in Καθημερινή

Η κατάλυση του πολιτεύματος

Είχαμε από καιρό επισημάνει από αυτές εδώ τις σελίδες τον κίνδυνο κατάλυσης του πολιτεύματος, που συνιστούσε η παρά φύσιν συμμαχία Τσιπρανέλ και η αδυναμία επίτευξης, έστω και μιας προσωρινής βάσης συνεννόησης με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Το αμάλγαμα ημιφασιστικών, λαϊκίστικων, θρησκοληπτικών και τύχης που συγκροτούσε την ιδεολογική πλατφόρμα του κόμματος του Καμμένου, παραμένει αναλλοίωτο, τσιμεντωμένο από τη λατρεία της εξουσίας. Το συνονθύλευμα παλαιοκομμουνιστικών στρατηγικών, με όλες τις ενδιάμεσες προσαρμογές τους και του πάλαι ποτέ μεταρρυθμισμού της αναθεωρητικής πτέρυγας του ΚΚΕ, έχει στρατολογήσει ευρύτατα και έχουν συρρεύσει κατά κόρον στις τάξεις της πλειοψηφίας λαμόγια του Πα.Σο.Κ, άτυχα ή κατά τη γνώμη τους παραγνωρισμένα, εκπρόσωποι του κοινωνικού περιθωρίου, που διαμορ΄φωθηκε στις μεγάλες πόλεις τα τελευταία χρόνια και βεβαίως αδαείς, ρυπαροί και θρασύτατα ανεύθυνοι αναρχικοί.

Πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας το κοινωνικό περιθώριο πήρε τόσο ογκώδεις διαστάσεις. Πρώτη φορά η αποχή χρησιμοποιήθηκε σε τόσο μεγάλη έκταση ως όπλο αμφισβήτησης των κρατούντων. Πρώτη φορά υπήρξε τέτοιας έντασης οικονομικό αδιέξοδο και συνεπακόλουθά του: οργή, αγανάκτηση και βαθύ αίσθημα αδικίας.

Υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις ιδεολογικές, προσωπικές για να έρθουν στην επιφάνεια αυτοί που δε γνωρίζουν που να σταματήσουν και να ελπίζουν, ως εκ τούτου, ότι τα πιο τρελά τους όνειρα έγιναν πραγματικότητα.

Με μεθοδικότητα, χωρίς συστολή και απαλλαγμένοι από κάθε έννοια ήθους, επιδόθηκαν συστηματικά στη διάλυση της ελληνικής πολιτείας. Ό,τι με τους αγώνες του λαού μας και τις θυσίες τόσων γενεών είχε οικοδομηθεί, εκμηδενίστηκε, ελοιδωρήθηκε και κατεδαφίστηκε από τους ανθρώπους του ψεύδους και της προπαγάνδας.

Η κατάληψη του κράτους, δηλαδή των δημόσιων υπηρεσιών, ήταν εύκολη υπόθεση. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές από τη φαυλοκρατία, που είχε προηγηθεί. Έμενε να εφευρεθούν και νέες μορφές κομματισμού όπως η περιβόητη πια αδειοδότηση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Δυσκολότερη ήταν η διάβρωση της βασικής αρχής πάνω στην οποία στηρίζεται ένα σύγχρονο κράτος δηλαδή της αρχής της διακρίσεως των εξουσιών. Μία κυβέρνηση ολοκληρωτική πέρασε πάνω από τα όρια, που είχαν σεβαστεί ακόμα και δικτατορίες και πολιτικές αρχές ξένης στρατιωτικής κατοχής. Όταν όμως έχει αλωθεί ο τύπος, η διοίκηση και η δικαιοσύνη, τότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για το μέλλον της χώρας και πρέπει όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, απλοί εργαζόμενοι, άνθρωποι με θέσεις κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό, που δεν είναι έτοιμοι να υποκύψουν ή να εξωνηθούν, πρέπει να αναλάβουν αμέσως τις ευθύνες τους.

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Επικοινωνιακή ραστώνη

Είναι κοινός τόπος πια η αποκάλυψη της επικοινωνιακής εκστρατείας, που έφερε το Τσιπρανέλ στην εξουσία. Χαρακτηριστικό στοιχείο αυτής της καθαρά εκλογικής τακτικής ήταν η έκπληξη.

Σε μια χώρα, που είχε πολιτικά και πολιτισμικά αποτελματωθεί, σε ένα λαό, που είχε βαθύτατα ενσωματωθεί στο σύστημα εκλογικής πελατείας και διαφθαρεί από τις παροχές και το εύκολο χρήμα του δανεισμού, ερχόταν να ηχήσει, όπως το 1981, το σάλπισμα της αλλαγής. Η ψήφος για το Τσιπρανέλ άξιζε περισσότερο από μια εμβάπτιση στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Οι λέξεις νέος και νέα και τα παράγωγά τους έδινα κι έπαιρναν. Ετόλμησα τότε να αναφέρω κάπου τη διαπίστωση (μετά από εμπεριστατωμένη μελέτη των εκλογικών αποτελεσμάτων) ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του Συ.Ριζ.Α ήταν η μεγαλύτερη σε ηλικία κοινοβουλευτική ομάδα και ότι κάθε άλλο παρά ως φορέας νεανικού πνεύματος μπορούσε να θεωρηθεί από αυτήν την άποψη. Οι κριτικές των οπαδών της τσιπρανελικής ανανέωσης διέθεταν δύο σταθερές:

-        Η πρώτη ήταν ότι τα θολωμένα από τόσα χρόνια των καταχρήσεων της εξουσίας μάτια μου δε μπορούσαν να διακρίνουν τη ζουμπουρλούδικη χαμογελαστή φατσούλα των μαθητικών καταλήψεων, που μας κυβερνούσε. Και,

-        η δεύτερη ήταν το αδιαμφισβήτητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, που δεν είχε ποτέ κυβερνήσει.

Το πρώτο πλεονέκτημα λέω να μην το συζητήσουμε. Η εξουσία παχαίνει, γερνάει και αραιώνει τα γέλια και τα χαμόγελα, εκτός και αν είσαι τελείως πια χαζός. Αντιθέτως το ηθικό πλεονέκτημα είναι κάτι που αξίζει περισσότερη συζήτηση. Η εξουσία δημιουργεί διαφθορά. Και στον καπιταλισμό και στο σοσιαλισμό, όπου αυτός ισχυρίζεται ότι υπάρχει. Για μένα, παράδειγμα χαρακτηριστικό είναι η κατάσταση στην κομμουνιστική Κίνα, όπου κάθε τόσο εκτελείται δημόσια ένας υψηλά ιστάμενος, γιατί έβαλε το χέρι εκεί που δεν έπρεπε.

Σε ένα χρόνο μέσα οι Τσιπρανέλ διακρίθηκαν σε όλα τα επίπεδα για τη σύγχυση κράτους και κόμματος, καθώς και για τους ανεξέλεγκτους διορισμούς κομματικών πελατών. Λιγότερα αλλά πλουμιστά είναι τα σκάνδαλα οικονομικής διαχείρισης, όπως εκείνο που αφορά την περίθαλψη προσφύγων στις Σέρρες. Αλλά αυτό κυρίως που δημιουργεί κατάπληξη είναι η βασική γραμμή πλεύσης της αιτιολογίας τους για την εγκατάλειψη προεκλογικών υποσχέσεων και δεσμεύσεων. Εκατοντάδες στελέχη 24 ώρες το 24ωρο σε όλα τα μέσα ενημέρωσης (επίσημα ή «κοινωνικά») επαναλαμβάνουν το ίδιο τροπάριο. «Το Πα.Σο.Κ ή και η Νέα Δημοκρατία» λένε «έκαναν το ίδιο» λες και ο ψηφοφόρος προτίμησε το Συ.Ριζ.Α για να μείνουν άθικτες οι πρακτικές του Πα.Σο.Κ και της Νέας Δημοκρατίας ή για να επαναληφθούν εντονότερα και πιο ξεδιάντροπα.

Το τρομερό είναι ότι αυτό το επιχείρημα της απελπισίας το λένε μερικοί απ’ αυτούς θριαμβευτικά σα να μην έχουν καταλάβει πόσο κοντά είναι το τέλος τους.

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Το χειμώνα του 1967 το ΚΚΕ κάλεσε μερικά στελέχη του από τη Δυτική Ευρώπη, κυρίως εργάτες από τη Δυτική Γερμανία, στο Πότσνταμ. Τα κτίρια χρησίμευαν για σχολές αλλά είχαν υπάρξει ενδιαιτήματα κάποιων αρχόντων του παρελθόντος, όπως έδειχνε η πολύπλοκη αρχιτεκτονική τους και η οργάνωση των χώρων. Θυμάμαι ότι όταν άνοιξε μια πόρτα και μπήκαν στην αίθουσα πέντε μέλη του Πολιτικού Γραφείου του παράνομου ΚΚΕ, η συγκίνηση των προσκεκλημένων ήταν συγκλονιστική. Όλοι χειροκροτούσαμε με ενθουσιασμό και μερικοί δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Εκεί ήταν πάνω σε ένα μικρό βάθρο οι μνήμες της αντίστασης, των συνδικαλιστικών αγώνων, της αιματοχυσίας και της εξορίας του εμφυλίου. Εκεί ήταν, σύμφωνα με το μυαλό που κουβαλάγαμε εκείνη την εποχή, η υπόσχεση για ένα νέο μέλλον της ανθρωπότητας χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και τελικά χωρίς κράτος, όπου οι εργαζόμενοι θα αυτοδιαχειρίζονταν οι ίδιοι τις υποθέσεις τους.

Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε. Το Πότσνταμ έχει γίνει κοσμικό προάστιο του Βερολίνου. Το Βερολίνο είναι πρωτεύουσα της παντοδύναμης οικονομικά και υπολογίσιμης πολιτικά ενιαίας Γερμανίας. Το τείχος, που χώριζε τους δύο κόσμους, κατέρρευσε μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά παρασύροντας Σοβιετικές Ενώσεις, Γιουγκοσλαβίες και όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης. Μόνο εδώ, στη μακρινή και ιδιόμορφη πολυαγαπημένη πατρίδα μας, με κόλπα και τερτίπια και παρά φύση συμμαχίες είναι αλήθεια, κυβερνά η Αριστερά.

Το θέμα εξαντλείται. Τα ποσοστά συνεχώς μειώνονται στις εκλογικές προβλέψεις. Συσπειρώνονται οι ομάδες των πολιτών που υποφέρουν. Σκάνδαλα ξεσπούν εδώ και εκεί. Δεν έχει και πολύ νόημα πια να αντιμετωπίζεις την ιστορία του φαινόμενου Τσίπρας. Αντίθετα, τεράστια είναι η απορία και πολλαπλές οι συζητήσεις που δημιουργεί η αντίδραση, μονότονη και επαναληπτική, των οπαδών του μπροστά στην κατάρρευση. Όσο μικραίνουν, μπαγιατεύουν και βρίσκονται στο περιθώριο της πραγματικότητας, τόσο κραυγάζουν, υβρίζουν και προσπαθούν να προστατεύσουν και δικαιολογήσουν τον εαυτόν τους «Είμαστε σαν το Πα.Σο.Κ και τη Ν.Δ. του παρελθόντος», λένε επιθετικά!

Αυτή η εγκατάλειψη κάθε συμβιβαστικού λόγου, κάθε απόπειρας δημιουργίας συναίνεσης, αυτή η παγερή αδιαφορία, που δε σπάει παρά μόνο για να αφήσει να χυθούν στη ρημαγμένη γη των πρώην λαϊκών στρωμάτων οχετοί παραπληροφόρησης και υβριστικής προπαγάνδας, πρέπει να έχει μια αιτία ύπαρξης.

Καλά παιδιά δεν είναι. Τυχοδιώκτες είναι και άρπαγες θρασείς κάθε προσπάθειας ανάδειξης, κάθε γόνιμης απ’ το παρελθόν πρωτοβουλίας, ακόμη και έργα απλά, που ολοκληρώθηκαν πριν από την αναρρίχησή τους στην εξουσία, ξεδιάντροπα εγκαινιάζουν. «Τσίπα δεν έχουν;», Αναρωτιέται ο λαός. «Γιατί δε μιλάνε; Γιατί δε δικαιολογούνται;» Νομίζω ότι η απάντηση είναι μία. Την έδωσε με τον τρόπο του ο φαιδρός ψευδοφιλόσοφος που μαστίζει τον πολιτισμό, αφού αποπροσανατόλισε την παιδεία. Είπε ρητά μέσα στη Βουλή, χωρίς να καταλαβαίνει ίσως ότι εκείνη την ώρα εκήρυττε την ανατροπή του πολιτεύματος: «Βαδίζουμε προς το δημοκρατικό σοσιαλισμό. Θα ‘χουμε δυσκολίες και αποτυχίες. Αλλά εμείς δεν αποθαρρυνόμαστε. Σταματάμε για λίγο, κάνουμε ελιγμούς και μετά ξανά τραβάμε προς τη δόξα. Ο στόχος ο τελικός παραμένει ο ίδιος».

Μάλιστα! Ο στόχος τελικά, που δείχνουν οι «μπανιάδες» και οι «Β’ πανελλαδικάριοι», είναι αυτό το σύστημα όπου χωρίς ελεύθερες εκλογές και χωρίς ελεύθερο τύπο θα ανθεί η σοσιαλιστική δημοκρατία των αποτυχημένων και των περιθωριακών. Τι κι αν ενδιάμεσα καούν τρεις – τέσσερις αθώοι στη Μαρφίν, τι κι αν εκατομμύρια φτωχαίνουν κάθε μέρα; Ο σκοπός είναι εκεί κάπου και ο ντόπιος Μάο Τσε Τουνγκ της πλάκας σέρνει το χορό με νταούλια και ζουρνάδες για να τον δούμε και να τον πετύχουμε σε τούτη δω τη γη των μικροαστών φοροφυγάδων. Να πετύχουμε δηλαδή εκεί που απέτυχε ο Λένιν και η Σοβιετική Ένωση, η Κίνα της Μακράς Πορείας και οι μισοί περίπου ευρωπαϊκοί λαοί.

Γι’ αυτό δεν απαντάνε, ακόμα και για τα πιο ταπεινωτικά σχόλια. Γι’ αυτό και δεν βιάζονται.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

LiberalΟ Θόδωρος Πάγκαλος γράφει στην ιστοσελίδα του για τον Ιβάν ...LiberalΈνα άρθρο, στο οποίο περιγράφει τη γνωριμία του με τον Ιβάν Σαββίδη, ανήρτησε στην προσωπική του ιστοσελίδα ο Θόδωρος Πάγκαλ [...]

Nooz.grΠάγκαλος: Απάτη τα αντίμετρα, σπείρα η κυβέρνησηNooz.grΣφοδρή κριτική στην κυβέρνηση έκανε ο πρώην υπουργός Θ. Πάγκαλος μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ. Εάν ήμουν πεπεισμένος ότι ο κ. Τσίπρας [...]

gazzetta.grO Πάγκαλος «τρολάρει» τον Τσακαλώτο για το «Πανελευσινιακός ...gazzetta.grΤον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο για την χθεσινή του ομιλία στην Βουλή και την αναφορά του, για ακόμη μια [...]

Huffington Post GreeceΌταν το παραμύθι γίνεται πραγματικότηταHuffington Post GreeceΠριν από χρόνια σε μια ιταλική επαρχία ζούσε ένας ηλικιωμένος ξυλουργός. Δεν είχε κανένα παράπονο από τη ζωή. Το μόνο [...]

www.star.grΠάγκαλος σε Τσίπρα: Είμαι οπαδός του Πανελευσινιακό, σε περιμένω ...www.star.grΜε ένα αιχμηρό tweet σχολίασε ο Θεόδωρος Πάγκαλος την αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 γι [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish