Η λαϊκή κυριαρχία και ο Έρασμος

Το Erasmus και η ιδιόμορφη ελληνική Αριστερά.

Συναντάω όλο και περισσότερους συμπολίτες που με ρωτούν: «Μα πως το κάναμε αυτό;», «Μα πως τους (τον) πιστέψαμε;» κ.ο.κ. Η απάντηση για το πώς είναι δυνατόν, ένας λαός που πολιτικολογεί συνεχώς να κάνει τόσο σοβαρά λάθη εκτίμησης της πολιτικής κατάστασης και λανθασμένες επιλογές είναι, κατά την άποψή μου, η έλλειψη στοιχειώδους παιδείας, η άγνοια γύρω από τους κανόνες του ορθολογισμού, η εύπιστη προσήλωση σε ανθρώπους ή σχήματα θαυματουργά. Δεν πρόκειται για μια ακόμη επίθεση κατά της δημόσιας εκπαίδευσης. Εξάλλου, το ότι το ζεύγος Τσίπρα – Μπαζιάνα στέλνει τα παιδιά του σε ένα από τα πιο ονομαστά ιδιωτικά σχολειά της Αθήνας συνιστά από μόνο του ομολογία συνθηκολόγησης, που δεν μπορεί καν να κατακριθεί. Γιατί πως είναι δυνατόν, επειδή εσύ την έχεις ψωνίσει με τη δημόσια εκπαίδευση, να υποχρεώσεις τα παιδιά σου να συναντήσουν τη γνώση σε χοιροτροφεία όπου διδάσκουν αλλοπρόσαλλοι εκπαιδευτικοί, ημιμαθείς και ακατέργαστοι, που δεν εκφράζουν παρά μια έσχατη μειοψηφία του ελληνικού λαού;

Όλα τα στοιχεία της παρακμής της δημόσιας εκπαίδευσης, της περίφημης δωρεάν παιδείας, που ήταν το αποτέλεσμα των αγώνων της γενιάς μας είναι παρόντα. Αλλά υπάρχουν και σχετικές ειδήσεις για το θέμα, που μας έρχονται από τα βάθη των αιώνων. Τι να ήταν άραγε ο από μηχανής θεός, που έδινε λύση και στις πιο εξωφρενικές τραγωδίες; Και γιατί «Αθηνά και χείρα κίνει»; Και αυτό το Έλληνες αεί παίδες, πώς μας το κολλήσανε;

Το 1981, μετά την εκλογή του Μιτεράν στη Γαλλία εντάθηκαν οι προσπάθειες να εκλείψουν οι αιτίες και οι ρίζες της δυσπιστίας μεταξύ του γερμανικού και του γαλλικού λαού. Μην ξεχνάμε εξάλλου ότι η αρχική ιδέα για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακος και Χάλυβα ήταν η εξάλειψη της αιτίας που οδήγησε κυρίως στον Πρώτο αλλά εν μέρει και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή η αντιζηλία μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας γύρω από τη χαλυβουργία.

Πολλά από τα προγράμματα αυτά είχαν στόχο τη νεολαία. Τότε η Επιτροπή πρότεινε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής περιορισμένου χρόνου φοιτητών μεταξύ των διαφόρων χωρών – μελών (ήμαστε μόνο 10). Έλα όμως που στην ίδια εποχή οι Εγγλέζοι είχαν εκλέξει ως Πρωθυπουργό τη φοβερή και τρομερή Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία θεωρούσε οποιαδήποτε ανταλλαγή φοιτητών ένα είδος φοιτητικό τουρισμό (κάπως ο κ. Γαβρόγλου σήμερα). Σύντομα το πρόγραμμα αυτό, που είχε ονομαστεί Erasmus, σε αναφορά στον παλαιό ανθρωπιστή Ολλανδό φιλόσοφο, που είχε εφεύρει και επιβάλλει την ερασμιακή προφορά των αρχαίων ελληνικών, έγινε το υπ’ αριθμόν ένα πολιτικό θέμα της Κοινότητας.

Τα κόμματα της Αριστεράς και οι αντίστοιχες δυνάμεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποστήριζαν με πάθος το Erasmusενώ οι Δεξιές Κυβερνήσεις το πολεμούσαν. Η απόφαση απαιτούσε ομοφωνία αλλά η πίεση των πανεπιστημιακών φορέων και των φοιτητικών ενώσεων σε όλες τις χώρες υπέρ του σχεδίου ήταν ισχυρότατη. Έτσι εκάμφθη η αντίσταση της Θάτσερ, αφού την εγκατέλειψαν διάφορες μετριοπαθείς κυβερνήσεις και έτσι το πρόγραμμα Erasmusέγινε πραγματικότητα.

Ιδιαίτερη συμπεριφορά υπήρχε στην Ελλάδα. Οι οργανώσεις των πανεπιστημιακών και άλλων εκπαιδευτικών (από τότε) θεωρούσαν το Erasmus απόπειρα συνεννόησης με την πολυεθνική βιομηχανία και είχαν την υποστήριξη της ΚΝΕ, της ανύπαρκτης και διεφθαρμένης ΠΑΣΠ του κυβερνώντος κόμματος ΠΑΣΟΚ, που ήταν από τότε ουρά της Αριστεράς. Ο Ανδρέας Παπανδρέου κάλυπτε τα νώτα του διαπιστώνοντας ότι η Αριστερή νομενκλατούρα των πανεπιστημίων ήταν ομοφώνως εναντίον του σχεδίου, που θα συνιστούσε γι’ αυτούς και ένα είδος αξιολόγηση. έπρεπε λοιπόν να βγάλω μόνος μου τα κάστανα από τη φωτιά. Πέτυχα στην κρατική ΕΡΤ μία συζήτηση με έναν εκπρόσωπο της ΕΦΕΕ που είχε απορρίψει κάθε ιδέα εφαρμογής του Erasmus. Ο εκπρόσωπος των φοιτητών όμως είχε απαιτήσει ανάμεσα σε εμένα και αυτόν να υπάρχει ένα πανό από κόντρα πλακέ ώστε να αποκλειστεί κάθε ιδέα διαλόγου.

Σε ποιον ανήκει η εξουσία.

Τα πρώτα αποτελέσματα του Erasmusήταν απογοητευτικά. Η χώρα εξήγαγε το 2007/08 μόλις 2400 φοιτητές ενώ εισήγαγε 2300. Το 2008/09 η διαφορά ήταν επίσης μικρή (3000 εξήχθησαν και 2850 έγιναν δεκτοί). Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του το γεγονός ότι οι φιλοξενούμενοι θα μιλούσαν κυρίως ελληνικά και θα μάθαιναν πολύ λιγότερα από τους Έλληνες που πηγαίναν στα μεγάλα τους Πανεπιστήμια, οι προοπτικές του σχεδίου ήταν χαμηλές. Χρειάστηκε το 2013/14 για να έχουμε μια αισθητή διαφοροποίηση: 4500 Έλληνες σπούδασαν στο εξωτερικό και 3000 ήρθαν στην Ελλάδα. Το Erasmusθριάμβευε σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά σε εμάς.

Από το 1987, έτος εκκίνησής του, έως το 2017, μέσα σε 30 χρόνια, ο αριθμός των Ελλήνων που σπούδαζαν στο εξωτερικό από 3000 ανέβηκε στους 5100 και οι προσκεκλημένοι από 2900 έφταναν στις 4200. Είναι φανερό ότι υπάρχει εδώ ένα πρόβλημα αμοιβαιότητας που αν δεν υπήρχε θα επέτρεπε ακόμα περισσότερη αύξηση των εξερχομένων Ελλήνων. Οι άθλιοι αριστεροί διανοητές, όπως συνήθως, γλύφουν εκεί που έφτυσαν και προσπαθούν και αυτοί να ευνοηθούν από τις χαρές που προσφέρει απλόχερα η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Διάβασα με προσοχή τη συνέντευξη της συζύγου του Πρωθυπουργού. Τη στιγμή που οι πάντες τον εγκαταλείπουν, αυτή η αγνή κόρη του κάμπου της Θεσσαλίας στάθηκε ηρωικά στο πλευρό του ορεινού συζύγου της. «Δεν λέει ψέματα», είπε, την ώρα που εκατομμύρια χέρια δείχνουν τη μύτη του Πινόκιο να μεγαλώνει. Παρακάτω πρόσθεσε το παράπονό της: «Έχουμε την Κυβέρνηση. Δεν έχουμε την εξουσία»! Είναι προφανές ότι δεν της έχει καν περάσει από το μυαλό ότι την εξουσία δεν την έχει το κόμμα της και ο άντρας της, διότι ανήκει σε κάποιον άλλον. Ότι δηλαδή η διεκδίκηση από ένα μόνο κόμμα και ακόμα χειρότερο από μια μόνο προσωπικότητα, όσο και να τον αγαπάει η σύζυγός του, του συνόλου της εξουσίας, αποτελεί θανάσιμο αμάρτημα και καταδικαστέα πράξη. Το Σύνταγμα της χώρας αναφέρει στο Άρθρο 1:

«1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.»

Το διαυγέστατο κείμενο αυτό, που δεν μπορεί να ανήκει στα αναθεωρητέα, γιατί είναι θεμελιώδης διάταξη, σημαίνει ότι ο λαός εκλέγει τους αντιπροσώπους του, οι οποίοι με τη σειρά τους νομοθετούν και παρέχουν ή δεν παρέχουν την εμπιστοσύνη τους σε Πρωθυπουργό και την Κυβέρνησή του. Παράλληλα υπάρχει και μία Δικαιοσύνη ανεξάρτητη.

Τώρα που έχει ολοκληρωθεί η άλωση της παιδείας και η διείσδυση στη Δικαιοσύνη το μόνο που απομένει είναι ο κομματικός προσανατολισμός των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Αυτό, όταν το λέει επίσημα η σύζυγος του Πρωθυπουργού, αποτελεί επαναστατική προκήρυξη, αμφισβήτηση του πολιτεύματος, προαναγγελία πραξικοπήματος, πράξη εσχάτης προδοσίας, με άλλα λόγια. Δεν θα θέλαμε ποτέ η σύζυγος του Πρωθυπουργού να καταγγελθεί για τέτοιου είδους συμπεριφορά. Είναι όμως ηλίου φαεινότερο ότι πριν δώσει τη συνέντευξη η κυρία Περιστέρα θα τη γνωστοποίησε στον σύζυγό της. Έτσι τα εν οίκω γίνανε εν δήμω και μας εξανάγκασαν και εμάς να πάρουμε θέση.

Καλή αντάμωση στα γουναράδικα.

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Συνταγματική σταθερότητα – Κρατισμός και Ανώτατη Εκπαίδευση

Στο άρθρο 16, παράγραφος 5 του Συντάγματος αναφέρεται: «Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση». Στην παράγραφο 6 το Σύνταγμα συνεχίζει: «Οι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί. Το υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό τους επιτελεί επίσης δημόσιο λειτούργημα, με τις προϋποθέσεις που νόμος ορίζει». Τέλος στην παράγραφο 8 αναφέρεται: «Η σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται».

 

Είχα αναλάβει ενεργό ρόλο στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος το 2008. Θυμούμαι πολύ καλά ότι υπήρχε ισχυρότατη επιθυμία που μας διαβιβαζόταν από τα πιο δημιουργικά στοιχεία της κοινωνίας να καταργηθεί το κρατικό μονοπώλιο στην ανώτατη εκπαίδευση. Αυτό δεν σήμαινε βέβαια ότι δεν θα υπήρχαν κρατικά Πανεπιστήμια ή ότι θα καταργούνταν τα ήδη υπάρχοντα ή ότι δεν θα δημιουργούσαμε νέα. Απλώς έπρεπε κάπως να νομιμοποιηθούν η λειτουργία παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων, οι δια αλληλογραφίας σπουδές και άλλες ανάλογες παράλληλες διαδικασίες. Βεβαίως, δεν επρόκειτο ποτέ κανείς να επιτρέψει κερδοσκοπικές επιχειρήσεις με περιεχόμενο την ανώτατη εκπαίδευση. Ιδρύματα επρόκειτο να έχουμε. Ποιοι θα τα χρηματοδοτούσαν; Υπάρχει ήδη το Ίδρυμα Νιάρχου ή το Ίδρυμα Ωνάση και αν υπήρχε η δυνατότητα επένδυσης στη δημιουργία Εκπαιδευτικού Ανώτατου Ιδρύματος θα εκδηλώνονταν άλλες 20 τέτοιες αγαθές προθέσεις.

 

Εξάλλου από τα δέκα πρώτα σε απόδοση και φήμη πανεπιστήμια παγκοσμίως τα ανήκοντα εις την «κατηγορία του κισσού» (ivyleague) τα μισά είναι ιδρύματα αυτοδιοικούμενα και οι καθηγητές τους προσλαμβάνονται με συμβάσεις που ανανεώνονται μόνο αν το διδακτικό ή το ερευνητικό έργο των ενδιαφερομένων το δικαιολογεί.

 

Ας μείνουμε στις διεθνείς συγκρίσεις. Το 2014 η Ινδία και η Κίνα, που έχουν η κάθε μία ένα δισεκατομμύριο και πλέον κατοίκους, διαγωνίζονται για την πρώτη και δεύτερη θέση φοιτητών στην αλλοδαπή. Είχαν η κάθε μία περί τους 100.000 φοιτητές αυτού του είδους ως επί το πλείστον στις ΗΠΑ. Τρίτη χώρα παγκοσμίως στην εξαγωγή φοιτητών ήταν η δαφνοστεφανωμένη πατρίδα μας με 46.000 φοιτητές κατανεμημένους εξίσου στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ. Αφού συγχαρεί κανείς για το πνεύμα και τις ανησυχίες τους, τους νέους Έλληνες και για την αυτοθυσία και τη φιλοδοξία τις οικογένειές τους, πρέπει να διαπιστώσει ότι όλοι αυτοί θα πήγαιναν ευχαρίστως να σπουδάσουν σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο, αν υπήρχε αυτή η δυνατότητα. Και μαζί τους θα σπούδαζαν στην Ελλάδα δεκάδες χιλιάδες νέοι από την αραβική Μέση Ανατολή, την Κίνα, την Ανατολική Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο. Η δεύτερη συναλλαγματοφόρος δραστηριότητα των αδελφών μας Κυπρίων είναι τα πανεπιστήμια (η πρώτη είναι ο τουρισμός) όπου σπουδάζουν κυρίως ελλαδικοί φοιτητές. Τι έγινε άραγε και η χώρα των πάλαι ποτέ Καλαμαράδων (από το καλαμάρι στη ζώνη), που εκστράτευαν για να διδάξουν σωστά ελληνικά τα απείθαρχα Κυπριοτόπουλα μεταβλήθηκε σε χώρα εξαγωγής φοιτητών; Στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια κατέχονται όπως τα Εξάρχεια από τους φασίστες τραμπούκους της ροζ κυβέρνησης.

 

Υ.Γ. Σαν να ήθελαν να δικαιώσουν τη γνωστή παράδοσή μας της έριδος «περί όνου σκιάς». Μεγάλη συγκίνηση προκάλεσε το προηγούμενο άρθρο μας. Άλλοι αναγνώστες μου θυμίζουν ότι το κράτος πρέπει κάποτε να σταματήσει να πληρώνει τους μισθούς των λειτουργών της Εκκλησίας και τα άλλα έξοδά της και άλλοι μου υπενθυμίζουν ότι, όπως έχει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμος έχει πει, το κράτος πρέπει να επιστρέψει στην Εκκλησία τα ακίνητα που συγκροτούσαν την πάλαι ποτέ περιουσία της και μετά να ακολουθήσει οποιαδήποτε συζήτηση για τα οικονομικά του θεσμού.

 

Προσωπικά αισθάνομαι την ανάγκη να υποβάλλω δύο ερωτήματα: Πόσες και ποιες είναι οι δαπάνες της Εκκλησίας; Δεν πρέπει σε μια εποχή εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών πάσης φύσεως να υπάρξει διαύγεια και σε αυτό το θέμα;

Έχω την εντύπωση ότι οι Μητροπολίτες είναι περίπου 80 και άλλοι 14 στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα. Πριν από το σχέδιο Καλλικράτης είχαμε στην Ελλάδα 53 Νομάρχες. Γιατί ένας λαός που είχε 53 εκπρόσωπους της αποκεντρωμένης αυτοδιοίκησης είχε ανάγκη να εκπροσωπούν τον Πανταχού Παρόντα Θεόν 80 Μητροπολίτες; Και όλοι αυτοί οι Μητροπολίτες να εισπράττουν μισθό Γενικού Γραμματέα Υπουργείου, να διαθέτουν πολλές φορολογικές απαλλαγές και να επωχούνται αυτοκινήτου κρατικής ιδιοκτησίας με οδηγό και συνοδό αστυνομικό; Να έχουν επίσης, ακόμα και αν η Μητρόπολή τους είναι εδαφικά εξαιρετικά περιορισμένη ή ανύπαρκτη, ολόκληρο γραφείο που να ασχολείται με τα υποτιθέμενα έργα τους; Τέλος γιατί, αντίθετα με τους Ανώτατους Δικαστές, του Καθηγητές Πανεπιστημίων, τους Βουλευτές και άλλους τέτοιους μόνο ο θάνατος να καταργεί τους Μητροπολίτες; Γιατί να μην υπάρχει μια σύνταξη για συνταξιοδότηση επιτέλους στα 70 ή στα 70 και κάτι; Και για να εξετάσουμε αντικειμενικά και το άλλο επιχείρημα. Πώς και πότε δημιουργήθηκε η ακίνητη περιουσία της Εκκλησίας της Ελλάδας; Ποιοι χορήγησαν τα ακίνητα και για ποιους λόγους; Ποιες σύγχρονες ανάγκες εξυπηρετούν αυτά τα έσοδα;

 

Επιτρέψτε μου να ξαναθυμίσω το παράδειγμα των Γερμανών. Όσοι αισθάνονται τον εαυτό τους Χριστιανοί Ορθόδοξοι (ελπίζω το σύνολο σχεδόν του ελλαδικού πληθυσμού), να χρηματοδοτούν την Αγία Ενιαία Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Όσοι αισθάνονται Βουδιστές ή Μουσουλμάνοι ή οτιδήποτε άλλο θέλετε, να χρηματοδοτούν αντίστοιχα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Εκκλησίας τους. Και όσοι δεν αισθάνονται τίποτα (γιατί υπάρχουν και τέτοιοι, πώς να το κάνουμε!), να χρηματοδοτούν θεσμούς χωρίς χρώμα θρησκευτικό της Περιφέρειας ή των μεγάλων Δήμων. Όλοι να πληρώνουμε φόρο αλληλεγγύης 1% επί των καταβαλλομένων και ληξιπρόθεσμων φορολογικών μας υποχρεώσεων.

Παιδιά της Πρώτης Φοράς Αριστεράς, τολμήσατε επιτέλους!

Posted in Νεα

Μακεδονική Δημοκρατία των Σκοπίων

Τίποτα δεν έλεγε εκείνη την ηλιόλουστη αθηναϊκή ημέρα ότι «θα μου έπεφτε ο ουρανός στο κεφάλι». Είχα διασχίσει την Βασιλίσσης Σοφίας με τα πόδια και έμπαινα στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου με περίμενε ο Υπουργός τότε Αντώνης Σαμαράς. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μου είχε αναθέσει το καθήκον να βλέπω τακτικά τον Σαμαρά και να ενημερώνω αυτόν και το Εκτελεστικό Γραφείο του ΠΑΣΟΚ για την εξωτερική πολιτική της χώρας. Ο Κάρολος (Παπούλιας) δεν είχε εκλεγεί στο Εκτελεστικό Γραφείο.

Είχαν προηγηθεί δύο ή τρεις συναντήσεις με τον Σαμαρά. Ήταν ευγενέστατος και εξηγούσε την πολιτική του με μεγάλο πάθος. Βασικά τα πράγματα έμεναν όπως είχαν. Για να ξεπαγώσουμε τις σχέσεις της Ευρώπης με την Τουρκία, ζητάγαμε ως αντάλλαγμα την είσοδο της Κύπρου στην ΕΟΚ, πριν λυθεί το πολιτικό ζήτημα της κατοχής από τον τούρκικο στρατό. Είχαμε κερδίσει περίπου το 1/3 των ψήφων αλλά αυτό δεν είχε καμιά σημασία, επειδή οι αποφάσεις για τη διεύρυνση λαμβάνονταν με ομοφωνία. Έτσι και μόνο το βέτο το δικό μας δημιουργούσε άριστες προϋποθέσεις για την είσοδο της Κύπρου και οδήγησε τελικά στη μοναδική επιτυχία της ελληνικής πολιτικής στα ελληνοτουρκικά μετά το 1974. Κάποτε ένας Κύπριος με ρώτησε: «Και τι κερδίσαμε με την είσοδο στην ΕΕ; Τα τουρκικά στρατεύματα παραμένουν ακόμα στα κατεχόμενα». Και του απάντησα: «Αγαπητέ μου, αν χρειαζόταν μια απόδειξη ότι είσαι Έλλην, αυτή σου η ερώτηση θα αρκούσε, γιατί σκέφτεσαι μόνο το κακό και το μη χειρότερο. Δεν σκέφτεσαι το χειρότερο. Αυτό που σε έκανε προηγουμένως να κοιμάσαι με το οπλοπολυβόλο κοντά στο κρεβάτι σου. Δηλαδή την επιθετική ενέργεια των Τούρκων, που θα προσπαθούσαν να καταλάβουν και την υπόλοιπη Κύπρο και που τώρα πια είναι αδύνατο να κάνουν».

Ο Υπουργός εκείνη την ημέρα ήταν εξαιρετικά ενθουσιώδης. Μου περιέγραψε το σύνολο των «ενοχλητικών» ενεργειών, που σχεδίαζε να αναλάβει εναντίον της Ανεξάρτητης Δημοκρατίας που επρόκειτο να εγκατασταθεί στα Σκόπια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας, για να τους εξαναγκάσει να υιοθετήσουν όνομα που δεν θα περιελάβανε τη λέξη «Μακεδονία». Του απάντησα τότε ότι η θέση κάποιου που προσπαθεί να επιβάλλει ένα όνομα σε κάποιον άλλον είναι εξαιρετικά αδύνατη στη σημερινή διεθνή σκηνή. Σήμερα, όταν 140 από τα 200 περίπου μέλη του ΟΗΕ έχουν αναγνωρίσει τους Σκοπιανούς σαν «Μακεδονία», νομίζω ότι έχω κάθε δικαίωμα να θεωρήσω ότι είχα δίκιο.

Είπα ακόμη, ότι με βάση την πείρα μου στα ευρωπαϊκά συμβούλια, δημιουργείται εξαιρετική ενόχληση όταν κάποιος έχει ένα αποκλειστικά «εθνικό» θέμα. Εμάς μας έχει επιβαρύνει η γεωγραφία και η ιστορία με το Κυπριακό και τις προκλήσεις και τις αμφισβητήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο. Θα ήταν εξαιρετικά ενοχλητικό για τη διαπραγματευτική μας δυνατότητα να δημιουργήσουμε μόνοι μας και άλλο «εθνικό» θέμα.

Τον ρώτησα, τέλος, γιατί μέχρι τότε όλη μας η αλληλογραφία για τη διευθέτηση των συνόρων γινόταν με την Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας και όχι με την Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία. Στο τελευταία μου απάντησε ότι η Ομόσπονδη Δημοκρατία δεν είχε διεθνή παρουσία και εν πάσει περιπτώσει δεν μπορούσαμε να επιτρέψουμε τη δημιουργία σύγχυσης.

Του πρότεινα τότε, πριν κάνει και πει οτιδήποτε, να πάει στα Σκόπια, που δεν είχαν ακόμα προκηρύξει την ανεξαρτησία τους, να συναντήσει τον Γκλιγκόρωφ και να του πει: Η Ελλάδα δεν έχει εδαφικές διεκδικήσεις έναντί τους, θεωρούμε την εθνολογική σύστασή τους δικιά τους υπόθεση, τους δίνουμε απεριόριστες πιστώσεις για την προμήθεια εμπορευμάτων και δη πετρελαίου από την Θεσσαλονίκη αν κάποιος αποπειραθεί εμπάργκο εναντίον τους, τους δίνουμε με ταχύτατες και ευκολότατες διαδικασίες εκατοντάδες χιλιάδες θεωρήσεις για να επισκέπτονται τη Βόρεια Ελλάδα και ιδιαίτερα τη Θεσσαλονίκη. Έναντι όλων αυτών των εκχωρήσεων τους ζητάμε να αποτρέψουν τη σύγχυση που θα δημιουργηθεί με την ελληνική Μακεδονία και τους προτείνουμε το όνομά τους να περιέχει έναν σαφή γεωγραφικό προσδιορισμό, να λέγονται δηλαδή επισήμως και έναντι παντός «Μακεδονική Δημοκρατία των Σκοπίων». Στην τρέχουσα πρακτική αυτό θα σήμαινε ότι εμείς θα μπορούσαμε να τους λέμε Δημοκρατία των Σκοπίων ξεχνώντας το Μακεδονική και αυτοί θα μπορούσαν να τονίζουν το Μακεδονική για να ξεχνάνε τη βουλγαρική και εθνική διεκδίκηση απέναντί τους εκφραστής της οποίας ήταν το κόμμα των κομιτατζήδων του Γκρουέφσκι.

Υπάρχει μια μοναδική ευκαιρία η Κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα να κλείσουν προς αυτήν την κατεύθυνση το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Προσωπικά δεν θα με ενοχλούσε όπως και να λέγονταν. Συνάντησα κάποτε στην επαρχία κάποιον ταβερνιάρη που είχε επιγραφή «ο Πάγκαλος», διότι ήταν υπέρβαρος και μου έμοιαζε λέει. Το θεώρησα εσχάτη φιλοφρόνηση. Γιατί δεν αφήνουμε λίγο από τον Μέγα Αλέξανδρο να ικανοποιήσουν και αυτοί τα ιστορικά απωθημένα τους. Πως γίναμε όλοι καθηγητές ιστορίας ακόμη και αυτοί που θεωρούν προγόνους των Σλάβων, που είναι η πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας αυτής, του προϊστορικούς Δάκες της βορειοανατολικής Ρουμανίας;

Posted in Νεα

Συνταγματική σταθερότητα – Διακριτοί ρόλοι Κράτους και Εκκλησίας

Ένα από τα θέματα που κατά καιρούς δημιουργούν έριδες είναι οι διακριτοί ρόλοι Εκκλησίας και Κράτους, που λανθασμένα, κατά την άποψή μας και αυθαίρετα, αναφέρεται ως «διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους». Το σύνολο των σχετικών διατάξεων πρέπει να ξανασυζητηθεί.

Είναι αναμφισβήτητο ιστορικό γεγονός ότι η τεράστια πλειοψηφία του ελληνικού λαού αισθάνεται αλληλεγγύη προς την Εκκλησία, γιατί η Ορθοδοξία εκφράζει μία σταθερή πλευρά της πολιτιστικής και ιστορικής μας ταυτότητας. Πολλοί Έλληνες πολίτες δεν είναι θρησκευόμενοι, γιατί δεν έχουν μεταφυσικές ανησυχίες και αγωνίες αλλά είναι Ορθόδοξοι με την έννοια ότι η εκκλησιαστική παράδοση συγκροτεί ένα από τα θεμέλια της προσωπικότητάς τους.

Υπάρχουν καταρχήν διατάξεις που πρέπει να πάψουν να αναφέρονται σε συνταγματικό κείμενο και να έχουν την ανάλογη προστασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Άρθρο 3, Παράγραφος 3 του Συντάγματος, που απαγορεύει τη μετάφραση της Αγίας Γραφής χωρίς την άδεια της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.

Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα είναι η μισθοδοσία των υπαλλήλων της Εκκλησίας και δη των ιερέων από το Κράτος. Ο νυν Αρχιεπίσκοπος το ανασύρει κάθε τόσο ως επιχείρημα και λέει «Ας μου δώσει το Κράτος όλα τα ακίνητα, που έχει κατάσχει ή απαλλοτριώσει και εγώ αναλαμβάνω τη μισθοδοσία των ιερέων και το σύνολο των δαπανών της Εκκλησίας». Ας δούμε επιτέλους για τι ποσά πρόκειται. Ας διεκδικήσει η Εκκλησία από το Κράτος όλα τα ακίνητα που νομίζει ότι της ανήκουν. Ας μετρηθούν αυστηρά και αντικειμενικά οι δαπάνες της Εκκλησίας και ας προβλεφθεί μηχανισμός ελέγχου. Και τότε θα μπορούμε να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα και να περικόψουμε ότι εξέχει ή να επιδοτήσουμε ότι είναι απαραίτητο να επιδοτηθεί από τον προϋπολογισμό.

Η Ελλάδα είναι λαϊκό κράτος. Χρειάστηκαν κάπου τέσσερις αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας για να αποτινάξουν τις προλήψεις οι πρωτοπόροι αγωνιστές του ’21 και να υιοθετήσουν τα διδάγματα της Γαλλικής Επανάστασης. Αντίθετα όμως με ότι συνέβη στη Δύση, η Εκκλησία δεν ήρθε ποτέ σε σύγκρουση με την οικοδόμηση του εθνικού συναισθήματος. Βοήθησε και πρωτοστάτησε στη διαμόρφωση του σύγχρονου Ελληνισμού. Αυτή η ιδιαιτερότητα, που υπάρχει και σε άλλες χώρες (η σχέση Ιρλανδίας και Καθολικής Εκκλησίας είναι χαρακτηριστική)δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους. Πολλές τυπικότητες και τσιριμόνιες, που προσβάλλουν και τους θεσμούς και την ποιμαντική αποστολή της Εκκλησίας πρέπει να καταργηθούν. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει ούτε από την πλειοψηφία του λαού, ούτε από την αποφασιστικότητα της εκτελεστικής εξουσίας. Χρειάζεται κοινή συναίνεση, διάλογος και πειστικά επιχειρήματα. Και αν ποτέ γίνει η Αναθεώρηση του Συντάγματος, η προετοιμασία για την αναθεώρηση του Άρθρου 3 πρέπει να αρχίσει πολύ χρόνο πριν. Όσο για το οικονομικό ζήτημα, τα νταηλίκια εκατέρωθεν καλό είναι να περιττεύουν. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Οι Γερμανοί, που διέπονται από πλήθος θρησκευμάτων και έχουν μεγάλη κοινότητα αγνωστικών, σκεπτικιστών και αθέων έχουν βρει ένα σύστημα καταβολής ισότιμης ενός χρέους αλληλεγγύης, που είναι στην πραγματικότητα το ίδιο ποσοστό για όλους επί του καταβληθέντος φόρου. Και οι Εκκλησίες ευημερούν και οι μηχανισμοί αλληλεγγύης του Κράτους ή των Ομόσπονδων Κρατιδίων είναι πανίσχυροι και οι πολίτες δεν έχουν την αίσθηση ότι αδικούνται. Ας κάνουμε και εμείς κάτι ανάλογο. Ας αντιγράψουμε επιτέλους τους Γερμανούς σε κάτι. Δεν μπορεί σε όλα να είμαστε εμείς οι έξυπνοι και χρεωκοπημένοι και αυτοί οι βλάκες να προοδεύουν ακάθεκτοι.

Posted in Νεα

Συνταγματική σταθερότητα – Τρόπος εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και η ίδρυση Γερουσίας

Οι χώρες που έχουν δοκιμασμένους θεσμούς υπερασπίζονται τη συνταγματική τους σταθερότητα. Δεν αναθεωρούν το Σύνταγμά τους για ψύλλου πήδημα και κυρίως ως δημαγωγική διέξοδο μπροστά στον πολλαπλασιασμό δύσκολων προβλημάτων, που απαιτούν κατά μέτωπο σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα.

Η Ελλάδα αντιθέτως έχει ήδη αναθεωρήσει, εικονικά βέβαια και για δευτερεύοντες λόγους και αιτίες, τρεις φορές το Σύνταγμα του 1975. Το πολίτευμά μας βέβαια – μετά την έκπτωση του Βασιλικού Οίκου – είναι εξόχως ανθεκτικό. Μετά από μισό αιώνα ισχύος το Σύνταγμα θα πρέπει να αντιμετωπίζει ορισμένες αγκυλώσεις και να χρειάζεται τελειοποίηση, Άλλο όμως αυτό και άλλο η επινόηση της αναθεωρητικής βουλής ως διεξόδου για τα πολιτικά αδιέξοδα. Επίσης άλλο είναι μία πραγματική στασιμότητα, γιατί έχει διαμορφωθεί συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή και στο λαό και άλλο η επιβολή ακινησίας στους θεσμούς για να συνεχίσουν μικρές συντεχνιακές μειοψηφίες να γεύονται τους καρπούς της μονοπώλησης της εξουσίας.

Τα λέμε όλα αυτά, γιατί η Αναθεώρηση του Συντάγματος επανήλθε στο προσκήνιο τελευταία. Την ανέφερε ο Μέγας Παπαρίων Πρωθυπουργός μας, ο οποίος δεν ξέρει πια τι είδους πλασματικές εξελίξεις να υποσχεθεί, για να ξεχάσει ο πολίτης την ανελέητη φτώχεια που τον δέρνει.

Τρεις μπορεί είναι κατά τη γνώμη μας οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο Σύνταγμά μας:

1. Η εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας απ’ ευθείας από το εκλογικό σώμα.

Η άμεση εκλογή εκ πρώτης όψεως φαίνεται δημοκρατικότερο από το σύστημα που έχουμε σήμερα, της εκλογής του Προέδρου από τη Βουλή. Ο κάθε πολίτης θεωρεί ότι αποκτά μια νέα εξουσία. Ότι έρχεται πιο κοντά σε διαδικασίες που οδηγούν σε αποφάσεις καθοριστικές για το μέλλον του. Δεν υπάρχει τίποτα πιο λανθασμένο από αυτό. Κατ’ αρχήν ένα πλήθος «ψωνίων» θα κατακλύσουν το εκλογικό σκηνικό και με βασικό όπλο το χρήμα, που μπορούν να διαθέσουν θα αποδυθούν σε ξέφρενη εκστρατεία δημοσίων σχέσεων. Δεύτερον ο Πρόεδρος δεν θα έχει μεγαλύτερες εξουσίες εκτός εάν αλλάξουμε πολίτευμα και αποκτήσουμε Προεδρική Δημοκρατία. Το να εκλέξεις όμως ένα πρόσωπο με τις σημερινές εξουσίες του Προέδρου, που θα στηρίζεται στη ίδια νομιμοποιητική βάση, δηλαδή αμέσως στη λαϊκή κυριαρχία και όχι εμμέσως όπως σήμερα γίνεται, είναι λάθος. Εξασφαλισμένη είναι, αργά ή γρήγορα, η δυαρχία. Τέλος η Προεδρία της Δημοκρατίας έχει περιορισμένο μεν, από ουσιαστική άποψη, αλλά σημαντικό από συμβολική άποψη ρόλο.

Επίσης είναι λάθος να μιλάμε για σύσταση Γερουσίας. Γερουσία έχουν δύο τύποι χωρών ανά τον κόσμο. Η μία είναι η περίπτωση συγκροτημένων πολιτικά τάξεων και κινημάτων που έχασαν τη βάση τους. Έτσι λειτουργεί πχ η Βουλή των Λόρδων στην Αγγλία και εν τίνι μέτρον το γαλλικό Senat, που εκφράζει τη ζωτικότητα και πολιτική ιδιαιτερότητα των τοπικών θεσμών στη Γαλλία. Επίσης Γερουσίες υπάρχουν σε εξισορροπητικό ρόλο σε μεγάλες χώρες όπως οι ΗΠΑ ή χώρες μικρότερες όπως το Βέλγιο όπου η Γερουσία εξασφαλίζει την ισορροπία. Η Ελλάδα, χώρα νέα με συμπαγή εθνική και θρησκευτικό πληθυσμό, δεν έχει καμία ανάγκη Γερουσίας.

Ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα πολιτικής αρμονίας είναι η εξισορρόπηση εξουσιών, που έχουν την ίδια νομιμοποιητική βάση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι εμφύλιοι πόλεμοι των Ελλήνων, που μετά το 1823 υποκαθιστούν τη σύγκρουση με τους Οθωμανούς και γίνονται κύριο περιεχόμενο της Επανάστασης. Το δικό μας πολιτικό σύστημα απέδειξε περίτρανα μετά το 1975 ότι λειτουργεί εξισορροπητικά. Αυτό είναι και το κύριο καθήκον του. Για ποιο λόγο να το σκαλίσουμε; Για να ικανοποιήσουμε κενές φιλοδοξίες ασήμαντων επαγγελματιών πολιτικών, που βλέπουν να πλησιάζει αμείλικτη η ώρα της συνταξιοδότησης; Για να βάλουμε το λαό να τσακώνεται για ανύπαρκτα θέματα;

Αφήστε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας εκεί που είναι. Την επόμενη φορά ας διαλέξουμε όμως, κανείς δεν το αποκλείει αυτό, κάποιον που να εκφράζει κάτι ουσιαστικότερο από Συριζανέλ με ολίγην από Μολυβιάτη.

Posted in Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Ο εκβιασμός των Τσιπρανέλ - Ποια έπρεπε να είναι η ...Πρώτο ΘΕΜΑΜε τίτλο «Η αποχή απάντηση στον εκβιασμό» ο Θεόδωρος Πάγκαλος δημοσιεύει στο προσωπικό του blog άρθρο του στο οποίο [...]

In.grΟκτώ χρόνια από την ιστορική ατάκα του Πάγκαλου: «μαζί τα φάγαμε»In.grΤα φάγαμε όλοι μαζί. Μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης πολιτικής πελατείας, διαφθοράς, εξαγοράς και εξευτελισμού της έννοιας της ί [...]

Παραπολιτικά Κρήτης (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Στη Παλαιόχωρα ο Ντίνος ΠάγκαλοςΠαραπολιτικά Κρήτης (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Δημοσιεύσεις. Κατηγορίες. Ετικέτες. Παραπολιτικά Κρήτης. Αρχική · ΑΘΛΗΤΙΚΑ; [...]

Flashnews.grΠάγκαλος στην ΠαλαιόχωραPrisma NewsΣπουδαια μεταγραφική ενέργεια πραγματοποίησε η Παλαιόχωρα αφού ήρθε σε συμφωνία με τον 33χρονο επιθετικό, Ντίνο Πάγκαλο, με θητεία σε ομάδες οπως ο ΟΦΗ, [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish