Το διαρκές πραξικόπημα

Αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας στην Αγία Πετρούπολη επήλθε μια σοβαρότατη διάσπαση του κομμουνιστικού κόμματος της Ρωσίας. Μια τάση, εμπνευσμένη από τον Τρότσκι, με ισχυρές επιρροές και σε άλλα κόμματα, υιοθέτησε τη γραμμή της διαρκούς επανάστασης, μέχρι την ολοσχερή επικράτηση του κομμουνισμού σε όλη τη γη. Η πλειοψηφία συντάχθηκε με την άποψη των Λένιν και Στάλιν ότι η κατάληψη της εξουσίας σε μια μόνο χώρα ήταν ορόσημο για την επαναστατική πορεία της ανθρωπότητας και ότι θα έπρεπε ο σοσιαλισμός να οικοδομηθεί «σε μια μόνο χώρα». Μέχρι να ξαναρχίσει η γεωγραφική επέκταση της επανάστασης, όλες οι αγωνιστικές προσπάθειες έπρεπε να έχουν ως κύριο σκοπό την προστασία της «πατρίδας του σοσιαλισμού».

Είναι γνωστές οι περιπέτειες, που οδήγησαν σε σύγκρουση τους μεν με τους δε και ιδιαίτερα μετά το θάνατο του Λένιν στη σφαγή των τροτσκιστών και του ιδίου του Τρότσκι από τον Στάλιν.

Για όσους, στα νιάτα τους, αμάρτησαν μελετώντας τέτοιου είδους ιστορικές εξελίξεις είναι σαφές ότι η περιπέτεια που ζούμε έχει έντονα τροτσκιστικό χαρακτήρα. Με μια κορυφαία διαφορά. Στην Ελλάδα απουσιάζει, έστω και ως ενεργή μειοψηφία, το υποκείμενο της επανάστασης, δηλαδή η εργατική τάξη. Η Ελλάδα διαμορφώθηκε πολύ νωρίς σε μια κοινωνία μικροαστών, στους οποίους βέβαια πρέπει να συμπεριληφθούν και οι αγρότες μικροϊδιοκτήτες (Βλ. και πρόσφατες έρευνες των Γιώργου Δερτιλή και Κώστα Κωστή).

Σχηματικά θα λέγαμε ότι ο Έλληνας εργάτης είναι παιδί ενός δυναμικού και επιτυχημένου αγρότη, που ονειρεύεται να βάλει το δικό του παιδί σε κάποια δημόσια θέση ή σε κάποιο πανεπιστήμιο. Πολύ συχνά η κοινωνική κινητικότητα επιταχύνεται: ο γιος του αγρότη πάει κατ’ ευθείαν στο πανεπιστήμιο και γίνεται μεγαλογιατρός, μεγαλοδικηγόρος, επιχειρηματίας ή στέλεχος του κρατικού μηχανισμού. Αυτοί όλοι, εξ’ ορισμού, δεν αποτελούν και δεν αποτέλεσαν ποτέ κινητήρια δύναμη μιας επαναστατικής διαδικασίας. Στις παρυφές του ισχύοντος συστήματος μαζεύονται τα περιτρίμματα και τα ρετάλια της κοινωνίας, μετουσιώνουν την ψυχολογική τους αγωνία σε επαναστατικό βερμπαλισμό και όταν συναντήσουν κενό εξουσίας ή διεφθαρμένες και ανίκανες ηγεσίες, ορμάνε και καταλαμβάνουν την εξουσία.

Στην πράξη πρόκειται για πραξικόπημα. Έχω εξηγήσει σε περασμένο άρθρο μου ότι η κυβέρνηση Τσιπρανέλ δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει υποστήριξη που ξεπερνά το 25% των εγγεγραμμένων. Η αποχή, η λεηλασία ενός χώρου με πολύ χαμηλό δείκτη ενότητας και πολιτικής ωριμότητας, όπως ήταν το Πα.Σο.Κ, η οργανωμένη τρομοκρατική παρέμβαση στις προεκλογικές διαδικασίες και η ασύστολη δημαγωγία διαμόρφωσαν τη σημερινή πλειοψηφία, με τη βοήθεια μιας εξωφρενικής συμμαχίας και ενός αισχρού εκλογικού συστήματος.

Τα πραξικοπήματα έχουν όλα ένα κοινό χαρακτηριστικό: ημερομηνία λήξης. Η ομάδα που μας κυβερνά, με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε, έχει μια υποχρέωση προς την ιστορία. Έτσι νομίζει τουλάχιστον. Το πρόβλημα είναι ότι η φύση του καθεστώτος και η δημιουργία όρων διαιώνισής του είναι σε αντίφαση μεταξύ τους. Όπως συνέβη και στο παρελθόν, π.χ. με τη δικτατορία των συνταγματαρχών, αυτή η αντίφαση στάθηκε μοιραία για τους πραξικοπηματίες.

Την 21η Απριλίου 1967 συγκλονιστήκαμε. Παρά ορισμένες εξατομικευμένες προειδοποιήσεις στα επιτελεία κοινωνικού και πολιτικού σχεδιασμού, η προοπτική ενός ανελεύθερου καθεστώτος είχε απορριφθεί.

Σήμερα κανείς δε θα εκπλαγεί. Όχι μόνο οι εχθροί του αυταρχισμού έχουν έγκαιρα και εμπεριστατωμένα προειδοποιήσει, αλλά και οι ίδιοι οι ένοχοι της εκτροπής επιδεικνύουν το έργο τους και το δικαιολογούν προπαγανδιστικά.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Επιστροφή στο Πανεπιστήμιο

Αρχικά δεν είχαμε την πρόθεση να ξαναασχοληθούμε με το Πανεπιστήμιο. Θα το κάνουμε όμως σήμερα, γιατί μας ανάγκασαν όσοι από τους πολλούς αναγνώστες των άρθρων μας μας έγραψαν για να επισημάνουν απορίες ή κενά. Κατ’ αρχήν τι ήταν αυτός ο τίτλος: «Dreiprofessoren…”. Και για όσους εγνώριζαν ποιοι ήταν οι τρεις Έλληνες καθηγητές, που μας ενέπνευσαν;

Πριν από την αναρρίχηση του Χίτλερ στην εξουσία, στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης είχαν αναλάβει ιθύνοντα ρόλο τρεις καθηγητές Πανεπιστημίου. Ελέχθη τότε και έμεινε ιστορικό: «Τρεις καθηγητές την πατρίδα καταστρέφουν». Τώρα ποιοι είναι παρ’ ημίν αυτοί οι καθηγητές ρωτούν μερικοί αναγνώστες. Επιτρέψτε μου να μη δώσω ονόματα. Θα παρεκτραπεί η συζήτηση και εν πάσει περιπτώσει και άλλοι να ήταν στην εξουσία τα ίδια θα έκαναν. Ας λεχθεί απλώς για τους dreiprofessorenμας ότι και οι τρεις κατέλαβαν ή κατέχουν ύπατα αξιώματα της πολιτείας.

Γιατί κατέστρεψαν την πατρίδα;

Είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν ακράδαντα ότι η σημερινή μας κρίση είναι σε μεγάλο βαθμό κρίση πολιτισμού. Και ότι για την κρίση αυτή πολιτισμού ευθύνεται καθοριστικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα και ιδιαίτερα το Πανεπιστήμιο. Ποιοι κατέστρεψαν το Πανεπιστήμιο είτε από ιδεοληψία είτε από δειλία και φαυλότητα; Οι dreiprofessorenκαι άλλοι όμοιοί τους. Η καταστροφή γίνεται στην παράγραφο 5 του άρθρου 16 του ισχύοντος Συντάγματος. Εκεί προσδιορίζεται ότι η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται «αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου». Τα υπόλοιπα άρθρα αφορούν περιττές αναφορές στην εξειδίκευση του Συντάγματος από νόμουςαπλώς και μόνο για να πλαισιωθεί το τρισάθλιο κείμενο της παραγράφου 6 το οποίο λεπτομερώς αναφέρεται σε όλα τα προνόμια και συντεχνιακά ωφελήματα των δημοσίων υπαλλήλων πια καθηγητών των ΑΕΙ.

Για να είμαι πιο σαφής. Η απουσία ανταγωνισμού από ιδιωτικά ΑΕΙ, που δε θα ήταν επιχειρήσεις και επομένως δε θα μπορούσαν να διανείμουν κέρδη, που ενδεχόμενα θα προέκυπταν από τη λειτουργία τους στα μέλη τους, διασφαλίζει τη διαιώνιση της τρισάθλιας συντεχνίας, που έχει οδηγήσει στη διάλυση το Πανεπιστήμιο. Αν αυτοί είχαν το θάρρος και την αξιοπρέπεια που χρειάζεται, δε θα ήταν τα Πανεπιστήμια εστίες ανομίας, βίας και αυθαιρεσίας. Δε θα ήταν υποβαθμισμένα παγκοσμίως κάπου μεταξύ της Ζάμπιας και της Ζανζιβάρης. Τέλος δε θα παρήγαγαν δεκάδες χιλιάδες αστοιχείωτους, που πέρα απ’ την απασχόληση στο δημόσιο ή τη μετανάστευση δεν μπορούν να φανταστούν άλλες επαγγελματικές προοπτικές.

Το ίδρυμα ανωτάτης εκπαίδευσης, που θα στηριχθεί σε ιδιωτικά κεφάλαια, δωρεές και γιατί όχι τα δίδακτρα όσων σπουδάζουν σ’ αυτό, είναι το κλειδί για την οικονομική πρόοδο και την πολιτική αναμόρφωση της χώρας.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Drei Professoren…

Το άρθρο 16 του Συντάγματος είχε γίνει πανελληνίως γνωστό σαν η αιτία της αποτυχίας της προηγούμενης αναθεώρησης. Ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός εδρομολογείτο η κριτική. Η αφετηρία δεν ήταν ποτέ η ίδια. Οι μεν επίστευαν ότι η αναθεώρηση δεν πήγε αρκετά μακριά, οι δε ότι είχαν τεθεί θέματα διχαστικά που παρεμπόδιζαν την πρόοδο. Είναι πολύ περίεργο, αφού δεν υπήρχε καμία προϋπόθεση, αν ακούσει κανείς και τους μεν και τους δε, τι είδους διατυπώσεις εγέμισαν με μπούρδες και πομφόλυγες μιάμιση σχεδόν σελίδα του συνταγματικού κειμένου.

Δεν είμαι συνταγματολόγος και με δεδομένη την πείρα της συναναστροφής μου με μερικούς από αυτούς, δεν έχω καμιά φιλοδοξία να τους μοιάσω. Για σκεφτείτε όμως ένα άρθρο 16 που θα ήταν διατυπωμένο ως εξής:

«’Αρθρο 16: (Παιδεία, τέχνη, επιστήμη)

1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες. Η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους.
2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
3. Tα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα.
4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια.
5. H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται από ιδρύματα με πλήρη αυτοδιοίκηση. Τα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Kράτους και έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό.
6. O αθλητισμός τελεί υπό την προστασία και την ανώτατη εποπτεία του Kράτους.»

Αυτά είναι απαραίτητα σε συνταγματικό επίπεδο. Όλα τα άλλα είναι περιττά, γιατί είναι αυτονόητα, αμφιλεγόμενα, μπορούν να γίνουν με νόμους και κυρίως, γιατί αφορούν συντεχνιακή κάλυψη των πολιτευόμενων συνταγματολόγων, οι οποίοι δεν έχασαν την ευκαιρία να αποδείξουν στο πανελλήνιο ότι ήταν κατώτεροι των περιστάσεων.

Αν το άρθρο αυτό είχε ψηφιστεί σε αυτή τη μορφή το 2008, σήμερα θα υπήρχαν ασφαλώς ιδρύματα (κοινωφελή και όχι κερδοσκοπικά) ανωτάτης εκπαίδευσης, παγκοσμίου κύρους, που θα προσέλκυαν χιλιάδες σπουδαστές και θα μείωναν αντίστοιχα την ανά τον κόσμο αναζήτηση καλύτερης μοίρας από Έλληνες νέους.

Επιτρέψτε μου να ονειρεύομαι το Ωνάσειο Πανεπιστήμιο και το ΑΕΙ του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», που θα ήταν φάροι γνώσης, έρευνας και επιστημονικής προόδου για όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή και πρότυπα κοινωνικής συμβίωσης, σεβασμού του νόμου και καλαίσθητης συμπεριφοράς για όλη την κοινωνία μας. Όμως αυτό δεν μπορούσε να γίνει. Η συντήρηση αριστερή, κεντροαριστερή και κεντροδεξιά ήθελε με προεξάρχοντες τους Drei Professoren να ναυαγήσει αυτή η προσπάθεια για να καταδικαστεί η κοινωνία μας στην εξαθλίωση και να έχει την πολιτική ηγεσία που η εξαθλίωση αυτή προσδιορίζει.

 

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ελληνική Δημοκρατία και Ορθοδοξία

Ένα πάγιο και δυσεπίλυτο πρόβλημα όλων των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων είναι η αντίφαση που προκύπτει από τη διατύπωση των άρθρων που καθιερώνουν την ανεξιθρησκία, υποτίθεται κατά το πρότυπο όλων των πολιτειών, που στηρίζονται στο δίκαιο και αναγνωρίζουν την αξιοπρέπεια και αυτοτέλεια του ατόμου σε θέματα όπως είναι η θρησκευτική πίστη. Το άρθρο 3 του υφισταμένου Συντάγματος αφορά αποκλειστικά την προστασία της ύπαρξης και των προνομίων της «Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας του Χριστού» την οποία αποκαλεί κατά τρόπο αμφιλεγόμενο και «επικρατούσα». Μετά από μια σειρά άχρηστες λεπτομέρειες, όπως είναι ο τρόπος λειτουργίας της Ιεράς Συνόδου, ο συνταγματικός νομοθέτης αισθάνεται την ανάγκη να καθιερώσει συνταγματικά ένα εξωφρενικό προνόμιο της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος και του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που αφορά τη διατήρηση του κειμένου της Αγίας Γραφής με την αναλλοίωτη αρχική μορφή του και την απαγόρευση κάθε μετάφρασής του σε άλλο γλωσσικό τύπο χωρίς την έγκριση των δύο προαναφερόμενων ιεραρχιών.

Τη «θρησκευτική ελευθερία» υποτίθεται ότι την καθιερώνει το άρθρο 13 με ορισμένες επιφυλάξεις ωστόσο. Η παράγραφος 2 του άρθρου 13 προσδιορίζει ότι κάθε «γνωστή» θρησκεία είναι ελεύθερη και προστατεύεται. Ποια είναι «γνωστή» θρησκεία και ποιος προσδίδει αυτόν τον χαρακτηρισμό μένει ασαφές. Επίσης, στην ίδια παράγραφο ποιες λατρευτικές ενέργειες είναι δυνατόν να προσβάλλουν τη «δημόσια τάξη» ή τα «χρηστά ήθη», παραμένει εξίσου ασαφές. Για παράδειγμα θρησκευτική τελετή, η οποία επιβάλλει στην έναρξη και στη λήξη της ενδεχόμενα εναγκαλισμό μεταξύ των παρευρισκομένων και ανταλλαγή ασπασμών είναι δυνατόν να προσβάλλει τα χρηστά ήθη; Και ποίου; Του γείτονα; Του Μητροπολίτη Σεραφείμ; Της θειας μου της Αμερσούδας; Φοιτήτριας της αναρχικής οργάνωσης Ρουβίκωνας;

Το πρόβλημα με την παράγραφο αυτή επιδεινώνεται όταν στο τέλος αναφέρεται ότι ο προσηλυτισμός απαγορεύεται. Πάλι εδώ επικρατεί η πιο μεγάλη ασάφεια. Και η κατάσταση αυτή επιτρέπει στις Κυκλάδες ας πούμε να θεωρείται προσηλυτισμός η αποπλάνηση Ορθοδόξου και η μετατροπή του σε Καθολικό, ενώ αντιθέτως εορτάζεται μετά φανών και λαμπάδων και με την παρουσία όλων των αρχών οποιαδήποτε αντίστροφη κίνηση Καθολικού προς την «επικρατούσα».

Τα πρακτικά προβλήματα που δημιουργεί αυτό το συνταγματικό τουρλουμπούκι τα επιλύει η καθημερινή ζωή με την εφαρμογή της παραδοσιακής αρετής μας, που μας επέτρεψε να επιβιώσουμε μετά από τέσσερις αιώνες οθωμανική κατοχή και τυραννία. Πριν από το 1981 η άμβλωση ήταν θέμα που αφορούσε το κράτος και γενικά απαγορευόταν. Στην ίδια εποχή κλινικές εξειδικευμένες σε αυτήν την δραστηριότητα είχαν δημιουργήσει τεράστιες περιουσίες (δύο απ’ αυτούς τους κλινικάρχες ήταν βουλευτές της κεντροαριστεράς). Η Ελλάδα κατείχε την πρώτη θέση στον αριθμό αμβλώσεων ανά 1000 γυναίκες από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ , ο πληθυσμός κατρακυλούσε προς τη στασιμότητα και οι ορθόδοξοι ταγοί μας αγρόν ηγόραζαν.

Θέλετε και άλλο παράδειγμα; Όταν εισήχθη η δυνατότητα επιλογής μεταξύ πολιτικού και θρησκευτικού γάμου ή του συνδυασμού και των δύο από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, οι έξαλλες μετακομμουνίστριες φεμινίστριες μάς κατηγορούσαν για προδοσία και βεβαίως ΚΚΕ (Εξ. και Εσ.) καταψήφισαν τη σχετική πρόταση μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, που δεν ήθελε να πικράνει τους ιερωμένους. Τότε η Εκκλησία είχε καταδικάσει όσους έκαναν πολιτικό γάμο, είχε απαγορεύσει το συνδυασμό των δύο μορφών συζυγικής δέσμευσης και είχε απειλήσει ότι τα παιδιά που θα αποκτούσαν μεσ’ στην αμαρτία οι συμβιώνοντες μετά από πολιτικό γάμο δεν θα μπορούν να βαφτιστούν Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι ακραίοι μάς κορόιδευαν λέγοντας ότι κανείς δεν θα κάνει πολιτικό γάμο, γιατί ο ελληνικός λαός επιθυμεί τη λάμψη και τη γοητεία της θρησκευτικής τελετής. Και πραγματικά, για μερικά χρόνια, οι πολιτικοί γάμοι ήταν μονοψήφιο ποσοστό του συνόλου. Σήμερα όμως αποτελούν το 50% περίπου και κατέχουν εδώ και μερικά χρόνια σταθερά την πρώτη θέση.

Αν η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία του Χριστού θέλει να είναι πράγματι επικρατούσα, πρέπει να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία με τα έργα και την πνευματική της παρουσία. Και αν οι «ριζοσπάστες» που μας κυβερνούν θέλουν να ρυθμίσουν συνταγματικά το ζήτημα ας καταργήσουν όλες αυτές τις διατάξεις, που καθιερώνουν τη θρησκευτική ανελευθερία και καταπιέζουν τις συνειδήσεις.

Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης δεν έχει ανάγκη από άλλη προστασία πέραν της πρώτης παραγράφου του άρθρου 13. Και το άρθρο 3 είναι εντελώς περιττό. Ας τολμήσουν λοιπόν τα Τσιπράκια που ναρκισσεύονται στα μέσα ενημέρωσης, των οποίων απεργάζονται την υποδούλωση. Ο κόσμος τους πήρε χαμπάρι. Το τζάμπα τελείωσε.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα

Η Βουλή ανήκει στο κυβερνών κόμμα ή όπως νόμιζα εγώ και άλλοι πολλοί, ισομερώς στους 300 αντιπροσώπους του ελληνικού λαού; Γιατί ο τυχάρπαστος πρωθυπουργίσκος τη χρησιμοποίησε, ως σκηνικό, για να ρητορεύσει μπροστά σε τρία συνθήματα με κόκκινο φόντο: «Νέο Σύνταγμα», «Νέα Μεταπολίτευση», «Νέα Ελλάδα». Θύμιζε η παράσταση ανάλογες εκδηλώσεις ολοκληρωτικών καθεστώτων και προσωπικά με έπεισε για το πόσο επικίνδυνο είναι το καθεστώς που εγκαθιστά η συμμορία που κυβερνά.

Κατ’ αρχήν το αν θα υπάρξει ή όχι νέο Σύνταγμα εξαρτάται από μια σειρά περίπλοκες διαδικασίες, που προϋποθέτουν συγκεκριμένες πλειοψηφίες. Τις έχει στην τσέπη του αυτές τις πλειοψηφίες ο ανεκδιήγητος νεανίας; Και τι σημαίνει άραγε νέα μεταπολίτευση; Η παλιά μεταπολίτευση ήταν η μετάβαση, με τα χαρακτηριστικά που πήρε τότε, από τη δικτατορία στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Τώρα έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ή μήπως όχι; Προς τι καθεστώς, λοιπόν, μεταβαίνουμε; Τι είναι αυτή η νέα Ελλάδα που σε εμένα και σε άλλους παλιότερους θυμίζει 4η Αυγούστου;

Δεν είναι σκοπός μου να αδικήσω κανέναν. Ας δούμε λοιπόν ένα προς ένα τους πέντε άξονες, που μεγαλόστομα προσδιορίζει η κυβερνητική πρωτοβουλία.

«Συνταγματική καθιέρωση απλής αναλογικής». Αν όμως με τίποτα δεν προκύπτει κυβερνητική πλειοψηφία από την απλή αναλογική η χώρα θα μείνει ακυβέρνητη μέχρι να τροποποιηθεί το Σύνταγμα;

«Εποικοδομητική ψήφος δυσπιστίας που θα συνοδεύεται από πρόταση για νέο Πρωθυπουργό». Δηλαδή αν τα κόμματα της Βουλής, η οποία μάλιστα θα προέρχεται από απλή αναλογική, δεν βρίσκουν νέο Πρωθυπουργό, ο Τσίπρας θα μείνει για πάντα στου Μαξίμου. Κορίτσια ο Μπάρκουλης!

«Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό, εάν αποτύχει η Βουλή σε δύο διαδοχικές ψηφοφορίες την εκλογή του». Τι πλειοψηφία απαιτείται από τη Βουλή στις δύο διαδοχικές ψηφοφορίες παραμένει άγνωστο. Και αν ο λαός εκλέξει τον Λάκη Λαζόπουλο ή κανέναν Πέπε Γκρίλο ή καμιά Τσιτσιολίνα ή κανένα Τσίπρα;

«Λελογισμένη αύξηση αρμοδιοτήτων Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως…». Όλα αυτά τα δικαιώματα τα έχει ήδη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η «λελογισμένη αύξηση» δεν μας δίνει καμιά πληροφορία για το αν υπάρχει αλλαγή και ποια μορφή έχει.

«Κανένας βουλευτής να μη μπορεί να εκλέγεται για πάνω από δύο συνεχόμενες κοινοβουλευτικές περιόδους ή για οχτώ συνεχόμενα χρόνια». Θρασύτατος περιορισμός της ελευθερίας της επιλογής του απλού πολίτη. Σε μια χώρα που ο μέσος όρος της κοινοβουλευτικής περιόδου είναι 2,5 χρόνια θα πρέπει να αλλάζουμε κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο κάθε πενταετία, όποια και αν είναι η αξία του και η απόδοσή του.

«Πρωθυπουργός, εκτός των Υπηρεσιακών, να ορίζεται αποκλειστικά, αιρετός από το λαό, δηλαδή μόνο εν ενεργεία Βουλευτής». Σε πλήρη αντίθεση με τον προηγούμενο στόχο και ενώ κανείς δεν τολμά να θίξει το βάθρο του συστήματος πολιτικής πελατείας, δηλαδή το σταυρό προτίμησης, απαγορεύεται η ανανέωση της πολιτικής ζωής με προσωπικότητες μη κοινοβουλευτικές, που θα είναι δηλαδή διαπρεπείς επιχειρηματίες, σοφοί επιστήμονες και λαμπροί φορείς πρωτοβουλιών της κοινωνίας των πολιτών.

Δεύτερος Άξονας: «Ενίσχυση των θεσμών άμεσης Δημοκρατίας»

«Υποχρέωση κύρωσης με δημοψήφισμα οποιαδήποτε συνθήκης μεταβιβάζει κυριαρχικές αρμοδιότητες του κράτους». Η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση συνίσταται στη βαθμιαία μεταβίβαση κυριαρχικών αρμοδιοτήτων του Κράτους. Κάθε φορά που κάτι τέτοιο θα συμβαίνει θα πρέπει να γίνεται δημοψήφισμα. Η χώρα θα ζει δηλαδή υπό τη Δαμόκλειο σπάθη ενός GREXITμε τις αντίστοιχες συνέπειες σε ότι αφορά το αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας και τις επενδυτικές προοπτικές της οικονομίας μας. Δημοψηφίσματα παντός είδους, όπου πραγματικά ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του μπλέξανε τα μπούτια τους. Το ευκολότερο θα είναι η «Λαϊκή πρωτοβουλία και συλλογή άνω των 500.000 υπογραφών για εθνικά θέματα». Αν δηλαδή μαζευτούν 500.000 και ζητούν να ξαναγίνει εκκλησία η Αγιά Σοφιά ή τη Βόρειο Ήπειρο ή να πάρει ο Ολυμπιακός το ChampionsLeagueθα πρέπει η Κυβέρνηση να φερθεί αναλόγως.

Τρίτος Άξονας: «Ενίσχυση του Κράτους Δικαίου»

Δημιουργία ειδικού δικαστηρίου και κατάργηση των υφισταμένων διατάξεων για πλήθος αρμοδιότητες του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, καθώς και του Μικτού Δικαστηρίου, που συγκροτούν αυτά τα Ανώτατα Δικαστήρια σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Πλήρης κομματικοποίηση και απόλυτη κατάργηση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.

«Κατάργηση Βουλευτικής Ασυλίας», ριζική αναδιάρθρωση διάταξης περί ευθύνης υπουργών και εγκλωβισμός των «Ανεξαρτήτων Αρχών». Στην πραγματικότητα κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών και υποβάθμιση του Κοινοβουλίου για να ικανοποιηθεί ο πιο αναίσχυντος λαϊκισμός.

Τέταρτος Άξονας: «Σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους»

Απελπισμένη προσπάθεια των εθνικοσοσιαλιστών να ικανοποιήσουν και την άκρα αριστερά και την άκρα δεξιά, που τους στηρίζουν. Ο Τσίπρας παίζει τον παπά στην κυριολεξία.

Αν το πρόβλημα του Πρωθυπουργού μας είναι να καλύψει την άτακτη υποχώρησή του προς τον εκλογικό εξευτελισμό κάτω απ’ το σύννεφο καρπαζιάς, που συνεχώς διογκώνεται, ας το υπαινιχθεί κάπως, για να μην ταλαιπωρούμαστε και εμείς. Επειδή όμως η αναισχυντία του έχει ξεπεράσει κάθε όριο θα συνεχίσουμε κάνοντας προτάσεις που δεν θα του επιτρέψουν στο μέλλον να πει ότι είχε μια «αυταπάτη» για τη δυνατότητα συνταγματικής αναθεώρησης ή έστω για το περιεχόμενο στης σχετικής συζήτησης.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Πρώτο ΘΕΜΑΚαμμένος για Προανακριτική: Δεν τα φάγαμε μαζί, όπως έλεγε ο κ ...Πρώτο ΘΕΜΑΔεν φοβάται αυτή η κυβέρνηση, διαμήνυσε ο Πάνος Καμμένος από το βήμα της Βουλής, υποστηρίζοντας ότι η σημερινή συζ [...]

Periodista.gr (Δελτίο Τύπου)Στο δρόμο που χάραξε ο Πάγκαλος: Ο Σημίτης στις επόμενες εκλογές ...Periodista.gr (Δελτίο Τύπου)Στο δρόμο που χάραξε ο Θόδωρος Πάγκαλος, φαίνεται να κινείται και ο πρώην πρ [...]

CNN GreeceΟ Πάγκαλος στο πλευρό της Γιάννας Αγγελοπούλου: Λυπάμαι...CNN GreeceΟ Πάγκαλος στο πλευρό της Γιάννας Αγγελοπούλου: Λυπάμαι... Newsroom , CNN Greece. 19:13 Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017. Ο Πάγκ [...]

iefimeridaΠάγκαλος για Αγγελοπούλου: Πρόσφερε εξαιρετικές υπηρεσίες στη ...iefimeridaΕπίθεση στην κυβέρνηση για το θέμα της Γιάννας Αγγελοπούλου εξαπέλυσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, σημειώνοντας ότι πρόσφερ [...]

Cretalive.grΟ Πάγκαλος ήθελε να γίνει…Γουίλσον!Cretalive.grΟ στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος ονειρευόταν πάντα να γίνει ένας…Γούντρωου Γουίλσον. Από την στιγμή που εγκαθίδρυσε τη δικτατορία του στη χώρα ο [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish