Τα σύνορα της δικιάς μας καρδιάς

Ο ΟΟΣΑ (Οικονομικός Οργανισμός για τη Συνεργασία και την Ανάπτυξη) μαζεύει, μια φορά το χρόνο στο Παρίσι, τους υπουργούς εξωτερικών των χωρών μελών. Είναι μια ευκαιρία για να συναντηθούν Έλληνας και Τούρκος υπουργός εξωτερικών (η Τουρκία θυμίζω είναι μέλος του ΟΟΣΑ από την ίδρυσή του). Μια μέρα πριν από 30 περίπου χρόνια, με πλεύρισε ο πρώτος Τούρκος υπουργός εξωτερικών που γνώρισα. Ήταν ένας επαγγελματίας διπλωμάτης επ’ ονόματι Χαλέφογλου. Εγώ εκείνη την ώρα χάζευα ένα χάρτη της Μεσογείου τεραστίων διαστάσεων, που λειτουργούσε σαν διακόσμηση ενός τοίχου του σαλονιού του Οργανισμού. Ο Χαλέφογλου μου είπε: «Προσέξατε στο χάρτη πως όλες οι πρωτεύουσες των νησιών σας βλέπουν προς την Ασία; Στην πραγματικότητα τα νησιά αυτά ανήκουν στην απέναντι ακτή. Ε! Δεν είναι κρίμα εσείς να έχετε όλα τα νησιά και εμείς να μην έχουμε κανένα;» Απάντησα αμέσως: «Ξέρετε κύριε συνάδελφε, αυτές οι πόλεις έχουν δημιουργηθεί κατά την αρχαιότητα. Φαντάζομαι ότι με όλη την επιτυχία των απόψεών σας στην κοινή σας γνώμη, θα καταλαβαίνετε ότι δεν μπορεί να υπήρχε Τουρκία το 500 π.Χ. ή το 1000 π.Χ. Αλλά αν επιμένετε πολύ σε αυτό το θέμα, υπάρχει λύση εύκολη. Να μας δώσετε ξανά τα παράλια της Ιωνίας, που καταλάβατε το 1922. Έτσι η ενότητα του χώρου θα αποκατασταθεί». Όσο και αν τον δυσαρέστησα, κατάλαβε ότι είχε κάνει γκάφα και με αντιμετώπισε έκτοτε, κάθε φορά που με συναντούσε, με μεγαλύτερη προσοχή.

Ένας υπεύθυνος πολιτικός ηγέτης προσέχει πολύ για να μην κάνει δικιά του την περιρρέουσα δημαγωγία. Δύο ή τρεις αιώνες πριν από την, επιτυχημένη όντως, εμφάνισή τους στη Μικρά Ασία, οι Οσμανλήδες Τούρκοι αποτελούσαν μια από τις 12 γιούρτες του σημερινού Ουζμπεκιστάν και εκινούντο νομαδικώς στην κόκκινη μηλιά (Άλμα Άτα) στα σύνορα Καζακστάν και Κίνας. Ούτε καν υποψιάζονταν την ύπαρξη μιας θάλασσας που λέγεται Αιγαίο και όλα τα άλλα αγαθά που μπορούσε να περικλείει. Οι πόλεις όμως των ελληνικών νησιών της Ιωνίας είχαν γνωρίσει αιώνες έντονης ανάπτυξης και ταραχώδους πολιτικής ζωής. Από αποικίες ελλαδικών πόλεων, που ήταν κάποτε, έγιναν οι ίδιες μητροπόλεις και έστελναν καράβια στα πέρατα της Μεσογείου για να δημιουργήσουν πια δικές τους αποικίες.

Ας σκεφτούμε λιγάκι τι θα γινόταν στην Ευρώπη αν όλοι οι λαοί άρχιζαν να αμφισβητούν τις διεθνείς συνθήκες και να θέλουν να επιβάλουν τα σύνορα της καρδιάς τους. Η γιγαντιαία Γερμανία θα διεκδικούσε κατ’ αρχήν τη Σουδητία, που είναι το ένα τρίτο ή το ένα τέταρτο της σημερινής Τσεχίας. Βέβαια, η Αυστρία θα ήθελε πίσω το γερμανόφωνο Τιρόλο, η Ισπανία θα πετούσε στη θάλασσα τους Εγγλέζους στο Γιβραλτάρ και για να έρθουμε πιο κοντά, τα Σκόπια θα είχαν διαμελιστεί, η Αλβανία πιθανότατα επίσης δεν θα υπήρχε και τεράστιας έκτασης ασκήσεις καθαρότητας θα είχαν τρομάξει τον κόσμο με την αγριότητά τους.

Αλλά γιατί να πάμε τόσο μακριά; Ας μείνουμε στα καθ’ ημάς. Το φυσιολογικό για την εξέλιξη του κυπριακού λαού, ήταν η αποκατάσταση της αρχής της αυτοδιάθεσης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και βεβαίως, αν ελεύθερα αποφαινόταν ο κυπριακός λαός, ήταν γνωστό πως η ένωση με την Ελλάδα θα ήταν αναπόφευκτη. Και ασφαλώς δεν υπάρχει ελληνόπουλο, που να μην περιλαμβάνει στα παιδικά του όνειρα την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης από τον τουρκικό ζυγό.

Λαός δυναμικός οι Έλληνες είχαν αναπτύξει δίκτυα επηρεασμού της πραγματικότητας μέσα στην ίδια την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σήμερα η ηγεμονική αυτή παρουσία έχει εκμηδενιστεί. Η Γκιαούρ Ιζμίρ δεν υπάρχει πια. Ξέρουμε όμως πως τα όνειρα της καρδιάς πρέπει να ξεχνιόνται όταν αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα. Οφείλουμε να ευχηθούμε στον κύριο Ερντογάν να ξυπνήσει όσο το δυνατόν συντομότερα.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Τα παιδιά του λαού

Είμαστε πια σε προεκλογική περίοδο. Το μαρτυρούν οι προεκλογικές μετακινήσεις αρχηγών κομμάτων, υπουργών, του ίδιου του Πρωθυπουργού και του παρακοιμώμενού του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η επιλογή των χώρων που επισκέπτονται, το περιεχόμενο των λόγων τους και η σκηνοθεσία είναι έντονα ψηφοθηρικού χαρακτήρα. Κυρίως όμως είναι έκδηλη η προεκλογική ατμόσφαιρα από τις συζητήσεις που κάποιος απολαμβάνει στην καθημερινή ζωή ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Πότε θα απαλλαγούμε επιτέλους απ’ αυτούς;» είναι η ερώτηση που κάποιος αντιμετωπίζει όλο και συχνότερα, όλο και με μεγαλύτερη ένταση.

Οι κυβερνήσεις οφείλουν να είναι ευαίσθητες στη δυσαρμονία, που μπορεί να προκύψει, ανάμεσα στην κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία και την αντίστοιχη κατάσταση στο κοινοβούλιο. Σημασία έχει βέβαια, αφού πηγή όλων των εξουσιών είναι η λαϊκή κυριαρχία, η διατήρηση ισχυρής πλειοψηφικής τάσης στο εκλογικό σώμα. Τα κόμματα οφείλουν να είναι ευαίσθητα στις δημοσκοπήσεις και να τις παρακολουθούν. Οφείλουν όμως και να σέβονται, χωρίς υπεκφυγές και τεχνάσματα, το σύνταγμα της χώρας. Εκεί ορίζεται, με τρόπο απόλυτα σαφή ότι η κυβέρνηση πέφτει μόνο αυτοβούλως παραιτούμενη ή αν απωλέσει, κάτω απ’ τις διαδικασίες που προβλέπονται, την πλειοψηφία των μελών της Βουλής.

Έχουμε αναλύσει επανειλημμένα στις Επιφυλλίδες πως συγκροτήθηκε η σημερινή Βουλή, με ποιες μεθοδεύσεις διαμορφώθηκε η πλειοψηφία της παράδοξης συμμαχίας Τσιπρανέλ και που θα καταλήξει στο τέλος. Τουλάχιστον το 1/3 από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είναι τυχάρπαστα και περιστασιακά πρόσωπα, που καβάλησαν την ευκαιρία της εποχής. Αυτό εξάλλου διαπιστώνεται και αν ανατρέξει κανείς στις προϋποθέσεις της εκλογής τους και ιδιαίτερα στον αριθμό των σταυρών προτίμησης που έχουν συγκεντρώσει. Ήμουν και είμαι απ’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι ο Έλληνας βουλευτής μόνο με την υποστήριξη ισχυρών συμφερόντων μπορεί να επιβιώσει. Είμαι ακόμα απ’ αυτούς, τους ελαχίστους, οι οποίοι όρθωσαν το ανάστημά τους στο δημαγωγικό κίνημα του αντικοινοβουλευτισμού. Υποστήριξα σταθερά την άποψη ότι οι Έλληνες κοινοβουλευτικοί δεν έχουν εγγυημένα από την επίσημη πολιτεία τα μέσα άσκησης των καθηκόντων τους κατά τρόπο ανεπηρέαστο.

Στο σημείο αυτό, μοιραία προκύπτει και το ζήτημα της αναπαραγωγής του πολιτικού προσωπικού ή αν θέλετε του νεποτισμού και της οικογενειοκρατίας. Οι μαρξιστές των Εξαρχείων, που μας κυβερνούν, προέρχονται οι περισσότεροι από νεόπλουτες οικογένειες. Επειδή κανείς πρόγονός τους δεν έχει προσφέρει τίποτα στο κοινωνικό σύνολο στη μακρά πορεία, που δημιούργησε το σύγχρονο ευρωπαϊκό νεοελληνικό κράτος και την ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία μας, δεν επικαλούνται τους προγόνους τους, οι οποίοι συχνότατα ήταν του σχοινιού και του παλουκιού. Απόφοιτοι οι ίδιοι εκλεκτών ιδιωτικών και πανάκριβων σχολείων θεωρούν τους εαυτούς τους παιδιά του λαού επειδή κωλοτριβόντουσαν στα καθίσματα των καφετεριών της πλατείας Εξαρχείων. Παράλληλα όμως, κάθε φορά που εμφανιζόταν και διεκδικούσε θέση στην πολιτική ζωή του τόπου κάποιος απόγονος γνωστής οικογενείας στο όνομα του μαρξισμού – λενινισμού, ανακήρυτταν τους εαυτούς τους παιδιά του λαού και τους αντιπάλους τους προϊόντα της οικογενειοκρατίας .

Το φαινόμενο δεν είναι καθαρά ελληνικό. Ούτε βεβαίως έχει την ευθύνη αποκλειστικά η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Τη Γαλλία την κυβέρνησαν επί αιώνες απόφοιτοι τριών ή τεσσάρων ειδικών κρατικών σχολών, όπου συγκεντρωνόταν και έλαμπε το άνθος της διανόησής της. Σήμερα, ο κύριος Βαλς, πρώην Πρωθυπουργός και επικρατέστερος υποψήφιος για την ηγεσία της Αριστεράς και ο κύριος Φιγιόν, επικρατήσας, αφού συνέτριψε τον πρώην Πρόεδρο Σαρκοζί και τον πρώην Πρωθυπουργό Ζιπέ, υποψήφιος Πρόεδρος της Δεξιάς, είναι και οι δύο παιδιά του κομματικού σωλήνα. Δεν δούλεψαν, δεν κόλλησαν ένσημα ποτέ.

Πως έχει κανείς την αξίωση, μέσα σε τέτοιο κλίμα, να ανατρέψουν την κυβέρνησή τους οι τυχάρπαστοι του ΣΥΡΙΖΑ; Θα ψηφίζουν με ενθουσιασμό και παρατεταμένα χειροκροτήματα ακόμη και αν ο Τσίπρας τους λέει ότι «πετάει ο γάιδαρος» ή ότι αυτό που κάνει «νιάου νιάου στα κεραμίδια» είναι ελέφαντας.

Μόνη λύση για να διαρραγεί η σημερινή ιδιοτελής αναισθησία των βουλευτών του Τσιπρανέλ είναι ο πανικός. Στριμωγμένοι σε συγκεντρώσεις μερικών δεκάδων ατόμων (όπως ο Πρωθυπουργός τους στις τελευταίες περιοδείες του) και με προεκλογικές μετρήσεις που δείχνουν αναμφισβήτητα ότι οι μισοί απ’ αυτούς δεν θα είναι στη νέα Βουλή, είναι δυνατόν να αναζητήσουν σωτηρία επισπεύδοντας τις εκλογές. Κάπως όπως τα ποντίκια, που αρχίζουν να πηδάνε στη θάλασσα ενώ το πλοίο επιπλέει ακόμα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το αφήγημα

Τι ακατανόμαστες πράξεις περιλαμβάνει άραγε η διαδικασία δημιουργίας μιας «δομημένης οικονομίας» και τι σας κάνει να σκέφτεστε η χρήση αυτού του νεολογισμού; Ή πως θα ονομάζανε σαν «παιδιά του λαού» έναν πρωθυπουργό που πάει στην κορυφαία αναμέτρηση με τους δανειστές της χώρας και έχει αυταπάτες; Θυμάμαι ότι όταν στο «Ροζικλέρ» και την «Αλάσκα», όπου με δύο δραχμές βλέπαμε δύο έργα καουμπόικα ή αστυνομικά, τις ώρες του σκασιαρχείου, σύσσωμη η αίθουσα ξεσπούσε για να προειδοποιήσει τον ήρωα «πρόσεχε ρε… (λέξη με 3 Α ή όπως λένε οι έφηβοι στα socialmediaμ@λ@κ@)». Και για τους από εμάς Αρβανιτόβλαχους, όπως λένε και στα Τζουμέρκα, «που πας ρε Καραμήτρο ξυπόλητος στα αγκάθια;»

Ο νεολογισμός θέλει προσοχή, ιδιαίτερα σε μια τόσο αρχαία γλώσσα, όπως είναι αυτή που μιλάμε. Με τέτοιο πλούτο εννοιών υπάρχει ο κίνδυνος η επιλογή μιας λέξης αντί μιας άλλης να δημιουργήσει ολισθήματα που μπορεί να έχουν συνέπειες στην αποτελεσματικότητα της έκφρασης. Εδώ και μερικούς μήνες άρχισαν τα ροζ παπαγαλάκια του Μαξίμου να χρησιμοποιούν και όταν μιλάνε για τον εαυτό τους αλλά και όταν μιλάνε για τους αντιπάλους τους, τη λέξη «αφήγημα». Δεν είναι εφεύρεση. Η λέξη υπάρχει και χρησιμοποιείται σε διάφορες περιπτώσεις αλλά η έννοιά της δεν είναι σαφής και προσδιορισμένη. Το αφήγημα δεν είναι «διήγημα», λογοτεχνικό είδος δηλαδή. Δεν είναι όμως και «διήγηση» πραγμάτων αντικειμενικών, μετρήσιμων και τετελεσμένων. Δεν είναι ούτε παραμύθι, που δανείζεται στοιχεία από έναν φανταστικό και συχνά εξωπραγματικό κόσμο. Είναι όλα αυτά μαζί.

Όταν είσαι υποχρεωμένος να μιλήσεις απολογητικά για μια κατάσταση ή για μια σειρά από γεγονότα, τότε πρέπει να κατασκευάσεις ένα «αφήγημα». Μείγμα πραγματικότητας και μύθου, το αποτέλεσμα εκφέρεται με λυρισμό, αγανάκτηση που δε γίνεσαι αντιληπτός και τέλος συνθηματολογικό ενθουσιασμό όταν περιγράφει τη δική σας περιπετειώδη δραστηριότητα και προσπαθεί να πείσει τους ακροατές σας να σας εμπιστευτούν. Όταν κάτι αντίστοιχο πραγματοποιείται από τον αντίπαλό σας, τότε το αφήγημα παίρνει υβριστικές διαστάσεις. Κάπως όπως στις φράσεις όπου υπάρχει θαυμασμός: «Όχι! Δε σε πιστεύω ρε μ@λ@κ@!» ή αντίστροφα «Άσε μας ρε μ@λ@κ@. Ο Τσίπρας τα κατάφερε πάλι μια χαρά». Σε αυτού του είδους το «αφήγημα» ο καθένας βάζει ότι θέλει και δίνει ότι ερμηνεία θέλει. Παραποιεί στατιστικές και γεγονότα, γλύφει ξεδιάντροπα στο εξωτερικό και λαϊκίζει αποχαλινωμένα στο εσωτερικό. Με άλλα λόγια ότι και να λέει το αφήγημά του είναι απατεώνας και τυχοδιώκτης.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Πολιτικώς ορθόν

Τις τελευταίες μέρες δημιουργήθηκε μια ευρύτατη διένεξη γύρω απ’ την απόκρυψη και τελικά τη διαρροή της επιστολής της ελληνικής κυβέρνησης προς τους «θεσμούς». Η κυβέρνηση, για να δικαιολογήσει την ακατονόμαστη συμπεριφορά της, επικαλέστηκε την πολιτική ορθότητα. Είπε, δηλαδή, ότι δεν μπορούσε να δημοσιοποιήσει επίσημη επιστολή, που δεν είχε παραλάβει ακόμα ο αποδέκτης. Είναι βέβαια απορίας άξιο γιατί αυτή την ευαισθησία δεν την επέδειξε πριν αποφασίσει τις προεκλογικού χαρακτήρα διανομές δώρων προς τους αναξιοπαθούντες.

Τη δεκαετία του ’60 γεννήθηκε στην Αμερική ο όρος και η πρακτική του “politicallycorrect”. Ήταν μόδα και είχε ημερομηνία λήξης, όπως καταδεικνύει το αποτέλεσμα των πρόσφατων αμερικάνικων προεδρικών εκλογών. Εξελέγη ο Τραμπ, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του, με επιμονή θα λέγαμε, κακοποιούσε συνεχώς τη συμπεριφορά, που επέβαλε η πολιτική ορθότης και έφτασε μέχρι το αδιανόητο, την αμφισβήτηση δηλαδή του μελλοντικού αποτελέσματος των εκλογών στις οποίες μετείχε. Παλιότερα, ήταν πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κάποιος την εφαρμογή των κανόνων της πολιτικής ορθότητας σε διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες ή τέλος σ’ αυτήν την ιδία την πολιτική. Ήταν η εποχή, που οποιοσδήποτε δεν χρησιμοποιούσε τον όρο «αφροαμερικανός» αν έλεγε «μαύρος» ή «νέγρος» ή οτιδήποτε άλλο σχετικό, καταδικαζόταν στο πυρ το εξώτερο. Η εποχή που οι εφημερίδες είχαν σαν τίτλο όχι ποιος νίκησε ούτε καν ποιος έχασε αλλά κάτι σαν αυτό που ακολουθεί: «παραλίγο να κερδίσει ο …», για τον ηττηθέντα αντίπαλο.

Όπως συμβαίνει γενικά με τις μόδες, η πολιτική ορθότις έφτασε με καθυστέρηση στην Ελλάδα, όταν πια είχε αρχίσει να παρακμάζει έξω από τα σύνορα. Τότε επωφελούμενοι και των μεγάλων εκλογικών θριάμβων της πασοκαρίας, νέες μάζες νεόπλουτων και βλαχαδερών εισέβαλλαν στην πολιτική κοινωνική σκηνή. Αυτοί οι παράγοντες είχαν ποδοπατήσει τις παλιές αξίες και απομακρύνει τους παλιούς αγωνιστές για να αναρριχηθούν οι ίδιοι και να καταλάβουν τις θέσεις τους.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Πρωθυπουργό. Είναι από σπίτι που διαθέτει οικονομική άνεση, εργολάβων της μεγάλης εποχής της χούντας. Η οικονομική άνεση συνοδεύεται από παχυλή άγνοια και έλλειψη πολιτισμού. Ο νέος είναι όπως τον κάνανε. Δεν σπουδάζει τίποτα ουσιαστικό , διακρίνεται όμως στα αμφιθέατρα των καταλήψεων και των απεργιών. Κακοποιεί, όταν μιλάει, ιδιαίτερα χωρίς χειρόγραφο, όχι μόνο τις ξένες γλώσσες τις οποίες μισοξέρει, αλλά και τη γραμματική και το συντακτικό της καθομιλουμένης. Βαρβαρότητα και μισαλλοδοξία αποπνέουν οι επιδόσεις του μέσα και έξω απ’ τη Βουλή. Πριν ακόμα γίνει Πρωθυπουργός αποκαλεί τους αντιπάλους του πράκτορες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των ξένων συμφερόντων, γερμανοτσολιάδες, προδότες, τους απειλεί με βιαιοπραγίες («δεν θα μπορείτε να βγαίνετε απ’ τα σπίτια σας») και κερδίζει τις πρώτες εκλογές βίας, που έγιναν μετά το 1961 στην Ελλάδα. Οι αντίπαλοι απλώς είχαν τρομοκρατηθεί.

Ως Πρωθυπουργός δεν αλλάζει χαρακτήρα. Εξάλλου υποθέτω ότι κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Προσθέτει στη συμπεριφορά του τα θέλγητρα της αλαζονείας και της εγωπάθειας. Κατακλυσμός τα «εγώ» όταν μιλάει για το κόμμα του ή για την κυβέρνηση όλων των Ελλήνων ή ακόμα και για την πατρίδα στο σύνολό της. Παράλληλα όμως και αυτό είναι χαρακτηριστικό της επιπολαιότητας μιας μοδάτης επικάλυψης από ξενόφερτες έννοιες, συναντάει την ανθούσα σε αυτές τις παρυφές του πολιτισμένου κόσμου πολιτική ορθότητα και την ασκεί με ιδιαίτερη αλαζονεία.

Πρέπει, λοιπόν, να πιούμε το ποτήρι μέχρι το τέλος; Να εξευτελιστούμε στο έπακρον; Τι είναι αυτά τα τσαλίμια και τα κόλπα με τη γερμανική ηγεσία; Μετά μια χυδαία επίθεση στη σωματική ακεραιότητα, που έχει προκύψει από πολιτική επίθεση εναντίον του υποτιθέμενοι αντιπάλου του, αφού μίλησε για ψυχική αστάθεια, που προφανώς δεν μπορεί παρά να έχει προκύψει από τη σωματική αναπηρία, ο χυδαίος και οιηματίας νεαρός νεόπλουτος προσπάθησε να δημιουργήσει, αυτός ο ανύπαρκτος, ρήγμα στην πολιτική ηγεσία της Γερμανίας και τετελεσμένα γεγονότα στο επίπεδο των 27 χωρών της Ευρώπης.

Τσαλακωμένος ο Τσιπουράς μας, επιμένει να μένει στην αρχή και να την εξασφαλίζει στους αργομίσθους, που συγκροτούν την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία. Δεν ξέρω αν ο τράχηλος του Έλληνα ανέχεται «ζυγόν». Εξευτελισμό όμως ανέχεται κατ’ επανάληψη. Ήρθε η ώρα του ξεσηκωμού. Μην αμφισβητήσουμε το δικαίωμα των συριζαίων στο λόγο αλλά να μην ανεχόμαστε πια το μονόλογο, που έχουν εγκαταστήσει εδώ και δυο χρόνια στην πολιτική έρημο, που δημιούργησαν με τους τραμπουκισμούς και την ασυδοσία.

Προχθές μια κυρία μου είπε σε ένα πεζοδρόμιο: «Αισθάνομαι ότι κυβερνάει 10 χρόνια ο Τσίπρας. Κάντε κάτι να μας απαλλάξετε». Ας κάνουμε λοιπόν κάτι μέσα στο πλαίσιο των συνταγματικών μας δικαιωμάτων.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ποιος καίει τα λεωφορεία;

Πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, σε ένα επίπεδο ανάπτυξης και παραπέρα, ανέδειξαν συνοικίες, όπου συγκεντρώθηκε το κοινωνικό περιθώριο και ζούσε με σχετική αυτονομία, αποφεύγοντας ή αποκλείοντας τις αστυνομικές δυνάμεις. Αυτό είχε γίνει ανεκτό στη συνοικία Κριστιάνα της Κοπεγχάγης, στη γειτονιά πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Ζυρίχης, στο Μαρέ του Παρισιού και στο Μπρίξτον του Λονδίνου μεταξύ άλλων. Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο και στην Αθήνα; Τα Εξάρχεια είναι δηλαδή ένα τέτοιο παράδειγμα; Τότε έχει δίκιο ο υπουργός προστασίας του πολίτη όταν λέει ακολουθώντας, το γνωστό ιδεολόγημα του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το «Κράτος των Εξαρχείων» δεν αντιμετωπίζεται μόνο με αστυνομικά μέτρα.

Όμως στα Εξάρχεια δεν κατοικούν κατά κύριο λόγο περιθωριακοί πολίτες. Έχω κατοικήσει και ο ίδιος εκεί για μακρό χρονικό διάστημα. Οι μπαχαλάκηδες έρχονται το βράδυ από διάφορα προάστια, πολλοί από τα βόρεια προάστια, που δεν κατοικούνται ως γνωστόν από τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού μας και είναι ηλικίας 15 έως 25 ετών. Ανάμεσά τους πρόσφατα, χάρη και στη φιλόξενη πολιτική της κυβέρνησης, υπάρχουν και αρκετοί μετανάστες. Αυτοί κυρίως επικεντρώνουν τις δραστηριότητες τους γύρω από τρία κέντρα ενδιαφέροντος: την παράνομη (λόγω ηλικίας) κατανάλωση αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τέλος την πορνεία, που χρηματοδοτεί τις άλλες δύο δραστηριότητες.

Στις παρυφές αυτού του «ωραίου» κόσμου, αναπτύσσοντας μιαν όσμωση, που συνεχώς ενισχύεται, ζουν και οι περίφημοι μπαχαλάκηδες, οι οποίοι εφαρμόζουν μια βάρβαρη και αστοιχείωτη μορφή υποτιθέμενης αναρχίας. Αυτοί είναι που παραδείγματος χάριν πυρπόλησαν τρία τρόλεϊ, αφού προπηλάκισαν τους επιβάτες που ήταν φτωχοί και συχνά ηλικιωμένοι ανυπεράσπιστοι άνθρωποι.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι τα Εξάρχεια. Οι περί την πλατεία δραστηριότητες θα μπορούσαν να ελεγχθούν με συνήθεις αστυνομικές διαδικασίες εντός ολίγων εικοσιτετραώρων. Το πρόβλημα είναι ότι οι αρρωστημένοι εγκέφαλοι, που ηγούνται στις κοινές σχεδιασμένες δραστηριότητες εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου και μπαχαλάκηδων έχουν καταλάβει παρανόμως και ελέγχουν ένα τεράστιο δημόσιο κτίριο. Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης θαύμαζε την ανωτάτη εκπαίδευση και τη θεωρούσε υπόσχεση για ένα καλύτερο μέλλον απαλλαγμένο από τυραννικές εξουσίες. Στις μέρες μας τα ΑΕΙ έχουν γίνει εστίες διάδοσης της εθνικολαϊκής αριστεροδεξιάς πολιτικής κουλτούρας και πράξης. Πολλοί από αυτούς που μας κυβερνούν θα θεωρούσαν τον εαυτό τους ευτυχή εάν θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε μια από τις καταστροφικές εκρήξεις αναρχίας του κέντρου της Αθήνας. Άλλοι πάλι εκφράζουν επανειλημμένα δημόσια την αλληλεγγύη τους στους εξεγερμένους «πολίτες». Η πλειοψηφία της κοινωνίας σιωπά έντρομη μπροστά στα συμβαίνοντα. Λύση, όπως αφήνει να εννοηθεί το μέχρι εδώ κείμενο, είναι η κατάληψη και κατάσβεση της εστίας των εξεγέρσεων (focus), δηλαδή του ΕΜΠ. Πρακτικά το εγχείρημα δεν παρουσιάζει καμία δυσκολία. Κτίρια τεράστια μπορούν να χτιστούν ή υπάρχουν ήδη υποχρησιμοποιούμενα στην πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου. Εξάλλου ήδη τα περισσότερα από τα πανεπιστημιακά κτίρια του κέντρου της Αθήνας έχουν αδειάσει από διδακτικές και ερευνητικές δραστηριότητες. Καλή είναι εξάλλου η προσαρμοστικότητα φοιτητών και διδασκόντων. Τι θα γίνουν τα κενά κτίρια; Είχα ήδη προ δεκαπενταετίας με τους τότε συνεργάτες μου σχεδιάσει μιαν επέκταση κάτω από την οδό Τοσίτσα του αρχαιολογικού μουσείου που θα το καθιστούσε το πρώτο του κόσμου στο είδος του. Στις ασύγκριτες σε πλούτο και αξία συλλογές του θα ερχόταν να προστεθεί ένας απίθανος κτιριακός εκσυγχρονισμός, που περιελάμβανε και όλο το σύγχρονο μνημείο του αρχιτεκτονικού επιτεύγματος, που είναι το κεντρικό κτίριο του πολυτεχνείου. Ως πότε αυτός ο τόπος θα πετάει ξέγνοιαστα μπροστά στα γουρούνια της αμφισβήτησης τα μαργαριτάρια της πιο ένδοξης ιστορίας στον κόσμο;

Μα θα μου πείτε ποιος θα το αναλάβει αυτό το ηράκλειο εγχείρημα. Μα ο εκ Τζουμέρκων Ηρακλής μας. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός πρέπει να συγκαλέσει. συσκέψεις όλων των αρμοδίων, να τις θεσμοποιήσει κάθε βδομάδα μέχρις ότου λυθεί το πρόβλημα με την εξάλειψη κάθε εμποδίων που ενδεχόμενα υπάρχουν μέχρι σήμερα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

gazzetta.grΣαν σήμερα ο Πάγκαλος είπε το «Μαζί τα φάγαμε» (vid) | Plus ...gazzetta.grPlus: Πολιτική - Σαν σήμερα στις 21 Σεπτεμβρίου του 2010, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέ [...]

Η, μέσω Τζιάς, παρέμβαση του Θεοδ. Πάγκαλου για τις εκλογές του ...Η ΚαθημερινήΠαρέμβαση για τις εκλογικές διαδικασίες του νέου φορέα πραγματοποίησε ο πρ. Υπουργός του ΠΑΣΟΚ κ. Θεοδ. Πάγκαλος, από τη [...]

gazzetta.grΘεόδωρος Πάγκαλος και Βάνα Μπάρμπα διασκέδασαν στα ...gazzetta.grΘεόδωρος Πάγκαλος και Βάνα Μπάρμπα διασκέδασαν στα μπουζούκια (pic). Στιγμές από τις παλιές καλές εποχές. Οι «παλιές αγάπες. [...]

NewsBombΤσιρώνης όπως... Πάγκαλος: Την ευθύνη για την πετρελαιοκηλίδα ...NewsBombΕπιχειρώντας να αποτινάξει τις ευθύνες της κυβέρνησης για την τραγωδία στο παραλιακό μέτωπο της Αττικής, ο... οικολόγος [...]

Politis News (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Διεκδικούν θέση Πάγκαλος και ΑλέξεPolitis News (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Την προετοιμασία του ολοκληρώνει σήμερα ο Άρης για το αυριανό εκτός έδρας παιχνίδι με τη [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish