Παράξενα πακέτα

Η μακρά πορεία της Αλβανίας προς την μετακομμουνιστική δημοκρατία αρχίζει στις 11 Απριλίου του 1985. Τότε πεθαίνει και κηδεύεται με μεγάλες τιμές ο Ενβέρ Χότζα, ηγέτης του αλβανικού κομμουνισμού, ιδιόμορφος και υποστηρικτής της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα, ακόμα και αν αυτή είχε πολλές ιδιαιτερότητες και ήταν εξαιρετικά μικρή. Ο Χότζα είχε καταργήσει πολλές από τις μεσαιωνικές κοινωνικές δομές και συνήθειες των Αλβανών και προχωρήσει στην κρατικοποίηση της γεωργίας, που ήταν η κύρια απασχόληση του πληθυσμού της χώρας. Από το 1970 και μετά η τυραννία, που ασκούσε, παίρνει εντελώς προσωπικό χαρακτήρα. Έχει μια έντονη μανία καταδίωξης ότι θα του επιτεθούν οι Έλληνες «μοναρχοφασίστες» και γεμίζει τη χώρα με εντελώς άχρηστα, από κάθε άποψη, μπούνκερ για να αμυνθεί «ο κάθε Αλβανός δίπλα στο σπίτι του». Παράλληλα βασανιστήρια, εκτελέσεις και συστηματική αστυνόμευση από την περιβόητη «Σιγκουρίμι», καθιστούν τη ζωή στη χώρα αυτή όλο και πιο δύσκολη.

Παρόλα αυτά και παρά το γεγονός ότι η Αλβανία ως σύμμαχος της Ιταλίας θα θεωρηθεί παγκοσμίως ως επιτιθέμενο μέλος του Άξονα, παρά την απομόνωση του αλβανικού καθεστώτος, που έχει συγκρουστεί, ακόμα και στο κομμουνιστικό στρατόπεδο με τον Τίτο της συνοριακής Γιουγκοσλαβίας, τους Ρώσους ρεβιζιονιστές από το 20ο Συνέδριο και μετά και την Κίνα, η Ελλάδα δείχνει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την αποκατάσταση των σχέσεων, ώστε το υπουργικό συμβούλιο αίρει από το 1987 την εμπόλεμο κατάσταση ανάμεσα στις δύο χώρες.

Το 1989 ο διάδοχος του Χότζα, Αλία υπογράφει τη συμφωνία του Ελσίνκι, παρά πάσα προσδοκία, αναγνωρίζοντας έτσι την ύπαρξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανάγκη της προστασίας τους. Η Αλβανία δεν έγινε βέβαια δημοκρατία από τη μια μέρα στην άλλη. Ούτε ήταν εξάλλου δημοκρατία ποτέ στο παρελθόν. Η κοινωνία και ο δύσμοιρος λαός της έπρεπε να εφεύρουν αυτό το καθεστώς, που δημιουργήθηκε από τους λίγους για τους λίγους πριν επεκταθεί και αναζητήσει την ψήφο για κάθε πολίτη και την πλειοψηφία ως βάση νομιμοποίησης των καθεστώτων. Σε πολλά σημεία της χώρας, το κομμουνιστικό καθεστώς αρχίζει να διαλύεται και αυτό έχει έμμεσες συνέπειες στον τρόπο που λειτουργούν ορισμένοι καταπιεστικοί μηχανισμοί του παρελθόντος. Αποκαθίστανται, για παράδειγμα, οι σχέσεις πάνω από τη μεθόριο ορισμένων ελληνόφωνων οικισμών που βρίσκονται ένθεν και εκείθεν των συνόρων. Αρχίζει δειλά στην αρχή, ορμητικότερα αργότερα, το ρεύμα της φυγής προς την Ελλάδα, που παίρνει μαζικές διαστάσεις από το 1991. Το 1992 υπολογίζεται ότι επί δύο εκατομμυρίων ενεργού πληθυσμού της Αλβανίας το ένα, δηλαδή 50%, έχουν περάσει στην Ελλάδα. Τότε πηγαίνει ο Αντώνης Σαμαράς στη Δερβιτσάνη, που είναι η πρωτεύουσα της Δρόπολης, δηλαδή της πιο καθαρής περιοχής της ελληνικής μειονότητας. Ενώ παίζουν τα κλαρίνα και τα βιολιά, ο κ. Σαμαράς καλεί τους κατοίκους να επισκεφτούν τα αδέρφια τους στην Ελλάδα, που τους περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες. Για τις «ανοιχτές αγκάλες» χρειάζεται μια άλλη συζήτηση. Όμως, είναι γεγονός ότι, πριν αρχίσει το επιβλητικό σε όγκο ρεύμα μετανάστευσης, είχαν πάψει οι ένοπλοι του καθεστώτος να πυροβολούν όσους διάβαιναν παράνομα τα σύνορα. Οι «shootingborders» του αλβανικού κομμουνισμού είχαν πάψει να χωρίζουν τους δύο λαούς, που είχαν ζήσει αιώνες ανακατεμένοι σε ποικίλες κοινές περιπέτειες.

Τις πρώτες εκλογές, που έγιναν με στοιχειώδη ελευθερία, τις κερδίζει το σοσιαλιστικό κόμμα, συνέχεια και προέκταση του καθεστώτος. «Freebutnotfair» (ελεύθερες, αλλά όχι δίκαιες) τις χαρακτήρισε το Συμβούλιο της Ευρώπης. Ο χαρακτηρισμός ήταν σωστός. Δεν υπήρχαν πχ ιδιωτικά αυτοκίνητα και ιδιωτικά ακίνητα. Άρα οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης είχαν να αντιμετωπίσουν αντίπαλους που κινούντο με αυτοκίνητα του κράτους και είχαν τα γραφεία και τα εκλογικά τους κέντρα μέσα στα κρατικά κτίρια. Το 1992, στην επανάληψη των εκλογών, κερδίζει η φιλελεύθερη αντιπολίτευση με ηγέτες τον Σαλί Μπερίσα και τον Γκράμος Πάσκο. Το 1996 επισκέπτεται επίσημα τα Τίρανα ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος. Οι υπουργοί εξωτερικών Πάγκαλος και Σερέκι υπογράφουν «σύμφωνο φιλίας, συνεργασίας και καλής γειτονίας». Δυο χρόνια αργότερα, το σύμφωνο αυτό, επικυρώνεται από τη Βουλή των Ελλήνων.

Αυτό που ζητάει ο κ. Ράμα είναι κάτι το εντελώς πρωθύστερο. Ζητάει, να επικυρωθεί εκ των υστέρων η απόφαση του υπουργικού συμβουλίου του 1987 από τη Βουλή, ενώ η ύπαρξη συμφώνου προϋποθέτει ότι οι σχέσεις των δύο χωρών έχουν αποκατασταθεί και η εμπόλεμος κατάσταση είναι πια πίσω στο παρελθόν.

Η όλη συζήτηση έχει προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Ο κ. Ράμα δε μας λέει τι ακριβώς επιθυμεί, δημιουργώντας αυτό το ανύπαρκτο θέμα και εντάσσοντάς το σε ένα πακέτο προβλημάτων, που άλλα υπάρχουν και αξίζουν μια σοβαρή αντιμετώπιση και άλλα όχι και άρα είναι τεχνητά. Αλλά και αυτή καθεαυτή η ιδέα του πακέτου είναι τουρκικής εμπνεύσεως και οφείλεται στο γεγονός ότι η Τουρκία επιθυμεί «διαπραγματεύσεις», που δε θα έχουν σαφές νομικό πλαίσιο αλλά θα στηρίζονται στο συσχετισμό δυνάμεων. Έχει όμως πράγματι η Αλβανία του κ. Ράμα εξασφαλίσει ένα τέτοιο συσχετισμό; Ή μήπως στηρίζεται σε υποσχέσεις παράνομων σχέσεων, που μπορεί να αποβούν μάταιες και μοιραίες;

Η τελευταία φορά, που η Αλβανία συμμάχησε εναντίον της Ελλάδος ήταν με την Ιταλία του Μουσολίνι.

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

«Φιλοσοφούμεν μετά μαλακίας»

Κάποτε ο Παναθηναϊκός, είχε έναν Λατινοαμερικάνο αρμένικης καταγωγής προπονητή, τον κύριο Μαρκαριάν. Αυτός δεν ήξερε πολύ καλά τα ελληνικά, αλλά έκανε φιλότιμες προσπάθειες να τα μιλήσει. Μια μέρα, μπροστά σε ένα ξεχασμένο μικρόφωνο, είπε «τι μαλάκα είσαι». Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, γνωστοί για τους καλούς τους τρόπους, τον εξύβριζαν από τότε φωνάζοντας σε κάθε ματς «η μαλάκα είσαι».

Αυτό τώρα με οδηγεί στο σχολιασμό της άποψης του αγαπημένου μου φίλου Κώστα Ζουράρι, ο οποίος δήλωσε ότι όποιος νομίζει ότι, ο μακαρίτης πια, Κάστρο είναι δικτάτωρ είναι «η μαλάκα». Στην πραγματικότητα και ο Ζουράρις και όλοι, με σπάνιες εξαιρέσεις, όσοι συμμετείχαν στις αξιολογικές συζητήσεις για το θάνατο και την κηδεία του Φιντέλ Κάστρο συγκρότησαν μια «μεγάλη μαλάκα» εφάμιλλη των καλύτερων παραδόσεων του λαού και της διανόησής μας. Η συζήτηση καλούσε να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο όρους, «επαναστάτης» ή «δικτάτωρ». Οι περισσότεροι από όσους πήραν μέρος θεωρούσαν ότι δεν είναι δυνατόν να είσαι και το ένα και το άλλο. Οπωσδήποτε, χάσαμε για μια ακόμη φορά την ευκαιρία να δούμε ένα κοινωνικό φαινόμενο με τις πραγματικές του διαστάσεις και τις φυσιολογικές συνέπειές του.

Καταρχήν, ποιος είπε ότι ένας επαναστάτης δεν μπορεί να γίνει δικτάτωρ μετά την κατάληψη της εξουσίας ή ότι ένας δικτάτωρ δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα επαναστάτης. Αυτά τα δύσβατα μονοπάτια της λενινιστικής ημιμάθειας, μας οδήγησαν σε μια επιφανειακή και χωρίς περιεχόμενο συζήτηση. Ο Κάστρο ήταν ένα πολύ κλασικό παράδειγμα δικτάτορα. Άσκησε απόλυτη και ανεξέλεγκτη εξουσία, επί 50 χρόνια δεν έκανε εκλογές ούτε επέτρεψε οποιαδήποτε κριτική. Εκεί τον οδήγησε μια λαμπρή επαναστατική πορεία. Αυτός και τα άλλα γενειοφόρα παιδιά, που μπήκαν στην Αβάνα την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1959 και έτρεψαν σε φυγή το διεφθαρμένο κατεστημένο της δικτατορίας Μπατίστα με αντιστάσεις, με ρήξεις, με θυσίες (Γκεβάρα) κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν ένα καθεστώς.

Είναι πολλές οι περιπτώσεις και θα αδικήσω αν μία, μία αρχίσω να τις αναλύω. Ένας δικτάτωρ δε βγαίνει από ένα μαγικό σωλήνα αλχημιστή. Συνήθως διαμορφώνεται, ασκώντας την εξουσία, με την πάροδο του χρόνου και πολλές φορές με τη συνενοχή του λαού είτε ως υποστηρικτή είτε ως αντιστεκόμενου.

Αυτό που δεν αναφέρθηκε και εξηγεί ίσως την αφοσίωση ενός μεγάλου τμήματος του λαού σε ένα καθεστώς ελλείψεων και στέρησης, ήταν η τεράστια επίπτωση του επαναστατικού καθεστώτος πάνω στην οικονομία και την κοινωνία της Κούβας. Για μια ακόμη φορά ο υπαρκτός σοσιαλισμός απέδειξε ότι δεν είναι σύστημα για ανεπτυγμένες κοινωνίες αλλά πλαίσιο για να διευκολύνει την ανάπτυξη. Αλφαβητισμός, προληπτική ιατρική, περιφερειακή ανάπτυξη δικτύου μικροβιομηχανιών άλλαξαν τη μορφή αυτής της χώρας, που ήταν καθιερωμένη ως τόπος αναπαύσεως και διασκέδασης των πλουσίων και διεφθαρμένων «θείων» από την απέναντι ακτή. Κοινωνικό περιθώριο υπήρχε πάντοτε και αναγκαστικά δημιουργούσε την ανάγκη κάποιας καταπίεσης. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο Φιντέλ Κάστρο υπήρξε μεγάλος κοινωνικός αναμορφωτής και άλλαξε την προοπτική της ηπείρου ολόκληρης, έχοντας χθες στην κηδεία του πέντε μαθητές, λιγότερο ή περισσότερο λαοπρόβλητους ηγέτες χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Συζήτηση και διαπραγμάτευση

Σταθερός άξονας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ήταν η αποφυγή διμερών διαπραγματεύσεων με την τουρκική ηγεσία. Αισθάνομαι σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο και ιδιαίτερα σε μέρη αναψυχής και πολυτελούς διαβίωσης να υψώνονται τα φρύδια των προοδευτικών οπαδών της ειρήνης, που σε ένα επίπεδο επιφάνειας έχουν άποψη για όλα.

«Μα δε θα συζητούμε τώρα με τους γείτονές μας; Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια πανίσχυρη χώρα με μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης και όταν εργάτες, αγρότες και φοιτητές είναι όπως είναι γνωστό «αδέλφια» πάνω από τα σύνορα». Συζητήσεις και επαφές, βέβαια, όχι απλώς πρέπει να γίνονται αλλά να επιδιώκονται. Εγώ ο ίδιος, πέραν των διπλωματικών μου υποχρεώσεων, είχα και έχω φίλους από την άλλη μεριά των συνόρων και έκανα επισκέψεις εκεί με σκοπό την ανάπτυξη των σχέσεων στη Σμύρνη με πρόσκληση του εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου, δύο ή τρεις στην Κωνσταντινούπολη για να δώσω συνεντεύξεις σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης και για μια διάλεξη/συζήτηση στο περίφημο «PeraClub» και στην Άγκυρα για να χαιρετήσω το συνέδριο του λαϊκού (κεμαλικού) κόμματος. Άλλο όμως οι συζητήσεις όταν γίνονται ελεύθερα και απρογραμμάτιστα και δεν δεσμεύουν πέραν της εκφοράς συγκεκριμένου λόγου και άλλο η διαπραγμάτευση όταν γίνεται από τον Πρωθυπουργό ή τον Υπουργό Εξωτερικών ή επιμέρους Υπουργό για συγκεκριμένο θέμα. Τότε, στην περίπτωση δηλαδή της διαπραγμάτευσης, τα αποτελέσματα της συζήτησης δεσμεύουν τη χώρα και πρέπει να μετουσιωθούν σε συγκεκριμένες πραγματικότητες με ανάλογες νομοθετικές πρωτοβουλίες.

Για να τα κάνω ακόμα πιο ευνόητα τα πράγματα, η διαπραγμάτευση προϋποθέτει:

  1. Πλήρη κοινά, εγκεκριμένα δηλαδή από την άλλη πλευρά, πρακτικά, που δεσμεύουν για το μέλλον
  2. Παρουσία αντιπροσωπειών που τυπικά, εκ της θέσεώς των ή ουσιαστικά, γιατί εφαρμόζουν αποφάσεις κυριαρχικού οργάνου όπως η εθνοσυνέλευση ή η Βουλή, έχουν τη δυνατότητα να αναλάβουν δεσμευτικές υποχρεώσεις για το μέλλον
  3. Πρόβλεψη πριν από την έναρξη της συνάντησης γενικού νομικού πλαισίου, το οποίο λειτουργεί δεσμευτικά π.χ. Χάρτης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ή του Συμβουλίου της Ευρώπης, Διεθνής Σύμβαση περί του Δικαίου της Θαλάσσης
  4. Πρόβλεψη προσφυγής σε συγκεκριμένη διαιτησία, αν και όταν υπάρξει διαφωνία ή διαφορετική ερμηνεία των συμφωνηθέντων

Η συζήτηση με τον κ. Ερντογάν είναι ελεύθερη δυνατότητα για τον Έλληνα Πρωθυπουργό. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα της ανθρώπινης επαφής. Η διαπραγμάτευση με την Τουρκία είναι από την πλευρά του Συ.Ριζ.Α και της κυβέρνησης Τσιπρανέλ καθεστωτική ανατροπή, η οποία μπορεί ευκολότατα να ερμηνευτεί ως εσχάτη προδοσία, γιατί η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός γνωρίζουν ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας διαπραγμάτευσης και εν πάσει περιπτώσει, αν δε γνώριζαν, όφειλαν να ενημερωθούν μελετώντας τους σχετικούς φακέλους και ρωτώντας τα εξειδικευμένα και υψηλοτάτου επιπέδου στελέχη του Υπ.Εξ και τους συναδέλφους τους, οι οποίοι είναι διαθέσιμοι και εν ζωή.

Οι χαριεντισμοί και άνευ λόγου τουριστικές μεταβάσεις στη χώρα, που απειλεί εμπράκτως και κατ’ επανάληψη τα σύνορά μας, μόνο για εσωτερική επίδειξη και δημαγωγία, καθιστούν τον μετακινούμενο γελοίο πρόσωπο. Επ’ αυτού δε φοβόμαστε τίποτα. Ο βρεγμένος τη βροχή δε φοβάται.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Κράτος εν κράτει

Το 2000 ο Κώστας Σημίτης μου έκανε την τιμή να με συμπεριλάβει στην Κυβέρνησή του ως Υπουργό Πολιτισμού. Έκανα πολλά σχέδια και μερικά από αυτά είχα την ευτυχία να τα δω να ολοκληρώνονται (αν και εγκαινιάστηκαν συνήθως από άλλους). Το γραφείο μου στη Μπουμπουλίνας είχε μια ταράτσα διαβόητη για τα εκεί διεξαγόμενα βασανιστήρια, όταν το κτίριο είχε ως κέντρο δράσης η αστυνομία. Επειδή οι καιροί αυτοί είχαν περάσει, στην ταράτσα υπήρχε μια υπέροχη διαρρύθμιση και όταν ο καιρός ήταν καλός μπορούσε ο υπουργός το βράδυ να παρασύρει έναν ή περισσότερους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών και να περάσουν ώρες πνευματικής αναζήτησης.

Την αρμονία του αττικού τοπίου τη διέκοπτε μόνο το συνωστισμένο κτίριο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Ήταν κοινό μυστικό ότι συλλογές ολόκληρες αρχαιολογικών θησαυρών κατατάσσονταν ανάμεσα στα υπάρχοντά του και γι’ αυτόν το λόγο ήταν αναγκασμένο το μουσείο να τις φυλάει σε αποθήκες, μια και δεν υπήρχε χώρος για αξιοπρεπή έκθεσή τους.

Διακρίνομαι για τη φαντασία και την αποφασιστικότητά μου. Έτσι, μερικές μέρες μετά την εγκατάστασή μου, κάλεσα στο γραφείο μου την ηγεσία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Ήξερα, βέβαια, τον διακριθέντα και επιστημονικά και για τη γενναιότητά του, τότε πρύτανη του Πολυτεχνείου, αρχιτέκτονα Γιάννη Πολύζο. Τους άλλους δύο δεν τους θυμάμαι πια. Διαθέτω μια φυσική ικανότητα να αποβάλω από τη μνήμη μου παν ότι δεν είναι στοιχειωδώς ανεκτό. Τους πρότεινα να αγοράσω το κτίριο του πρώην χημείου, που ήταν εγκαταλελειμμένο, αφού η σχολή και οι δραστηριότητές της είχαν μεταφερεθεί στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του πολυτεχνείου στου Ζωγράφου. Τους είπα ότι θα είμαι κατ’ ανάγκην αρκετά γενναιόδωρος σε ότι αφορά την τιμή της αγοράς και τους έδειξα ένα σκαρίφημα που μου είχαν ετοιμάσει τεχνικοί του υπουργείου μου, δηλαδή την πεζοδρόμηση της οδού Τοσίτσα και τη μετατροπή της σε κλειστή τη νύχτα αυλή του μουσείου, όπου θα υπήρχε και αναψυκτήριο και παγκάκια και χώρος για συναυλίες. Το χημείο, αφού επισκευαζόταν, θα ενωνόταν με το μουσείο και εκεί θα μεταφερόταν διοικητικές υπηρεσίες, εργαστήρια συντήρησης και επεξεργασίας αρχαιολογικών ευρημάτων και τέλος αίθουσες στα κάτω πατώματα όπου θα έβρισκε θέση μόνιμη η περίφημη συλλογή κεραμικών (η καλύτερη στον κόσμο) του αρχαιολογικού μουσείου Αθηνών.

Προς μεγάλη έκπληξή μου, ο Πολύζος και οι άλλοι δύο Καππαδόκες απέρριψαν την πρόταση με αρκετά συνοπτικό ύφος. Χαρακτηριστικό ήταν ότι οι άλλοι δύο εγκάθετοι των επαναστατικών δυνάμεων δεν άφησαν τα μάτια τους να διασταυρωθούν με τα δικά μου και αποχώρησαν με εμφανή δυσφορία.

Η κατάπληξή μου ελύθηκε όταν μετά από λίγη ώρα πήρα τηλέφωνο από τον Πολύζο, ο οποίος με επέπληξε, γιατί έκανα τέτοιες προτάσεις και με ενημέρωσε ότι ήδη από τότε τα υπόγεια και το πρώτο πάτωμα της σχολής χημικών μηχανικών είχαν καταληφθεί από τους αναρχικούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν τα εργαστήρια για να παρασκευάζουν κοκτέιλ μολότοφ, τις οποίες είχαν αποθηκεύσει σε χώρους φρουρούμενους νυχθημερόν από αντιεξουσιαστικές, όπως τις λέμε τώρα πια, δυνάμεις.

Έκτοτε έχουν περάσει τουλάχιστον μισή ντουζίνα κυβερνήσεις από τη χώρα και δε βρέθηκε ο Πρωθυπουργός που θα επέβαλε τη νομιμότητα σε αυτό το κεντρικό, μεγάλης πολιτιστικής σημασίας, μέρος της Αθήνας.

Posted in Uncategorized

Ο Ομπάμα στη Λιλιπούτη

Στη δεκαετία του ‘80, σε κάποια αμερικανικά πανεπιστήμια, ορισμένοι προοδευτικοί ακαδημαϊκοί είχαν εφεύρει την ιδέα ότι η κλασική Αθήνα κατοικείτο από Αφρικανούς. Η σχετική μυθοπλασία υπερεκτιμούσε την επιρροή της Αιγύπτου, που είχε αρχίσει από τους μινωικούς χρόνους και ανθίσει στην ελληνιστική εποχή, όταν θρησκευτικές και άλλες επιρροές, είχαν αγγίξει την κυρίως Ελλάδα. Το πρώτο βιβλίο, που άνοιξε τον δρόμο αυτόν της επιστημονικής αρλουμπολογίας, είχε τίτλο, θυμάμαι, Black Athena: The Afroasiatic Roots of Classical Civilization (Μαύρη Αθήνα: Οι Αφροασιατικές ρίζες του Κλασικού Πολιτισμού) με συγγραφέα κάποιον MartinBernal.

Ο κ. Ομπάμα είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός Πρόεδρος των ΗΠΑ. Σ’ όλη τη διάρκεια της πολιτικής σταδιοδρομίας του, έφερε υπερηφάνως το γεγονός ότι ο πατέρας του είχε γεννηθεί και είχε μεγαλώσει στην Κένυα. Εκεί εξάλλου ζούσαν και πολλοί στενοί συγγενείς του. Αργότερα, ο ίδιος έβαλε το ταλέντο του και την εργατικότητά του στην υπηρεσία διαφόρων δράσεων, που αφορούσαν την αφρικανικής προέλευσης κοινότητα των ΗΠΑ, όπως με πολλή υπερηφάνεια περιγράφει στα αυτοβιογραφικά κείμενά του. Το γεγονός ότι μόνο ελάχιστα ψώνια σεμνύνονται, γιατί φαντάζονται ότι ανακάλυψαν ρίζες, που φθάνουν μέχρι τους πρώτους πουριτανούς Άγγλους εποικιστές αυτών των περιοχών, δεν καθιστά τον πολυεθνικό λαό των ΗΠΑ μοναδική περίπτωση στον κόσμο. Φαντάζομαι ότι ο κ. Ομπάμα δε θα θεωρεί εαυτόν απ’ ευθείας απόγονο των επιβατών του «Μέιφλάουερ».

Θεωρώ προσβολή το γεγονός ότι ήρθε να μας καταδημαγωγήσει παριστάνοντας ότι νομίζει ότι όλοι εμείς, που συγκροτούμε την νεοελληνική εθνότητα είμαστε απ’ ευθείας απόγονοι του Περικλή. Βεβαίως, από όλους όσοι προσπάθησαν να απευθυνθούν στα χειρότερα ένστικτα και στη μεγίστη έλλειψη κατανόησης της ιστορίας του μέσου Έλληνα πολίτη, ο Πρόεδρος Ομπάμα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Του αξίζει μια «σπανακόπιτα» και ένα σφηνάκι «ούζο».

Βέβαια, η αρχαία Αθήνα δεν είχε μόνο Περικλή. Από την ίδια οικογένεια προερχόταν ο ανεύθυνος, αλλά άπειρα γοητευτικός και ικανός Αλκιβιάδης και τελικώς αυτός που επικράτησε ήταν ο ακατανόμαστος Κλέων. Όλα αυτά συνέβησαν μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού πολιτεύματος με την πλειοψηφία όλων όσων είχαν τότε δικαίωμα ψήφου. Ο Ομπάμα πήρε από την Αθήνα τα πάντα. Όλα όσα δηλαδή αναζητούσε στο τέλος της λαμπρής σταδιοδρομίας του να αποκομίσει από μια επίσκεψη στο εξωτερικό το καταπληκτικό επιτελείο του, που περιλαμβάνει και πολλούς και ευφυέστατους Ελληνοαμερικάνους. Μπορούσε να μας δώσει μόνο ένα πράγμα. Κάποια ενθάρρυνση υπό όρους στην αναζήτησή μας για διεθνή στηρίγματα στην υπόθεση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Και αυτό το έκανε. Όμως όλοι όσοι συζητάνε για το ζήτημα αυτό, ιδιαίτερα τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, ξεχνάνε ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν απευθύνεται προς τους Αμερικανούς αλλά προς τους Ευρωπαίους. Εκατομμύρια Γερμανοί είναι μέτοχοι σε τράπεζες ή ασφαλιστικά ταμεία, που μας έχουν δανείσει και η απόφαση να χαριστεί μέρος αυτής της οφειλής τους θίγει άμεσα. Ο Σόιμπλε είναι δανειστής μας. Ο Ομπάμα μας χαρίζει λεφτά, που ούτως ή άλλως δεν του χρωστάγαμε. Ο θαυμασμός μας μπορεί να είναι απεριόριστος αλλά η ευγνωμοσύνη μας είναι ανάγκη να γίνει λιγότερο θορυβώδης.

Η ιστορία κάποτε θα μιλήσει για το μεγάλο έγκλημα της «Αραβικής άνοιξης». Όλη η εγγύς Ανατολή είδε να εξαπλώνεται ο θρησκευτικός φανατισμός, ο εμφύλιος πόλεμος και τελικά η γενοκτονία της μιας ή της άλλη ομάδας, αφού ανατράπηκαν, με άμεση ή έμμεση, παρέμβαση της δύσης υφιστάμενα καθεστώτα. Μπορεί να ήταν ειδεχθή. Μπορεί να ήταν εντελώς απαράδεκτα για της δημοκρατικές και αισθητικές μας αξιώσεις από την εξουσία. Μπορεί, τέλος, η διατήρησή τους να απαιτούσε ανθρωποθυσίες περιορισμένης έκτασης.

Σίγουρα όμως αυτό που ακολούθησε είναι χειρότερο. Για τη Μέση Ανατολή και την πυρπόλησή της, για τους ανέστιους πρόσφυγες και τα χιλιάδες παιδάκια που πεθαίνουν από την αρρώστια, την πείνα και τους βομβαρδισμούς οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και η πολιτική της ηγεσία έχουν βαρύτατες ευθύνες.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

gazzetta.grΣαν σήμερα ο Πάγκαλος είπε το «Μαζί τα φάγαμε» (vid) | Plus ...gazzetta.grPlus: Πολιτική - Σαν σήμερα στις 21 Σεπτεμβρίου του 2010, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέ [...]

Η, μέσω Τζιάς, παρέμβαση του Θεοδ. Πάγκαλου για τις εκλογές του ...Η ΚαθημερινήΠαρέμβαση για τις εκλογικές διαδικασίες του νέου φορέα πραγματοποίησε ο πρ. Υπουργός του ΠΑΣΟΚ κ. Θεοδ. Πάγκαλος, από τη [...]

gazzetta.grΘεόδωρος Πάγκαλος και Βάνα Μπάρμπα διασκέδασαν στα ...gazzetta.grΘεόδωρος Πάγκαλος και Βάνα Μπάρμπα διασκέδασαν στα μπουζούκια (pic). Στιγμές από τις παλιές καλές εποχές. Οι «παλιές αγάπες. [...]

NewsBombΤσιρώνης όπως... Πάγκαλος: Την ευθύνη για την πετρελαιοκηλίδα ...NewsBombΕπιχειρώντας να αποτινάξει τις ευθύνες της κυβέρνησης για την τραγωδία στο παραλιακό μέτωπο της Αττικής, ο... οικολόγος [...]

Politis News (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Διεκδικούν θέση Πάγκαλος και ΑλέξεPolitis News (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)Την προετοιμασία του ολοκληρώνει σήμερα ο Άρης για το αυριανό εκτός έδρας παιχνίδι με τη [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish