Η εξωτερική πολιτική του Trump

Στις 4 Μαρτίου 1817, μέσα σε ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα, έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ ο JamesMonroe. Ήταν ένας σοβαρός και ηθικός άνθρωπος που έπρεπε όμως να αντιμετωπίσει μια σειρά από άμεσα και σημαντικά προβλήματα. Διατύπωσε και έβαλε σε εφαρμογή το περίφημο δόγμα Monroe. Έκτοτε το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, στο οποίο ανήκε, εφάρμοσε μια πολύ πιο ψύχραιμη πολιτική σε ότι αφορά τις επεμβάσεις εκτός συνόρων της μεγάλης υπερατλαντικής κοινοπολιτείας.

Η MarilynMonroeγεννήθηκε το 1926. 28 ετών πήγε στην Κορέα, όπου τραγούδησε και χόρεψε για το αμερικανικό εκστρατευτικό σώμα. Οι φαντάροι, όπως είναι φυσικό, την αποθέωσαν. Η Marilyn ήταν οπαδός του Δημοκρατικού κόμματος, που βοήθησε πολύ τις μεγάλες πολιτείες του βορά και της ανατολής κυρίως, στη χειραφέτηση των γυναικών, των εργαζομένων στο εσωτερικό της χώρας. Ήταν πολύ πιο αποφασιστικοί οι Δημοκράτες όταν έπρεπε να παρέμβουν στο εξωτερικό. Έμμεσα ή άμεσα έθεσαν υπό τον έλεγχό τους μεγάλες περιοχές της υφηλίου.

Στο μεσοδιάστημα, αφού είχε εκλεγεί πρόεδρος αλλά δεν είχε ορκιστεί ακόμα ως διάδοχος του Obama, oTrumpέδωσε μια σπάνια συνέντευξη στους απεσταλμένους του τύπου. Εκεί ερωτήθη και για τη Μέση Ανατολή. Ένα θέμα που ήρθε όπως ήταν φυσικό, στη συζήτηση, ήταν η στάση των ΗΠΑ στην περιοχή. Εκεί ο Trump με απλά επιχειρήματα, κατανοητά από όλους, είπε αυτό που χιλιάδες πανεπιστημιακοί και δημοσιογραφικοί κονδηλοφόροι παγκοσμίως δεν ετόλμησαν να ξεστομίσουν όλα αυτά τα χρόνια.

«Ναι», είπε, «οι δικτάτορες είναι κακοί (badguys) και δεν έχουν κανένα σεβασμό για τη δημιουργία ενός στοιχειώδους κράτους δικαίου. Εμείς έχουμε συνηθίσει να ζούμε μέσα σε ένα κράτος δικαίου. Είναι λογικό να αντιπαθούμε καθεστώτα όπως εκείνα του Σαντάμ, του Άσαντ ή του Καντάφι. Όμως, μετά την ανατροπή τους, τι βάλαμε στη θέση τους; Είχαμε σχέδιο; Ήταν έτοιμες αυτές οι κοινωνίες να εκλέξουν δημοκρατικές ηγεσίες; Ήταν εθνικά κράτη όπως αυτά που έχουμε συνηθίσει στη δύση;». με τέσσερις φράσεις καυτηρίασε την αμερικάνικη πολιτική στη Μέση Ανατολή, που με την εξάπλωση της Αραβικής Άνοιξης δημιούργησε, πράγματι, προϋποθέσεις για την καταστροφή των πιο προχωρημένων, κοινωνικά και θεσμικά, αραβικών κοινωνιών, τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και την έξοδο, με κάθε δυνατό τρόπο, στους δρόμους της προσφυγιάς, εκατομμυρίων άλλων.

Για όλα αυτά είναι υπεύθυνη, διαδοχικά, η πολιτική ηγεσία και η διοίκηση Clintonκαι Obama, δηλαδή του Δημοκρατικού κόμματος. Ας μη μεγαλοπιανόμαστε όμως. Η Ελλάδα ακόμα και αν ξεπεράσει τη σημερινή της δημοσιονομική χρεωκοπία και εξαρτάται λιγότερο από την ελεημοσύνη των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και του διεθνούς νομισματικού ταμείου, ακόμα και αν αποκτήσει άλλη αξιολογότερη και πιο αξιόπιστη κυβέρνηση από το σημερινό εθνικοσοσιαλιστικό συνονθύλευμα, ακόμα και αν αναπτύξει μεγάλες πρωτοβουλίες και αφάνταστες διπλωματικές ικανότητες, δε θα γίνει ποτέ περιφερειακή μητρόπολη, μεσαία γεωπολιτική δύναμη, όπως είναι η Τουρκία.

Κάποτε είχα πει και συγκέντρωσα τότε τα πυρά της βλακώδους αριστεράς, η οποία κυριαρχεί ιδεολογικά στη χώρα μας, ότι: «το πρόβλημα στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις δεν είναι ότι οι Αμερικανοί προσπαθούν να μας επιβάλλουν μια πολιτική αλλά ότι συνήθως αδιαφορούν για εμάς». Ποτέ δεν κουράστηκα να επισημαίνω την φράση που κατά κόρον χρησιμοποιούσαν οι Αμερικανοί για να περιγράψουν το τρίγωνο Αμερικής Τουρκίας Ελλάδας: «Με τους Τούρκους έχουμε μια στρατηγική συμμαχία (strategicalliance), οι Έλληνες είναι παλιοί, καλοί και πιστοί φίλοι (goodandfaithful, oldfriends)». Είναι προφανές προς ποια κατεύθυνση πήγαιναν οι στηρίξεις της Αμερικής, όπως τόσα χρόνια διαπιστώνουμε και στο Κυπριακό, στη ρύθμιση των σχέσεών μας στο Αιγαίο και στους εξοπλισμούς.

Χαζοχαρούμενες αντιπροσωπείες και παραπανίσιες φιλικές εκδηλώσεις και κόκκινες γραβάτες σε λαιμούς που διακήρυξαν εδώ και δυο χρόνια την επαναστατική ανεξαρτησία τους από τον αστικό λαιμοδέτη, κακό κάνουν, γιατί ενισχύουν και παγιώνουν αυτήν την αντίληψη.

Το πολύ, πολύ να τους κεράσουν οι Αμερικάνοι κανένα λουκουμάκι ή ακόμα χειρότερα ένα από τα αηδέστατα marshmallows, που μασουλάνε συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Τα σύνορα της δικιάς μας καρδιάς

Ο ΟΟΣΑ (Οικονομικός Οργανισμός για τη Συνεργασία και την Ανάπτυξη) μαζεύει, μια φορά το χρόνο στο Παρίσι, τους υπουργούς εξωτερικών των χωρών μελών. Είναι μια ευκαιρία για να συναντηθούν Έλληνας και Τούρκος υπουργός εξωτερικών (η Τουρκία θυμίζω είναι μέλος του ΟΟΣΑ από την ίδρυσή του). Μια μέρα πριν από 30 περίπου χρόνια, με πλεύρισε ο πρώτος Τούρκος υπουργός εξωτερικών που γνώρισα. Ήταν ένας επαγγελματίας διπλωμάτης επ’ ονόματι Χαλέφογλου. Εγώ εκείνη την ώρα χάζευα ένα χάρτη της Μεσογείου τεραστίων διαστάσεων, που λειτουργούσε σαν διακόσμηση ενός τοίχου του σαλονιού του Οργανισμού. Ο Χαλέφογλου μου είπε: «Προσέξατε στο χάρτη πως όλες οι πρωτεύουσες των νησιών σας βλέπουν προς την Ασία; Στην πραγματικότητα τα νησιά αυτά ανήκουν στην απέναντι ακτή. Ε! Δεν είναι κρίμα εσείς να έχετε όλα τα νησιά και εμείς να μην έχουμε κανένα;» Απάντησα αμέσως: «Ξέρετε κύριε συνάδελφε, αυτές οι πόλεις έχουν δημιουργηθεί κατά την αρχαιότητα. Φαντάζομαι ότι με όλη την επιτυχία των απόψεών σας στην κοινή σας γνώμη, θα καταλαβαίνετε ότι δεν μπορεί να υπήρχε Τουρκία το 500 π.Χ. ή το 1000 π.Χ. Αλλά αν επιμένετε πολύ σε αυτό το θέμα, υπάρχει λύση εύκολη. Να μας δώσετε ξανά τα παράλια της Ιωνίας, που καταλάβατε το 1922. Έτσι η ενότητα του χώρου θα αποκατασταθεί». Όσο και αν τον δυσαρέστησα, κατάλαβε ότι είχε κάνει γκάφα και με αντιμετώπισε έκτοτε, κάθε φορά που με συναντούσε, με μεγαλύτερη προσοχή.

Ένας υπεύθυνος πολιτικός ηγέτης προσέχει πολύ για να μην κάνει δικιά του την περιρρέουσα δημαγωγία. Δύο ή τρεις αιώνες πριν από την, επιτυχημένη όντως, εμφάνισή τους στη Μικρά Ασία, οι Οσμανλήδες Τούρκοι αποτελούσαν μια από τις 12 γιούρτες του σημερινού Ουζμπεκιστάν και εκινούντο νομαδικώς στην κόκκινη μηλιά (Άλμα Άτα) στα σύνορα Καζακστάν και Κίνας. Ούτε καν υποψιάζονταν την ύπαρξη μιας θάλασσας που λέγεται Αιγαίο και όλα τα άλλα αγαθά που μπορούσε να περικλείει. Οι πόλεις όμως των ελληνικών νησιών της Ιωνίας είχαν γνωρίσει αιώνες έντονης ανάπτυξης και ταραχώδους πολιτικής ζωής. Από αποικίες ελλαδικών πόλεων, που ήταν κάποτε, έγιναν οι ίδιες μητροπόλεις και έστελναν καράβια στα πέρατα της Μεσογείου για να δημιουργήσουν πια δικές τους αποικίες.

Ας σκεφτούμε λιγάκι τι θα γινόταν στην Ευρώπη αν όλοι οι λαοί άρχιζαν να αμφισβητούν τις διεθνείς συνθήκες και να θέλουν να επιβάλουν τα σύνορα της καρδιάς τους. Η γιγαντιαία Γερμανία θα διεκδικούσε κατ’ αρχήν τη Σουδητία, που είναι το ένα τρίτο ή το ένα τέταρτο της σημερινής Τσεχίας. Βέβαια, η Αυστρία θα ήθελε πίσω το γερμανόφωνο Τιρόλο, η Ισπανία θα πετούσε στη θάλασσα τους Εγγλέζους στο Γιβραλτάρ και για να έρθουμε πιο κοντά, τα Σκόπια θα είχαν διαμελιστεί, η Αλβανία πιθανότατα επίσης δεν θα υπήρχε και τεράστιας έκτασης ασκήσεις καθαρότητας θα είχαν τρομάξει τον κόσμο με την αγριότητά τους.

Αλλά γιατί να πάμε τόσο μακριά; Ας μείνουμε στα καθ’ ημάς. Το φυσιολογικό για την εξέλιξη του κυπριακού λαού, ήταν η αποκατάσταση της αρχής της αυτοδιάθεσης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και βεβαίως, αν ελεύθερα αποφαινόταν ο κυπριακός λαός, ήταν γνωστό πως η ένωση με την Ελλάδα θα ήταν αναπόφευκτη. Και ασφαλώς δεν υπάρχει ελληνόπουλο, που να μην περιλαμβάνει στα παιδικά του όνειρα την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης από τον τουρκικό ζυγό.

Λαός δυναμικός οι Έλληνες είχαν αναπτύξει δίκτυα επηρεασμού της πραγματικότητας μέσα στην ίδια την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σήμερα η ηγεμονική αυτή παρουσία έχει εκμηδενιστεί. Η Γκιαούρ Ιζμίρ δεν υπάρχει πια. Ξέρουμε όμως πως τα όνειρα της καρδιάς πρέπει να ξεχνιόνται όταν αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα. Οφείλουμε να ευχηθούμε στον κύριο Ερντογάν να ξυπνήσει όσο το δυνατόν συντομότερα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Τα παιδιά του λαού

Είμαστε πια σε προεκλογική περίοδο. Το μαρτυρούν οι προεκλογικές μετακινήσεις αρχηγών κομμάτων, υπουργών, του ίδιου του Πρωθυπουργού και του παρακοιμώμενού του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η επιλογή των χώρων που επισκέπτονται, το περιεχόμενο των λόγων τους και η σκηνοθεσία είναι έντονα ψηφοθηρικού χαρακτήρα. Κυρίως όμως είναι έκδηλη η προεκλογική ατμόσφαιρα από τις συζητήσεις που κάποιος απολαμβάνει στην καθημερινή ζωή ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Πότε θα απαλλαγούμε επιτέλους απ’ αυτούς;» είναι η ερώτηση που κάποιος αντιμετωπίζει όλο και συχνότερα, όλο και με μεγαλύτερη ένταση.

Οι κυβερνήσεις οφείλουν να είναι ευαίσθητες στη δυσαρμονία, που μπορεί να προκύψει, ανάμεσα στην κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία και την αντίστοιχη κατάσταση στο κοινοβούλιο. Σημασία έχει βέβαια, αφού πηγή όλων των εξουσιών είναι η λαϊκή κυριαρχία, η διατήρηση ισχυρής πλειοψηφικής τάσης στο εκλογικό σώμα. Τα κόμματα οφείλουν να είναι ευαίσθητα στις δημοσκοπήσεις και να τις παρακολουθούν. Οφείλουν όμως και να σέβονται, χωρίς υπεκφυγές και τεχνάσματα, το σύνταγμα της χώρας. Εκεί ορίζεται, με τρόπο απόλυτα σαφή ότι η κυβέρνηση πέφτει μόνο αυτοβούλως παραιτούμενη ή αν απωλέσει, κάτω απ’ τις διαδικασίες που προβλέπονται, την πλειοψηφία των μελών της Βουλής.

Έχουμε αναλύσει επανειλημμένα στις Επιφυλλίδες πως συγκροτήθηκε η σημερινή Βουλή, με ποιες μεθοδεύσεις διαμορφώθηκε η πλειοψηφία της παράδοξης συμμαχίας Τσιπρανέλ και που θα καταλήξει στο τέλος. Τουλάχιστον το 1/3 από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είναι τυχάρπαστα και περιστασιακά πρόσωπα, που καβάλησαν την ευκαιρία της εποχής. Αυτό εξάλλου διαπιστώνεται και αν ανατρέξει κανείς στις προϋποθέσεις της εκλογής τους και ιδιαίτερα στον αριθμό των σταυρών προτίμησης που έχουν συγκεντρώσει. Ήμουν και είμαι απ’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι ο Έλληνας βουλευτής μόνο με την υποστήριξη ισχυρών συμφερόντων μπορεί να επιβιώσει. Είμαι ακόμα απ’ αυτούς, τους ελαχίστους, οι οποίοι όρθωσαν το ανάστημά τους στο δημαγωγικό κίνημα του αντικοινοβουλευτισμού. Υποστήριξα σταθερά την άποψη ότι οι Έλληνες κοινοβουλευτικοί δεν έχουν εγγυημένα από την επίσημη πολιτεία τα μέσα άσκησης των καθηκόντων τους κατά τρόπο ανεπηρέαστο.

Στο σημείο αυτό, μοιραία προκύπτει και το ζήτημα της αναπαραγωγής του πολιτικού προσωπικού ή αν θέλετε του νεποτισμού και της οικογενειοκρατίας. Οι μαρξιστές των Εξαρχείων, που μας κυβερνούν, προέρχονται οι περισσότεροι από νεόπλουτες οικογένειες. Επειδή κανείς πρόγονός τους δεν έχει προσφέρει τίποτα στο κοινωνικό σύνολο στη μακρά πορεία, που δημιούργησε το σύγχρονο ευρωπαϊκό νεοελληνικό κράτος και την ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία μας, δεν επικαλούνται τους προγόνους τους, οι οποίοι συχνότατα ήταν του σχοινιού και του παλουκιού. Απόφοιτοι οι ίδιοι εκλεκτών ιδιωτικών και πανάκριβων σχολείων θεωρούν τους εαυτούς τους παιδιά του λαού επειδή κωλοτριβόντουσαν στα καθίσματα των καφετεριών της πλατείας Εξαρχείων. Παράλληλα όμως, κάθε φορά που εμφανιζόταν και διεκδικούσε θέση στην πολιτική ζωή του τόπου κάποιος απόγονος γνωστής οικογενείας στο όνομα του μαρξισμού – λενινισμού, ανακήρυτταν τους εαυτούς τους παιδιά του λαού και τους αντιπάλους τους προϊόντα της οικογενειοκρατίας .

Το φαινόμενο δεν είναι καθαρά ελληνικό. Ούτε βεβαίως έχει την ευθύνη αποκλειστικά η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Τη Γαλλία την κυβέρνησαν επί αιώνες απόφοιτοι τριών ή τεσσάρων ειδικών κρατικών σχολών, όπου συγκεντρωνόταν και έλαμπε το άνθος της διανόησής της. Σήμερα, ο κύριος Βαλς, πρώην Πρωθυπουργός και επικρατέστερος υποψήφιος για την ηγεσία της Αριστεράς και ο κύριος Φιγιόν, επικρατήσας, αφού συνέτριψε τον πρώην Πρόεδρο Σαρκοζί και τον πρώην Πρωθυπουργό Ζιπέ, υποψήφιος Πρόεδρος της Δεξιάς, είναι και οι δύο παιδιά του κομματικού σωλήνα. Δεν δούλεψαν, δεν κόλλησαν ένσημα ποτέ.

Πως έχει κανείς την αξίωση, μέσα σε τέτοιο κλίμα, να ανατρέψουν την κυβέρνησή τους οι τυχάρπαστοι του ΣΥΡΙΖΑ; Θα ψηφίζουν με ενθουσιασμό και παρατεταμένα χειροκροτήματα ακόμη και αν ο Τσίπρας τους λέει ότι «πετάει ο γάιδαρος» ή ότι αυτό που κάνει «νιάου νιάου στα κεραμίδια» είναι ελέφαντας.

Μόνη λύση για να διαρραγεί η σημερινή ιδιοτελής αναισθησία των βουλευτών του Τσιπρανέλ είναι ο πανικός. Στριμωγμένοι σε συγκεντρώσεις μερικών δεκάδων ατόμων (όπως ο Πρωθυπουργός τους στις τελευταίες περιοδείες του) και με προεκλογικές μετρήσεις που δείχνουν αναμφισβήτητα ότι οι μισοί απ’ αυτούς δεν θα είναι στη νέα Βουλή, είναι δυνατόν να αναζητήσουν σωτηρία επισπεύδοντας τις εκλογές. Κάπως όπως τα ποντίκια, που αρχίζουν να πηδάνε στη θάλασσα ενώ το πλοίο επιπλέει ακόμα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Το αφήγημα

Τι ακατανόμαστες πράξεις περιλαμβάνει άραγε η διαδικασία δημιουργίας μιας «δομημένης οικονομίας» και τι σας κάνει να σκέφτεστε η χρήση αυτού του νεολογισμού; Ή πως θα ονομάζανε σαν «παιδιά του λαού» έναν πρωθυπουργό που πάει στην κορυφαία αναμέτρηση με τους δανειστές της χώρας και έχει αυταπάτες; Θυμάμαι ότι όταν στο «Ροζικλέρ» και την «Αλάσκα», όπου με δύο δραχμές βλέπαμε δύο έργα καουμπόικα ή αστυνομικά, τις ώρες του σκασιαρχείου, σύσσωμη η αίθουσα ξεσπούσε για να προειδοποιήσει τον ήρωα «πρόσεχε ρε… (λέξη με 3 Α ή όπως λένε οι έφηβοι στα socialmediaμ@λ@κ@)». Και για τους από εμάς Αρβανιτόβλαχους, όπως λένε και στα Τζουμέρκα, «που πας ρε Καραμήτρο ξυπόλητος στα αγκάθια;»

Ο νεολογισμός θέλει προσοχή, ιδιαίτερα σε μια τόσο αρχαία γλώσσα, όπως είναι αυτή που μιλάμε. Με τέτοιο πλούτο εννοιών υπάρχει ο κίνδυνος η επιλογή μιας λέξης αντί μιας άλλης να δημιουργήσει ολισθήματα που μπορεί να έχουν συνέπειες στην αποτελεσματικότητα της έκφρασης. Εδώ και μερικούς μήνες άρχισαν τα ροζ παπαγαλάκια του Μαξίμου να χρησιμοποιούν και όταν μιλάνε για τον εαυτό τους αλλά και όταν μιλάνε για τους αντιπάλους τους, τη λέξη «αφήγημα». Δεν είναι εφεύρεση. Η λέξη υπάρχει και χρησιμοποιείται σε διάφορες περιπτώσεις αλλά η έννοιά της δεν είναι σαφής και προσδιορισμένη. Το αφήγημα δεν είναι «διήγημα», λογοτεχνικό είδος δηλαδή. Δεν είναι όμως και «διήγηση» πραγμάτων αντικειμενικών, μετρήσιμων και τετελεσμένων. Δεν είναι ούτε παραμύθι, που δανείζεται στοιχεία από έναν φανταστικό και συχνά εξωπραγματικό κόσμο. Είναι όλα αυτά μαζί.

Όταν είσαι υποχρεωμένος να μιλήσεις απολογητικά για μια κατάσταση ή για μια σειρά από γεγονότα, τότε πρέπει να κατασκευάσεις ένα «αφήγημα». Μείγμα πραγματικότητας και μύθου, το αποτέλεσμα εκφέρεται με λυρισμό, αγανάκτηση που δε γίνεσαι αντιληπτός και τέλος συνθηματολογικό ενθουσιασμό όταν περιγράφει τη δική σας περιπετειώδη δραστηριότητα και προσπαθεί να πείσει τους ακροατές σας να σας εμπιστευτούν. Όταν κάτι αντίστοιχο πραγματοποιείται από τον αντίπαλό σας, τότε το αφήγημα παίρνει υβριστικές διαστάσεις. Κάπως όπως στις φράσεις όπου υπάρχει θαυμασμός: «Όχι! Δε σε πιστεύω ρε μ@λ@κ@!» ή αντίστροφα «Άσε μας ρε μ@λ@κ@. Ο Τσίπρας τα κατάφερε πάλι μια χαρά». Σε αυτού του είδους το «αφήγημα» ο καθένας βάζει ότι θέλει και δίνει ότι ερμηνεία θέλει. Παραποιεί στατιστικές και γεγονότα, γλύφει ξεδιάντροπα στο εξωτερικό και λαϊκίζει αποχαλινωμένα στο εσωτερικό. Με άλλα λόγια ότι και να λέει το αφήγημά του είναι απατεώνας και τυχοδιώκτης.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Πολιτικώς ορθόν

Τις τελευταίες μέρες δημιουργήθηκε μια ευρύτατη διένεξη γύρω απ’ την απόκρυψη και τελικά τη διαρροή της επιστολής της ελληνικής κυβέρνησης προς τους «θεσμούς». Η κυβέρνηση, για να δικαιολογήσει την ακατονόμαστη συμπεριφορά της, επικαλέστηκε την πολιτική ορθότητα. Είπε, δηλαδή, ότι δεν μπορούσε να δημοσιοποιήσει επίσημη επιστολή, που δεν είχε παραλάβει ακόμα ο αποδέκτης. Είναι βέβαια απορίας άξιο γιατί αυτή την ευαισθησία δεν την επέδειξε πριν αποφασίσει τις προεκλογικού χαρακτήρα διανομές δώρων προς τους αναξιοπαθούντες.

Τη δεκαετία του ’60 γεννήθηκε στην Αμερική ο όρος και η πρακτική του “politicallycorrect”. Ήταν μόδα και είχε ημερομηνία λήξης, όπως καταδεικνύει το αποτέλεσμα των πρόσφατων αμερικάνικων προεδρικών εκλογών. Εξελέγη ο Τραμπ, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του, με επιμονή θα λέγαμε, κακοποιούσε συνεχώς τη συμπεριφορά, που επέβαλε η πολιτική ορθότης και έφτασε μέχρι το αδιανόητο, την αμφισβήτηση δηλαδή του μελλοντικού αποτελέσματος των εκλογών στις οποίες μετείχε. Παλιότερα, ήταν πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κάποιος την εφαρμογή των κανόνων της πολιτικής ορθότητας σε διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες ή τέλος σ’ αυτήν την ιδία την πολιτική. Ήταν η εποχή, που οποιοσδήποτε δεν χρησιμοποιούσε τον όρο «αφροαμερικανός» αν έλεγε «μαύρος» ή «νέγρος» ή οτιδήποτε άλλο σχετικό, καταδικαζόταν στο πυρ το εξώτερο. Η εποχή που οι εφημερίδες είχαν σαν τίτλο όχι ποιος νίκησε ούτε καν ποιος έχασε αλλά κάτι σαν αυτό που ακολουθεί: «παραλίγο να κερδίσει ο …», για τον ηττηθέντα αντίπαλο.

Όπως συμβαίνει γενικά με τις μόδες, η πολιτική ορθότις έφτασε με καθυστέρηση στην Ελλάδα, όταν πια είχε αρχίσει να παρακμάζει έξω από τα σύνορα. Τότε επωφελούμενοι και των μεγάλων εκλογικών θριάμβων της πασοκαρίας, νέες μάζες νεόπλουτων και βλαχαδερών εισέβαλλαν στην πολιτική κοινωνική σκηνή. Αυτοί οι παράγοντες είχαν ποδοπατήσει τις παλιές αξίες και απομακρύνει τους παλιούς αγωνιστές για να αναρριχηθούν οι ίδιοι και να καταλάβουν τις θέσεις τους.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Πρωθυπουργό. Είναι από σπίτι που διαθέτει οικονομική άνεση, εργολάβων της μεγάλης εποχής της χούντας. Η οικονομική άνεση συνοδεύεται από παχυλή άγνοια και έλλειψη πολιτισμού. Ο νέος είναι όπως τον κάνανε. Δεν σπουδάζει τίποτα ουσιαστικό , διακρίνεται όμως στα αμφιθέατρα των καταλήψεων και των απεργιών. Κακοποιεί, όταν μιλάει, ιδιαίτερα χωρίς χειρόγραφο, όχι μόνο τις ξένες γλώσσες τις οποίες μισοξέρει, αλλά και τη γραμματική και το συντακτικό της καθομιλουμένης. Βαρβαρότητα και μισαλλοδοξία αποπνέουν οι επιδόσεις του μέσα και έξω απ’ τη Βουλή. Πριν ακόμα γίνει Πρωθυπουργός αποκαλεί τους αντιπάλους του πράκτορες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των ξένων συμφερόντων, γερμανοτσολιάδες, προδότες, τους απειλεί με βιαιοπραγίες («δεν θα μπορείτε να βγαίνετε απ’ τα σπίτια σας») και κερδίζει τις πρώτες εκλογές βίας, που έγιναν μετά το 1961 στην Ελλάδα. Οι αντίπαλοι απλώς είχαν τρομοκρατηθεί.

Ως Πρωθυπουργός δεν αλλάζει χαρακτήρα. Εξάλλου υποθέτω ότι κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Προσθέτει στη συμπεριφορά του τα θέλγητρα της αλαζονείας και της εγωπάθειας. Κατακλυσμός τα «εγώ» όταν μιλάει για το κόμμα του ή για την κυβέρνηση όλων των Ελλήνων ή ακόμα και για την πατρίδα στο σύνολό της. Παράλληλα όμως και αυτό είναι χαρακτηριστικό της επιπολαιότητας μιας μοδάτης επικάλυψης από ξενόφερτες έννοιες, συναντάει την ανθούσα σε αυτές τις παρυφές του πολιτισμένου κόσμου πολιτική ορθότητα και την ασκεί με ιδιαίτερη αλαζονεία.

Πρέπει, λοιπόν, να πιούμε το ποτήρι μέχρι το τέλος; Να εξευτελιστούμε στο έπακρον; Τι είναι αυτά τα τσαλίμια και τα κόλπα με τη γερμανική ηγεσία; Μετά μια χυδαία επίθεση στη σωματική ακεραιότητα, που έχει προκύψει από πολιτική επίθεση εναντίον του υποτιθέμενοι αντιπάλου του, αφού μίλησε για ψυχική αστάθεια, που προφανώς δεν μπορεί παρά να έχει προκύψει από τη σωματική αναπηρία, ο χυδαίος και οιηματίας νεαρός νεόπλουτος προσπάθησε να δημιουργήσει, αυτός ο ανύπαρκτος, ρήγμα στην πολιτική ηγεσία της Γερμανίας και τετελεσμένα γεγονότα στο επίπεδο των 27 χωρών της Ευρώπης.

Τσαλακωμένος ο Τσιπουράς μας, επιμένει να μένει στην αρχή και να την εξασφαλίζει στους αργομίσθους, που συγκροτούν την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία. Δεν ξέρω αν ο τράχηλος του Έλληνα ανέχεται «ζυγόν». Εξευτελισμό όμως ανέχεται κατ’ επανάληψη. Ήρθε η ώρα του ξεσηκωμού. Μην αμφισβητήσουμε το δικαίωμα των συριζαίων στο λόγο αλλά να μην ανεχόμαστε πια το μονόλογο, που έχουν εγκαταστήσει εδώ και δυο χρόνια στην πολιτική έρημο, που δημιούργησαν με τους τραμπουκισμούς και την ασυδοσία.

Προχθές μια κυρία μου είπε σε ένα πεζοδρόμιο: «Αισθάνομαι ότι κυβερνάει 10 χρόνια ο Τσίπρας. Κάντε κάτι να μας απαλλάξετε». Ας κάνουμε λοιπόν κάτι μέσα στο πλαίσιο των συνταγματικών μας δικαιωμάτων.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

This RSS feed URL is deprecated, please update. New URLs can be found in the footers at https://news.google.com/news [...]

AlfaVita (Σάτιρα) (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Πάγκαλος: Η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η κυβέρνηση του ΡουβίκωναAlfaVita (Σάτιρα) (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Απλοποιώντας την επιλογή της Καταλονίας να ανεξαρτητ [...]

Newpost.gr - ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣΘ. Πάγκαλος: Οι φασίστες Χ.Α και Αριστεράς δεν έχουν καμία διαφοράNewpost.gr - ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ«Για μένα οι φασίστες της Χρυσής Αυγής και οι φασί [...]

Η ΚαθημερινήΚακλαμάνης: Θα ήταν ατόπημα, αν παραλάμβανα τα έγγραφαΗ Καθημερινή... στιγμή δεν είχα πρόχειρο το νόμο για έγγραφα υψίστης ασφαλείας, αλλά μου ήλθε στο μυαλό ο Θεόδωρος Πάγκαλος που σε αντ [...]

parapolitika.grΠάγκαλος: «Συνιστώ στον Τσακαλώτο μια επίσκεψη στον ψυχίατρο»parapolitika.grσημείωσε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Θεόδωρος Πάγκαλος, σχολιάζοντας στα Παραπολιτικά 90,1 FM την τοποθέτηση τ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish