Προεκλογική ατμόσφαιρα

Υπάρχουν ορισμένοι και δεδομένοι μηχανισμοί επηρεασμού της κοινής γνώμης στην προεκλογική περίοδο. Μια κυβερνητική πλειοψηφία μπορεί να διατηρηθεί στην εξουσία αν:

  1. Βελτιώσει την οικονομική κατάσταση σε ότι αφορά όχι τη λειτουργία της οικονομίας αλλά την ευημερία των πολιτών.
  2. Εξασφαλίσει την τάξη και την ασφάλεια.
  3. Με πρωτοβουλίες και χρησιμοποιώντας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα επιτύχει την ενίσχυση της επιρροής της χώρας στο εξωτερικό.
  4. Αν έχει φοβερή τύχη π.χ. αθλητές πρωτεύουν στα αγωνίσματά τους, ομάδες καταλαμβάνουν τίτλους, ταλαντούχοι καλλιτέχνες κερδίζουν διεθνείς διαγωνισμούς.

Τι από αυτά τα επιχειρήματα διαθέτει η ελληνική κυβέρνηση;

Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο: Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια επικοινωνιακού επηρεασμού. Όχι μόνο είχε πολύ καλή τύχη αλλά κατεξοχήν εξυπηρετήθηκαν οι σκοποί της από μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι χρησιμοποιούσαν χωρίς ενδοιασμό όλα τα μέσα ψηφοθηρίας και παλιότερα και τώρα. Η κυβέρνηση Τσίπρα είχε εξαιρετική τύχη. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έχει μεγάλες ικανότητες έκφρασης και γοητείας. Γνωρίζει πώς να χρησιμοποιεί την τεχνητή bodylanguage, τη γλώσσα του σώματος, κατά τρόπο ιδιαίτερα επωφελή. Μιμείται, ίσως άθελά του αλλά δεν έχει σημασία αυτό, τον πιο μεγάλο ρήτορα της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Κανενός είδους ψευτοϋπερηφάνεια δεν τον εμποδίζει από την επίδειξη ταπείνωσης όταν κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο, για να γίνει η προσαρμογή των δεδομένων της πολιτικής του πλατφόρμας στην πραγματικότητα. Ο κ. Τσίπρας είναι ένας και ανεπανάληπτος. Έχει όμως εξαντλήσει το πλεονέκτημά του αυτό. Δεν πρόκειται να επηρεάσει με αυτές τις μεθόδους κανέναν ή σχεδόν κανέναν στο μέλλον. Τα νούμερά του έχουν εξαντληθεί. Δυστυχώς για το κυβερνητικό επιτελείο η τριετία που περάσαμε ήταν μάλλον τυχερή από την άποψη των εθνικών επιδόσεων. Θα είναι πολύ απίθανο να συνεχίσει να μας ευνοεί η τύχη το ίδιο ή περισσότερο. Οι Έλληνες έχουν κακομάθει. Η θεά τύχη έχει στρέψει αλλού το πρόσωπό της και ως γνωστόν μπορεί να την πιάσει κανείς απ’ τα μαλλιά μόνο αν την αντιμετωπίσει κατά μέτωπο.

Σε ότι αφορά τώρα τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Η κυβέρνηση Τσιπρανέλ αντιμετώπισε κατ’ αρχήν τη σχέση με τον εξωτερικό δανεισμό, που καθιστούσε δυνατή την επιβίωση του ελληνικού κράτους, ως ένα είδος παιχνιδιού και αποπειράθηκε να τρομοκρατήσει τους ξένους «τοκογλύφους», οι οποίοι μας δάνειζαν με επιτόκια αισθητά χαμηλότερα από εκείνα της αγοράς. Όταν διαπιστώθηκε ότι οι κυριότεροι δανειστές μας αδιαφορούσαν για την παρουσία μας ή μάλλον ότι ευχαρίστως αντιμετώπιζαν την απαλλαγή απ’ αυτή τη μικρή χώρα με την ιδιόρρυθμη κυβέρνηση και την παράδοξη οικονομία, ο Τσίπρας δεν είχε πρόβλημα: βάλθηκε αμέσως να γλύφει με κέφι εκεί που προηγουμένως έφτυνε.

Το θέμα, όμως, δεν είναι πια αν ο Πρωθυπουργός θα μπορέσει να διατηρήσει κάποια ίχνη σοβαρότητας και αξιοπρέπειας. Η κυβέρνηση έχει ξεφτιλιστεί και από κοντά της όλοι εμείς χάσαμε και το τελευταίο ίχνος εθνικής αξιοπρέπειας. Το πρόβλημα δεν είναι πια το μεγάλο ψέμα, η ιδεολογική μυθοποίηση. Το θέμα είναι οι συγκεκριμένες υποσχέσεις που δόθηκαν σε δύσκολες στιγμές της μνημονιακής πραγματικότητας να εκπληρωθούν πριν από το τέλος του 2019. Δηλαδή, να ξεπεράσει ο κατώτατος μισθός τα 751 ευρώ, να ευθυγραμμιστούν οι παροχές προς τους ανέργους με το διπλάσιο των σημερινών, να ξαναεισπράξουν οι σημερινοί μισθωτοί τον 13ο και 14ο μισθό, να σταματήσουν οι εισφορές αλληλεγγύης και τα capitalcontrol και άλλα τέτοια, που κατά καιρούς είχε υποσχεθεί το κυβερνών κόμμα και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.

Μένει η τάξη και η ασφάλεια από την άποψη των εσωτερικών χειρισμών. Είχα, πριν από 20 χρόνια, σε άρθρο μου στο ΒΗΜΑ επισημάνει τον άνοδο και τον πολλαπλασιασμό μιας κατηγορίας περιθωριακών ανθρώπων, οι οποίοι ήταν προϊόν της κατάρρευσης των παραδοσιακών δομών. Το φαινόμενο, που είχα ονομάσει τότε «μοναξιά της μεγάλης πόλης», οδηγούσε στη δραστηριοποίηση ενός τύπου ανθρώπου, ο οποίος δεν ήθελε για διάφορους λόγους να είναι πολίτης. Ως ψηφοφόρος, σε μια σειρά εκλογικών αναμετρήσεων, ο περιθωριακός είχε εμφανιστεί με την αύξηση της αποχής, τον πολλαπλασιασμό των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων και τα μικρά ποσοστά που συγκέντρωναν πολλοί γραφικοί κομματικοί σχηματισμοί, που στο σύνολό τους άγγιζαν και ξεπερνούσαν μερικές φορές το 10%. Ο Τσίπρας με την εξουσιαστική μεγαλοφυΐα του συνέπηξε ένα μέτωπο όπου ένα τρίτο ήταν τα κουρασμένα παλικάρια της πρώην κομμουνιστικής Αριστεράς ένα άλλο τρίτο τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ, που δεν είχαν ικανοποιητικά αξιοποιήσει την εξουσία στο παρελθόν και το τελευταίο τρίτο οι πάσης φύσεως περιθωριακοί. Αυτούς τους έχει ανάγκη ο Τσίπρας. Δεν είναι απλώς φίλοι του, είναι όρος για την ύπαρξη της σημερινής πλειοψηφίας. Δεν θα τους ακουμπήσει ποτέ ότι και να κάνουν ότι και να πουν. Θα τους αφήσει ελεύθερους να χρησιμοποιούν τη βία ως προνομιακό μέσο επιβολής και προβολής των απόψεών τους.

Ο Τσίπρας είχε την τύχη να μην τον απασχολήσουν δοκιμασίες διεθνών σχέσεων, που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες για τη σταθερότητα μιας κυβέρνησης. Με μια γραφειοκρατική νωθρότητα κατασπατάλησε την ευκαιρία που του δίνονταν να λύσει όλα τα ζητήματα, που ήταν ενοχλητικά για τις σχέσεις μας με τα μικρά κράτη των Βαλκανίων. Έτσι βρεθήκαμε κατάπληκτοι και ανυπεράσπιστοι στα νύχια του ασιατικού τίγρη, που λέγεται Τουρκία και συνεχώς δυναμώνει.

Τις εκλογές θα τις χάσει ο κ. Τσίπρας. Όχι μόνο δεν θα είναι πρώτο κόμμα αλλά έχει ήδη αυτοαποκλειστεί από την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος, έχει αυτοκαταγγελθεί ως επαναστατική δύναμη. Κάθε συμμαχία με αυτόν και το κόμμα του είναι αδύνατη. Γι’ αυτό, από εδώ και μπρος, είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Όπως εκείνος ο μοιραίος Λουδοβίκος XV, ο Τσίπρας έχει ήδη υιοθετήσει το σύνθημα: «Μετά από μένα ο κατακλυσμός».

Ας συντομέψουμε με τις κατάλληλες μαχητικές λαϊκές κινητοποιήσεις τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου. Η κυβέρνηση Τσιπρανέλ με την ξεδιάντροπη εγκατάλειψη βασικών πολιτειακών κανόνων έχει δώσει το σύνθημα του «Τρίτου Γύρου». Ας τον κερδίσουμε και αυτόν. Ο καθ’ εις και τα όπλα του.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Συνθήματα και πραγματικότητα

Μου είχε κάνει πάντα εντύπωση η πολεμοχαρής διάθεση των μη αξιόμαχων συμπολιτών μας. Ένα βράδυ στη Θεσσαλονίκη – ήμουν τότε Υπουργός Εξωτερικών – σηκώθηκα από το παλιό «Ντορέ» (νυν «Ζύθος») και πήγα να αγοράσω κάτι στο περίπτερο. Ο περιπτεράς ήταν ένας αρειμάνιος τύπος με μουστάκι, που αφού με κοίταξε καλά, καλά, μου είπε με μεγάλη οικειότητα «ο Πάγκαλος είσαι εσύ ή του μοιάζεις;» Όταν ομολόγησα την ήττα μου, μου αποκάλυψε τη συμπάθεια και την εκτίμησή του παρά το γεγονός ότι διαφωνούσε ριζικά με την εξωτερική μας πολιτική. Τελείωσε το λογύδριό του λέγοντας: «εγώ, ρε παιδί μου, θέλω να πάρουμε την Πόλη και να κάνουμε λειτουργία μες στην Αγιά Σοφιά».

Ο φίλος μου Μεχμέτ Αλή Μπιράντ έλεγε με χιούμορ ότι έπρεπε η ιθύνουσα τάξη της Τουρκίας να ομολογήσει ότι ήταν λάθος το 1453 η κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως. Να μας επιστρέψει την Πόλη και τον πληθυσμό της όλο, όχι δηλαδή μονάχα τους χριστιανούς. «Έτσι», μου έλεγε αυτός ο παλιό Κωνσταντινοπολίτης, «θα υπάρχει ένα Βυζαντινό κράτος μέλος της Ευρώπης, που θα το κατοικούν 20 περίπου εκατομμύρια Τούρκοι, ο σημερινός πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης και μαζί με τον ελλαδικό χώρο 10 εκατομμύρια χριστιανοί πάσης φύσεως».

Ο Μεχμέτ Αλή Μπιράντ δε ζει πια. Και είμαι σίγουρος ότι έτσι είναι καλύτερα. Από τους ελάχιστους Τούρκους, που είχαν υιοθετήσει τον ευρωπαϊκό τρόπο του σκέπτεσαι θα υπέφερε φρικτά βλέποντας την παρακμή και τη ισλαμική διαστροφή να κυριαρχούν στο μυαλό του Ερντογάν και των επιτελείων του. Ο λόγος που δεν χρησιμοποίησα τη λογική του Αλή Μπιράντ για να συνεχίσω τη συζήτηση με τον περιπτερά της Θεσσαλονίκης ήταν ότι δεν ήμουν πεπεισμένος για τη δυνατότητά του να κατανοήσει ένα ιστορικό παράδοξο. Οι 7.000 Βυζαντινοί, που υπερασπίστηκαν τη Βασιλεύουσα απέναντι στις αμέτρητες ορδές του Μωάμεθ του Κατακτητή, είχαν αυξηθεί γύρω στο ένα εκατομμύριο επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη σύγχρονη Τουρκία έχουν μειωθεί σε 2500 υπερήλικες, ενώ οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της πάλαι ποτέ Βασιλεύουσας αυξάνονται συνεχώς για να είναι σήμερα γύρω στα 20 εκατομμύρια. Του απάντησα λοιπόν ως εξής: «Με αδικείς και εγώ ονειρεύομαι την Πόλη και όταν έβλεπα όνειρα, φανταζόμουν συχνά τον εαυτό μου να μπαίνω καβάλα σε ένα άσπρο άλογο με το σπαθί στο χέρι στην Αγιά Σοφιά και στα αυτιά μου να ηχούν βυζαντινά τροπάρια. Δυστυχώς δεν βλέπω πολλά όνειρα. Έχουν περάσει τα χρόνια. Άρα για να το κάνουμε αυτό που λες πρέπει να διπλασιάσουμε τους φόρους που πληρώνουμε και τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας». Ο συνομιλητής μου περιπτεράς, μου απάντησε αμέσως: «Για τη στρατιωτική θητεία συμφωνώ. Εγώ έκανα 24 μήνες και τα κωλόπαιδα τώρα κάνουν 16 μήνες. Αλλά για τους φόρους διαφωνώ. Ξέρεις αδερφάκι μου πόσους φόρους πληρώνω εγώ; Με έχουν ταράξει και θέλουν να μας βάλουν τώρα και αυτόματες ταμειακές μηχανές. Να φορολογείσαι δηλαδή για κάθε κίνηση του ταμείου σου». Ήταν φανερό ότι η πατριωτική πλειοδοσία μας είχε συναντήσει τα όριά της.

Από παλιά λοιπόν θαύμαζα την ικανότητα των Ελλήνων, ιδιαίτερα όσων δεν κινδύνευαν από τις άμεσες ή τις έμμεσες οικονομικές συνέπειες μιας έντασης, να πλειοδοτούν. Η λογική εδώ επιβάλλει, όπως το 1912, την αποδοχή θυσιών και την αναζήτηση συμμαχιών. Ο αντίπαλος γείτονας έχει τρομερές δυνατότητες και συνεχώς θα τις αυξάνει. Ζει σε έναν κόσμο όπου το κράτος διακαίου δεν κυριαρχεί και οι θυσίες σε ανθρώπινες ζωές δεν αποτιμώνται το ίδιο. Το 1912 η Ελλάδα άγγιξε σχεδόν τα φυσικά της σύνορα, γιατί πάλευε ενάντια σε έναν μόνο εχθρό, κάθε φορά, σε συμμαχία με όλες τις άλλες Βαλκανικές χώρες και με την αποδοχή των σχέδιών μας από τις μεγάλες δυνάμεις. Σήμερα έχουμε ψυχρές σχέσεις με τους Αλβανούς, τους ακατανόμαστους των Σκοπίων και τους Βούλγαρους. Ο Ερντογάν αλωνίζει πανευτυχής αναπτύσσοντας το μουσουλμανικό τόξο. Καλό θα ήταν επίσης, βάσει των αρχών που διαπρύσια διακηρύττουν οι μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι στο πλευρό μας τουλάχιστον ιδεολογικά. Έτσι έχουμε κάποια ελπίδα. Οι παλιμπαιδικοί φανφαρονισμοί και οι επιδείξεις με στολή εκστρατείας είναι εξευτελιστικές για το στράτευμα και γελοιοποιούν την πολιτική ηγεσία της χώρας. Ας σταματήσουν αμέσως και αν χρειάζεται να αλλάξουν ηγεσίες φθαρμένες και ξοφλημένες, ας αλλάξουν. Ο πραγματικός πατριωτισμός μπορεί να είναι μόνο ρεαλιστικός. Τα εθνικά συμφέρονται είναι συγκεκριμένα.

Posted in Νεα

Τα Ίμια και η αλήθεια

Ήταν πρωί εκείνης της αποφράδας ημέρας – ή μάλλον νύχτας – που είναι γνωστή από τότε ως νύχτα των Ιμίων. Στο πρωθυπουργικό γραφείο της Βουλής γύρω από τον Κώστα Σημίτη σιωπηλές και τραγικές φιγούρες ο τότε Υπουργός Εθνικής Άμυνας – μακαρίτης σήμερα – Γεράσιμος Αρσένης, ο Υπουργός Εσωτερικών – σήμερα κρατούμενος – Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Πρωθυπουργικός Σύμβουλος – επίσης μακαρίτης σήμερα – Νίκος Θέμελης, ο ΑΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Λυμπέρης και ασφαλώς δεν τους θυμάμαι όλους. Ήταν 02:30 το πρωί όταν χτύπησε την πόρτα η γραμματέας του Πρωθυπουργού και μας είπε ότι ζητάει να μιλήσει σε κάποιον από την σύσκεψη η Πρεσβεία της Άγκυρας. Ο Σημίτης με αυτό το ύφος που δεν σήκωνε συζήτηση μου είπε, θέλοντας προφανώς να διατηρήσει τη μυστικότητα της επαφής, «Θόδωρε πήγαινε να πάρεις το τηλέφωνο». Βγήκα στο μικρό χολάκι όπου βρισκόταν μόνο η γραμματέας και ο Ναύαρχος Λεωνίδας Βασιλικόπουλος, Διοικητής της ΕΥΠ, που περίμενε μήπως τον χρειαστούμε. Στο τηλέφωνο ήταν ο διευθυντής του γραφείου τύπου. Πριν από δέκα λεπτά, μου είπε, έκανε δηλώσεις η Τανσού Τσιλέρ, Πρωθυπουργός της Τουρκίας και είπε ότι πριν από μισή ώρα κατέλαβαν Τούρκοι βατραχάνθρωποι τη μικρότερη νήσο «Καρντάκ» (έτσι ονομάζουν τα Ίμια οι Τούρκοι) και ανύψωσαν την τουρκική σημαία. Η κυρία Τσιλέρ πρόσθεσε ότι είχε δώσει αυστηρή εντολή προς τους Τούρκους πεζοναύτες αν γίνει προσπάθεια ανακατάληψης από τους Έλληνες, να μην πυροβολήσουν με κανέναν τρόπο πρώτοι και να προσπαθήσουν να λυθεί το πρόβλημα με διαπραγματεύσεις.

Όπως ήταν φυσικό, η ατμόσφαιρα στο πρωθυπουργικό γραφείο πάγωσε. Ο Σημίτης γύρισε προς τον Ναύαρχο Λυμπέρη και του είπε: «Αρχηγέ, δεν σου ζήτησα να περιφρουρήσεις και τα δύο νησιά;». Ο Ναύαρχος, που είχε φαιό χρώμα, απάντησε: «Δεν μου είπατε τίποτα για το μικρότερο νησί κ. Πρόεδρε. Το θεώρησα ακατοίκητο. Έλληνες πεζοναύτες υπάρχουν στο άλλο νησί, το μεγαλύτερο». Ο Σημίτης μουρμούρησε κάτι μέσα από τα δόντια του, που προφανώς δεν είχε ξαναπεί και ο Λυμπέρης αντεπετέθη: «Εάν δεν έχω την εμπιστοσύνη σας κύριε Πρόεδρε, η παραίτησή μου είναι στη διάθεσή σας». Είπα τότε στον αξιολύπητο Αρχηγό με έντονο ύφος: «Κύριε Αρχηγέ, επειδή προέρχομαι από στρατιωτική οικογένεια, ξέρω ότι επιτελικός αξιωματικός ο οποίος παραιτείται σε ώρα επιχειρήσεων θεωρείται ότι λιποτακτεί και εκτελείται επί τόπου. Αυτό που προτείνετε, η παραίτησή σας δηλαδή, είναι στην πραγματικότητα πράξη εσχάτης προδοσίας». Μετά από λίγο χτύπησε το τηλέφωνο από την Ουάσιγκτον. Ήταν ο παλιός καλός μου φίλος Ντικ (Ρίτσαρντ Χολμπρουκ). Έχουμε μια προφορική συμφωνία, μου είπε. Να αποσυρθούν όλες οι δυνάμεις και από τα δύο νησιά, να απομακρυνθούν τα πολεμικά πλοία, αρχίζοντας από τα βαρύτερα (φρεγάτες επί του προκειμένου) και να επιστρέψουν τα νησιά στο statusquoante (ήδη υπάρχον καθεστώς).

Το statusquoanteήταν ακριβώς αυτό που είναι τώρα. Οι Έλληνες διεκδικούσαν τα μικρά ακατοίκητα νησιά της περιοχής ως κατάλοιπα της ιταλικής κυριαρχίας. Οι Τούρκοι τα διεκδικούσαν με βάση το σκεπτικό ότι δεν ονομάζονταν στη συνθήκη παραχώρησης της Δωδεκανήσου και κατά τη λογική τους δεν είχαν παραχωρηθεί. Σημαία πριν ενεργήσει προβοκατόρικα ο δημοσιογράφος και μετέπειτα Βουλευτής της ΝΔ κ. Α. Ντινόπουλος με τη συνεργασία του Δημάρχου Καλύμνου, ο οποίος ήταν γνωστός πολιτικός φίλος του Γεράσιμου Αρσένη, δεν υπήρχε σε καμία βραχονησίδα από το πλέγμα των Ιμίων. Η συμφωνία με τον Χόλμπρουκ ήταν προφορική (“noarmedelements, nomilitaryboatsandguns, noflags”): «όχι στρατιωτικές δυνάμεις, όχι στρατιωτικά πλοία και πυροβόλα όπλα, όχι σημαίες».

Μερικοί με κατηγορούν έκτοτε γιατί υπεστάλη η ελληνική σημαία, που είχε ανεβάσει ο Ντινόπουλος, ο Δήμαρχος και ο παππάς της Καλύμνου. Θυμίζω στους υπερπατριώτες ότι οι σημαίες ήταν δύο. Στη μικρή Ίμια υπήρχε η τούρκικη σημαία. Ή έφευγαν και οι δύο ή έμεναν και η γκρίζα ζώνη είχε πια καθιερωθεί. Θυμίζω επίσης ότι το προϋφιστάμενο καθεστώς, πριν από το επεισόδιο δηλαδή, περιλάμβανε μια defactoελληνική παρουσία στην Ίμια, ένας Καλύμνιος κτηνοτρόφος είχε ένα κοπάδι από πρόβατα πάνω στο μεγαλύτερο νησί και πήγαινε τακτικά εκεί για να τα ποτίσει ή να ενισχύσει τη διατροφή τους. Επίσης, γύρω από τα Ίμια ψάρευαν αποκλειστικά Έλληνες παράκτιοι ψαράδες από την Κάλυμνο και ενίοτε μεγαλύτερα αλιευτικά συγκροτήματα.

Έχω σιωπήσει τόσα χρόνια για λόγους εθνικού συμφέροντος. Θρασύτατα εξυβρίστηκα και συκοφαντήθηκα διαρκώς από πάσης φύσεως πολιτικούς αντιπάλους. Καμιά απόφαση από όσες πήρα και εφάρμοσα δεν ήταν προσωπική μου επιλογή. Είχαμε Πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη και Υπουργό Άμυνας τον Γεράσιμο Αρσένη. Ο ΑΓΕΕΘΑ Λυμπέρης έχει γράψει ολόκληρο βιβλίο το οποίο παραποιεί τα γεγονότα για να μειώσει την ευθύνη του για τη δυσμενή εξέλιξη εκείνης της βραδιάς. Δεν έχει ποτέ απαντήσει πειστικά γιατί δεν είχε εγκαταστήσει μια τυπική, έστω, φρουρά στη μικρότερη βραχονησίδα χρησιμοποιώντας δυνάμεις αλεξιπτωτιστών του στρατού που βρίσκονταν λίγο παρακεί. Ούτε γιατί ο στόλος βγήκε από το ναύσταθμο στις 10πμ, δηλαδή πέντε ώρες αφού είχε επιτευχθεί η συμφωνία απαγκίστρωσης, με τη συνοδεία ελικοπτέρου και σε ζωντανή σύνδεση στα κανάλια.

Με φανφαρονισμούς δεν υπηρετούνται τα εθνικά συμφέροντα. Χρειάζονται ατσάλινα νεύρα και ηθικό ανάστημα.

 

 

Posted in Νεα

Όλοι θα πληρώσουν

Ένα απόγευμα στις αρχές του ’70, επί χούντας, είχαμε μαζευτεί σε ένα πατάρι ενός καφενείου, στο Παρίσι, καμιά τριανταριά Έλληνες αριστεροί. Όπως ήταν φυσικό και προβλέψιμο, γίναμε μαλλιά, κουβάρια. Τα πρώτα σημάδια κόπωσης εμφανίστηκαν κατά τις δέκα το βράδυ. Ο λογαριασμός, όπως καταλαβαίνετε, είχε πάρει διαστάσεις τόσες ώρες. Ήρθε λοιπόν το γκαρσόνι και άρχισε αμέσως ο κλασικός ελληνικός καυγάς, η πλειοδοσία για το ποιος θα πληρώσει. Η διένεξη έπαιρνε, πέρα από την προσωπική και ιδεολογική διάσταση. Κανένας δεν δεχόταν να ηγεμονεύσει η ΄άλλη τάση πληρώνοντας το λογαριασμό. Κάποια στιγμή, ο Γάλλος σερβιτόρος έβαλε τις φωνές. «Δε γνωρίζω κύριοι τι λέτε σε αυτήν την παράξενη γλώσσα που μιλάτε. Θέλω όμως να σας πω ένα πράμα. Δεν θα φύγει κανείς από εδώ εάν δεν πληρώσετε και την τελευταία δεκάρα του λογαριασμού». Ο κακόμοιρος ιθαγενής ερμήνευε κατά τις δικές του απόψεις και συνήθειες έναν καυγά μπροστά σε ένα λογαριασμό. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα τσακωνόμαστε για να πληρώσουμε και όχι για να αποφύγουμε την πληρωμή.

Δεν υπάρχει τζάμπα γεύμα ούτε για τους τζάμπα μάγκες. «There is no free lunch». Το άκουσα να το λέει έναν Σεπτέμβριο, σε μια σύσκεψη ομογενειακών παραγόντων, Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας, που συγγένεψε αργότερα εξ’ αγχιστείας με προεδρική οικογένεια των ΗΠΑ. Συζητάγαμε εκλογικές συμμαχίες για τις τοπικές εκλογές του Queens, όπου περιλαμβάνεται και η ελληνική συνοικία Astoria. Είχαν εμφανιστεί, για πρώτη φορά ως υπολογίσιμος τοπικός παράγων, οι Λατινοαμερικάνοι (Μεξικάνοι, Πορτορικανοί κα). Οι παλιότεροι κάτοικοι (Εβραίοι από την Ανατολική Ευρώπη κυρίως, Ιταλοί και Έλληνες) έπρεπε να συμμαχήσουν για να έχουν ελπίδες νίκης. Τελικά οι διαπραγματεύσεις ναυάγησαν λόγω της αλαζονείας των Εβραίων, που είχαν υπερβολικές αξιώσεις και βγήκαν οι Λατινοαμερικάνοι, οι οποίοι μέχρι και σήμερα ελέγχουν την τοπική πολιτική σκηνή. Αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό, όταν παρακολουθούσα από το μπαλκόνι μου τη συγκέντρωση στην Αθήνα, οργανωμένη από κάποιους αυτόκλητους πατριώτες, για να διακηρυχθεί ότι «Η Μακεδονία είναι ελληνική».

Υπήρχαν όλα τα συστατικά της αποτυχίας. Γιατί χρειαζόταν άλλη μια συγκέντρωση καταρχήν για να διακηρυχθεί το ίδιο σύνθημα; Η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης ήταν επιτυχής. Πάνω από 150.000 άτομα, για να αποφύγουμε τις συνηθισμένες ρωμέικες υπερβολές. Η Θεσσαλονίκη είναι μεγαλούπολη, πολύ μεγαλύτερη από τα Σκόπια και με την ενδοχώρα της σε απόσταση μιας ώρας είχε τις προϋποθέσεις να επιτύχει και επέτυχε. Ο συμβολισμός ενίσχυε την επιλογή της Θεσσαλονίκης για να δοθεί μια εθνική απάντηση. Αν εξαιρέσει κανείς τις υπερβολές του Παναγριότατου Μητροπολίτη και τα άστοχα συνθήματα οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας («είναι τρελός ο Στρατηγός»), για τον ομιλητή, αξιοπρεπή κατά τα άλλα Στρατηγό Φράγκο Φραγκούλη, η κομματική διαμάχη έμεινε μακριά από τον καθορισμό της φυσιογνωμίας της.

Ερχόμαστε στην Αθήνα τώρα: ο χώρος αχανής, η πόλη αφιλόξενη, ο κομματικός πόλεμος σε πλήρη ανάπτυξη. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση θέλησε να αποδείξει ότι δεν υφίσταται πλέον δεδηλωμένη, γιατί ακροδεξιοί και ακροαριστεροί δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζει μία κυβέρνηση. Η κυβερνητική προπαγάνδα, μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής της «εγκατάλειψης των σημαιών στο πεδίο της μάχης», να αποδείξει ότι τέτοια προβλήματα τέμνουν οριζοντίως τα κόμματα από την ακροδεξιά ως και την άκρα αριστερά. Ας προστεθούν οι αδεξιότητες: Τι νόημα είχε η «κωλοτούμπα με τα ράσα», στην οποία εξανάγκασε τον Αρχιεπίσκοπο τελευταία στιγμή η πολιτευόμενη Διαρκής Ιερά Σύνοδος; Τι νόημα είχε η χρήση, ως βασικού ομιλητή, ενός πολλαπλά και από καιρό φθαρμένο υπερήλικα συνθέτη;

Αν κάποιοι ωφελήθηκαν από την ατμόσφαιρα που επικράτησε την Κυριακή το απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας αυτοί είναι τα μικρά κόμματα του περιθωρίου. Δεν βλέπω όμως να ενισχύθηκε η αναζήτηση της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας και της πολιτικής ηγεμονίας, όπως τις βλέπουν οι σημαντικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου.

ΥΓ. (Λόγω βλακείας) Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος που διαχειρίζονται μεγάλης ηλικίας, έγκριτοι δημοσιογράφοι το θέμα του μεγέθους της συγκέντρωσης. Από 150.000, που λέει η αστυνομία και προφανώς ψεύδεται, στη χώρα της συνωμοσιολογίας κυκλοφορούν πάσης φύσεως νούμερα που λέγονται από φίλους και γνωστούς: 500.000, 1 εκατομμύριο, 2 εκατομμύρια μέχρι και 3 εκατομμύρια. Κανείς δεν κάνει τον κόπο να διευκρινίσει με ποια μέθοδο και τι αποδείξεις έφτασε στον αριθμό που προβάλει. Ακούστε λοιπόν μια ιστορία: το 1964, στην ΕΔΑ, που ήταν πιο σοβαρό κόμμα από πολλά που αυτή τη στιγμή συνωστίζονται στο προσκήνιο, συγκροτήσαμε μια επιτροπή για να έχουμε μια σαφή ιδέα της έκτασης των συγκεντρώσεων, που εμείς οι ίδιοι και οι αντίπαλοί μας οργανώναμε. Θέσαμε ως προϋπόθεση να έχεις τρεις ακίνητους ανθρώπους στο τετραγωνικό μέτρο, που είναι εξαιρετικά αυστηρό δείγμα και μετά χαρτογραφήσαμε την περιοχή για μια συγκέντρωση στο Σύνταγμα με εξέδρα εκεί που ήταν και οι Μακεδονομάχοι του κ. Θεοδωράκη. Τα όριά μας τα τοποθετούσαμε στην οδό Ρηγίλλης, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, τη Μητρόπολη για τις οδούς Μητροπόλεως, Ερμού κτλ, την οδό Κοραή και τις προεκτάσεις της για τις λεωφόρους Πανεπιστημίου, Σταδίου και Ακαδημίας, το σύνολο μας έδινε 150.000. Θέλετε να χαλαρώσουμε ακόμα περισσότερο τη μέθοδο και να τους βγάλουμε 200.000 ή 250 ή 300 που να πάρει ο διάολος. Το σίγουρο είναι ότι τέτοια συγκέντρωση δεν έχει γίνει ποτέ στην Αθήνα. Ούτε τώρα έγινε. Ας τα αφήσουμε λοιπόν τα παραμύθια και ας κοιτάξουμε τα χάλια μας.

 

 

 

Posted in Νεα

Οι τηλε-περσόνες

Βλέπετε τηλεπαιχνίδια; Αν όχι, πολύ κακώς κάνετε. Πως είναι δυνατόν να έχετε άποψη για το πολιτιστικό πρόβλημα της χώρας χωρίς να ξέρετε πως σκέφτεται και κυρίως τι γνωρίζει ο λαός, του οποίου τμήμα είστε και εσείς; Απευθύνομαι προς μια μειοψηφία. Την έσχατη μειοψηφία που αγοράζει εφημερίδα και τη χρησιμοποιεί σύμφωνα με τον προορισμό της, που διαβάζει δηλαδή όλα ή μερικά από τα κείμενα. Οι περισσότερες εφημερίδες καταλήγουν πολύ γρήγορα, αφού περιοδεύσουν στο τραπέζι του σαλονιού ή της βεράντας ή κοσμήσουν κάποια καρέκλα στο καφενείο ή στο κουρείο όπου συχνάζει ο αγοραστής στην εξυπηρέτηση πολύ χαμηλότερων αναγκών όπως το περιτύλιγμα διαφόρων τροφών ή περιττωμάτων, ιδίως τώρα, μετά την φορολόγηση της πλαστικής σακούλας.

Οι άλλοι θα μου πείτε τι κάνουν; Οι άλλοι απλώς δεν είναι ενημερωμένοι. Ψηφίζουν, ανήκουν σε κόμματα, εκλέγονται στη Βουλή, διδάσκουν καμιά φορά σε αίθουσες όπου παριστάνουν τους εκπαιδευτικούς, αγνοώντας στοιχειώδεις έννοιες. Στη δύση υπάρχουν δύο μετρήσεις του αναλφαβητισμού. Ο αναλφαβητισμός αυτός καθαυτός σημαίνει να μη γνωρίζεις να διαβάζεις και να γράφεις. Έχει εξαλειφθεί σχεδόν παντού στον αναπτυγμένο κόσμο. Μετριέται όμως και αποτελεί σοβαρό πρόβλημα, γιατί όπου χαλαρώνουν λίγο τα πράγματα έχει την τάση να αυξάνεται, ο «λειτουργικός αναλφαβητισμός». Να μπορείς να διαβάζεις δηλαδή αλλά να μην καταλαβαίνεις τι λέει αυτός που μιλάει, τι γράφει η εφημερίδα, να μη μπορείς να βρίσκεις το δρόμο σου στο σιδηροδρομικό σταθμό ή στο σταθμό του μετρό, να μη μπορείς να διαβάσεις στο ίντερνετ τα φορολογικά σου και άλλα δεδομένα που αφορούν τις σχέσεις σου με τις αρχές.

Σήμερα στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, όχι της πλειοψηφίας των κατοίκων αλλά της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών. Τι γίνεται με αυτήν την αξιολόγηση; Θα πειστούν επιτέλους με κάποια μέθοδο από αυτές που εφαρμόζει για να μην ασκήσει «καταστολή» η κυβέρνησή μας οι εκπαιδευτικοί να εφαρμόσουν τον σχετικό νόμο; Και μήπως πρέπει στα κριτήρια της αξιολόγησης να περιλαμβάνεται και η βαθμολόγηση μιας απλής έκθεσης με παράρτημα το σχολιασμό μερικών δύσκολων γραμματικών και συντακτικών καταστάσεων;

Προ έτους, όταν οι τραμπούκοι αισθάνονταν πιο ελεύθεροι, ωραιοτάτη και εξαιρετικά καλοντυμένη τσουλάρα, που είχε διαβάσει μια συναφή μου άποψη υπέρ της αξιολόγησης με ρώτησε: «εσάς ποιος σας αξιολογούσε;» Της απάντησα όσο μπορούσα πιο ευγενικά «Ξέρετε, εμένα σε 32 χρόνια, που εκπροσωπούσα το λαό της Υπαίθρου Αττικής στο Κοινοβούλιο με αξιολόγησαν 14 φορές οι συμπολίτες μου και αποχώρησα οικειοθελώς στα 74 μου χρόνια. Στα δυο άλλα επαγγέλματα που επέλεξα όταν ήμουν δικηγόρος με αξιολογούσε η αγορά νομικών υπηρεσιών και όταν ήμουν στο Παρίσι πανεπιστημιακός με αξιολογούσε κάθε εξάμηνο επιτροπή από ανώτερούς μου». Το τσουλί αποστομώθηκε, μου γύρισε την πλάτη και έφυγε εγείροντας τα «αχ και βαχ» της γηραλέας παρέας μου.

Την ίδια εποχή έβλεπα μια μέρα στην τηλεόραση μια χαριτωμένη φοιτήτρια που έψαχνε να βρει «πως λέγεται αυτό το φρούτο που ωριμάζει σε τσαμπιά, που πατιόταν παλιά με τα πόδια και τώρα συνθλίβεται με ηλεκτρικά μηχανήματα, που ο χυμός του υφίσταται ζύμωση με την επίδραση του οξυγόνου και όταν το πιούμε οξειδωμένο μας προκαλεί στην αρχή αισθήματα ευφορίας και μπορεί να οδηγήσει και στην απώλεια του ελέγχου της συμπεριφοράς μας». Η τηλε-περσόνα βοηθούσε κατά ριπάς την τηλε-περσόνα wannabeαλλά φως δεν βλέπαμε.

Μια άλλη φορά, δύο σοβαρότατες κυρίες έπρεπε να απαντήσουν στην ερώτηση ποια είναι τα πολυπληθέστερα αντικείμενα που γυρίζουν γύρω από τη γη. Υπήρχε η σωστή απάντηση «τεχνητοί δορυφόροι» και υπήρχε και μια άλλη απάντηση «ήλιοι». Οι δύο σοβαρότατες κυρίες (εκπαιδευτικοί) ποντάρισαν τα μισά τους χρήματα στους «ήλιους, που γυρίζουν γύρω από τη Γη».

Προχθές, ήταν μια βροχερή βραδιά στον Άγιο Δομίνικο. Δύο παίχτες του Survivor, η μια εκ των οποίων ήταν μια ωραιότατη κυρία που άφηνε πολλές υποσχέσεις και προοπτικές μελλοντικού θηλασμού, ερωτήθηκαν τι ποσοστό νερού έχει το μητρικό γάλα. Και οι δυο απάντησαν ποσοστά κάτω από το 60%. Το ταλαίπωρο βρέφος θα προσπαθεί να θηλάσει και θα διαμορφώνει νοοτροπία δράκουλα, αφού το πηχτό αυτό πράγμα μάλλον θα τρώγεται με το κουτάλι.

Πολλοί μου έγραψαν για να μου πουν πως ήταν λάθος αυτό που είχα πει ότι δηλαδή μια έρευνα έδειχνε ότι το 78% της φοιτητικής νεολαίας δεν γνώριζε ποιος ήταν Πρωθυπουργός. Είχαν δίκιο. Οι περισσότεροι γνώριζαν ότι κάποιος Τσίπρας μας κυβερνάει. Οι περισσότεροι όμως πάλι δεν ξέραν τι έχει σπουδάσει, πόσων ετών είναι, πού εμφανίστηκε, τι έχει στο βιογραφικό του και πως αναρριχήθηκε στην εξουσία. Ήταν δηλαδή λειτουργικά αναλφάβητοι. Γιατί, αν τα ξέρεις όλα αυτά, επιλέγεις Πρωθυπουργό σύμφωνα με τα συμφέροντά σου και τις πεποιθήσεις σου. Ζεις σε δημοκρατία. Αν δεν τα ξέρεις, ψηφίζεις «ολέ, ολέ Τσίπρα τρελελέ» ή «είναι τρελός ο στρατηγός» ή τραγουδάς «Μαργαρίτα, Μαργαρώ» στον υπερήλικα συνθέτη, που επιτέλους πραγματοποιεί το όραμα που ένας άλλος ποιητής, ο Δημήτρης Χριστοδούλου, που δεν είναι πια μαζί μας, είχε διατυπώσει για πολύ πιο συγκεκριμένους λόγους: «Στρώσε το στρώμα σου για δυο».

Η απελευθέρωση της χώρας από τη δικτατορία της μετριότητας, που μας έχει επιβληθεί, θα ξεκινήσει από το εκπαιδευτικό σύστημα. Μας χρειάζεται ένας Κοραής. Αλλιώς πάμε κατά διαβόλου.

 

Posted in Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

CNN Greece (Ιστολόγιο)Στο «μικροσκόπιο» της Δικαιοσύνης ο Πάγκαλος για υποθέσεις ...CNN Greece (Ιστολόγιο)Με εντολή που έδωσε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, Δημήτ [...]

Πρώτο ΘΕΜΑΘεόδωρος Πάγκαλος: Η μοναξιά του «El Toro»Πρώτο ΘΕΜΑΚάπως έτσι, το 1956, στα 18 του χρόνια, ο πρωτοετής φοιτητής της Νομικής Θόδωρος Πάγκαλος μπαίνει στην Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) κ [...]

Dikaiologitika NewsΤο «Μαζί τα φάγαμε» τώρα και σε βιβλίο από τον Πάγκαλο - Το ...Dikaiologitika NewsΗ απάντηση εις την κατακραυγή που υπάρχει εναντίον του πολιτικού προσωπικού της χώρας "πώς τα [...]

VerianetΤρίτο διαζύγιο για τον Θόδωρο ΠάγκαλοΠρώτο ΘΕΜΑΟ Θεόδωρος Πάγκαλος και η τρίτη σύζυγός του Χριστίνα Χριστοφάκη εδώ και περίπου ένα χρόνο βρίσκονται στα πρόθυρα του διαζυγίου. Σύμφωνα με δημοσί [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish