Τα Ίμια και η αλήθεια

Ήταν πρωί εκείνης της αποφράδας ημέρας – ή μάλλον νύχτας – που είναι γνωστή από τότε ως νύχτα των Ιμίων. Στο πρωθυπουργικό γραφείο της Βουλής γύρω από τον Κώστα Σημίτη σιωπηλές και τραγικές φιγούρες ο τότε Υπουργός Εθνικής Άμυνας – μακαρίτης σήμερα – Γεράσιμος Αρσένης, ο Υπουργός Εσωτερικών – σήμερα κρατούμενος – Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Πρωθυπουργικός Σύμβουλος – επίσης μακαρίτης σήμερα – Νίκος Θέμελης, ο ΑΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Λυμπέρης και ασφαλώς δεν τους θυμάμαι όλους. Ήταν 02:30 το πρωί όταν χτύπησε την πόρτα η γραμματέας του Πρωθυπουργού και μας είπε ότι ζητάει να μιλήσει σε κάποιον από την σύσκεψη η Πρεσβεία της Άγκυρας. Ο Σημίτης με αυτό το ύφος που δεν σήκωνε συζήτηση μου είπε, θέλοντας προφανώς να διατηρήσει τη μυστικότητα της επαφής, «Θόδωρε πήγαινε να πάρεις το τηλέφωνο». Βγήκα στο μικρό χολάκι όπου βρισκόταν μόνο η γραμματέας και ο Ναύαρχος Λεωνίδας Βασιλικόπουλος, Διοικητής της ΕΥΠ, που περίμενε μήπως τον χρειαστούμε. Στο τηλέφωνο ήταν ο διευθυντής του γραφείου τύπου. Πριν από δέκα λεπτά, μου είπε, έκανε δηλώσεις η Τανσού Τσιλέρ, Πρωθυπουργός της Τουρκίας και είπε ότι πριν από μισή ώρα κατέλαβαν Τούρκοι βατραχάνθρωποι τη μικρότερη νήσο «Καρντάκ» (έτσι ονομάζουν τα Ίμια οι Τούρκοι) και ανύψωσαν την τουρκική σημαία. Η κυρία Τσιλέρ πρόσθεσε ότι είχε δώσει αυστηρή εντολή προς τους Τούρκους πεζοναύτες αν γίνει προσπάθεια ανακατάληψης από τους Έλληνες, να μην πυροβολήσουν με κανέναν τρόπο πρώτοι και να προσπαθήσουν να λυθεί το πρόβλημα με διαπραγματεύσεις.

Όπως ήταν φυσικό, η ατμόσφαιρα στο πρωθυπουργικό γραφείο πάγωσε. Ο Σημίτης γύρισε προς τον Ναύαρχο Λυμπέρη και του είπε: «Αρχηγέ, δεν σου ζήτησα να περιφρουρήσεις και τα δύο νησιά;». Ο Ναύαρχος, που είχε φαιό χρώμα, απάντησε: «Δεν μου είπατε τίποτα για το μικρότερο νησί κ. Πρόεδρε. Το θεώρησα ακατοίκητο. Έλληνες πεζοναύτες υπάρχουν στο άλλο νησί, το μεγαλύτερο». Ο Σημίτης μουρμούρησε κάτι μέσα από τα δόντια του, που προφανώς δεν είχε ξαναπεί και ο Λυμπέρης αντεπετέθη: «Εάν δεν έχω την εμπιστοσύνη σας κύριε Πρόεδρε, η παραίτησή μου είναι στη διάθεσή σας». Είπα τότε στον αξιολύπητο Αρχηγό με έντονο ύφος: «Κύριε Αρχηγέ, επειδή προέρχομαι από στρατιωτική οικογένεια, ξέρω ότι επιτελικός αξιωματικός ο οποίος παραιτείται σε ώρα επιχειρήσεων θεωρείται ότι λιποτακτεί και εκτελείται επί τόπου. Αυτό που προτείνετε, η παραίτησή σας δηλαδή, είναι στην πραγματικότητα πράξη εσχάτης προδοσίας». Μετά από λίγο χτύπησε το τηλέφωνο από την Ουάσιγκτον. Ήταν ο παλιός καλός μου φίλος Ντικ (Ρίτσαρντ Χολμπρουκ). Έχουμε μια προφορική συμφωνία, μου είπε. Να αποσυρθούν όλες οι δυνάμεις και από τα δύο νησιά, να απομακρυνθούν τα πολεμικά πλοία, αρχίζοντας από τα βαρύτερα (φρεγάτες επί του προκειμένου) και να επιστρέψουν τα νησιά στο statusquoante (ήδη υπάρχον καθεστώς).

Το statusquoanteήταν ακριβώς αυτό που είναι τώρα. Οι Έλληνες διεκδικούσαν τα μικρά ακατοίκητα νησιά της περιοχής ως κατάλοιπα της ιταλικής κυριαρχίας. Οι Τούρκοι τα διεκδικούσαν με βάση το σκεπτικό ότι δεν ονομάζονταν στη συνθήκη παραχώρησης της Δωδεκανήσου και κατά τη λογική τους δεν είχαν παραχωρηθεί. Σημαία πριν ενεργήσει προβοκατόρικα ο δημοσιογράφος και μετέπειτα Βουλευτής της ΝΔ κ. Α. Ντινόπουλος με τη συνεργασία του Δημάρχου Καλύμνου, ο οποίος ήταν γνωστός πολιτικός φίλος του Γεράσιμου Αρσένη, δεν υπήρχε σε καμία βραχονησίδα από το πλέγμα των Ιμίων. Η συμφωνία με τον Χόλμπρουκ ήταν προφορική (“noarmedelements, nomilitaryboatsandguns, noflags”): «όχι στρατιωτικές δυνάμεις, όχι στρατιωτικά πλοία και πυροβόλα όπλα, όχι σημαίες».

Μερικοί με κατηγορούν έκτοτε γιατί υπεστάλη η ελληνική σημαία, που είχε ανεβάσει ο Ντινόπουλος, ο Δήμαρχος και ο παππάς της Καλύμνου. Θυμίζω στους υπερπατριώτες ότι οι σημαίες ήταν δύο. Στη μικρή Ίμια υπήρχε η τούρκικη σημαία. Ή έφευγαν και οι δύο ή έμεναν και η γκρίζα ζώνη είχε πια καθιερωθεί. Θυμίζω επίσης ότι το προϋφιστάμενο καθεστώς, πριν από το επεισόδιο δηλαδή, περιλάμβανε μια defactoελληνική παρουσία στην Ίμια, ένας Καλύμνιος κτηνοτρόφος είχε ένα κοπάδι από πρόβατα πάνω στο μεγαλύτερο νησί και πήγαινε τακτικά εκεί για να τα ποτίσει ή να ενισχύσει τη διατροφή τους. Επίσης, γύρω από τα Ίμια ψάρευαν αποκλειστικά Έλληνες παράκτιοι ψαράδες από την Κάλυμνο και ενίοτε μεγαλύτερα αλιευτικά συγκροτήματα.

Έχω σιωπήσει τόσα χρόνια για λόγους εθνικού συμφέροντος. Θρασύτατα εξυβρίστηκα και συκοφαντήθηκα διαρκώς από πάσης φύσεως πολιτικούς αντιπάλους. Καμιά απόφαση από όσες πήρα και εφάρμοσα δεν ήταν προσωπική μου επιλογή. Είχαμε Πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη και Υπουργό Άμυνας τον Γεράσιμο Αρσένη. Ο ΑΓΕΕΘΑ Λυμπέρης έχει γράψει ολόκληρο βιβλίο το οποίο παραποιεί τα γεγονότα για να μειώσει την ευθύνη του για τη δυσμενή εξέλιξη εκείνης της βραδιάς. Δεν έχει ποτέ απαντήσει πειστικά γιατί δεν είχε εγκαταστήσει μια τυπική, έστω, φρουρά στη μικρότερη βραχονησίδα χρησιμοποιώντας δυνάμεις αλεξιπτωτιστών του στρατού που βρίσκονταν λίγο παρακεί. Ούτε γιατί ο στόλος βγήκε από το ναύσταθμο στις 10πμ, δηλαδή πέντε ώρες αφού είχε επιτευχθεί η συμφωνία απαγκίστρωσης, με τη συνοδεία ελικοπτέρου και σε ζωντανή σύνδεση στα κανάλια.

Με φανφαρονισμούς δεν υπηρετούνται τα εθνικά συμφέροντα. Χρειάζονται ατσάλινα νεύρα και ηθικό ανάστημα.

 

 

LinkedInShare/Bookmark
Posted in Νεα

Όλοι θα πληρώσουν

Ένα απόγευμα στις αρχές του ’70, επί χούντας, είχαμε μαζευτεί σε ένα πατάρι ενός καφενείου, στο Παρίσι, καμιά τριανταριά Έλληνες αριστεροί. Όπως ήταν φυσικό και προβλέψιμο, γίναμε μαλλιά, κουβάρια. Τα πρώτα σημάδια κόπωσης εμφανίστηκαν κατά τις δέκα το βράδυ. Ο λογαριασμός, όπως καταλαβαίνετε, είχε πάρει διαστάσεις τόσες ώρες. Ήρθε λοιπόν το γκαρσόνι και άρχισε αμέσως ο κλασικός ελληνικός καυγάς, η πλειοδοσία για το ποιος θα πληρώσει. Η διένεξη έπαιρνε, πέρα από την προσωπική και ιδεολογική διάσταση. Κανένας δεν δεχόταν να ηγεμονεύσει η ΄άλλη τάση πληρώνοντας το λογαριασμό. Κάποια στιγμή, ο Γάλλος σερβιτόρος έβαλε τις φωνές. «Δε γνωρίζω κύριοι τι λέτε σε αυτήν την παράξενη γλώσσα που μιλάτε. Θέλω όμως να σας πω ένα πράμα. Δεν θα φύγει κανείς από εδώ εάν δεν πληρώσετε και την τελευταία δεκάρα του λογαριασμού». Ο κακόμοιρος ιθαγενής ερμήνευε κατά τις δικές του απόψεις και συνήθειες έναν καυγά μπροστά σε ένα λογαριασμό. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα τσακωνόμαστε για να πληρώσουμε και όχι για να αποφύγουμε την πληρωμή.

Δεν υπάρχει τζάμπα γεύμα ούτε για τους τζάμπα μάγκες. «There is no free lunch». Το άκουσα να το λέει έναν Σεπτέμβριο, σε μια σύσκεψη ομογενειακών παραγόντων, Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας, που συγγένεψε αργότερα εξ’ αγχιστείας με προεδρική οικογένεια των ΗΠΑ. Συζητάγαμε εκλογικές συμμαχίες για τις τοπικές εκλογές του Queens, όπου περιλαμβάνεται και η ελληνική συνοικία Astoria. Είχαν εμφανιστεί, για πρώτη φορά ως υπολογίσιμος τοπικός παράγων, οι Λατινοαμερικάνοι (Μεξικάνοι, Πορτορικανοί κα). Οι παλιότεροι κάτοικοι (Εβραίοι από την Ανατολική Ευρώπη κυρίως, Ιταλοί και Έλληνες) έπρεπε να συμμαχήσουν για να έχουν ελπίδες νίκης. Τελικά οι διαπραγματεύσεις ναυάγησαν λόγω της αλαζονείας των Εβραίων, που είχαν υπερβολικές αξιώσεις και βγήκαν οι Λατινοαμερικάνοι, οι οποίοι μέχρι και σήμερα ελέγχουν την τοπική πολιτική σκηνή. Αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό, όταν παρακολουθούσα από το μπαλκόνι μου τη συγκέντρωση στην Αθήνα, οργανωμένη από κάποιους αυτόκλητους πατριώτες, για να διακηρυχθεί ότι «Η Μακεδονία είναι ελληνική».

Υπήρχαν όλα τα συστατικά της αποτυχίας. Γιατί χρειαζόταν άλλη μια συγκέντρωση καταρχήν για να διακηρυχθεί το ίδιο σύνθημα; Η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης ήταν επιτυχής. Πάνω από 150.000 άτομα, για να αποφύγουμε τις συνηθισμένες ρωμέικες υπερβολές. Η Θεσσαλονίκη είναι μεγαλούπολη, πολύ μεγαλύτερη από τα Σκόπια και με την ενδοχώρα της σε απόσταση μιας ώρας είχε τις προϋποθέσεις να επιτύχει και επέτυχε. Ο συμβολισμός ενίσχυε την επιλογή της Θεσσαλονίκης για να δοθεί μια εθνική απάντηση. Αν εξαιρέσει κανείς τις υπερβολές του Παναγριότατου Μητροπολίτη και τα άστοχα συνθήματα οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας («είναι τρελός ο Στρατηγός»), για τον ομιλητή, αξιοπρεπή κατά τα άλλα Στρατηγό Φράγκο Φραγκούλη, η κομματική διαμάχη έμεινε μακριά από τον καθορισμό της φυσιογνωμίας της.

Ερχόμαστε στην Αθήνα τώρα: ο χώρος αχανής, η πόλη αφιλόξενη, ο κομματικός πόλεμος σε πλήρη ανάπτυξη. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση θέλησε να αποδείξει ότι δεν υφίσταται πλέον δεδηλωμένη, γιατί ακροδεξιοί και ακροαριστεροί δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζει μία κυβέρνηση. Η κυβερνητική προπαγάνδα, μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής της «εγκατάλειψης των σημαιών στο πεδίο της μάχης», να αποδείξει ότι τέτοια προβλήματα τέμνουν οριζοντίως τα κόμματα από την ακροδεξιά ως και την άκρα αριστερά. Ας προστεθούν οι αδεξιότητες: Τι νόημα είχε η «κωλοτούμπα με τα ράσα», στην οποία εξανάγκασε τον Αρχιεπίσκοπο τελευταία στιγμή η πολιτευόμενη Διαρκής Ιερά Σύνοδος; Τι νόημα είχε η χρήση, ως βασικού ομιλητή, ενός πολλαπλά και από καιρό φθαρμένο υπερήλικα συνθέτη;

Αν κάποιοι ωφελήθηκαν από την ατμόσφαιρα που επικράτησε την Κυριακή το απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας αυτοί είναι τα μικρά κόμματα του περιθωρίου. Δεν βλέπω όμως να ενισχύθηκε η αναζήτηση της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας και της πολιτικής ηγεμονίας, όπως τις βλέπουν οι σημαντικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου.

ΥΓ. (Λόγω βλακείας) Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος που διαχειρίζονται μεγάλης ηλικίας, έγκριτοι δημοσιογράφοι το θέμα του μεγέθους της συγκέντρωσης. Από 150.000, που λέει η αστυνομία και προφανώς ψεύδεται, στη χώρα της συνωμοσιολογίας κυκλοφορούν πάσης φύσεως νούμερα που λέγονται από φίλους και γνωστούς: 500.000, 1 εκατομμύριο, 2 εκατομμύρια μέχρι και 3 εκατομμύρια. Κανείς δεν κάνει τον κόπο να διευκρινίσει με ποια μέθοδο και τι αποδείξεις έφτασε στον αριθμό που προβάλει. Ακούστε λοιπόν μια ιστορία: το 1964, στην ΕΔΑ, που ήταν πιο σοβαρό κόμμα από πολλά που αυτή τη στιγμή συνωστίζονται στο προσκήνιο, συγκροτήσαμε μια επιτροπή για να έχουμε μια σαφή ιδέα της έκτασης των συγκεντρώσεων, που εμείς οι ίδιοι και οι αντίπαλοί μας οργανώναμε. Θέσαμε ως προϋπόθεση να έχεις τρεις ακίνητους ανθρώπους στο τετραγωνικό μέτρο, που είναι εξαιρετικά αυστηρό δείγμα και μετά χαρτογραφήσαμε την περιοχή για μια συγκέντρωση στο Σύνταγμα με εξέδρα εκεί που ήταν και οι Μακεδονομάχοι του κ. Θεοδωράκη. Τα όριά μας τα τοποθετούσαμε στην οδό Ρηγίλλης, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, τη Μητρόπολη για τις οδούς Μητροπόλεως, Ερμού κτλ, την οδό Κοραή και τις προεκτάσεις της για τις λεωφόρους Πανεπιστημίου, Σταδίου και Ακαδημίας, το σύνολο μας έδινε 150.000. Θέλετε να χαλαρώσουμε ακόμα περισσότερο τη μέθοδο και να τους βγάλουμε 200.000 ή 250 ή 300 που να πάρει ο διάολος. Το σίγουρο είναι ότι τέτοια συγκέντρωση δεν έχει γίνει ποτέ στην Αθήνα. Ούτε τώρα έγινε. Ας τα αφήσουμε λοιπόν τα παραμύθια και ας κοιτάξουμε τα χάλια μας.

 

 

 

Posted in Νεα

Οι τηλε-περσόνες

Βλέπετε τηλεπαιχνίδια; Αν όχι, πολύ κακώς κάνετε. Πως είναι δυνατόν να έχετε άποψη για το πολιτιστικό πρόβλημα της χώρας χωρίς να ξέρετε πως σκέφτεται και κυρίως τι γνωρίζει ο λαός, του οποίου τμήμα είστε και εσείς; Απευθύνομαι προς μια μειοψηφία. Την έσχατη μειοψηφία που αγοράζει εφημερίδα και τη χρησιμοποιεί σύμφωνα με τον προορισμό της, που διαβάζει δηλαδή όλα ή μερικά από τα κείμενα. Οι περισσότερες εφημερίδες καταλήγουν πολύ γρήγορα, αφού περιοδεύσουν στο τραπέζι του σαλονιού ή της βεράντας ή κοσμήσουν κάποια καρέκλα στο καφενείο ή στο κουρείο όπου συχνάζει ο αγοραστής στην εξυπηρέτηση πολύ χαμηλότερων αναγκών όπως το περιτύλιγμα διαφόρων τροφών ή περιττωμάτων, ιδίως τώρα, μετά την φορολόγηση της πλαστικής σακούλας.

Οι άλλοι θα μου πείτε τι κάνουν; Οι άλλοι απλώς δεν είναι ενημερωμένοι. Ψηφίζουν, ανήκουν σε κόμματα, εκλέγονται στη Βουλή, διδάσκουν καμιά φορά σε αίθουσες όπου παριστάνουν τους εκπαιδευτικούς, αγνοώντας στοιχειώδεις έννοιες. Στη δύση υπάρχουν δύο μετρήσεις του αναλφαβητισμού. Ο αναλφαβητισμός αυτός καθαυτός σημαίνει να μη γνωρίζεις να διαβάζεις και να γράφεις. Έχει εξαλειφθεί σχεδόν παντού στον αναπτυγμένο κόσμο. Μετριέται όμως και αποτελεί σοβαρό πρόβλημα, γιατί όπου χαλαρώνουν λίγο τα πράγματα έχει την τάση να αυξάνεται, ο «λειτουργικός αναλφαβητισμός». Να μπορείς να διαβάζεις δηλαδή αλλά να μην καταλαβαίνεις τι λέει αυτός που μιλάει, τι γράφει η εφημερίδα, να μη μπορείς να βρίσκεις το δρόμο σου στο σιδηροδρομικό σταθμό ή στο σταθμό του μετρό, να μη μπορείς να διαβάσεις στο ίντερνετ τα φορολογικά σου και άλλα δεδομένα που αφορούν τις σχέσεις σου με τις αρχές.

Σήμερα στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, όχι της πλειοψηφίας των κατοίκων αλλά της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών. Τι γίνεται με αυτήν την αξιολόγηση; Θα πειστούν επιτέλους με κάποια μέθοδο από αυτές που εφαρμόζει για να μην ασκήσει «καταστολή» η κυβέρνησή μας οι εκπαιδευτικοί να εφαρμόσουν τον σχετικό νόμο; Και μήπως πρέπει στα κριτήρια της αξιολόγησης να περιλαμβάνεται και η βαθμολόγηση μιας απλής έκθεσης με παράρτημα το σχολιασμό μερικών δύσκολων γραμματικών και συντακτικών καταστάσεων;

Προ έτους, όταν οι τραμπούκοι αισθάνονταν πιο ελεύθεροι, ωραιοτάτη και εξαιρετικά καλοντυμένη τσουλάρα, που είχε διαβάσει μια συναφή μου άποψη υπέρ της αξιολόγησης με ρώτησε: «εσάς ποιος σας αξιολογούσε;» Της απάντησα όσο μπορούσα πιο ευγενικά «Ξέρετε, εμένα σε 32 χρόνια, που εκπροσωπούσα το λαό της Υπαίθρου Αττικής στο Κοινοβούλιο με αξιολόγησαν 14 φορές οι συμπολίτες μου και αποχώρησα οικειοθελώς στα 74 μου χρόνια. Στα δυο άλλα επαγγέλματα που επέλεξα όταν ήμουν δικηγόρος με αξιολογούσε η αγορά νομικών υπηρεσιών και όταν ήμουν στο Παρίσι πανεπιστημιακός με αξιολογούσε κάθε εξάμηνο επιτροπή από ανώτερούς μου». Το τσουλί αποστομώθηκε, μου γύρισε την πλάτη και έφυγε εγείροντας τα «αχ και βαχ» της γηραλέας παρέας μου.

Την ίδια εποχή έβλεπα μια μέρα στην τηλεόραση μια χαριτωμένη φοιτήτρια που έψαχνε να βρει «πως λέγεται αυτό το φρούτο που ωριμάζει σε τσαμπιά, που πατιόταν παλιά με τα πόδια και τώρα συνθλίβεται με ηλεκτρικά μηχανήματα, που ο χυμός του υφίσταται ζύμωση με την επίδραση του οξυγόνου και όταν το πιούμε οξειδωμένο μας προκαλεί στην αρχή αισθήματα ευφορίας και μπορεί να οδηγήσει και στην απώλεια του ελέγχου της συμπεριφοράς μας». Η τηλε-περσόνα βοηθούσε κατά ριπάς την τηλε-περσόνα wannabeαλλά φως δεν βλέπαμε.

Μια άλλη φορά, δύο σοβαρότατες κυρίες έπρεπε να απαντήσουν στην ερώτηση ποια είναι τα πολυπληθέστερα αντικείμενα που γυρίζουν γύρω από τη γη. Υπήρχε η σωστή απάντηση «τεχνητοί δορυφόροι» και υπήρχε και μια άλλη απάντηση «ήλιοι». Οι δύο σοβαρότατες κυρίες (εκπαιδευτικοί) ποντάρισαν τα μισά τους χρήματα στους «ήλιους, που γυρίζουν γύρω από τη Γη».

Προχθές, ήταν μια βροχερή βραδιά στον Άγιο Δομίνικο. Δύο παίχτες του Survivor, η μια εκ των οποίων ήταν μια ωραιότατη κυρία που άφηνε πολλές υποσχέσεις και προοπτικές μελλοντικού θηλασμού, ερωτήθηκαν τι ποσοστό νερού έχει το μητρικό γάλα. Και οι δυο απάντησαν ποσοστά κάτω από το 60%. Το ταλαίπωρο βρέφος θα προσπαθεί να θηλάσει και θα διαμορφώνει νοοτροπία δράκουλα, αφού το πηχτό αυτό πράγμα μάλλον θα τρώγεται με το κουτάλι.

Πολλοί μου έγραψαν για να μου πουν πως ήταν λάθος αυτό που είχα πει ότι δηλαδή μια έρευνα έδειχνε ότι το 78% της φοιτητικής νεολαίας δεν γνώριζε ποιος ήταν Πρωθυπουργός. Είχαν δίκιο. Οι περισσότεροι γνώριζαν ότι κάποιος Τσίπρας μας κυβερνάει. Οι περισσότεροι όμως πάλι δεν ξέραν τι έχει σπουδάσει, πόσων ετών είναι, πού εμφανίστηκε, τι έχει στο βιογραφικό του και πως αναρριχήθηκε στην εξουσία. Ήταν δηλαδή λειτουργικά αναλφάβητοι. Γιατί, αν τα ξέρεις όλα αυτά, επιλέγεις Πρωθυπουργό σύμφωνα με τα συμφέροντά σου και τις πεποιθήσεις σου. Ζεις σε δημοκρατία. Αν δεν τα ξέρεις, ψηφίζεις «ολέ, ολέ Τσίπρα τρελελέ» ή «είναι τρελός ο στρατηγός» ή τραγουδάς «Μαργαρίτα, Μαργαρώ» στον υπερήλικα συνθέτη, που επιτέλους πραγματοποιεί το όραμα που ένας άλλος ποιητής, ο Δημήτρης Χριστοδούλου, που δεν είναι πια μαζί μας, είχε διατυπώσει για πολύ πιο συγκεκριμένους λόγους: «Στρώσε το στρώμα σου για δυο».

Η απελευθέρωση της χώρας από τη δικτατορία της μετριότητας, που μας έχει επιβληθεί, θα ξεκινήσει από το εκπαιδευτικό σύστημα. Μας χρειάζεται ένας Κοραής. Αλλιώς πάμε κατά διαβόλου.

 

Posted in Νεα

Αποκάλυψη τώρα

Δε θέλω να παρέμβω στην ουσία του «εθνικού θέματος της ονομασίας των Σκοπίων». Το έθνος έχει ταγούς. Εκλέγει (με 50% αποχή είναι αλήθεια) εκατοντάδες Βουλευτές, Δημάρχους, Περιφερειάρχες κτλ. Πολλαπλάσιοι έχουν βαθιά μέσα στα στήθη τους τον καημό της ανάδειξης σε ένα ρόλο αντιπροσώπευσης. Είναι οι λεγόμενοι πολιτευτές. Όταν προκύψουν θέματα σαν αυτό, εξόχως αβανταδόρικα, συρρέουν όπως τα ποντίκια που μύρισαν τυρί κάθε είδους αποτυχημένοι και κομπλεξικοί. Είναι αυτοί που μοναδική τους αρετή είναι η εύκολη πλειοδοσία πατριωτισμού. Διεκδικούν, συνήθως σε προχωρημένη ηλικία, δάφνες αγωνιστή, που τίποτα μέχρι τώρα δεν έπεισε ότι μπορούν να εξασφαλίσουν.

Δεν ξέρω αν και για ποιο λόγο προκάλεσε τη συζήτηση για το θέμα αυτό ο Πρωθυπουργός Τσίπρας. Ίσως να του συνέβη. Άλλαξε η κυβέρνηση βλέπετε των Σκοπίων, το VMRO, των Κομιτατζήδων, μπήκε στο περιθώριο και οι συνεργάτες του σημερινού Πρωθυπουργού κ. Ζάεφ δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη διασφάλιση ενός ευρωπαϊκού μέλλοντος στο λαό τους παρά για την κατασκευή ενός νόθου παρελθόντος.

Se non è veroè ben trovato. Η κατασπατάληση χρόνου και σιέλου για να επιβληθεί ένα όνομα στους γείτονές μας από την κατηγορία όσων επανειλημμένα έχουν απορρίψει, χωρίζει ακόμα μια φορά όλους όσους μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα.

Κανείς δεν έθεσε τα θεμελιώδη ερωτήματα:

-          Έχει κανείς το δικαίωμα στη σημερινή διεθνή κοινότητα να ονομάσει κάποιον άλλον με το όνομα που αυτός επιθυμεί;

-          Υπάρχει μονοπώλιο των Νεοελλήνων επί του αρχαίου πολιτισμού και της ιστορίας μας; Αφού οι Σκοπιανοί είναι κάτω από την κηδεμονία μας, γιατί δεν επιχειρούμε κάτι αντίστοιχο στους Ιρανούς παραδείγματος χάριν ή στους Αιγυπτίους; Δικοί μας δεν ήταν και αυτοί; Δεν τους είχαμε επανειλημμένα νικήσει; Δεν τους καταληστέψαμε; Για να μην επεκταθώ και σε άλλους τομείς και περιγράψω όλα όσα τους κάναμε και φέρνουν τους λαούς κοντύτερα και καμιά φορά και τα άτομα.

-          Αν δυο κράτη διαφωνούν, δεν πρέπει να βρίσκεται ένας τρόπος να εφαρμόζεται το διεθνές δίκαιο με διαιτησίες κοινής εμπιστοσύνης;

-          Τι συμφέρον έχουμε άραγε στη διάλυση και στην περιθωριοποίηση των Σκοπίων; Συμφέρει την Ελλάδα η ένωση στα βόρεια σύνορά μας μιας ισχυρότερης Βουλγαρίας και μιας μεγάλης Αλβανίας, που θα περιλαμβάνει το Κόσοβο και θα έχει βλέψεις κύριος είδε δια τι;

-          Υπάρχουν σήμερα στη βόρειο Ελλάδα μειονότητες άξιες λόγου, για τις οποίες μπορεί να λειτουργήσουν αλυτρωτικά κηρύγματα, που θα προέρχονται από περιθωριακές προσωπικότητες ή οργανώσεις; Γιατί αλλιώς, γιατί καθόμαστε και συζητάμε;

Είμαι φανατικός αντίπαλος της σημερινής Κυβέρνησης. Θα ήθελα να τους δω να τιμωρούνται αυστηρά για όσα ψέματα έχουν πει και για όλες τις ταλαιπωρίες που επέβαλλαν στον ελληνικό λαό. Γιατί όμως να τους αφαιρέσουμε την μόνη δυνατότητα, που τους δίνεται, να προσφέρουν μια υπηρεσία στην πατρίδα; Με έναν τίμιο συμβιβασμό που θα κλείνει μια χαίνουσα πληγή, που χρόνια τώρα υπονομεύει τη διπλωματική μας αξιοπιστία.

Πιστεύω ότι λαϊκοί και ρασοφόροι της αυριανής συγκέντρωσης θα κάνουν ότι μπορούν για να προβάλουν τον εαυτό τους, να καπηλευτούν έννοιες και αξίες και να γελοιοποιήσουν, για μια ακόμη φορά, ένα ζήτημα που ενέχει κάποιου είδους σοβαρότητα. Απέναντί τους πρέπει να ορθωθούν όλες οι υπεύθυνες δυνάμεις της χώρας, ξεπερνώντας παλιές διαιρέσεις και αντιπαλότητες. Πρέπει να υποδείξουμε στις πολιτικές ηγεσίες ότι η ψηφοθηρία και η αρχομανία δεν μπορούν να υπαγορεύουν τη συμπεριφορά τους σε μια τέτοια περίπτωση.

Ας αποδείξει η Κυβέρνηση στην πράξη ότι δεν φοβάται τις εκλογές και ας κάνει επιτέλους αυτό που επιβάλλουν οι πεποιθήσεις και η ιδεολογία της. Μια σαφή συμβιβαστική πρόταση για να κλείσει η διένεξη με τα Σκόπια. Ας ενοποιήσει την Αξιωματική Αντιπολίτευση ο αρχηγός της. Όσοι είναι να φύγουν, καλύτερα να φύγουν τώρα. Για μια ακόμη φορά, όταν εμφανίζεται ένα ουσιαστικό θέμα, οι κόκκινες γραμμές περνάνε μέσα στις παρατάξεις.

Όχι στην ψηφοθηρία. Όχι στις προσωπογενείς στρατηγικές. Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για να μην κυβερνάται στο κέντρο από ανθρώπους που πιστεύουν σε αξίες.

Posted in Νεα

Η λαϊκή κυριαρχία και ο Έρασμος

Το Erasmus και η ιδιόμορφη ελληνική Αριστερά.

Συναντάω όλο και περισσότερους συμπολίτες που με ρωτούν: «Μα πως το κάναμε αυτό;», «Μα πως τους (τον) πιστέψαμε;» κ.ο.κ. Η απάντηση για το πώς είναι δυνατόν, ένας λαός που πολιτικολογεί συνεχώς να κάνει τόσο σοβαρά λάθη εκτίμησης της πολιτικής κατάστασης και λανθασμένες επιλογές είναι, κατά την άποψή μου, η έλλειψη στοιχειώδους παιδείας, η άγνοια γύρω από τους κανόνες του ορθολογισμού, η εύπιστη προσήλωση σε ανθρώπους ή σχήματα θαυματουργά. Δεν πρόκειται για μια ακόμη επίθεση κατά της δημόσιας εκπαίδευσης. Εξάλλου, το ότι το ζεύγος Τσίπρα – Μπαζιάνα στέλνει τα παιδιά του σε ένα από τα πιο ονομαστά ιδιωτικά σχολειά της Αθήνας συνιστά από μόνο του ομολογία συνθηκολόγησης, που δεν μπορεί καν να κατακριθεί. Γιατί πως είναι δυνατόν, επειδή εσύ την έχεις ψωνίσει με τη δημόσια εκπαίδευση, να υποχρεώσεις τα παιδιά σου να συναντήσουν τη γνώση σε χοιροτροφεία όπου διδάσκουν αλλοπρόσαλλοι εκπαιδευτικοί, ημιμαθείς και ακατέργαστοι, που δεν εκφράζουν παρά μια έσχατη μειοψηφία του ελληνικού λαού;

Όλα τα στοιχεία της παρακμής της δημόσιας εκπαίδευσης, της περίφημης δωρεάν παιδείας, που ήταν το αποτέλεσμα των αγώνων της γενιάς μας είναι παρόντα. Αλλά υπάρχουν και σχετικές ειδήσεις για το θέμα, που μας έρχονται από τα βάθη των αιώνων. Τι να ήταν άραγε ο από μηχανής θεός, που έδινε λύση και στις πιο εξωφρενικές τραγωδίες; Και γιατί «Αθηνά και χείρα κίνει»; Και αυτό το Έλληνες αεί παίδες, πώς μας το κολλήσανε;

Το 1981, μετά την εκλογή του Μιτεράν στη Γαλλία εντάθηκαν οι προσπάθειες να εκλείψουν οι αιτίες και οι ρίζες της δυσπιστίας μεταξύ του γερμανικού και του γαλλικού λαού. Μην ξεχνάμε εξάλλου ότι η αρχική ιδέα για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακος και Χάλυβα ήταν η εξάλειψη της αιτίας που οδήγησε κυρίως στον Πρώτο αλλά εν μέρει και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή η αντιζηλία μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας γύρω από τη χαλυβουργία.

Πολλά από τα προγράμματα αυτά είχαν στόχο τη νεολαία. Τότε η Επιτροπή πρότεινε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής περιορισμένου χρόνου φοιτητών μεταξύ των διαφόρων χωρών – μελών (ήμαστε μόνο 10). Έλα όμως που στην ίδια εποχή οι Εγγλέζοι είχαν εκλέξει ως Πρωθυπουργό τη φοβερή και τρομερή Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία θεωρούσε οποιαδήποτε ανταλλαγή φοιτητών ένα είδος φοιτητικό τουρισμό (κάπως ο κ. Γαβρόγλου σήμερα). Σύντομα το πρόγραμμα αυτό, που είχε ονομαστεί Erasmus, σε αναφορά στον παλαιό ανθρωπιστή Ολλανδό φιλόσοφο, που είχε εφεύρει και επιβάλλει την ερασμιακή προφορά των αρχαίων ελληνικών, έγινε το υπ’ αριθμόν ένα πολιτικό θέμα της Κοινότητας.

Τα κόμματα της Αριστεράς και οι αντίστοιχες δυνάμεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποστήριζαν με πάθος το Erasmusενώ οι Δεξιές Κυβερνήσεις το πολεμούσαν. Η απόφαση απαιτούσε ομοφωνία αλλά η πίεση των πανεπιστημιακών φορέων και των φοιτητικών ενώσεων σε όλες τις χώρες υπέρ του σχεδίου ήταν ισχυρότατη. Έτσι εκάμφθη η αντίσταση της Θάτσερ, αφού την εγκατέλειψαν διάφορες μετριοπαθείς κυβερνήσεις και έτσι το πρόγραμμα Erasmusέγινε πραγματικότητα.

Ιδιαίτερη συμπεριφορά υπήρχε στην Ελλάδα. Οι οργανώσεις των πανεπιστημιακών και άλλων εκπαιδευτικών (από τότε) θεωρούσαν το Erasmus απόπειρα συνεννόησης με την πολυεθνική βιομηχανία και είχαν την υποστήριξη της ΚΝΕ, της ανύπαρκτης και διεφθαρμένης ΠΑΣΠ του κυβερνώντος κόμματος ΠΑΣΟΚ, που ήταν από τότε ουρά της Αριστεράς. Ο Ανδρέας Παπανδρέου κάλυπτε τα νώτα του διαπιστώνοντας ότι η Αριστερή νομενκλατούρα των πανεπιστημίων ήταν ομοφώνως εναντίον του σχεδίου, που θα συνιστούσε γι’ αυτούς και ένα είδος αξιολόγηση. έπρεπε λοιπόν να βγάλω μόνος μου τα κάστανα από τη φωτιά. Πέτυχα στην κρατική ΕΡΤ μία συζήτηση με έναν εκπρόσωπο της ΕΦΕΕ που είχε απορρίψει κάθε ιδέα εφαρμογής του Erasmus. Ο εκπρόσωπος των φοιτητών όμως είχε απαιτήσει ανάμεσα σε εμένα και αυτόν να υπάρχει ένα πανό από κόντρα πλακέ ώστε να αποκλειστεί κάθε ιδέα διαλόγου.

Σε ποιον ανήκει η εξουσία.

Τα πρώτα αποτελέσματα του Erasmusήταν απογοητευτικά. Η χώρα εξήγαγε το 2007/08 μόλις 2400 φοιτητές ενώ εισήγαγε 2300. Το 2008/09 η διαφορά ήταν επίσης μικρή (3000 εξήχθησαν και 2850 έγιναν δεκτοί). Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του το γεγονός ότι οι φιλοξενούμενοι θα μιλούσαν κυρίως ελληνικά και θα μάθαιναν πολύ λιγότερα από τους Έλληνες που πηγαίναν στα μεγάλα τους Πανεπιστήμια, οι προοπτικές του σχεδίου ήταν χαμηλές. Χρειάστηκε το 2013/14 για να έχουμε μια αισθητή διαφοροποίηση: 4500 Έλληνες σπούδασαν στο εξωτερικό και 3000 ήρθαν στην Ελλάδα. Το Erasmusθριάμβευε σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά σε εμάς.

Από το 1987, έτος εκκίνησής του, έως το 2017, μέσα σε 30 χρόνια, ο αριθμός των Ελλήνων που σπούδαζαν στο εξωτερικό από 3000 ανέβηκε στους 5100 και οι προσκεκλημένοι από 2900 έφταναν στις 4200. Είναι φανερό ότι υπάρχει εδώ ένα πρόβλημα αμοιβαιότητας που αν δεν υπήρχε θα επέτρεπε ακόμα περισσότερη αύξηση των εξερχομένων Ελλήνων. Οι άθλιοι αριστεροί διανοητές, όπως συνήθως, γλύφουν εκεί που έφτυσαν και προσπαθούν και αυτοί να ευνοηθούν από τις χαρές που προσφέρει απλόχερα η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Διάβασα με προσοχή τη συνέντευξη της συζύγου του Πρωθυπουργού. Τη στιγμή που οι πάντες τον εγκαταλείπουν, αυτή η αγνή κόρη του κάμπου της Θεσσαλίας στάθηκε ηρωικά στο πλευρό του ορεινού συζύγου της. «Δεν λέει ψέματα», είπε, την ώρα που εκατομμύρια χέρια δείχνουν τη μύτη του Πινόκιο να μεγαλώνει. Παρακάτω πρόσθεσε το παράπονό της: «Έχουμε την Κυβέρνηση. Δεν έχουμε την εξουσία»! Είναι προφανές ότι δεν της έχει καν περάσει από το μυαλό ότι την εξουσία δεν την έχει το κόμμα της και ο άντρας της, διότι ανήκει σε κάποιον άλλον. Ότι δηλαδή η διεκδίκηση από ένα μόνο κόμμα και ακόμα χειρότερο από μια μόνο προσωπικότητα, όσο και να τον αγαπάει η σύζυγός του, του συνόλου της εξουσίας, αποτελεί θανάσιμο αμάρτημα και καταδικαστέα πράξη. Το Σύνταγμα της χώρας αναφέρει στο Άρθρο 1:

«1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.»

Το διαυγέστατο κείμενο αυτό, που δεν μπορεί να ανήκει στα αναθεωρητέα, γιατί είναι θεμελιώδης διάταξη, σημαίνει ότι ο λαός εκλέγει τους αντιπροσώπους του, οι οποίοι με τη σειρά τους νομοθετούν και παρέχουν ή δεν παρέχουν την εμπιστοσύνη τους σε Πρωθυπουργό και την Κυβέρνησή του. Παράλληλα υπάρχει και μία Δικαιοσύνη ανεξάρτητη.

Τώρα που έχει ολοκληρωθεί η άλωση της παιδείας και η διείσδυση στη Δικαιοσύνη το μόνο που απομένει είναι ο κομματικός προσανατολισμός των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Αυτό, όταν το λέει επίσημα η σύζυγος του Πρωθυπουργού, αποτελεί επαναστατική προκήρυξη, αμφισβήτηση του πολιτεύματος, προαναγγελία πραξικοπήματος, πράξη εσχάτης προδοσίας, με άλλα λόγια. Δεν θα θέλαμε ποτέ η σύζυγος του Πρωθυπουργού να καταγγελθεί για τέτοιου είδους συμπεριφορά. Είναι όμως ηλίου φαεινότερο ότι πριν δώσει τη συνέντευξη η κυρία Περιστέρα θα τη γνωστοποίησε στον σύζυγό της. Έτσι τα εν οίκω γίνανε εν δήμω και μας εξανάγκασαν και εμάς να πάρουμε θέση.

Καλή αντάμωση στα γουναράδικα.

 

Posted in Νεα
Link to my Facebook Page
Link to my Flickr Page
Link to my Linkedin Page
Link to my Rss Page
Link to my Twitter Page
Link to my Youtube Page
Σχετικά νέα

Θεόδωρος Πάγκαλος: Ζω με 370 ευρώ τον μήνα, θέλω να τους δω κρεμασμένους  Πρώτο ΘΕΜΑΠάγκαλος: Ζω με 370 ευρώ το μήνα, είμαι κάτω από τα όρια της φτώχειας  Newsbeast.grΠάγκαλος: Βρίσκομαι κάτω από τα ό [...]

«Διπλό» παραμονής για ΑΕΕΚ ΣΥΝΚΑ στο Χανιώτικο ντέρμπι!  infosport.grΗ ΑΕΕΚ ΣΥΝΚΑ πέτυχε σπουδαίο κόντρα στην Παλαιόχωρα στο "εξάποντο" Χανιώτικο ντέρμπι παραμονής της 15ης αγωνιστική. Με δύ [...]

Θεόδωρος Πάγκαλος: Η μοναξιά του «El Toro»  Πρώτο ΘΕΜΑΟ «μπίτνικ» της δεκαετίας του '60, ο αγωνιστής της ΕΔΑ, ο εξόριστος αριστερός, ο τυπάς που τριγυρνούσε στους διαδρόμους της Νομικής παρέα με [...]

Πάγκαλος: Όποιος κραδαίνει όπλο να πυροβολείται από την αστυνομία  Πρώτο ΘΕΜΑ«Είχε όπλο ή δεν είχε;» αναρωτήθηκε για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα - «Εγώ είμαι της άποψης όποιος κραδαίνει όπλο να πυροβολείτ [...]

Στο «μικροσκόπιο» της Δικαιοσύνης ο Πάγκαλος για υποθέσεις «μαύρου» χρήματος  CNN GreeceΕιδήσεις - Με εντολή που έδωσε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, Δημήτρης Παπ [...]

EnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish