Ο θρίαμβος της φαυλοκρατίας

Το 1970, σε μια σύσκεψη πανεπιστημιακών στο εξωτερικό, έπρεπε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο της απάθειας του ελληνικού λαού απέναντι στη δικτατορία, που ολοκλήρωνε αμέριμνη και πανευτυχής τον τρίτο χρόνο της ζωής της. Μικρές ομάδες, βέβαια, ανθρώπων με συνείδηση υπήρχαν και μερικές φορές ξεχώριζαν με πράξεις παράτολμες αμφισβήτησης της τυραννίας. Ο λαός όμως, στο σύνολό του σχεδόν, έμοιαζε να έχει μαγευτεί απ’ τα καταναλωτικά πρότυπα, που για πρώτη φορά εισέβαλλαν στα νεότευκτα διαμερίσματα πολυκατοικιών, που στήνονταν κατά χιλιάδες στις πόλεις και μερικές φορές και στα χωριά μας.

Μια θεωρία, που συζητήθηκε και συναντούσε αρκετή αποδοχή, ήταν η επιφανειακή φύση της δικτατορίας. Με τον καταναγκασμό και τη βία ο λαός έμενε υποταγμένος αλλά το καθεστώς δεν είχε, ούτε μπορούσε να αποκτήσει, ρίζες. Θεσμοί και κοινωνία ακολουθούσαν δυο παράλληλες τροχιές και δεν υπήρχαν συγκρούσεις μεταξύ τους, γιατί απλώς δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα να συναντηθούν. Όταν (όπως έγινε το 1974) εξωτερικά γεγονότα ή μια τυχαία κρίση θα οδηγούσε στην ανατροπή των συνταγματαρχών ο λαός μας θα αφυπνιζόταν στολισμένος με τις καλύτερες παραδόσεις του και θα βάδιζε πάλι προς τα μπρος. Η δικτατορία δεν μπορούσε να τον διαφθείρει. Η απάθεια ήταν μια εξεζητημένη ίσως αλλά περίτεχνη μορφή αντίστασης.

Χρειάστηκε αρκετός καιρός, μετά από τη μεταπολίτευση, για να γίνει αντιληπτό πόσο οι θεωρίες αυτές ήταν λανθασμένες. Πόσο βαθιά, μέχρι το μεδούλι των κοκάλων, είχε προχωρήσει η σήψη της χουντικής αισθητικής και ιδεολογίας. Ακόμα και σήμερα, στη μια ή την άλλη γωνίτσα, σημαντικά κατάλοιπα σέρνονται στο έδαφος και ζητούν να διασωθούν και να πολλαπλασιαστούν αγγίζοντας τον τρόπο ζωής, τη νοοτροπία της νεολαίας, τη γλώσσα. Η χούντα δεν άστραψε και βρόντησε όπως το Τσερνομπίλ. Με ύπουλο τρόπο διαπότισε τα κοιτάσματα του υπεδάφους και από εκεί ανέβηκε και διεκδικεί, κάθε φορά που παρουσιάζεται ευκαιρία, τη θέση, που θεωρεί ότι της ανήκει στο καθημερινό μας γίγνεσθαι.

Παρακολούθησα με αηδία και απόγνωση, τη συζήτηση που προηγήθηκε της απόφασης της Βουλής για το εκλογικό σύστημα. Ένα κύκλος προοδευτικών βουλευτών (υπήρχαν και τέτοιοι) με την έμπνευση του Χρήστου Ροκόφυλλου, είχαν επισημάνει τη φαυλότητα και την αθλιότητα, που προηγείτο κάθε φορά μιας εκλογικής αναμέτρησης. Το πλειοψηφούν στην υπάρχουσα Βουλή κυβερνητικό κόμμα προσπαθούσε να διολισθήσει στην εξουσία χειραγωγώντας και «μαγειρεύοντας» τον εκλογικό νόμο. Αυτό γινόταν λίγο πριν από το τέλος της τετραετίας ή λίγο νωρίτερα, όταν οι δημοσκοπήσεις έφερναν κακά μαντάτα.

Μετά από μια μακρά δημόσια συζήτηση με την αξιοσημείωτη συνεισφορά πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων και άλλων ανθρώπων του πνεύματος επεβλήθη η πρόβλεψη της παραγράφου 1 του άρθρου 54 του Συντάγματος του 2008, που λέει κατά λέξη: «Το εκλογικό σύστημα και οι εκλογικές Περιφέρειες ορίζονται με νόμο που ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές,…». Επειδή όμως είμαστε στην Ελλάδα και η φαυλοκρατία, όπως η προϊστορική Λερναία Ύδρα έχει πολλά κεφάλια, συνασπίστηκε αρκετός αριθμός βουλευτών για να μετριάσει τις συνέπειες αυτής της αξιοθαύμαστης μεταρρύθμισης, προσθέτοντας μια δεύτερη φράση στην ίδια παράγραφο η οποία λέει: «…εκτός και αν προβλέπεται η ισχύς του (εκλογικού συστήματος) άμεσα από τις επόμενες εκλογές με ρητή διάταξη, που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών.»

Εδώ και δύο μήνες, που η Κυβέρνηση άνοιξε αυτόν τον παραπλανητικό «διάλογο» για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την αλλαγή του εκλογικού συστήματος, ζαλισμένοι σαν τα κοτόπουλα, έσπευσαν όλοι οι ηγετίσκοι των μικρών κομμάτων να πέσουν με το κεφάλι μέσα στην παγίδα, που τους είχε σκάψει ο Τσίπρας.

Εμείς, που ποτέ δε διδασκόμαστε, σπεύσαμε να μπούμε «με τα μπούνια» στη βλακώδη παραπλανητική συζήτηση. Πενήντα βουλευτές μπόνους ή μήπως τριάντα; Ή στα πιο ίσια είκοσι; Ποσοστό συμμετοχής στη Βουλή 3% ή 5% όπως στη Γερμανία ή 2%, για να μπούμε εμείς και να μείνουν οι άλλοι απ’ έξω.

Την ουσία λίγοι την πρόσεξαν. Να εφαρμοστεί η αλλαγή του εκλογικού νόμου από τις επόμενες και όχι από τις μεθεπόμενες εκλογές, να καταργηθεί η έστω και ανάπηρη προσπάθεια εκλογίκευσης του πολιτικού συστήματος. Τοιούτος γαρ ημίν έπρεπεν αρχιερεύς. Βαράτε νταούλια και ζουρνάδες, παίξτε λύρες και βιολιά και σεις φωφάκια μ’ και σταυράκια μ’ και όλα τα άλλα χορεύτε το χορό της απωλείας στο γλιστερό έδαφος, που μας πάει οχτώ χρόνια πίσω στη φαυλοκρατία. Και εσείς στιβαροί υποστηρικτές της εθνικοσοσιαλιστικής κοινοβουλευτικής ομάδας, ξεδιάντροποι κορδακιστείτε ξανά. Η τελευταία κωλοτούμπα θα είναι η ολοκλήρωση της τρισάθλιας πορείας σας.

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Τρία βήματα πίσω

Που να φανταζόταν ο Βλαδίμηρος Ίλιτς, όταν έγραφε το φοβερό καταπέλτη του εναντίον της πολιτικής των σοσιαλδημοκρατών «Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω», ότι θα διεκδικούσαν την πνευματική του κληρονομιά, έναν αιώνα αργότερα, σ’ αυτήν τη γωνιά της Βαλκανικής, ημιμαθείς εθνικοσοσιαλιστές ικανοί να κάνουν και ένα και δύο και τρία βήματα πίσω σε κάθε μήνα διακυβέρνησης.

Παραδείγματα; Το Πα.Σο.Κ., ανάμεσα στα πολλά, που του καταλογίζονται, είχε υλοποιήσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, που απαντούσε στις αγωνίες εκατομμυρίων πολιτών και δυσχέραινε σοβαρά τη φαυλοκρατία. Ήταν το πρόγραμμα «Διαύγεια». Όχι μόνο νομοθετήματα αλλά και διατάγματα και διοικητικές αποφάσεις και εγκύκλιοι εφαρμογής νέων νόμων, ακόμα και προκηρύξεις διαγωνισμών δημοσιεύονταν υποχρεωτικά στο διαδίκτυο και ήταν προσιτά, με απλό και καθημερινό τρόπο, στον ενδιαφερόμενο πολίτη.

Φίλος μου, που είχε μια σοβαρή φορολογική διαφορά με το δημόσιο. Ζήτησε μια εξήγηση από το Υπουργείο Οικονομικών. Μετά από εννιά τηλεφωνικές επαφές με γραφεία Υπουργών, Υφυπουργών και Γενικών Γραμματέων ανακάλυψε ότι υπάρχουν δύο αποφάσεις που αφορούν την κατηγορία στην οποία ανήκει. Ζήτησε ένα αντίγραφο και του είπαν να κάνει αίτηση. Από τότε έχουν περάσει δύο μήνες. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Το «Διαύγεια» βλέπετε, έχει καταργηθεί από τους μεσαιωνικούς ιππότες του Λενινισμού, οι οποίοι μας καταδυναστεύουν. Έτσι, χωρίς δικαιολογία (ονόματα και ημερομηνίες είναι στη διάθεση των Υπουργών , αν μου τηλεφωνήσουν)!

Το ΙΚΥ απαιτούσε από τους υποψήφιους, που υπέβαλλαν αίτηση για υποτροφία, βαθμό τουλάχιστον 8,5 στα 10. Ο κύριος Υπουργός της Παιδείας, εφαρμόζοντας στην πράξη τη θεωρία περί κατάργησης της αριστείας,  κατέβασε αυτό το όριο στο βαθμό 6,5 στα 10. Έτσι, για να παίρνει υποτροφία και η «κουτσή Μαρία» και να προσεγγίζουμε σιγά, σιγά το «πολιτικό» 5, που μας έδωσε πτυχιούχους σαν τον κ. Τσίπρα και άλλους τινάς.

Όσοι δεν είχαν τι να κάνουν διατρέξανε τη λίστα της δημόσιας διαπόμπευσης όσων καθυστερούν οφειλές τους προς το δημόσιο. Περιλαμβάνει το ΜΙΝΙΟΝ, που είμαι σίγουρος ότι κανείς κάτω των 30 ετών δεν ξέρει πια τι είναι και έναν κατάλογο δυστυχισμένων συνανθρώπων μας, που ενδεχόμενα ζουν εφιαλτικές μέρες και νύχτες, καταδιωκόμενοι από το κράτος και τους μηχανισμούς του όχι επειδή δεν θέλουν αλλά γιατί δεν μπορούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Και τι θα γίνει, κύριοι και κυρίες του οικονομικού επιτελείου και κύριε Πρωθυπουργέ, που τους διάλεξες, αν μερικοί από αυτούς, υπό το βάρος της διαπόμπευσης αυτοκτονήσουν; Ή ακόμα, αν κάποιος απ’ τα τσιράκια σας του αναρχοαυτόνομου χώρου βγει από την αυτόνομη δημοκρατία των Εξαρχείων για να εφαρμόσει τη δική του αντίληψη, για το αν θα πρέπει να ζουν κάποιοι που «πίνουν το αίμα του λαού»;

Εν πάσει περιπτώσει, δεν έπρεπε το κράτος να γράψει τον εαυτό του πρώτο σ’ αυτόν τον κατάλογο οφειλετών όταν χρωστάει περίπου 7,5 δις ευρώ σε ιδιώτες και αρνείται όχι απλώς να τους τα καταβάλλει άλλα και να επιδιώξει, σε ορισμένες περιπτώσεις, το συμβιβασμό ανάμεσα στις δικές τους και στη δικιά του οφειλή;

Αυτοί που μας κυβερνούν είναι όχι μόνο αισχροί και αναίσχυντοι εγκληματίες κοινού ποινικού δικαίου αλλά και ανίκανοι, γιατί συστηματικά, όχι απλώς παρεμποδίζουν αλλά ανατρέπουν την ομαλή λειτουργία του κράτους και τον εκσυγχρονισμό του. Προωθούν έτσι την εξαθλίωση του ελληνικού λαού και τη διάλυση του οικονομικού συστήματος.

Το ερώτημα είναι: Θα τους αφήσουμε να μας ξεκάνουν ή θα καταφέρουμε να απαλλαγούμε έγκαιρα όσο υπάρχει ακόμα ελπίδα ανασυγκρότησης.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Λαγοί και χελώνες

Την ημέρα που η τότε ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) διευρύνθηκε με την προσθήκη τριών νέων μελών, ο Στρατηγός Ντε Γκωλ έβγαινε απ’ το σπίτι του. Πλήθος δημοσιογράφοι είχαν συρρεύσει αλλά τον πλησίαζαν με το σεβασμό, που συνήθως επέβαλε η παρουσία του. «Ωραία ημέρα σήμερα», τους χαιρέτισε αυτός και ένας δημοσιογράφος πρόσθεσε «Και εξαιρετική ημέρα, ιστορικής σημασίας». Γύρισε ο Ντε Γκωλ, κοίταξε τον προπέτη και ρώτησε «Γιατί αγαπητέ μου φίλε, τι συνέβη σήμερα;». Με βαθύ το αίσθημα ότι είχε πέσει σε παγίδα ο δημοσιογράφος συμπλήρωσε ότι είχαν μπει στην ΕΟΚ το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία και η Δανία. Ο Ντε Γκωλ με αυτό το ύφος, που είχε συνήθως απεφάνθη «Αh! LesAnglaissontenfinvenusenapportantleurbreakfast.» (Α, οι Άγγλοι ήραν επιτέλους και φέραν και το πρωινό τους). Τότε, η Ιρλανδία εξήγαγε προς την Αγγλία εκατομμύρια αυγά και η Δανία είχε τεράστια παραγωγή αγγλικού τύπου μπέικον, που τηγανισμένα μαζί συγκροτούσαν το βασικό πιάτο του αγγλικού πρωινού.

Ο μεγάλος Στρατηγός είχε κάνει λάθος. Οι Βρετανοί μπήκαν στην Κοινότητα για να την αποτρέψουν με κάθε θυσία από την πολιτική ένωση. Τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δεν μπορούσαν καν να τις διανοηθούν. Αυτό που τους ενδιέφερε και το αξιοποίησαν δεόντως ήταν η ενιαία αγορά. Πολέμησαν αντίθετα με λύσσα και υπονόμευσαν όσο μπορούσαν την Κοινή Αγροτική Πολιτική και τις πολιτικές σύγκλισης.

Στον ΟΗΕ και τα άλλα μεγάλα «φόρα» ταυτίζονταν πάντα με τις ΗΠΑ και προσπαθούσαν να δημιουργήσουν συσπειρώσεις γύρω από αυτή τους τη θέση διασπώντας την κοινοτική ομοφωνία. Αντίστοιχος ήταν ο ρόλος του Ηνωμένου Βασιλείου σε ότι αφορούσε την κοινή εξωτερική πολιτική γενικότερα και τις πολιτικές αμυντικής συνεργασίας. Στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και αργότερα σε αυτό που ονομάστηκε αραβική άνοιξη ήταν πάντα σε άλλο μήκος κύματος. Αν ο άξονας Γαλλίας – Γερμανίας έβαζε σε κίνηση την ατμομηχανή της κοινότητας οι Εγγλέζοι ήταν πάντα αυτοί που καραδοκούσαν για να τραβήξουν το φρένο.

Καλό κατευόδιο λοιπόν; Όχι με τόση ευκολία. Ιδιαίτερα στην περίπτωσή μας ασταθή όνειρα όπως η μείωση της ύφεσης στο -0,5% και η διαμόρφωση ξανά, αλλά για πρώτη φορά με αριστερά, ενός πλεονάσματος του δημόσιου τομέα πρέπει να εγκαταλειφθούν και να αναθεωρηθούν. Οι Άγγλοι μέσα στα πλαίσια της ενιαίας αγοράς ήταν υποχρεωμένοι να προτιμήσουν ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα από άλλα ποιοτικώς κατώτερα αλλά και εμφανώς φθηνότερα.

Η τακτική, που φαίνεται ότι έχει υιοθετήσει ο Κάμερον είναι πρώτα από όλα να αποφύγει, όσο γίνεται, τη γελοιοποίηση για τον ίδιο και το κόμμα του. Δεύτερον, μεταθέτοντας τις ημερομηνίες για την έναρξη του Brexitστον Οκτώβριο και με μια μακρόσυρτη περίοδο διαπραγματεύσεων δύο ετών, ελπίζει να επιτύχει στόχους παραδοσιακούς, θα λέγαμε, δηλαδή να εκβιάσει και να διχάσει χωρίς να του ασκεί κανείς πολιτική κριτική, αφού θα είναι με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω, στάση επαμφοτερίζουσα, ιδιαίτερα αγαπητή στους Άγγλους από τον καιρό που ταξίδευαν τα πλοία τους και με πανί και με ατμό (A’ voileeta’ vapeur).

Υπάρχει βέβαια και η ιστορία της χελώνας που δέχθηκε να ανταγωνιστεί με το λαγό και βάδιζε αργά αλλά σταθερά προς το τέρμα ενώ ο ανταγωνιστής της, σίγουρος για το αποτέλεσμα, ξάπλωσε στη ρίζα ενός δέντρου, να πάρει έναν υπνάκο και όταν εξύπνησε η χελώνα είχε ήδη τερματίσει.

Και μια και μας θύμισε ο Κάμερον και οι οπαδοί του Brexitτους λαγούς, έχουν πάντα ή στη Βουλή των Κοινοτήτων ή με νέο δημοψήφισμα τη λύση που επέλεξε, αυτό το ανίσχυρο μεν, αλλά πανέξυπνο ζωάκι όταν βρέθηκε σε δυσκολία. Θα σας τη θυμίσω.

Ο λαγός είχε καταφέρει με πολλά τσαλίμια και κολακείες να γίνει φίλος του λιονταριού. Όταν όμως το λιοντάρι μετά το φαγητό του βάραινε και έπαιρνε έναν υπνάκο, είχε αποκτήσει τη συνήθεια να ακουμπάει πάνω του και να φωνάζει προς τους διερχομένους «Κοιτάχτε πως κατάντησε το λιοντάρι. Κοιτάχτε τι του έκανα. Το έχω σπάσει στο ξύλο. Ότι θέλω το έχω. Κανείς δεν μπορεί να με νικήσει». Η πονηρή αλεπού, που τα άκουσε αυτά, πήγε και κάρφωσε το λαγό στο λιοντάρι: «Όταν Άρχοντα της Ζούγκλας κοιμάσαι, ο λαγός αποθρασύνεται και λέει εις βάρος σου διάφορα». Το λιοντάρι χωρίς να πει τίποτα στο λαγό, παραμόνευσε και μια μέρα εκεί που έτρωγε αποφάσισε να μην κοιμηθεί. Μια στιγμή που οι καυχησιές του λαγού είχαν φτάσει σε κορύφωση, απλώνει το χέρι του και τον βουτάει με τα τεράστια νύχια του «Τι λες ρε; Δεν ντρέπεσαι λιγάκι; Να σε κάνω τώρα μια χαψιά;» και ο λαγός τρέμοντας πανικόβλητος του απάντησε «Έλα τώρα άρχοντά μου, μην τα παίρνεις όλα στα σοβαρά. Λέμε και καμιά σαχλαμάρα, που και που, για να περάσει η ώρα».

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

Ιδιοτελής αντιπερισπασμός

Η αλλαγή του εκλογικού συστήματος ήταν και για τις δύο παρατάξεις, που εναλλάσσονταν στην εξουσία, μια ευκαιρία για να εξαντλήσουν την κακοήθειά τους. Συνήθως, γινόταν λίγο πριν αρχίσει η τελική ευθεία για τις εκλογές, μερικούς μήνες πριν από την τέλεσή τους. Οι θέσεις ήταν συνήθως ευκαιριακές: αυτός, που κυριαρχούσε στις δημοσκοπήσεις, ήθελε ένα εκλογικό σύστημα που να μεγιστοποιεί την απόδοση σε έδρες της εκλογικής του πρωτοπορίας. Ο άλλος, που υστερούσε, ήθελε αντίστροφα ένα σύστημα που θα μείωνε τις συνέπειες της ήττας. Και οι μεν και οι δε προσπαθούσαν να μετακινήσουν τις πριμοδοτήσεις σε έδρες, σε βάρος των μικρότερων σχηματισμών ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν το κόμμα ή τα κόμματα της Αριστεράς.

Αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση αποπειράθηκε και μέχρι ενός σημείου επέτυχε να βελτιώσει ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του Πα.Σο.Κ, Χρήστος Ροκόφυλλος. Εισήχθη και έγινε δεκτή από την τότε πλειοψηφία η πρόβλεψη που ισχύει σήμερα, δηλαδή ότι οποιαδήποτε αλλαγή του εκλογικού συστήματος θα ισχύει μόνο για τις μεθεπόμενες εκλογές. Η Νέα Δημοκρατία αντέδρασε με μεγάλο πάθος σε αυτήν την εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση. Για να κατευναστούν τα πνεύματα, έγινε δεκτή η πρόβλεψη ότι αν μια πρόταση αλλαγής του εκλογικού συστήματος συγκέντρωνε τα 2/3 των ψήφων, δηλαδή ψηφιζόταν από 200 βουλευτές, θα μπορούσε να εφαρμοστεί, όπως στο παρελθόν, από τις επόμενες εκλογές.

Ο κ. Τσίπρας έχει δύο επείγουσες ανάγκες. Η πρώτη είναι η προσαρμογή με το συμφέρον, καθαρά κομματικό, του δευτέρου στις επόμενες εκλογές. Αυτό είναι το συμπέρασμα που προκύπτει μετ’ επιτάσεως από τις δημοσκοπήσεις. Θέλει λοιπόν να ελαττωθεί, από 50 σε 30 ας πούμε, η επιδότηση του πρώτου, αφού ο πρώτος θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν τον ενδιαφέρει καθόλου αν προκύψει από μια τέτοια αλλαγή ακυβερνησία. Ιδιοτελώς ασχολείται μόνο με τη δυνατότητα των στελεχών του να επανεκλεγούν.

Η δεύτερη είναι να μεταθέσει τη συζήτηση από τα συνεχώς οξυνόμενα βιοποριστικά προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων σε θεσμικές συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. 200 ψήφους δεν έχει. Για να μην είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας η συζήτηση θα περιστρέφεται συνεχώς γύρω από την απόκτηση αυτών των ψήφων που μόνο η Νέα Δημοκρατία μπορεί να προσφέρει.

Πιστεύω ότι είναι λάθος και δημιουργεί κολοσσιαίες ευθύνες η προθυμία της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας να μπει στην ουσία της συζήτησης. Εάν πρέπει να γίνει αλλαγή του εκλογικού νόμου, ας γίνει όπως προβλέπεται για τις μεθεπόμενες εκλογές. Ως προς την ουσία, αν πράγματι η Νέα Δημοκρατία θέλει να εκφράσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, ας αξιώσει να ξεκινήσει η συζήτηση από την αιτία της φθοράς του πολιτικού μας συστήματος, ας απαιτήσει να ξεκινήσουν από τη ρίζα του συστήματος της εκλογικής πελατείας, που είναι ο σταυρός προτίμησης.

Το 1990 είχα προτείνει, από τούτες εδώ τις σελίδες, την εισαγωγή ενός ολότελα νέου εκλογικού συστήματος, που τσάκιζε το σύστημα εκλογικής πελατείας. Ελάχιστοι εν τη Βουλή συνάδελφοι με υποστήριξαν. Ένα πλήθος αντέδρασαν αρνητικά και ένας μεγάλος αριθμός, ιδίως από το Πα.Σο.Κ έκανα ότι δεν καταλάβαιναν, γιατί είχαν την ψευδαίσθηση ότι το σύστημα, που τους εξέλεξε, θα τους προτιμούσε και για το μέλλον. Οι ατυχείς δεν είχαν προσέξει ότι από τους 300 οι 150 περίπου ανανεώνονται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Το νέο αυτό σύστημα προέβλεπε μία λίστα βουλευτών επικρατείας, που θα προέκυπτε από τα κόμματα ή από ανεξάρτητους. Με απόλυτα απλή αναλογική θα εκλέγονταν απ’ αυτή τη λίστα χωρίς σταυρό προτίμησης βουλευτές σύμφωνα με τη σειρά αρχικής κατάταξης. Έτσι κάποιος που είχε 100 φίλους για να συγκροτήσει λίστα και έπαιρνε 1% θα έμπαινε στη Βουλή. 200 ή 100, ανάλογα με το αν θα γινόταν μείωση του αριθμού των βουλευτών ή όχι, θα εκλέγονταν σε μονοεδρικές περιφέρειες με δύο γύρους όπου τη δεύτερη Κυριακή θα μετείχαν οι δύο πρώτοι της προηγούμενης αναμέτρησης που θα ήταν ανοιχτή σε όλους. Αν στο Σύνταγμα περιλαμβανόταν διάταξη που θα απέκλειε την υπουργοποίηση βουλευτών, θα προβλεπόταν και αναπληρωτής του βουλευτή ο οποίος, για το διάστημα της υπουργοποίησής του, θα παραιτείτο από τη Βουλή. Τέλος θα ήταν δυνατό να ψηφίσεις άλλο ψηφοδέλτιο για την εθνική λίστα και άλλο για το συγκεκριμένο βουλευτή.

Αυτό είναι αλλαγή του εκλογικού νόμου κ. Τσίπρα. Αυτό είναι μεταρρύθμιση. Αξίζει τον κόπο και τη φασαρία. Τα άλλα όλα, πέραν του αντιπερισπασμού, είναι λόγια έπεα πτερόεντα.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ

The last time I saw Paris…

Δεν ξέρω γιατί μου έχει κολλήσει το τραγούδι, που αρχίζει έτσι, από το γνωστό αμερικάνικο μουσικοχορευτικό. Θα μπορούσε στο μυαλό μου να γυρνάει το «April in Paris…» ή ακόμα καλύτερα το «I’m singing in the rain…», που είναι πολύ πιο αισιόδοξα. Τέσσερις ημέρες στο Παρίσι δεν είχα δει τον ήλιο. Κάτω από έναν κατάμαυρο ουρανό (όχι τη συνηθισμένη παιχνιδιάρικη γκριζάδα του Παρισιού) κατέβαιναν τεράστιες ποσότητες νερού. Έβρεχε ασταμάτητα. Οι πιο αθώες απολαύσεις, που προσφέρει η πόλη του φωτός, ήταν απαγορευμένες. Δεν μπορούσες ούτε να περπατήσεις από δω κι από κει, χαζεύοντας υπαίθριους βιβλιοπώλες ούτε να περιεργαστείς τις φετινές μόδες, που περιέφεραν υπερήφανα οι νεαρές Γαλλίδες ούτε καν να διαβάζεις την εφημερίδα σου έξω από ένα καφέ καπνίζοντας ενδεχόμενα το τσιμπούκι σου και αφήνοντας το μυαλό σου να μπαγαποντέψει. Τα λεωφορεία και το μετρό κάθε τόσο απεργούσαν. Διαδηλώσεις ξέσπαγαν έξω από κάθε υπουργείο. Αποσπάσματα θωρακισμένων αστυνομικών με μοχθηρή εμφάνιση ξυλοφόρτωναν αγρίως διαδηλωτές μόλις αυτοί τολμούσαν να κλείσουν το δρόμο.

Την Πέμπτη δημοσιεύτηκε το αποτέλεσμα της τελευταίας μεγάλης δημοσκόπησης για την προεδρική εκλογή, που θα γίνει ένα χρόνο περίπου από τώρα σε δύο γύρους. Πρώτη και μπαίνει θριαμβευτικά στο δεύτερο γύρο, η Μαρίν Λε Πεν. Δεύτερος, ο επίσημος υποψήφιος της Δεξιάς, πρώην Πρόεδρος Σαρκοζύ. Αν τώρα ο υποψήφιος της Δεξιάς είναι ο Αλέν Ζυπέ, η φασίστρια Μαρίνα χάνει την πρώτη θέση με πολύ μικρή διαφορά. Τρίτος, ο σημερινός υπουργός οικονομικών Μακρόν και μόλις πέμπτος με 14% ο σημερινός Πρόεδρος, ο μεγάλος φίλος της Ελλάδας και του Τσίπρα, Ολάντ. Ο προ ολίγου επισκέπτης στην Αθήνα, Πρωθυπουργός του κ. Ολάντ κ. Βαλς, έκτος και καταϊδρωμένος. Τι τον ήθελε και τον κάλεσε τον αποτυχημένο Πρωθυπουργό; Και αυτός πάλι γιατί άφησε τη χώρα του μέσα στις πλημμύρες, τις απεργίες και τις διαδηλώσεις για να έχει να παρηγορήσει τον κ. Τσίπρα, που και ο ίδιος βλέπει τη δημοτικότητά του να καταρρέει. Μήπως για να αλληλοπαρηγορηθούνε; Τέλος πάντων! Ούτε η πρώτη γκάφα ήταν ούτε η τελευταία θα είναι. Σημασία έχει ότι, όπως και στην Ελλάδα, η κεντροαριστερά πνέει τα λοίσθια.

Όλο και περισσότερο αναδεικνύονται μορφές σύγχρονων πολιτικών, που κρατάν ή αναζητούν το κέντρο και χάνουν ή ξεχνούν την αριστερά. Τι κρίμα αυτό το παιδί. Τον καιρό που κατέρρευσαν οι μαρξιστικοί προβληματισμοί, ακόμα και στη λατινική Αμερική και στην Κούβα, αυτός έσπευδε να αναπτύξει σχέσεις με τον Τσάβες και τον Κάστρο. Τώρα, που καταρρέει η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, ψάχνει να βρει τρόπο να διεισδύσει στη σοσιαλιστική διεθνή, που έχει ακόμα πρόεδρο τον δικό μας Γιώργο, αν δεν κάνω λάθος. «Τόσο νέος και ήδη σοσιαλδημοκράτης;», όπως θα έλεγε ο Βασιλιάς Ubu του Alfred Jarry.

Posted in Άρθρα, Βήμα, ΤΟΒΗΜΑ
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Πρώτο ΘΕΜΑΚαμμένος για Προανακριτική: Δεν τα φάγαμε μαζί, όπως έλεγε ο κ ...Πρώτο ΘΕΜΑΔεν φοβάται αυτή η κυβέρνηση, διαμήνυσε ο Πάνος Καμμένος από το βήμα της Βουλής, υποστηρίζοντας ότι η σημερινή συζ [...]

Periodista.gr (Δελτίο Τύπου)Στο δρόμο που χάραξε ο Πάγκαλος: Ο Σημίτης στις επόμενες εκλογές ...Periodista.gr (Δελτίο Τύπου)Στο δρόμο που χάραξε ο Θόδωρος Πάγκαλος, φαίνεται να κινείται και ο πρώην πρ [...]

CNN GreeceΟ Πάγκαλος στο πλευρό της Γιάννας Αγγελοπούλου: Λυπάμαι...CNN GreeceΟ Πάγκαλος στο πλευρό της Γιάννας Αγγελοπούλου: Λυπάμαι... Newsroom , CNN Greece. 19:13 Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017. Ο Πάγκ [...]

iefimeridaΠάγκαλος για Αγγελοπούλου: Πρόσφερε εξαιρετικές υπηρεσίες στη ...iefimeridaΕπίθεση στην κυβέρνηση για το θέμα της Γιάννας Αγγελοπούλου εξαπέλυσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, σημειώνοντας ότι πρόσφερ [...]

Cretalive.grΟ Πάγκαλος ήθελε να γίνει…Γουίλσον!Cretalive.grΟ στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος ονειρευόταν πάντα να γίνει ένας…Γούντρωου Γουίλσον. Από την στιγμή που εγκαθίδρυσε τη δικτατορία του στη χώρα ο [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish